رحمت واسعه (40)

[در جستجوی سختی]

بسم الله الرحمن الرحیم

بیان خصائص رحمت واسعه خدا
حضرت سید الشهدا (علیه السلام)
در اشارات فقیه عارف
حضرت آیت الله العظمی محمد تقی بهجت

شوق زيارت

در امامزاده، سنگ ریزه هایی بود که مردم آن سنگ ها را روی دست می گرفتند و حاجتی را از ذهن می گذراندند. می گفتند اگر بنا باشد حاجتی برآورده شود، این سنگ ها تکان می خورند.

سنگ ها را برداشتند و هر یک آن را امتحان کردند. روی دست بعضی ها تکانی هم خورد. یکی گفت: سنگ را به این بچه هم بدهید ...

ان شاء الله ادامه دارد ...

[در جستجوی سختی]

بسم الله الرحمن الرحیم

بیان خصائص رحمت واسعه خدا
حضرت سید الشهدا (علیه السلام)
در اشارات فقیه عارف
حضرت آیت الله العظمی محمد تقی بهجت

در شب جمعه، 25 شوال 1334، برابر با 2 شهریور 1295، نوزادی به دنیا آمد که سالها بعد، قلب بسیاری از شیفتگان علم و معرفت و شیعیان خاندان عصمت و طهارت (علیهم السلام) را روشن ساخت: آیت الله حاج شیخ محمد تقی بهجت. هنوز شانزده ماه از عمرش نگذشته بود که از دست دادن مادر، خانواده اش را سوگوار کرد و محمد تقی، آن قدر زود طعم یتیمی را چشید که حتی چهره مادر هم در خاطرش نماند.
کربلایی محمود مردی صالح بود و معتمد مردم فومن. زندگی را با درآمد پخت و پز کلوچه مخصوص و نوعی نان سپری می کرد. او برای مردم فقط یک نانوا نبود، در بسیاری از کارها و اختلاف هایی که پیش می آمد، چشم امیدشان به کربلایی محمود بود. با این حال، آنچه بیش از این ها مایه افتخارش بود، طبع روان و ذوق سلیمی بود که با مهر و محبت درونی اش به خاندان عصمت و طهارت (علیهم السلام) همراه شده بود. ثمره این ها اشعاری بود که جا به جا در محافل حسینی زیر لب ها زمزمه می شد:

امشبی را شه دین در حرمش مهمان است
عصر فردا بدنش زیر سم اسبان است
مکن ای صبح طلوع، مکن ای صبح طلوع

ان شاء الله ادامه دارد ...

[در جستجوی سختی]

بسم الله الرحمن الرحیم

بیان خصائص رحمت واسعه خدا
حضرت سید الشهدا (علیه السلام)
در اشارات فقیه عارف
حضرت آیت الله العظمی محمد تقی بهجت

مگر نه اینکه "آنچه از دل برآید، لاجرم بر دل نشیند"؟! اشعار از دل برآمده کربلایی محمود، بر دل ها می نشست و مداحان شهر ها و روستاهای اطراف همچون "برگ زر" آن ها را دست به دست می گرداندند. گویی قرار بود در کنار آن فرزند پاک، این اشعار هم صدقه جاریه ای برای کربلایی محمود باشد.

هم نشینی محمد تقی با پدر و شرکت در مجالس حسینی و بهره مندی از انوار اهل بیت عصمت و طهارت (علیهم السلام) نهال محبت و عشق به آن سرور شهید را در دلش تنومند می کرد و سوز و گدازش را افزون. او خود نیز در این مجالس، مداحی و نوحه خوانی می کرد. این چنین بود که از همان کودکی "شوق زیارت" داشت.

ان شاء الله ادامه دارد ...

[در جستجوی سختی]

بسم الله الرحمن الرحیم

بیان خصائص رحمت واسعه خدا
حضرت سید الشهدا (علیه السلام)
در اشارات فقیه عارف
حضرت آیت الله العظمی محمد تقی بهجت

روزی خواهر بزرگتر که مرهمی بر زخم بی مادری محمد تقی بود، تصمیم گرفت با گروهی از زنان همسایه به زیارت مرقد امامزاده ای مشرف شود که در نزدیکی شهر بود. او برادرش را نیز به همراه خود برد. در آن امامزاده، سنگ ریزه هایی بود که مردم آن ها را در دست می گرفتند و حاجتشان را از ذهن می گذراندند. مردم می گفتند اگر آن سنگ ها در دستشان تکان بخورد، حاجتشان برآورده می شود.

امامزاده ابراهیم-شفت گیلان

سنگریزه ها دست به دست چرخید تا اینکه کسی گفت: "به این کودک هم بدهید". کم سن و سال بود و فکر نمی کرد آن سنگ ها را به او هم بدهند. سنگ ها را به دست گرفت. نمی دانست چه بخواهد، ولی نهال محبت حصرت اباعبدالله (علیه السلام) آن چنان در جانش ریشه دوانده بود که زیارت حضرت حاجتش شده بود. به ذهنش آمد: آیا به کربلا می روم؟ سنگ ها در دستش به قاعده حرکت کرد.

ان شاء الله ادامه دارد ...

[در جستجوی سختی]

بسم الله الرحمن الرحیم

بیان خصائص رحمت واسعه خدا
حضرت سید الشهدا (علیه السلام)
در اشارات فقیه عارف
حضرت آیت الله العظمی محمد تقی بهجت

چند سالی از آن ماجرا گذشت و در این مدت، محمد تقی در مکتب خانه و سپس در حوزه علمیه فومن مشغول به تحصیل شده بود. هم سالانش تعریف می کنند که محمد تقی اهل بازی ها و شیطنت های کودکانه نبود. پشت در خانه عالم فاضل، آیت الله حاج شیخ احمد سعیدی، به انتظار می ایستاد تا شیخ بیرون آید و او همراهش شود و در نماز های جماعت به او اقتدا کند. سال ها بعد، از نماز های آیت الله سعیدی فومنی و راز و نیازهای او با خداوند متعال تعریف می کرد. شیخ احمد سعیدی که خود، پرورش یافته حوزه علمیه نجف بود، وقتی نبوغ و استعداد محمد تقی را دید، به ماندن او در فومن رضایت نداد. می ترسید که این استعداد بزرگ در حوزه کوچک فومن شکوفا نشود.

کربلایی محمود را راضی کرد که تلخی فراق کودک دلبندش را به جان بخرد و او را به دریای بی کران حوزه علمیه نجف بسپارد. کمتر از چهارده سال داشت که به کربلا رسید و وقتی گنبد و بارگاه سید الشهدا (علیه السلام) را دید، شاید شنگ ریزه های امامزاده فومن و حاجت آن روز به یادش آمد.

ان شاء الله ادامه دارد ...

[در جستجوی سختی]

بسم الله الرحمن الرحیم

بیان خصائص رحمت واسعه خدا
حضرت سید الشهدا (علیه السلام)
در اشارات فقیه عارف
حضرت آیت الله العظمی محمد تقی بهجت

از همان ابتدا، کمر همت را محکم بست. می گفت: در کربلا بودم که مکلف شدم و به مدرسه بادکوبه ای رفتم. پدرم به آنجا آمد و شیخ جعفر حائری در حضور پدرم مرا معمم کرد.
در همان روزهای نخست ورود به کربلا، وقتی برای زیارت سید الشهدا (علیه السلام) به حرم مشرف شد، بلندای حالات عرفانی مرحوم نائینی را دریافت و در نماز ایشان نورانیتی را مشاهده کرد که از بسیاری از بزرگان نجف نیز پنهان مانده بود. درباره آن نماز ها می فرمود:
... دیدم آن بزرگوار خشوع و خضوع و احوالات عجیبی در نماز دارد. من، چنین نمازی را به عدد انگشتان یک دست ندیده بودم. فقط یک نفر در شهر خودمان بود و پس از او هم یکی دو نفر دیگری که آمدند، خبری از آن گونه نماز نبود.
در هجده سالگی و به قصد تکمیل تحصیلات، به نجف، دیار شیفتگان امیرمؤمنان، علی (علیه السلام) راهی شد و حدود ده سال در آنجا ماند.



در طول این مدت، تمام ایام زیارتی را با برخی از علما و با پای پیاده به کربلا مشرف می شد. در طول مسیر، اغلب در ذکر یا سکوت بود. یکی از علما نقل می کند: "در راه [کربلا] به منزل "خان مصلی" رسیدیم، نماز صبح را جملگی به ایشان اقتدا کردیم، با اینکه برخی علمایی که همراه ما بودند، از ایشان بزرگتر بودند"

ان شاء الله ادامه دارد ...

[در جستجوی سختی]

بسم الله الرحمن الرحیم

بیان خصائص رحمت واسعه خدا
حضرت سید الشهدا (علیه السلام)
در اشارات فقیه عارف
حضرت آیت الله العظمی محمد تقی بهجت

زیارت، در نظر او، عملی ظاهری و صوری نبود؛ بلکه در هنگام زیارت واقعاً در محضر زیارت شونده حاضر می شد. معتقد بود: اگر می خواهید زیارت، زیارتی اساسی باشد، باید قلبتان هم همان را بگوید که زبانتان می گوید؛ یعنی قلب هم همان چیزی را درک کند که در زیارت نامه قرائت می شود.
زیارت را با آدابش به جا می آورد و می فرمود: از اهم آداب زیارت این است که بدانیم بین حیات معصومین (علیهم السلام) و مماتشان هیچ فرقی وجود ندارد؛ یعنی الان هم امام حی است و حرفت را می شنود.
اهتمامش به امر زیارت کم نظیر بود. اعتقادش این بود که اگر کسی بخواهد تشنگی و عطش دیدار با معصومین (علیهم السلام) را در وجودش تسکین دهد، زیارت مشاهد مشرفه به منزله ملاقات آن ها و دیدار آن حضرات است.

کسی پرسیده بود: "آقا، برای چه این قدر در حرم وقت می گذارید؟"، فرموده بود:"فلان آقا [1]، زیارتش در حرم سید الشهدا (علیه السلام) چهار ساعت طول می کشید. در حد مرجعیت بود. حتی یک دفعه زلزله شد و همه مردم فرار کردند. ایشان همان جا ماند. ازدحام طوری بود که روی سر و کله ایشان می پریدند، ولی ایشان نشسته بود. از ایشان می پرسیدند: آقا شما خسته نمی شوید؟ می گفت: من خودم را در بهشت می بینم. چرا بیرون بیایم؟".

ان شاء الله ادامه دارد ...

---

[1] منظور، آیت الله حاج آقا حسین قمی (قدس سره) بوده است.

[در جستجوی سختی]

بسم الله الرحمن الرحیم

بیان خصائص رحمت واسعه خدا
حضرت سید الشهدا (علیه السلام)
در اشارات فقیه عارف
حضرت آیت الله العظمی محمد تقی بهجت

عشق به اهل بیت عصمت و طهارت (علیهم السلام) با گل وجودش سرشته شده بود و در نزد او، کسی عزیزتر از این خاندان نبود. می فرمود:
اهل بیت (علیهم السلام) آن قدر مقامات و کمالات دارند که تمام عالم هیچ نسبتی با آن ها ندارد. خدا می داند چه عظمتی دارند و در عالم چه خبر است! حیف است که در عالم یک نفر آدم عادی از آنها عزیزتر زندگی کند.
اهل بیت (علیهم السلام) را هادیان طریق توحید می دانست و راه رسیدن معارف الهی را شناخت و معرفت به آن ها می دانست. بر این اعتقاد راسخ بود که: معرفت ائمه وقتی بالا برود، به معرف خدا می رسد؛ چون اینها باب اند.

***

چهارده سال در کربلا و نجف گذشت. شیخ محمد گیلانی [1] در این مدت، با حضرت آیت الله سید علی قاضی (قدس سره) در ارتباط بود؛ بزرگ مردی که محضرش همچون چشمه ای جوشان، کام تشنه طالبان معرفت را سیراب می کرد.
بیشتر آنان که به مجالسش رفت و آمد می کردند؛ خود را در مرتبه اجتهاد بودند و در راه سیر و سلوک ترقی ها کرده بودند. با این همه جایگاه، آن بزرگوار داشته هایش را از عنایات سید الشهدا (علیه السلام) می دانست.

گدای کوی تو از هشت خلد مستغتی است
اسیر عشق تو از هر دو عالم آزاد است

حضرت آیت الله قاضی (قدس سره) با برگزاری مجلس روضه در روزهای پنج شنبه، ارادت و عشق خود را به سید الشهدا (علیه السلام) اظهار می کرد. شاید آیت الله بهجت (قدس سره) رسم برگزاری روضه های هفتگی را از استاد آموخته بود.

***

ان شاء الله ادامه دارد ...

---

[1] نامی که آیت الله العظمی بهجت (قدس سره) در نجف به آن مشهور بود.

[در جستجوی سختی]

بسم الله الرحمن الرحیم

بیان خصائص رحمت واسعه خدا
حضرت سید الشهدا (علیه السلام)
در اشارات فقیه عارف
حضرت آیت الله العظمی محمد تقی بهجت

شیخ محمد تقی بهجت، عالمی سی ساله شده و به درجه اجتهاد رسیده بود. حتی در میان مجتهدان نیز جایگاه ویژه ای پیدا کرده بود و استاد او را به "فاضل گیلانی"[1] ملقب کرده بود. در کسب معارف باطنی نیز از بسیاری از هم رده های خود، پیشی گرفته بود. تصمیم گرفت که پس از شانزده سال، به زادگاهش فومن، سری بزند. به ایران آمد و ازدواج کرد؛ اما باز هم دلش به سوز کربلا و صفای نجف مشتاق تر بود تا به خرمی ها و سرسبزی های فومن. تصمیم گرفت به عتبات بازگردد،

ولی پیش از آن، به قصد زیارت حرم مطهر حضرت معصومه (علیها السلام) و اطلاع یافتن از وضع حوزه علمیه قم، مدتی در آشیانه اهل بیت (علیهم السلام) مقیم شد. در همین مدت کوتاه، خبر رحلت استادان بزرگ حوزه علمیه نجف و دگرگونی های اوضاع آنجا به گوش او رسید. سرانجام از بازگشت عتبات منصرف شد و در شهر مقدس قم رحل اقامت افکند.

***

ان شاء الله ادامه دارد ...

---

[1] لقبی که حضرت آیت الله سید علی قاضی (قدس سره) به ایشان داده بودند. وقتی مرحوم قاضی، توانایی مثال زدنی ایشان را در ادبیات عرب مشاهده می کنند، به ایشان می فرمایند: "اشهد انک فاضل". از آن پس، آیت الله بهجت در میان دوستان خود به "فاضل گیلانی" شهرت یافت.

[در جستجوی سختی]

بسم الله الرحمن الرحیم

بیان خصائص رحمت واسعه خدا
حضرت سید الشهدا (علیه السلام)
در اشارات فقیه عارف
حضرت آیت الله العظمی محمد تقی بهجت

در ایران نیز برنامه اش مشخص و همیشگی بود؛ آن چنان که اهتمامش به زیارت و توسل به اهل بیت عصمت و طهارت (علیهم السلام) صفت مشهور و بارز او شد. هر روز به زیارت حرم حضرت معصومه (علیها سلام) مشرف می شد و هر روز هم به طور مفصل زیارت می کرد.

تابستان ها هم که به مشهد مشرف می شد، مقید بود که هر روز یک و حتی دوبار به زیارت امام غریب (علیه السلام) برود. قدر این اماکن مقدس را می دانست. هر بار که به زیارت می رفت، مانند زائر مشتاقی زیارت می کرد که گویا پس از مدت ها، توفیق زیارت یافته است. می فرمود:
یکی از نعمت های بزرگی که خدا به ما داده است، همین حرم رضا (علیه السلام) در ایران است. زیارت حرم امام رضا (علیه السلام) نعمت بزرگی است که در اختیار ایرانی هاست. عظمتش را خدا می داند.
روزی در حرم رضوی، جوانی به او گفت: "آقا، ما که جوانیم از پا افتاده ایم. شما خسته نمی شوید؟"، حرفی نزد. تمام رواق ها را طی کرد و از صحن ها هم گذشت. در طول مسیر برای بسیاری از اموات، فاتحه می خواند. از حرم که خارج شد، دست در جیب کرد و پولی به آن جوان داد و گفت: " به مغازه عطاری برو و داروی عین، شین، قاف (عشق) طلب کن و مصرف کن تا خسته نشوی".

ان شاء الله ادامه دارد ...