تلاش های مبتذل برای سیاسی کردن خندوانه

[عدالت]

به نام خدا

به نقل از سایت الف :

اولین بار سال۸۸ بود که به طور رسمی بازیگران را در عرصه سیاسی کشور و در حمایت از کاندیدای خاص انتخابات ریاست جمهوری دیدیم. قبل از آن هم شاید حمایت هایی بود اما به دلیل گسترده نبودن فضای مجازی اخبار این حمایت ها کمتر پخش و منتشر می شد. در ایام قبل از برگزاری انتخابات سال۸۸ طیف اصلاح طلب ثابت کرد که به خوبی می تواند از تمایلات اصلاح طلبانه برخی بازیگران کشور استفاده کند و آنان را برای حمایت از کاندیدای موردنظر خود به میدان بیاورد.

ویدئوی حمایت هنرمندان از میرحسین موسوی اولین فعالیت جدی دراین زمینه بود که موضع بسیاری از هنرمندان درباره کاندیدای محبوبشان را فاش کرد و البته این ویدئوی کاملا ضداحمدی نژادی، در زمانی که اغتشاشات بعد از انتخابات به راه نیفتاده بود، رای زیادی برای میرحسین موسوی به همراه داشت و کسی هم به آن متعرض نشد.

بعدها این رسانه های اصلاح طلب بودند که هنرمندان و بالاخص بازیگران چهره را در سیاست نگه داشتند و به بهانه های مختلف به آنان تریبون دادند. تا این جای ماجرا نه خوب بود و نه بد.
عده ای عقیده دارند که اگر برای همان هنرمند شدن چارچوب و مسیر لازم است؛ برای اظهارنظر سیاسی هم تجربه و دانش لازم است. در طرف مقابل هم کسانی هستند که سیاست عامه و اظهارنظرهای مردمی سیاسی را مقبولتر و به واقعیت نزدیکتر می دانند.

استدلال هر دو این گروه به نوعی درست است؛ اما از جایی به بعد ماجرا شکل دیگری می گیرد و آن زمانی است که نظریات مخالف هم پیدا می شود و عده ای از هنرمندان، به هر دلیلی در صف اصلاح طلبی دیده نمی شوند.

علیرضا افتخاری از طرف تندورهای اصلاح طلب مورد هجمه بی سابقه و انواع توهین و تهدید قرار گرفت و حتی برای دختر او در فضای دانشگاه مشکلاتی پیش آمد، اما شاید اگر این موضوع مستدل نبود هیچکس باور نمی کرد اینهمه آزار و اذیت برای علیرضا افتخاری تنها به خاطر مصافحه با احمدی نژاد در یک مراسم بوده باشد! حاشا از دیکتاتوری اصلاحاتی! مصافحه ای که صرفاً مصافحه ی یک استاد موسیقی با رئیس جمهور کشور (جایگاه حقوقی ریاست جمهوری و نه فرد حقیقی کیه زده بر آن مسند) و صرف نظر از عقاید سیاسی است.

دیدار رهبری با هنرمندان بارها اتفاق افتاده بود و بارها از هر قشر هنرمندی در این دیدارها حضور یافته بود اما درست از همان سال ۸۸ به بعد سخنرانی و حضور هر هنرمندی در بیت رهبری که مطالب آنها نیز اغلب مربوط به حوزه هنر بودند و نه موضوعات سیاسی، هنرمندان مذکور را آماج حملات تندروها کرد که کمپین های من از فلانی! متنفرم در شبکه اجتماعی فیسبوک که گردانندگان آنها انواع تهمتها و ناسزاها به همراه عکس های سخیف از بازیگر مذکور را منتشر می کنند، از معروفترین آنها بود. فرقی هم نمی کرد که این بازیگر همانی باشد که چندوقت پیش به علت گرایشات مشترک سیاسی توسط همین طیف تحسین می شد.

وقتی در سال ۹۰ ابوالقاسم طالبی فیلم قلاده های طلا را درباره حوادث پس از انتخابات ۸۸ ساخت، از همان ابتدا خبررسید که مریلا زارعی پیشنهاد بازی دراین فیلم را رد کرده است.

ابوالقاسم طالبی دراین باره به رسانه ها گفت: «خانم مریلا زارعی بعد از خواندن سناریو، با ما قرارداد بست و چند ماهی هم سر قراردادش بود و حتی بخشی از مبلغ قرارداد را هم گرفت. در این میان سفر انگلیس رفت و ... خب نتوانست فشار فاشیست‌ها را تحمل کند و آمد و گفت که من انگیزه‌ی شما را ندارم و نمی‌توانم که در مقابل این فشارها مقاومت کنم.»

باقی بازیگران فیلم طالبی هم ازین فشارها درامان نماندند. امین حیایی بعد از بازی دراین فیلم کم کار شد و گفت: «این رویه خوب نیست که شرایط را برای بازیگران و عوامل این فیلم {قلاده های طلا} تنگ کنند.» و ماجرای درگیری باران کوثری و کمال تبریزی از حامیان موسوی در انتخابات۸۸ با علی رام نوری دیگر بازیگر قلاده های طلا که ازآن به بعد دیگر در هیچ فیلمی دیده نشد و بیرون راندن او از تئاتر شهر، مدت ها دهان به دهان می چرخید.

هیجان روزهای سیاسی ۸۸کم کم خوابید و اصلاح طلبانی که خودشان با خودشان(!) انتخابات۹۲ را تحریم کرده بودند، در آن شرکت کردند تا رویاهایشان را در انتخاب حسن روحانی جستجو کنند.

این بار نقل محافل سیاسی بزرگترین وعده انتخاباتی روحانی، مذاکرات با امریکا بود. روزنامه های اصلاح طلب بعد از توافق ژنو و آنچه پایان مذاکرات و رفع تحریم ها خوانده شد دوباره به سراغ بازیگران رفتند تا حمایت های آنان از برجام را تیتر صفحه یک خود کنند. روزنامه ی شرق فردای توافق پر شد از یادداشت های بازیگران و کارگردانان در مورد توافق موقت ژنو! البته که اینبار هم این موضوع چندان مورد بحث نبود و عقاید درباره ورود هنرمندان به بحث برجام همان عقاید سال۸۸ بود تا اینکه بهنوش بختیاری از صف موافقین خارج شد.

بهنوش بختیاری همانند باقی بازیگران این حق را داشت که درباره توافق اظهارنظر کند و حتی بگوید: «دوست دارم جامعه شناسی بخوانم تا مثلا بعد از توافق هسته ای سریع ذوق زده نشوم و به عواقب و آینده آن فکرکنم، مثلا درباره اینکه بعد از ترکمنچای چه اتفاقی افتاد!»

اما از نظر روزنامه آفتاب یزد« او یک بازیگر طنز و شومن است و اندازه‌ همان سلمونی یا بقال می‌توان روی نظرش حساب کرد و بس، ضمن این که چون نیازمند حضور در صداوسیماست و چنین حرف مضحکی زده، حتما به اندازه‌ افراد عادی هم نظرش ارزش ندارد» تا سیاست یک باهم و دوهوای اصلاح طلبانه در بازی گرفتن از بازیگران مشخص تر ازپیش بشود.

همه اینها گفته شد تا به جنجال این روزهای سیاسی شده یک برنامه طنز برسیم. شاید کسی فکرش راهم نمی کرد که تنگ نظری های اصلاح طلبانه سایه خودش را روی برنامه خندوانه رامبد جوان هم بیاندازد و رقابت کمدی امیرمهدی ژوله و امین حیایی، روزنامه نگاری اصلاح طلب را به این سطح از دست و پازدن بیندازد. که حتی عذرخواهی روزهای بعدش هم نتواند تاثیر مخرب حرفهایش را کم کند.

واقعیت این است که خندوانه به خصوص در سری دوم، به خوبی ثابت کرده بود که اگر می گوید هدف از ساخت این برنامه فراهم کردن لحظاتی شاد برای مردم است واقعا اینگونه است. رامبد جوان اولین کسی نبود که سعی می کرد قلق سخت خنداندن ایرانی ها در صداوسیما را به دست بیاورد و موفقیت او نشان داد که مردم حسن نیت او را باور کرده اند و ازینکه هرشب در ساعتی معین پای شبکه نسیم بنشینند و خندوانه نگاه کنند لذت می برند. رامبد جوان تلاش کرد برنامه اش کاملاً ملی و خارج از هرگونه دسته بندی سیاسی و اجتماعی و مذهبی و ... باشد و پراکندگی مخاطبانش در همه ی اقشار و همه ی سلایق نشان داد که او کاملاً موفق بوده است.

اما اصلاح طلبانی که همیشه صداوسیما و عدم جذب مخاطبش را دستمایه تمسخر و دلیلی برای روی آوردن به شبکه های ماهواره ای قرار می دادند، با واردکردن درگیری های سیاسی خود به یکی از پرمخاطب ترین برنامه های این شبهای تلویزیون، خندوانه را از حالت روتین و مسابقه رقابتی خود خارج کردند تا عوامل این برنامه هم مجبور شوند شب گذشته بارها با صحبت و زیرنویس از مردم بخواهند تا فقط به اجرای کمدین ها رای دهند نه حاشیه های پیرامونی آنها.

موج اصلاح طلبانه رای دادن به یک نفر که معلوم نیست خود آن یک نفر چقدر با آن موافق است و ناگزیر موج رای ندادن به دیگری و یک لجبازی سیاسی را که توسط شبکه های اجتماعی هم هرلحظه بر آتش آن دمیده می شود، به مسابقه کمدین های خندوانه بکشاند. اگر قرار است هر بازیگری را با نقشی که بازی می کند اینگونه قهرآمیز مورد قضاوت عقاید سیاسی خود قرار دهیم،بازیگران زیادی باید توسط طیف های مختلف رانده شوند.

برای این جماعت انگار همه چیز باید در انحصار خودشان باشد. انتخابات قانونی وخوب است اگر کاندیدای موردنظر ما رای بیاورد، هنرمندان باید سیاسی باشند اگر از علائق سیاسی ما بگویند و حتی برنده مسابقه طنز صداوسیما هم باید آن کسی باشد که با رئیس جمهور اصلاحات عکس یادگاری دارد، نه آن کسی که در فیلمی که مورد قبول ما نیست بازی کرده است.

نقش مردم هم در این میان حائز اهمیت است؛ مردم باید با هوشیاری اجازه ندهند تفریح و شادی آنان را و زحمات رامبد جوان و تیم خندوانه را مطامع سیاسی دیگران خراب کند. مردم باید از زحماتی که امثال امیرمهدی ژوله و امین حیایی برای خنداندن و تفریح آنان کشیده اند، لذت ببرند و به هر کسی که از نظرشان اجرای بهتری داشت، رأی بدهند؛ باقی حواشی مهم نیست.

این جماعت تمام این تناقض گویی های خود را بعدا حتما از یاد خواهند برد، در زمانی نه چندان دور دوباره درباره دموکراسی، تحمل مخالفین، مبری بودن ساحت هنر از سیاست و هنر برای هنر و ضدونقیض های طیف سیاسی مخالفشان با هیجان و به کرات صحبت خواهند کرد.

[شیدا]

سیاسیون مردم رو به هرطرفی بخان سوق میدن و خیلی ها هم همراه میشن

من هیچ وقت رای نمیدادما
یه بارم اومدم رای دادم جنجال شد

[Silence]

اگه ژوله رای نیاورد بریزین تو خیابونا

[پارمیس]

کاربر عدالت!
شما از یه طرف میگید هنر نباید سیاسی باشه و از این حرفا و شعار میدید و از یه طرف دیگه با سوء استفاده از فیلم آقای مجیدی اونو سیاسی می کنید و میگید ما تو دهن اصلاح طلبا زدیم؟؟؟؟
از حق نگذریم برای پخش فیلم محمد رسول الله خیلی ناحقی ها اتفاق افتاد.
مثل اینکه سالن های سینما رو که قرار بود به پخش فیلم آقای ملاقلی پور بدن داده بودن به فیلم اقای مجیدی تا جایی که بنده خدا حاضر شد از آبروی خودش بزنه بیاد وسط زمین فوتبال که شاید مردم و مسئولین صداشو بشنون......

(۲۹/شهریور/۹۴ ۱۵:۰۸)سید ابراهیم نوشته است:  با اینکه کلی ادعای روشنفکری و آزادی بیان دارند، ولی خودشان به مراتب رفتار سخیفی را درپیش گرفته اند

آقای سید ابراهیم متاسفانه آدمایی که برای منافع مادی شون هر روز به یه رنگی در میان لیاقت آزادی بیان رو ندارن.

[عمار94]

(۲۹/شهریور/۹۴ ۲۱:۰۶)پارمیس نوشته است:  آقای سید ابراهیم متاسفانه آدمایی که برای منافع مادی شون هر روز به یه رنگی در میان لیاقت آزادی بیان رو ندارن.

اخرش هم نفهميديم ازادي بيان خوبه ؟ بده ؟ نسبيه ؟ مطلقه ؟ براي يك نفر خوبه و مطلقه ! براي يكي ديگه خوبه و نسبيه ! براي يك نفر ديگه هم كلا بده !

[سید ابراهیم]

بنده با خوب بودن و نبودن آزادی بیان اینجا کار ندارم. غصه بنده از اینه که جماعتی که ادعای خیلی چیزها را دارند و رفتارهای اینچنینی را به بچه مذهبی ها منحصر می دونن، خودشون اینقدر متعصبانه و متحجرانه رفتار میکنند.

پارمیس گرامی، ما فیلم مجیدی را سیاسی نکردیم، همون جماعت هستند که به علت مشکلات رستاخیز الان دارند فقط حرص میخورند که چرا اینقدر این فیلم داره می فروشه.

خیلی هاشون با اینکه به شدت ذوق دارند فیلم را ببینن، ولی برای بالا نرفتن آمار نمیرند سراغ فیلم. دقیقا مثل همون اتفاقی که یک زمانی برای کتابهای حوزه هنری و سوره مهر می افتاد.

اینه که آدمو اذیت میکنه.

[پارمیس]

(۲۹/شهریور/۹۴ ۲۲:۳۳)سید ابراهیم نوشته است:  پارمیس گرامی، ما فیلم مجیدی را سیاسی نکردیم، همون جماعت هستند که به علت مشکلات رستاخیز الان دارند فقط حرص میخورند که چرا اینقدر این فیلم داره می فروشه.

آقای سید ابراهیم فکر میکنید چرا این اتفاق افتاد؟؟
چرا به قول شما جماعت طرفدار رستاخیز یا عواملش دارن حرص میخورن؟؟
خب بخاطر اینکه رفتن سالها وقت گذاشتن هزینه کردن یه فیلم ساختن تا به اکران رسیده متوقف شده علاوه بر ضررهای مالی کلی فحش و توهین و تهمت هم نسیب شون شده .....این رفتارها به نظر شما متحجرانه نیست؟؟؟
شما بودی چکار میکردی؟؟؟
عقده ای و کینه ای نمیشدی؟؟؟؟
حرص نمیخوردی؟؟؟؟
تلافی نمیکردی؟؟؟؟
من که هیچ کدوم از فیلم ها رو ندیدم ولی کاملا مشخصه که سر قضیه ی این دو تا فیلم هم طبق معمول کینه جویی ها و انتقام گیری های سیاسی شکل گرفت و کار رو خراب کرد.
کلا هنر هم تو کشور ما سیاسی شد رفت.!!

[سید ابراهیم]

حالا اینجا بحث رستاخیز نیست. سالها وقت گذاشتن و نفهمیدن شب عاشورا قرص ماه کامل نیست؟؟؟؟؟!!!!!!!!!!

سالها وقت گذاشتن نفهمیدن اون زمان خالکوبی وجود نداشته که یزید را اونگونه نشون دادن؟؟؟!!!!!!

سالها وقت گذاشتن و نفهمیدن به نقل تمام تواریخ مستند، یک قطره خون حضرت علی اصغر به زمین ننشست؟؟؟؟!!!!!


بنده هر دو فیلم را دیدم و باید عرض کنم که اساسا غیر قابل قیاس است از لحاظ فنی و هنری.

بله متاسفانه فرهنگ ما ایرانی ها امروزه اینگونه شده است.... ولی این را هم قبول بفرمایید که این مسخره بازی را (حقیقتا اسم دیگه ای برایش پیدا نکردم) جماعت مذکور به راه انداختند. چون بسیاری از مذهبی ها امین حیایی را هنرمند خودشون نمیدونند. اون بنده خدا هم اصلا تو این فضاها نیست. اومد یه فیلم بازی کرد و تموم شد و رفت ولی معلوم نیست قلاده های طلا با دوستان چه کرده که دست بردارش نیستند.

[saman zaman]

(۲۹/شهریور/۹۴ ۲۳:۳۱)سید ابراهیم نوشته است:  سالها وقت گذاشتن نفهمیدن اون زمان خالکوبی وجود نداشته که یزید را اونگونه نشون دادن؟؟؟!!!!!!

خال کوبی در آن زمان و قرن ها قبل از آن وجود داشته

[سید ابراهیم]

فقط یک سند بیاورید که یزید اون خالکوبی را داشت؟ بابا بی خیال این موضوع را که خودشون هم قبول کردند در مخالفت با ما خواهشا منطق خودتان را منکر نشوید.

الان بحث رستاخیز نیست. ولی اینکه ادامه میدهم فقط به خاطر همین رفتاری است که در جامعه است و در اینجا هم متاسفانه دیده می شود. نگاه کنید:

رستاخیز را حمایت میکنیم نه به این دلیل که دیده ایم و خوشمان آمده ، فقط به این خاطر که طیف مقابلمان با آن مخالفت کردند....

از فیلم مجیدی بد میگوییم نه به این خاطر که دیده ایم وبدمان آمده، نه چون طیف مقابلمون خوششون اومده.......

از کمدی امین حیایی خوشمون نیامده ها ولی به اون رای میدهیم که طیف مقابلمون کم بیاره....

به این حالمون فقط باید تاسف خورد.

[ام ابیها]

من فکر میکنم اگه آقای درویش اول فیلمش بنویسه این فیلم یک فیلم کاملاً تخیلیه و فقط شباهت اسمی با حادثه کربلا داره، ماجرا حل شه.
یه فیلم بزن بکش قدیمی ساخته.
تا اینجاش خوبه.
هزینه کرده...
اینم بد نیست...
اما وقتی ماجرا بد میشه که این داستان سرایی ها رو به امام حسین نسبت بده.
مثل این که داستان بسازن حضرت سلیمان رو داداشاش کردن تو چاه!!!
تجربه هالیوودی نشون داده که اول که این فیلمای مسخره ساخته میشه، خیلی تو بوق و کرنا میشه و فروش بالایی هم خواهد کرد.
اما به مرور مردم میفهمن موضوع چیه!!!
توی ژانر فیلم های تاریخی و قدیمی فیلم مصائب مسیح فروش نسبتا بالایی کرد.
اومدن بعدش اسکندر رو با تحریف تاریخی ساختن، تروا رو با تحریف ساختن، بعد حضرت نوح رو با تحریف ساختن و بعدشم حضرت موسی رو با تحریف ساختن.
دیگه هیشکدوم فروش آنچنانی ای نداشت.
با این که همه بازیگرا اسکاری و معرکه بودن.
جلوه های ویژه تووووپ بود.
اما مردم از محتوای دروغکی فقط تو فیلمای تخیلی خوششون میاد.
تو فیلمای تاریخی دوست دارن عین تاریخ رو ببینن.
تو کشور خودمون هم سریال مختار و سریال امام علی از این جهت پر بیننده بود که با احادیث و واقعیت های تاریخی مو نمی زد.
به نظر من باید اجازه اکران این فیلمها رو به شرط بیان کردن این که این فیلم تخیلیه بدن.
مردم خودشون میفهمن.
اما در مورد ژوله و حیایی...
این آقای نقاد با این کار باعث شد بعضی ها فقط به خاطر این که حیایی توی قلاده های طلا بازی کرده و منفور شده بهش رای بدن که من فکر میکنم اگه به این دلیل بهش رای دادن حق الناس کردن.
البته موضوعی که مردم دوست دارن بهش بخندن کاملاً سلیقه ایه.
اما نباید دلیل رای دادن به آقای حیایی این باشه.
ایشون هم یه بازیگره مثل تمام بازیگرای ما.
نه امامزاده است و نه دیو دو سر.
اما توی برنامه خندوانه فقط با تکیه بر بازیگریش ادای راه رفتن های مختلف رو درآورد.
دور قبل هم خاطره گفت.
جدا آقای ژوله خیلی خوب و خنده دار بعضی اتفاقات جامعه رو نقد میکنه.
من خوشم میاد در آرامش بخندم.
علی مشهدی اونقدر میکروبه و اونقدر خاطراتش حاوی وحشی بازی و دل به هم زنیه که چندشم میشه.
هر چند میخندم...
اما بدم میاد از این همه فحش و کتک کاری هایی که میکنه.
من به شخصه دوست دارم فینال بین آقای افشاریان و ژوله باشه.
اما با همین سیاسی بازی ها فکر کنم امین حیایی بیاد بالا که خوب نیست.
فقط یادمون باشه اگه رای دادیم قطعاً حق الناس نکنیم.
یعنی اونایی که به امین حیایی رای دادن به راه رفت مستانه اش بیشتر خندیدن تا امیر ژوژولو؟؟!!!