راه تشرف به امام (عجل الله تعالی فرجه الشریف)، از تشبه مي گذرد

[Seyed Mohsen]

بسم الله الرحمن الرحیم

وظيفه اصلي منتظران نسبت به ساحت مقدس حضرت بقية الله اعظم (عجل الله تعالی فرجه الشریف) چيست؟

گروهي بر اين باورند که وظيفه منتظران نسبت به امام (عجل الله تعالی فرجه الشریف) اين است که به حضور ايشان تشرّف يابند، لذا همواره جهت تشرف به دنبال طريقي هستند. حال آنکه وظيفه اصلي ما تشبّه به ايشان است.
آن زمان که از حيث اعتقاد و اعمال و ظاهر و شئون زندگي به ايشان شباهت پيدا کنيم، بين ما و ايشان مناسبت ايجاد مي شود. زمانيکه مناسبت ايجاد شد، سنخيت ايجاد مي شود. زمانيکه سنخيت ايجاد شود، طبق قاعده ي عقلي « السّنخيّت علّة الانضمام، سنخيت دليل پيوستن است » تشرف خود به خود حاصل مي شود. بنابراين ما بايد اول به دنبال تشبّه به ايشان باشيم نه تشرّف.
بر اساس آيه 90 سوره واقعه « لا يمسه الّا المطهرون » درک مقام قرآن جز بواسطه تطهير جسم و روح ميسر نيست. بنا بر حديث ثقلين، آنچه براي قرآن ثابت است براي اهل بيت نيز ثابت است. پس تا به مقام تطهير نرسيم، به درک حضور امام (عجل الله تعالی فرجه الشریف) نخواهيم رسيد. بدون تشبّه، تشرّف امکان ندارد.
جواني به نام اويس از اهالي قَرَن - منطقه اي در اطراف مدينه - عاشق و مشتاق ديدار رسول اکرم (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) بود. از مادر خود اذن گرفت تا براي ديدار رسول خدا (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) به مدينه برود. مادر از او خواست که تا قبل از ظهر به قَرَن باز گردد. اويس بسوي مدينه رهسپار شد اما از قضا آن روز پيامبر در شهر مدينه نبودند. هر چقدر منتظر شد، پيامبر بازنگشتند. او بنا به وعده اي که به مادر داده بود بدون ديدار پيامبر به قرن باز گشت. اولين کلامي که پيامبر به هنگام ورود به مدينه بيان کردند اين بود: « إنّي اَشَمُّ رائِحَةُ جَنَة مِن طَريقِ القَرَن » من بوي بهشت را از سوي قرن استشمام مي کنم. - يعني رفتار اويس قرني، بوي بهشت مي دهد -
اين توجه پيامبر (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) حاصل از تشبهي بود که اويس به رسول خدا و سنت ايشان پيدا کرده بود. اگر چه در ظاهر برايش تشرف حاصل نشد.
آنچه بايد مورد توجه قرار بگيرد اين است که اعمال انسان بو دارد. يعني عمل خير عطر خوش و عمل شرّ بوي آزار دهنده دارد. آنچه که موجب توجه و جلب نظر امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) مي شود عطر خوش اعمال خير از سوي منتظران است و آنچه نظر ايشان را برمي گرداند بوي عفن گناهان پيروان است.
بنابراين وظيفه اصلي ما تشبّه به حضرت است که در پي آن تشرّف نيز خواهد آمد.

منبع:سایت اطلاع رسانی حجت السلام علوی تهرانی

[Seyed Mohsen]

بسم الله الرحمن الرحیم

یک تشرف خدمت امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) و توصیه حضرت به اینکه:آقاي عزیز! دیدي و سیر را تماشا کردی، این طور باشید و این جوري بشوید تا ما به سراغ شما بیاییم

مردي از دانشمندان در آرزوي زیارت حضرت بقیت الله بود و از عدم توفیق رنج می برد. مدت ها ریاضت کشید و در مقام طلب بود. در نجف اشرف میان طلاب حوزه علمیه و فضلاي آستان علویه معروف است که هر کس چهل شب چهارشنبه مرتباً و بدون وقفه و تعطیل، توفیق پیدا کند که به مسجد سهله رود و نماز مغرب و عشاي خود را آنجا بگزارد، سعادت تشرف نزد امام زمان علیه السلام را خواهد یافت و این فیض نصیب وي خواهدشد. مدت ها در این باب کوشش کرد و اثري از مقصود ندید. سپس به علوم غریبه و اسرار حروف و اعداد متوسل شد و به عمل ریاضت در مقام کسب و طلب برآمد، چله ها نشست و ریاضت ها کشید و اثري ندید. ولی به حکم آنکه شبها بیدار مانده و در سحرها ناله ها داشت، صفا و نورانیتی پیدا کرد و برخی از اوقات برقی نمایان میگشت و بارقه عنایت، بدرقه راه وي می شد. حالت خلسه و جذبه به او دست می داد حقایقی می دید و دقایقی می شنید در یکی از این حالات او را گفتند: دیدن تو و شرفیابی خدمت امام زمان علیه السلام میسر نخواهد شد، مگر آن که به فلان شهر سفر کنی. هر چند این مسافرت مشکل بود، ولی در راه انجام مقصود، آسان نمود پس از چندین روز بدان شهر رسید و در آن جا نیز به ریاضات مشغول گردید و چله گرفت، روز سی و هفتم یا سی و هشتم به او گفتند: الآن حضرت بقیت الله، امام زمان علیه السلام در بازار آهنگران، در دکان پیرمردي قفل ساز نشسته است، هم اکنون برخیز و شرفیاب باش بلند شد و به طوري که در عالم خلسه خود دیده بود، راه را طی کرد و بر در دکان پیر مرد رسید و دید حضرت امام عصر علیه السلام آن جا نشسته اند و با پیر مرد گرم گرفته و سخنان محبت آمیز می گویند، چون سلام کردم، جواب فرمود و اشاره به سکوت کردند، اکنون سیري است، تماشا کن در این حال دیدم پیرزنی را که ناتوان بود و قد خمیده داشت، عصا زنان، با دست لرزان، قفلی را نشان داد گفت : آیا ممکن است براي خدا این قفل را به مبلغ « سه شاهی» از من خریداري کنید، که من به سه شاهی پول احتیاج دارم، پیر مرد قفل ساز، قفل را نگاه کرد و دید قفل، بی عیب و سالم است گفت: اي خواهر من! این قفل «دو عباسی» ارزش دارد زیرا پول کلید آن بیش از ده دینار نیست، شما اگر ده دینار به من بدهید من کلید این قفل را می سازم و ده شاهی قیمت آن خواهد بود. پیر زن گفت: نه مرا بدان نیازي نیست، بلکه من به پول آن نیازمندم، شما این قفل را سه شاهی از من بخرید من شما را دعا می کنم پیرمرد با کمال سادگی گفت: خواهرم! تو مسلمان، من هم دعوي مسلمانی دارم، چرا مال مسلمان را ارزان بخرم و حق کسی را تضییع کنم، این قفل اکنون هم هشت شاهی ارزش دارد من اگر بخواهم منفعت ببرم به هفت شاهی خریداري می کنم، زیرا در دو عباسی معامله بی انصافی است بیش از یک شاهی منفعت بردن، اگر می خواهی بفروشی، من هفت شاهی می خرم و باز تکرار می کنم که قیمت واقعی آن دو عباسی است، من چون کاسب هستم و باید نفع ببرم یک شاهی ارزان خریده ام شاید پیرزن باور نمی کرد که این مرد درست می گوید، ناراحت شده بود که من خودم می گویم، هیچ کس به این مبلغ راضی نشد، من التماس کردم که سه شاهی خریداري کنند، زیرا مقصود من با ده دینار انجام نمی گیرد و سه شاهی پول احتیاج من است، پیر مرد هفت شاهی پول به آن زن داد و قفل را خرید !چون پیر زن بازگشت، امام علیه السلام مرا فرمود: آقاي عزیز! دیدي و سیر را تماشا کردی، این طور باشید و این جوري بشوید تا ما به سراغ شما بیاییم، چله نشینی لازم نیست، به جفر متوسل شدن سودي ندارد، ریاضات و سفرها رفتن احتیاج نیست، عمل نشان دهید و مسلمان باشید تا من بتوانم با شما همکاري کنم، از همه این شهر من این پیر مرد را انتخاب کرده ام، زیرا این پیر مرد دین دارد و خدا را می شناسد، این هم امتحانی که داد، از اول بازار این پیرزن عرض حاجت کرد و چون او را (محتاج و نیازمند) دیده اند، همه در مقام آن بودند که ارزان بخرند و هیچ کس، حتی سه شاهی نیز خریداري نکرد و این پیرمرد به هفت شاهی خرید هفته اي بر او نمی گذرد مگر آن که من به سراغ او می آیم و از او تفقد می کنم.

منبع:کتاب کیمیای محبت(زندگينامه مرحوم شيخ رجب علي خياط)

[Seyed Mohsen]

بسم الله الرحمن الرحیم

به جاي تشرّف، سعي كنيد رضايت آن وجود نازنين را كسب كنيد

جواني در نامه‌اي از فقيه بزرگوار حضرت آيت‌الله العظمي ميرزا جواد تبريزي پرسيده بود كه: چه كنم آقا و مولايم را در خواب [يا بيداري] ببينم و به محضرشان مشرّف شوم؟
ايشان در پاسخ، ضمن تأكيد بر اين مطلب كه اصل تشرّف، صحّت دارد و اين توفيق شامل حال بعضي از خوبان شده، مي‌نويسد: عزيزم! اين توفيق نصيب هر كسي نمي‌شود. اين امر براي بعضي از علماي بزرگ دين محقّق شده و مي‌شود كه زعامت مردم به دست آنان است و نمونه‌هاي آن در حالات بزرگان دين منقول است، بقية ادّعاها، به خصوص مواردي كه امروزه در جامعه مطرح مي‌شود، تماماً ادّعاي باطل است. شما به جاي تشرّف خدمت امام(علیه السلام)، سعي كنيد رضايت آن وجود نازنين را از خود كسب كنيد كه رضاي او رضاي خداست. با عمل به تكاليف شرعي، دوري از گناه و انجام عمل صالح، قلب امام زمان(علیه السلام) را شاد كنيد.

منبع:ماهنامه موعود شماره 118

[zarati313]

آفرین به مطلب مهم و در عین حال ساده ای اشاره کردید

نمی دانستم چطور بیان کنم اما این پست شما کلید را برایم حل کرد

تشبه به امام زمان کلیدی ترین راه فرج شخصی است. و از نظر تئوریک کاملا توجیه کننده آن است.

فرج شخصی در کلام آیت ا... بهجت ره:

خواهشا از این جملات ساده رد نشین و اندکی تامل...!


هر کس باید به فکر خود باشد و راهی برای ارتباط با حضرت حجت (عجل الله تعالی فرجه الشریف) و فَرَج شخصی خود پیدا کند، خواه ظهور و فرج آن حضرت دور باشد، یا نزدیک! [در محضر بهجت:2/133]

روایت دارد که در آخر الزّمان همه هلاک می شوند به جز کسی که برای فرج دعا می کند. گویا همین دعا برای فرج، یک امیدواری است و یک ارتباط روحی با صاحب دعا است. همین، مرتبه ای از فرج است.[گوهرهای حکیمانه:115]

با این که ارتباط و وصل با آن حضرت و فرج شخصی، امر اختیاری ما است – به خلاف ظهور و فرج عمومی - با این حال چرا به این اهمّیت نمی دهیم که چگونه با آن حضرت ارتباط برقرار کنیم؟![در محضر بهجت:2/134]

[مجنون الحسین]

نقل قول:...اولين کلامي که پيامبر به هنگام ورود به مدينه بيان کردند اين بود: « إنّي اَشَمُّ رائِحَةُ جَنَة مِن طَريقِ القَرَن » من بوي بهشت را از سوي قرن استشمام مي کنم. - يعني رفتار اويس قرني، بوي بهشت مي دهد -

نقل قول:]آنچه که موجب توجه و جلب نظر امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) مي شود عطر خوش اعمال خير از سوي منتظران است و آنچه نظر ايشان را برمي گرداند بوي عفن گناهان پيروان است.[/

خیلی تکون دهنده است

[علیرضا110]

اشاره:
در اين شمارة مجله چند پرسش دربارة چگونگي ارتباط با امام زمان(علیه السلام) را كه معمولاً در مجامع مختلف زياد مطرح مي‌شود، انتخاب كرده‌ايم و با استفاده از كتاب « پاسخ به پرسش‌ها و شبهات» كه حاصل مجموعه برنامه‌هاي پرسش و پاسخ اعتقادي راديو معارف به كارشناسي حجّت الاسلام و المسلمين رضا محمّدي است، به پاسخ آنها مي‌پردازيم.
گفتني است اين كتاب از سوي انتشارات زمزم هدايت وابسته به پژوهشكدة تحقيقات اسلامي منتشر شده است.

پرسش: چه كنيم كه شايستة ديدار امام زمان(علیه السلام) شويم؟
براي پرداختن به اين پرسش، بايد چند نكته را روشن كنيم:
اوّل اينكه تكليف ما چيست؟ آيا وظيفه داريم خدمت امام زمان(علیه السلام) برسيم؟ (در اين صورت بايد تمام همّ‌ و غم خود را صرف اين كار كنيم.) يا اينكه وظيفه داريم امام زمان خود را بشناسيم و او را دوست داشته باشيم و از او اطاعت كنيم؟

ما بايد فكرمان را روي اين مسئله متمركز كنيم كه وظايف و تعهّداتمان را به نحو مطلوب بشناسيم و بدان عمل نماييم؛ يعني اگر گفته شده است كه وظيفه داريد،‌ براي امام زمان(علیه السلام) دعا كنيد، دعا كنيم و اگر گفته شده كه براي سلامتي ايشان صدقه دهيد، صدقه بدهيم.

نكتة دوم اينكه لازم نيست كه انسان وردي بخواند، زحمتي بكشد و چلّه‌نشيني كند تا امام زمان(علیه السلام) را ببيند؛ بلكه اگر انسان تكاليف شرعي خود را با دقّت و جدّيت انجام دهد، مثل آن پيرمرد قفل‌ساز، امام زمان(علیه السلام) خود به سراغ او مي‌آيد و ممكن است حتّي بارها سعادت اين ملاقات نصيبش شود. به هر حال، ما معتقديم كه اعمالمان هفته‌اي دو بار (دوشنبه‌ها و پنج‌شنبه‌ها) به رؤيت حضرت وليّ‌عصر(علیه السلام) مي‌رسد. ايشان وقتي اعمال خوب مردم را مي‌بيند، خوشحال مي‌شود و براي آنها دعا مي‌كند و زماني كه اعمال بد پيروان خود را مي‌بيند،‌ غمگين مي‌شود.
حال اگر سئوال شود كه اين تكاليف چيست، بايد گفت: هر كس بايد براي انجام دقيق وظايف ديني‌اش، توضيح‌المسائل مرجع تقليد خود را مطالعه كند، قرآن بخواند و به آن عمل كند و در يك كلام، با سلوك و رفتار خود، به جرگة كساني درآيد كه خداوند درباره‌شان فرموده است: آنها را دوست دارم. كسي كه مشتاق امام زمان(علیه السلام) است، بايد تلاش كند آنچه را خداوند امر كرده، انجام دهد و از هر چه نهي فرموده، پرهيز نمايد. انسان بايد مانند اويس قرني كاري كند كه‌ «وليّ الله» مشتاق او شود و بويش را از دوردست‌ها استشمام كند.

البتّه راه‌حل‌هايي براي زيارت آن حضرت نقل شده است؛ مثلاً گفته‌اند:‌ اگر كسي چهل شب به مسجد سهله در كوفه برود، ديدار حضرت وليّ‌عصر(علیه السلام) برايش ميسّر مي‌گردد.
در مجموع،‌ زن و مرد مسلمان، بايد در انجام تكاليف الهي خود كوشا باشند تا امام زمان(علیه السلام) آنها را دوست داشته باشد؛ خواه به محضر آن حضرت شرفياب شوند، خواه از اين سعادت بهره‌مند نگردند.

جلب خشنودي امام عصر(علیه السلام)
پرسش: چگونه خشنودي امام زمان(علیه السلام) را به دست آوريم و از كجا بفهميم كه آقا از اعمال ما رضايت دارد يا نه؟
پاسخ: خشنودي امام زمان(علیه السلام) در رضاي خداست: «رضي الله رضانا اهل البيت؛ خشنودي خدا در خشنودي ما خاندان است»1. توضيح آنكه خداوند براي تحقّق فلسفة آفرينش و هدفي كه انسان‌ها را براي آن آفريده است، پيامبران و كتاب‌هاي آسماني فرستاده است. محصول و عصارة همة فرمان‌هاي الهي در شريعت اسلام موجود است كه به دست پيامبر خاتم(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) به بشريّت ارائه شده است. با تحقّق وصايت و ولايت و معرفي امام بعد از پيامبر اكرم(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم)، دين خدا كامل و نعمت خدا تمام شد: «الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَرَضِيتُ لَكُمُ الإِسْلاَمَ دِينًا؛2 امروز دين شما را برايتان كامل و نعمت ‏خود را بر شما تمام گردانيدم و اسلام را براى شما [به عنوان] آيينى برگزيدم »

بنابراين خشنودي خداوند از مردم، هنگامي است كه آموزه‌هاي شريعت خاتم را كه با نگهباني و حفاظت امامان معصوم(علیه السلام) به اوج كمال خود مي‌رسد، اجرا كنند. اين آموزه‌ها را در خلال منابع استنباط احكام مي‌توان يافت؛ يعني در‌ قرآن، سنّت، عقل و اجماع كه فتواي فقها مبتني بر آن است. حال اگر كسي خود مجتهد و كارشناس نيست، بايد به مجتهد و كارشناس مراجعه و از او تقليد كند؛ يعني آنچه را در رساله‌هاي عمليّة مراجع آمده و همچنين دستورهاي وليّ فقيه را اجرا كند. اين امر، همراه ايمان به مبدأ و معاد و سفراي الهي، رضايت خداوند را به وجود مي‌آورد:
«وَالسَّابِقُونَ الأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَالأَنصَارِ وَالَّذِينَ اتَّبَعُوهُم بِإِحْسَانٍ رَّضِيَ اللّهُ عَنْهُمْ وَ رَضُواْ عَنْهُ؛3 و پيشگامان نخستين از مهاجران و انصار و كسانى كه با نيكوكارى از آنان پيروى كردند، خدا از ايشان خشنود و آنان [نيز] از او خشنودند.»

بنابراين، خداوند از بنده‌اي راضي است كه داراي ايمان و عمل صالح باشد ـ عمل صالحي كه محصول ايمان است ـ عمل صالح، در اطاعت از خدا و پيامبر و امامان و علما تحقّق مي‌يابد. هركس چنين باشد مورد رضا و خشنودي امام زمان(علیه السلام) است. تشخيص اين مطلب امري بس آسان است؛ هرچه التزام عملي فرد به احكام اسلام بيشتر باشد، قرآن را بخواند، بفهمد و عمل كند و به مسجد و محافل ديني بيشتر رفت و آمد داشته باشد، با افراد مذهبي و علماي ديني بيشتر محشور باشد، بيشتر مورد عنايت و خشنودي امام زمان(علیه السلام) است.

بهره‌وري از وجود امام عصر(علیه السلام)
پرسش: راه افزايش عشق به امام زمان(علیه السلام) و ارتباط با آن حضرت چيست؟
پاسخ:
1. كسب معرفت
ساختار فطرت انسان طوري است كه زيبايي و كمال و فضيلت را دوست مي‌دارد و مصاديق اين زيبايي و كمال را هر جا بيابد، به آن عشق مي‌ورزد. امام زمان(علیه السلام) حجّت زندة خداوند در ميان انسان‌ها و كامل‌ترين و زيباترين و با فضيلت‌ترين مخلوقات است. او فردي از سلسلة جانشينان و اوصياي الهي است كه خليفة پيامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) و يازده امام معصوم و «بقيّـ［‌الله» بر زمين است. او عصارة همة كرامت‌ها و ارزش‌هاي انساني و ترجمان و آينة تمام نماي خليفـة‌الله بر روي زمين است كه عالي‌ترين شاخص‌هاي فطرت الهي انساني و آينة اسما و صفات جميل مطلق يعني خداي تعالي است.

انساني كه در تكاپوي يافتن مظهر جمال الهي و عشق ورزيدن به اوست، بايد تلاش كند كه او را بشناسد و با اين معرفت، مظهر جميل مطلق را بيابد. معرفت او كافي است كه انسان را شيداي او كند و اين مقتضاي فطرت انسان است. شايد رمز تأكيدهاي فراوان اسلام بر لزوم و ضرورت شناخت امام، همين باشد. از همين روست كه عدم اين معرفت را گمراهي در دين معرفي مي‌كند، همين باشد: «... اللّهمّ عرّفني حجّتك، فانّك ان لم تعرّفني حجّتك، ضللت عن ديني؛ خدايا! حجّت خود را به من بشناسان؛ زيرا اگر حجّتت را به من نشناساني از دينم گمراه مي‌شوم.»

البتّه اين معرفت هر چه عميق‌تر، دقيق‌تر و همه جانبه‌تر باشد، آثار بيشتري دارد. در فرهنگ و معارف شيعي، امام تنها يك هدايت‌گر و راهنما نيست كه ارائة طريق كند و به بندگان خدا آدرس مقصد را بدهد؛ بلكه انسان‌هاي مستعد را به سر منزل مقصود مي‌رساند. به عبارت ديگر، هدايت امام تنها از نوع «ارائة طريق» نيست؛ بلكه از نوع «ايصال الي المطلوب» نيز هست. اين است مفهوم «هدايت به امر» كه در قرآن مطرح شده است:
«وَجَعَلْنَا مِنْهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنَا لَمَّا صَبَرُوا وَكَانُوا بِآيَاتِنَا يُوقِنُونَ؛4 و چون شكيبايى كردند و به آيات ما يقين داشتند، برخى از آنان را پيشوايانى قرار داديم كه به فرمان ما [مردم را] هدايت مى‏كردند.»

افزايش ارتباط
دومين گام لازم براي ايجاد محبّت و بهره‌وري بيشتر از خورشيد وجود امام، افزايش ارتباط است. اين مهم، با دعاي مستمر براي سلامت و تعجيل در ظهور او، صدقه دادن از طرف او، در انتظار فرج بودن، توسّل به او، پرهيز از گناه و انجام فرايض و مستحبّات، اظهار ارادت و محبّت و مودّت است كه قرآن كريم آن را مزد رسالت نبي‌اكرم(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) قرار داده است: «قُل لَّا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدّة فِي الْقُرْبَى؛5 بگو به ازاى آن [رسالت] پاداشى از شما خواستار نيستم، مگر دوستى در بارة خويشاوندان.»
در «كافي» حديثي از امام باقر(علیه السلام) نقل شده است كه مراد از «قربي» در آيه، امامان معصوم(علیه السلام) هستند.6
افزون بر آنچه گذشت، خواندن دعاها و زيارت‌نامه‌ها و صلوات‌هاي مأثور كه دربارة حضرت وارد شده، همچون زيارت مخصوص عصر جمعه،‌ همچنين خواندن نماز مخصوص امام زمان(علیه السلام) در مسجد مقدّس جمكران و ساير اماكن، از مواردي است كه در افزايش رابطة‑ قلبي با آن مصلح جهاني مؤثّر است.

ماهنامه موعود شماره 124-125

پي‌نوشت‌ها:
1. پيام قران، ج 9، صص 441 ـ‌450.
2. سورة مائده(5)، آية 3.
3. سورة توبه(9)، آية 100.
4. كافي، ج 1، ص 337.
5. سورة شوري(42)، آية 23.
6. سيّد محمّد طباطبايي، الميزان في تفسير القرآن، ج 18، ص 51.

[علیرضا110]

نکات مهمی بود امید وارم با انجام اینها از سربازان آقا باشیم.

[علیرضا110]

عالی بود . قابل توجه کسانی که هر دقیقه ادعای دیدن امام زمان را دارند .تا آیینه نشوی نور را در خود جای نخواهی داد بنابراین ادعاهای بی مورد باعث دوری بیشتر ما از امام زمان می شود. امیدوارم من نیز بتوانم رفتاری داشته باشم که دل مولایم را راضی کنم .مولایم و سرورم هر لحظه درانتظارت چشم براهم.

[فدک زهرا]

بسم الله
سلام

یا ابن الحسن، روحی فداک، متی ترانا و نراک.....

آقای خوبم، جانم به فدای شما، کی میشود که (اول) شما ما را و ما شما را ببینیم.....؟

[DRiVeR]

پس این چی...

اَللّـهُمَّ اَرِنيِ الطَّلْعَةَ الرَّشيدَةَ ، وَ الْغُرَّةَ الْحَميدَةَ

خدايا بنمايان به من آن جمال ارجمند و آن پيشانى نورانى پسنديده را

وَ اكْحُلْ ناظِري بِنَظْرَة منِّي اِلَيْهِ

و سرمه وصال ديدارش را به يك نگاه به ديده ام بكش