کمالات و ویژگیهای حضرت ولی عصر(قسمتهای نه و ده اضافه شد)

[parisan]

کمالات حضرت ولی عصر(عجل الله تعالی فرجه الشریف)

اگر بشنوی مردی که کمال یا کمالاتی دارد،به ناراحتی یا ناراحتیهایی دچار شده است،عقل تو را وامیدارد تا به یاریش برخیزی و برای خلاصی او اقدام کنی،واگر نتوانی این کار را انجام دهی،مبادرت به دعا نمایی که برای او فرج و خلاص حاصل آید،و شفقت و اخلاص هم در وجود تو نسبت به او پیدا میشود.اکنون که این مطلب را توجه کردی میگوییم:

مولای ما حضرت صاحب الزمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) تمام مرزهای کمال را احاطه کرده،وبه برترین مراتب جمال و جلال دست یافته است،با این همه او مبتلا به اهل ضلالت و گمراهی است و دورمانده از اهل و عیال و خانه و وطن،واین معنی برای اهل بینش کاملا روشن است.اما عظمت مصیبت آن حضرت،به مقدار عظمت خود اوست، واما کمالاتش ،زبان از بیان آن الکن و اندیشه ها از پرواز به قله های رفیع آن ناتوان میباشد.
آن حضرت مجموعه ای از کمالات پیامبران و امامان و مظهر آنان است.

در روایتی که شیخ اجل محمد بن الحسن الحر عاملی در کتاب اثبات الهداه بالنصوص و المعجزات از کتاب اثبات الرجعه فضل بن شاذان به سند صحیح آورده چنین می خوانیم:
از امام صادق (علیه السلام)است که فرمود:هیچ معجزه ای از معجزات انبیا و اوصیا نیست مگر اینکه خداوند تبارک و تعالی مثل آن را به دست قائم (علیه السلام)ظاهر میگرداند تا بر دشمنان اتمام حجت کند.1

و چه خوش گفته اند:آنچه خوبان همه دارند تو تنها داری.

و نیز فاضل علامه مجلسی در بحار حدیثی از مفضّل بن عمر از امام ابو عبدالله صادق(علیه السلام) نقل کرده که فرمود:
و در آن هنگام آقای ما قائم (علیه السلام)به خانه خدا به پشت خود تکیه زده میگوید:ای مردم هرآنکه میخواهد آدم و شیث را ببیند،بداند که من آدم و شیث هستم،و هرکه میخواهد نوح و فرزندش سام را ببیند،بداند که من همان نوح وسامم،و هر شخصی که مایل است ابراهیم و اسماعیل را ببیند،بداند که من همان ابراهیم و اسماعیل میباشم،و هرکه خواهد موسی و یوشع را ببیند،من همان موسی و یوشع هستم،و هرکس میخواهد عیسی و شمعون را ببیند ،من همان عیسی و شمعون هستم،و هرکس میخواهد محمد(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) و امیر المومنین علی(علیه السلام)را ببیند،بداند که من همان محمد و علی هستم ،وهر که میخواهد حسن و حسین را ببیند،بداند که من همان حسن و حسین میباشم،و هرکه میخواهد امامان از ذریه ی حسین (علیه السلام)را ببیند،بداند که من همان ائمه اطهار هستم ،دعوتم را بپذیرید،وبه نزدم جمع شوید که هرچه گفته اند و هرچه نگفته اند را به شما خبر میدهم.2

فصل اول شباهت آن حضرت به پیغمبران
شباهت به آدم

خداوند آدم را خلیفه خود در تمام زمین قرار داد و او را وارث آن ساخت و چنین فرمود: ((اِنّی جاعِلٌ فِی الاَرضِ خَلیفَةً))3؛همانا من در زمین جانشینی قرار میدهم.
وخداوند حضرت حجت (علیه السلام)را نیز وارث زمین ؛وخلیفه خود در زمین قرار خواهد داد،چنانکه از حضرت ابی عبدالله صادق(علیه السلام)مروی است که که در تفسیر آیه : ((وَعَدَ اللهُ الَّذینَ آمَنُوا و عَمِلُوا الصّالِحاتِ لَیَستَخلِفَنَّهُم فِی الاَرضِ))4؛خداوند به کسانی از شما که ایمان آورده اند و کارهای شایسته انجام داده اند وعده داده که آنان را در زمین خلافت بخشد.فرمود:او قائم و اصحابش میباشند و هنگام ظهورش در مکه در حالی که دست بر صورت میکشد می گوید: ((اَلحَمدُ لِلّهِ الَّذی صَدَقَنا وَعدَهُ وَ اَورَثَنا الاَرضَ...))5؛سپاس خداوندی که وعده اش را درباره ما راست گردانید و زمین را به میراث ما درآورد.
و در حدیث مفضّل آمده که :خروج میکند در حالی که ابری بر بالای سرش سایه افکنده و درآن منادی ندا میکند:این مهدی خلیفه خداست از او پیروی کنید.

گریه آدم
از پیامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) آمده که فرمود:آدم (علیه السلام)آنقدر بر فراق بهشت گریست تا اینکه اشک از دو گونه اش مانند آبراه جاری شد6.از امام صادق (علیه السلام)نیز همین معنی روایت شده است.7
حضرت قائم (علیه السلام)نیز –مانند آدم-گریه بسیار دارد ،چنانکه در زیارت ناحیه از آن حضرت است که –خطاب به جدش حسین –میگویند:شب و روز برایت ندبه میکنم و بجای اشک بر تو خون میگریم.

درباره آدم(علیه السلام) آیه نازل شده که:خداوند تمام اسم هارابه آدم تعلیم فرمود.8
واما قائم(عجل الله تعالی فرجه الشریف)؛خداوند آنچه به آدم آموخت به او نیز آموخته و اضافه بر آن هم مطالب دیگری آموخته است ،چه اینکه آدم بیست و پنج حرف از این اسم اعظم را اموخته بود-چنانکه در حدیث آمده-و پیغمبر اکرم (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم)هفتاد و دو حرف از آن را آموخت ؛ وتمام اموری که خداوند متعال به پیامبرش داده،به اوصیای آن حضرت نیز داده شده تا به مولای ما قائم (عجل الله تعالی فرجه الشریف) .

و در خبر صحیحی ثقة الاسلام کلینی از حضرت امام صادق (علیه السلام) مروی است که فرمود:آن علمی که بر آدم (علیه السلام)نازل شد دیگر برداشته نشد،و هیچ عالِمی نمرده مگر اینکه علمش را به ارث گذاشته است.؛زمین بدون عالِم باقی نمی ماند.9

آدم (علیه السلام)زمین ر ابا عبادت خداوند زنده کرد،پس از آنکه جنیان با کفر و طغیانشان آن را میرانده بودند.
قائم (علیه السلام)نیز زمین را بادین خداو عبادت و عدالت و بر پایی حدودش زنده خواهد کرد،بعد از مردن آن به کفر و معصیت اهل زمین.

در بحار از حضرت ابو جعفر باقر (علیه السلام) درباره آیه : ((یُحی الاَرضَ بَعدَ مَوتِها))10؛زمین را پس از مرگ آن زنده میسازد.آمده که فرمود:خداوند عزوجل بوسیله قائم(علیه السلام)زمین ر ابعد از مرگش زنده گرداند و منظور از مرگ آن،کفر اهل آن میباشد که کافر در حقیقت مرده است11.و در وسائل در باره همین آیه امده که حضرت ابراهیم موسی بن جعفر (علیه السلام) فرمود:به وسیله باران احیا نمیکند،بلکه خداوند مردانی برمی انگیزد که عدالت را زنده می کنند ، وزمین به خاطر احیای عدالت زنده می شود، وبه درستی که اگر یک حد در زمین بر پاشود ،سودمندتر از چهل روز باران است.12
و در همان کتاب از پیغمبر اکرم (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) منقول است که فرمود:یک ساعت امام عادل بهتر است از عبادت هفتاد سال، و یک حد که برای خدا در زمین بر پا شود،سودمندتر است از چهل روز باران.13
با این همه تاکی و تا چند آدم و قائم را با هم مقایسه کنم در حالی که آدم بخاطر قائم خلق شد.
اِنَّ الَّذی خَلَقَ المَکارِمَ فی صُلبِ آدَمَ لِلامامِ القائِمِ
آنکه مکارم اخلاق را آفرید همه را در صلب آدم قرار داد برای امام قائم (عجل الله تعالی فرجه الشریف).

1)اثباه الهداه،7/357.
2)بحار الانوار،53/9.
3)سوره بقره،آیه 30.
4)سوره نور،آیه 55.
5)تفسیر البرهان ،3/146؛سوره زمر،74.
6)بحار الانوار،11/204.
7)بحارالانوار،101/320.
8)سوره بقره،آیه31.
9)کافی،1/223.
10)سوره روم،آیه 19
11)بحارالانوار،51/54.
12)وسائل الشیعه،18/308.
13)وسائل الشیعه،18/308.

ادامه دارد..

منبع:کتاب مِکیالُ المَکارم در فوائد دعا برای حضرت قائم(جلد اول)
تالیف آیت الله سید محمد تقی موسوی اصفهانی

[parisan]

شباهت به خاتم النبیین(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم)
سخن جامع در این باب فرمایش رسول اکرم(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم)می باشد که فرمود:مهدی از فرزندان من است،اسم او اسم من،و کنیه اش کنیه من،از نظر خَلق و خُلق شبیه ترین مردم به من است.

فصل دوم:شباهت به ائمه معصومین علیهم صلوات الله علیه

نظر به اینکه بیان کردن هر یک ازویژگی ها و صفات و احوال و معجزات پدران پاک آن حضرت و تطبیق آنها با صفات و حالات و معجزات آن جناب ،شرحی طولانی و میدان وسیعی می خواهد ،به ناچار در ذکر هر یک از امامان به آشکار ترین و مشهورترین اوصاف اکتفا می کنیم:

اما امیر المومنین(علیه السلام):اظهر صفاتش علم و زهد و شجاعت می باشد و تمام آنها در قائم (علیه السلام)نمودار است.

و اما امام حسن(علیه السلام):بارزترین صفاتش حلم و بردباری است،و از جمله آثار این صفت؛سکون و آرامش داشتن و سبکسری نکردن در مواقعی است که شخص از دیگران نارواها ببیند.
و اگر در ناراحتی ها و ابتلاهای شدید مولا حضرت حجت صلوات الله علیه از دست رعیتش تامل کنی،حلم و بردباری آن بزرگوار برایت روشن می شود به طوری که از احدی به این کیفیت این صفت ظاهر نگردید ه است.

و اما امام حسین (علیه السلام):شباهت به آن حضرت به تفصیل در آینده خواهد آمد.

و اما حضرت علی بن الحسین(علیه السلام):بارزترین صفاتش عبادت می باشد،که به زین العابدین ،سید العابدین و ذو الثّفنات نامیده شد.وجه نامیده شدنش به ذوالثّفنات این بود که بینی آن حضرت ساییده ،و پیشانی و زانوها و کف دست هایش از اثر عبادت مداوم برآمدگی پیدا کرده بود،چنانکه در خبری از حضرت ابوجعفر باقر(علیه السلام)از فاطمه بنت علی بن ابی طالب (علیه السلام)آمده که از یکی از کنیزان امام سجاد (علیه السلام) راجع به حالات آن حضرت پرسیده،در جواب گفت:مختصر کنم یا مفصل بگویم؟گفت:مختصر کن.گفت:هیچ گاه در روز برایش غذا نبردم و در شب رختخواب نگستردم1.
و اخبار بسیاری که درباره کثرت و شدت اهتمام آن حضرت در عبادت وارد شده است.مولای ما حضرت حجت(علیه السلام)و عجل فرجه از جد بزرگوارش سید العابدین الگوی خوبی دارد،که از حضرت ابولحسن موسی بن جعفر (علیه السلام)آمده ،در وصف حضرت قائم-روحی فداه-فرمود:با ان چهره گندمگون زردی بی خوابی شب نیز آمیخته است،پدرم فدای آن کس که شبش را در حال سجود و رکوع و ستاره شماری (کنایه از بیداری)خواهد گذراند...2

واما حضرت ابوجعفر باقر (علیه السلام):بارزترین صفاتش ،شباهتش به رسول خدا (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم)بود.لذا جابر انصاری هنگامی که نگاهش به آن حضرت افتاد گفت:به پروردگار کعبه قسم شمائل پیغمبر است.3
با اینکه جابر پیش از امام باقر،حسن و حسین و علی بن الحسن(علیهم السلام)را دیده ولی چنین سخنی درباره آنها نگفته بود،مولای ما حضرت صاحب الزمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف)نیز شبیه به پیغمبر است بلکه شباهتش به پیغمبر بیشترو کاملتر می باشد،به دلیل روایات بسیاری از طریق خاصه و عام از رسول اکرم در وصف قائم(علیه السلام)نقل شده که فرمود:شبیه ترین مردم به من است د ر شمائل و اقوال و افعالش.

و اما حضرت ابو عبدالله صادق(علیه السلام):بارزترین صفاتش کشف علوم و بیان احکام برای مردم بود به طوری که برای امامان پیش از آن حضرت این امر میسر نشد،یکی از اهل حدیث گفته:چهار هزارنفر از افراد مورد اعتماد از آن حضرت روایت کرده اند.4

و اما حضرت ابو ابراهیم موسی بن جعفر (علیه السلام)دچار تقیه و شدت ترس از دشمنان بود-بیش از انکه پدران گرامیش بدان دچار بودند-و این مطلب برای کسی که در احوال زندگی آن حضرت دقت کند واضح است.مولای ما حضرت قائم نیز همین طور است.در کافی به سند خود از زراه روایت کرده که گفت:شنیدم امام صادق (علیه السلام)می فرمود:قائم را پیش از قیام غیبتی است.عرضه داشتم چرا؟فرمود: او می ترسد-و اشاره به شکم خود کرد-یعنی از کشته شدن می ترسد5.

و اما حضرت ابوالحسن علی بن موسی الرضا (علیه السلام):خداوند ریاست و مقام ظاهری را برای آن حضرت قرار داد به طوری که برای پدران طاهرینش واقع نشده بود،و تقیه و ترس در زمان آن حضرت تا حدودی برداشته شد.قائم(علیه السلام) نیز خداوند متعال ترسش را به امنیت بدل خواهد ساخت و او را درزمین اقتدار و تسلی خواهد داد که برای احدی از پیشینیان میسر نشده است.و غلبه آن حضرت به جهان مانند غلبه سلطان روز است بر سلطان شب تار.
علی بن ابراهیم به سند صحیحی از حضرت ابوجعفر (علیه السلام)در باره آیه: ((وَالنَّهارِ اِذا تَجَلّی))6؛سوگند به روز انگاه که تجلی نماید.
آورده که فرمود:روز همان قائم ما اهل بیت است که هرگاه بپا خیزد،بر دولت باطل پیروز می شود..7

و اما حضرت ابوجعفر محمد بن علی تقی(علیه السلام):وقتی امامت به آن حضرت رسید،که به سن مردان نرسیده و عمرش از هشت بهار نگذشته بود،حضرت حجت (علیه السلام)نیز همین طور بود که در سنین طفولیت لوای امامت را به دست گرفت.

و اما حضرت ابوالحسن علی بن محمد هادی(علیه السلام):هیبتی داشته که نظیر آن را احدی نداشته به طوری که دشمنان آن حضرت احترام ها و تعظیم هایی برای آن جناب انجام می دادندکه برای هیچ کس آن احترام ها را انجام نمی دادند،که این امر بر اثر هیبت آن حضرت بود نه از روی محبت و علاقه به آن بزرگوار.قائم(علیه السلام)نیز همین طور است.که –بویژه در دل دشمنان-هیبت و رعب خاصی دارد.

حضرت ابو محمدامام حسن عسکری (علیه السلام)نیز همین صفت را داشته است که بجاست این بحث را با بیان روایت شریفی که در مجلد دوازدهم بحار امده به پایان بریم.
مرحوم مجلسی به سند خود آورده که:عباسیان و صالح بن علی و گروهی از منحرفین از مسیر اهل بیت (علیهم السلام)بر صالح بن وصیف هنگامی که امام حسن عسکری(علیه السلام)نزد او زندانی بود بر او وارد شدند و به او گفتند:بر آن حضرت سخت بگیر و در وضع او رفاه و آسایشی فراهم مکن،در جواب گفت:بر او چکار کنم در حالی که از بدترین افرادی که توانسته م بر او گماشته ام ولی آنان در نماز و عبادت به جایگاه بلندی رسیده اند.سپس آن دونفر گماشته را احضار کرد و به آنها گفت:وای بر شما درباره این شخص چه فکر میکنید؟
گفتند:چه بگوییم،درباره مردی را که روزش را روزه دارو شبش به عبادت می گذرد،نه سخن می گوید و نه غیر عبادت به کاری مشغول می شود،هر گاه بر ما نظری بیافکند ،لرزه بر اندام ما افتد،و به طوری هیبت او در دل ما واقع شودکه خودداری نتوانیم کرد.هنگامی که عباسیان این گفتار را شنیدند با خواری و سرافکندگی رفتند.8

1)بحار الانوار،46/62
2)بحار الانوار،86/81.
3)بحار الانوار،46/223.
4)مناقب بن شهر آشوب،3/372.
5) کافی،1/337.
6)سوره لیل،آیه 2.
7)تفسیر القمی 2/425.
8)بحار الانوار،50/308.

ادامه دارد..
منبع همان..

[parisan]

شباهت به حضرت سیدالشهدا امام حسین(علیه السلام)
در امور بسیاری این شباهت وجود دارد از جمله:

1)شدت اهتمام در یاد کردن آنها در قرآن کریم و سنت پیغمبران و کتاب های آسمانی و چنانکه بر پژوهشگران پوشیده نیست، و اگر بخواهید بر قسمتی از آنها اطلاع یابید به کتاب های المحجة فیما نزل من القرآن فی الحجة و مجلد دهم بحارالانوار و تفاسیر و غیر این ها رجوع کنید.

2)اهتمام پیغمبران گذشته به گریستن برای حضرت امام حسین(علیه السلام) و بر پا نمودن مجالس سوگواری و مرثیه پیش از شهادت آن جناب ،که نظیر اهتمام امامان گذشته است در دعا کردن برای فرج مولی حجة بن الحسن (عجل الله تعالی فرجه الشریف) و طلب ظهور آن بزرگوار پیش از شروع غیبت.

3)شدت اهتمام هردو (امام حسین و امام زمان علیهما السلام)در امر به معروف و نهی از منکر ،چنانچه سالار شهیدان حسین بن علی(علیه السلام) در این امر ملاحظه تقیه را نکرد و این از ویژگی های آن حضرت است.مولی حضرت حجت نیز همین طور است.

4)بالا بردن به سوی آسمان ،فرشتگان هردو بزرگوار را به اذن خداوند متعال به آسمان بالا بردند.چنانکه در شباهت حضرت قائم(عجل الله تعالی فرجه الشریف)به حضرت ادریس گذشت.

5)آرزوی اینکه ای کاش روز عاشورا بودیم و تصمیم به یاری کردن آن حضرت داشتن ثواب شهید شدن با آن حضرت را دارد،آرزوی بودن با قائم (علیه السلام) در زمان ظهور و قصد یاری کردن آن حضرت و جهاد با دشمن در رکابش نیز ثواب شهادت را دارد.

6)حسین(علیه السلام) ترسان از مدینه بیرون رفت،و در مکه نزول کرد،سپس به سوی کوفه حرکت فرمود.حضرت حجت نیز نظیر همین برایش اتفاق می افتد که در خبر صحیحی از امام ابو جعفرباقر(علیه السلام) آمده :پس سفیانی عده ای را به مدینه می فرستد،و مهدی(عجل الله تعالی فرجه الشریف)از آنجا به سوی مکه کوچ می کند،به ارتش سفیانی خبر می رسدکه حضرت مهدی(عجل الله تعالی فرجه الشریف) به مکه رفت ،لشکری در تعقیب آن حضرت می فرستد ولی به اون نمیرسند تا اینکه ترسان وارد مکه می شود-به همان روش موسی بن عمران-لشکر سفیانی در بیدا فرود می آید،پس منادی از جانب آسمان ندا می کند :ای بیدا این گروه را نابود کن.پس زمین آنها را فرو می برد،و فقط سه نفر از آنها باقی می ماندکه خداوند صورت هایشان را به عقب بر میگرداند،و آنها از قبیله کلب هستند.1

7)مصیبت آن دو بزرگوار سخت ترین مصیبت هاست.اما مصیبت امام حسین(علیه السلام) که در گفتگوی آدم و جبرئیل آمده که گفت:ای آدم این فرزند تو به مصیبتی دچار می گردد که مصیبت ها در کنار آن کوچک خواهند بود.2
و اما قائم(عجل الله تعالی فرجه الشریف)از این جهت که مصیبتش طولانی و مهنتش شدید است.
امام حسین(علیه السلام)هنگامی که می خواست از مکه به سوی عراق خروج کند،یاری خواست و فرمود: هر آنکه حاضر است جان خود را در راه ما بخشد و خودش را مهیای لقاءالله نماید،با ما بیاید که من فردا انشاءالله حرکت می کنم.

امام قائم(عجل الله تعالی فرجه الشریف)نیز هنگامی که در مکه ظهور می کند یاری می طلبد،چنانکه از امام محمد باقر(علیه السلام) در حدیثی طولانی و صحیح چنین آمده:
...در آن روز قائم(عجل الله تعالی فرجه الشریف)در مکه است،پشت خود را به بیت الله الحرام تکیه زده وبه آن پناه برده،بانگ می زند:ای مردم ما از خداوند یاری می جوییم،هرکه می خواهد مارا اجابت کند که ما خاندان پیغمبر شما هستیم ،و نزدیکترین مردم به خدا و محمد(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم)،هرکس در باره آدم با من بحث دارد (بیاید)که من نزدیکترین افراد به آدم هستم ،و هر آنکه در مورد نوح با من محاجه دارد بیاید که من نزدیکترین کسان به نوح هستم،و هرکه درباره ابراهیم با من بحث دارد ،من نزدیکترین افراد به ابراهیم (علیه السلام) هستم،و هر آنکه درباره محمد(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم)با من گفتگو دارد ،من نزدیکترین افراد به محمد(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) می باشم،و هرکه درباره پیغمبران بحث دارد بیاید که من نزدیکترین مردم به پیغمبران هستم،مگر نه خداوند در کتاب محکم خود می فرماید: ((اِنَّ اللهَ اصطَفی ادَمَ و نوحاً وَ آلَ ابراهیمَ و آلَ عمرانَ علیَ العالَمینَ ذٌریَّةً بَعضُها مِن بَعضٍ و اللهُ سمیعٌ علیم))3؛البته خداوند آدم و نوح و خاندان ابراهیم و خاندان عمران را بر جهانیان برگزید،فرزندانی هستند برخی از نسل برخی دیگر و خداوند شنوای داناست.

پس من باقیمانده از آدم و ذخیره از نوح و برگزیده از ابراهیم و پاکیزه خالص از محمد(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم)می باشم.
هر آنکه درباره کتاب خدا با من محاجه کند من نزدیکترین مردم به کتاب خدا هستم،و هر که درباره سنت رسول الله با من بحث کند به سنت رسول خدا از همه نزدیکترم.کسانی که سخن امروز مرا شنیدند،انان را به خدا سوگند می دهم که به کسانی که غایب بوده اند برسانند،و از شما می خواهم که به حق خدا و حق رسول خدا وبه حق خودم بر شما-که حق قرابت به رسول الله می باشد-اینکه مار اکمک کنیدو کسانی که به ما ظلم می کنند از ما منع نمایید،که ترسانیده شدیم و به ما ظلم شد،و از شهر و فرزندانمان رانده شدیم و بر ما سرکشی کردند و از حقمان کنارمان زدند و اهل باطل برما افترا بستند،خدا را خدا را درباره ما ، که مار وا مگذارید و یاریمان نمایید که خداوند شما را یاری کند.4

می گویم(مولف):اگر گوش دلت را بگشایی و سینه ات به نور پروردگارت فراخ گردد،ندای امام زمانت را در این زمان خواهی شنید که از اهل ایمان یاری می طلبد.آیا کسی هست که ندای آن حضرت را پاسخ گوید؟و آیا کمک کننده ای هست؟یاری کننده ای هست؟البته یاری کردن در هر زمان به اقتضای همان زمان است،یاری آن حضرت یاری خداست،یاری رسول خدا،یاری اولیای خداست،یاری اسلام و ایمان است،یاری غریب و کمک مظلوم مضطروعالِم است ،یاری ولی نعمت و پدر مهربان است و ..عناوین دیگری که بر یاری کردن آن حضرت صادق است.
و بدان که از جمله اقسام یاری و اعانت آن حضرت به مصرف رساندن مال در راه او،چاپ کردن کتاب هایی که مربوط به آن حضرت است و به فرزندان و شیعیان ائمه(علیهم السلام)انفاق نمودن می باشد،و نیز کمک کردن یاران آن جناب به مقداری که از مال و جاه و شفاعت و وساطت و خوش زبانی و امثال این ها از مصادیق یاری کردن آن حضرت است.

1)بحارالانوار،52/328
2)بحارالانوار44/245
3)سوره آل عمران،آیه 33
4)بحارالانوار ،52/238.

پایان

تاپیک کمالات و ویژگی ها با این پست به پایان رسید.
از امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) به خاطر این توفیق سپاس گذاری میکنم.
انشاءالله در آینده ای نزدیک،مبحثی جدید را از همین کتاب آغاز خواهم نمود.

[ali0077]

در این مجال مختصر بر آنیم که خصوصیات و ویژگیهایی را که خداوند به حضرت ولی عصر (علیه السلام) اختصاص داده به اختصار ذکر کنیم.

1ـ نور و درخشندگی آن حضرت است که پیامبر اکرم (صلی الله علیه و أله و سلم) در حدیث معراج فرمود: نور مهدی (علیه السلام) در میان انوار سایر ائمه مانند ستاره‌های درخشان بود در میان سایر ستارگان.

۲ـ در روز ولادت أن حضرت دو ملک آن، بزرگوار را به سراپرده عرش بردند وحق تعالی به او فرمود: مرحبا به تو أی بنده من!

۳- جمع شدن بین کنیه و اسم رسول خدا در حضرتش.

۴ـ او آخرین وصی پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله)و اخرین حجت خدا در زمین است.

۵ـ حضرت مهدی از همان کودکی در انظار خیلی به چشم نمی‌خورد و برای پرورش یافتن به عالم قدس سپرده شد و همواره در مجالست و مؤآنست ارواح قدسی و ملکوتی بود.

۶ـ هیچگاه با کفار و منافقین و فساق بخاطر تقیه مجالست و مدارا ننموده و تا کنون دست هیچ ظالمی به دامانش نرسیده.

۷ـ بیعت احدی از جباران و ستمگران بر گردن حضرتش نیست

۸ ـ در کتب آسمان و اخبار شب معراج خداوند تبارک و تعالی او را با القابی ذکر کرده و نام او را نبرده است. که این مطلب عظمت و علوّ و درجه آن امام را می‌رساند.

۹ـ ظهور آیات و نشانه‌های آسمانی و زمینی قبل از ظهور حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف).

۱۰ـ هم زمان با ظهورش ندایی از آسمان به اسم آن حضرت شنیده می‌شود که همه اهل زمین این ندا را می‌شنوند

۱۱ـ حرکت افلاک و سیارات و اجرام آسمانی کند می‌شود به طوری که روزها طول می‌کشد سالها طولانی می‌گردد.

۱۲ـ ظاهر شدن مصحف امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) که بعد از شهادت رسول خدا (صلی الله علیه و آله) همه قرآن را با شأن نزول و تأویلات بدون هیچ تغییر و تبدیلی جمع آوری کردند.

۱۳ـ جن ملک حضرتش را یاری می‌کند و در رکاب حضرت به مبارزه و دفاع می‌پردازند.

۱۴ـ گردش روز و شب و گذشت زمان در قوت و نیروی حضرت و شکل و شمایل او هیچ تأثیری نگذارد چنانکه وقتی ظهور کند در صورت جوانی سی ساله باشد.

۱۵ـ وحشت و نفرت و هراس از میان مردم و موجودات زنده برداشته می‌شود و مهر و محبت و امنیت وآرامش بر کل زمین سایه می‌افکند.

۱۶ـ عده‌آی از مردگان و اموات در زمان حضرت زنده می‌شودند و حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) را یاری می‌کنند.

۱۷ـ زمین گنجها و ذخایر خود را در اختیار حضرتش قرار می‌دهد و سپرده‌ها و ذخایر را از خود خارج کند.

۱۸ـ باران و گیاه و درختان و میوه‌ها و همه نعمتهای زمین زیاد می‌شود به طوری که زمین چهره‌ای متفاوت و زیبا پیدا می‌کند.

۱۹ـ عقلها به برکت وجود آن حضرت کامل شود و کینه و حسد از دلها کوچ می‌کند، سینه مؤمنان پر از علم و معرفت می‌شود.

۲۰ـ قوت و نیروی غیر متعارف و مضاعف در اصحاب آن حضرت به گونه‌ای که هر کدام از آنها سالیان درازی عمر کنند و هر یک از آنان قدرت چهل مرد را به تنهایی داشته باشند و ضعف و سستی از بدنهای ایشان رفته باشد.

۲۱ـ مردم به واسطه نور چهره دلربای حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) از نور آفتاب و ماه بی نیاز می‌شوند
۲۲ـ پرچم رسول خدا (صلی الله علیه و آله) با آن حضرت است.

۲۳ـ زره حضرت رسول (صلی الله علیه و آله) فقط بر بدن شریف حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) اندازه و موزون است.

۲۴ـ برداشته شدن تقیه و خوف از کفار به طوری که مؤمنین و شیعیان می‌توانند بغض و برائت خود را از دشمنان ائمه آزادانه ابراز کنند.

۲۵ـ حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) بر تمام زمین حکومت می‌کند و حکمش در تمامی این کره خاکی نافذ است.

۲۶ـ پر شدن تمام زمین از عدل و داد چنانکه در بیشتر آیات و اخباری که درباره حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) است این وعده به چشم می‌خورد که زمین پر از عدل و داد شود.

۲۷ـ حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) در زمان حکومتش در بین مردم به علم امامت حکم می‌کند و از کسی بینه و شاهد بر مدعایش نمی‌خواهد.

۲۸ـ اجرا شدن احکام مخصوصی که تا زمان آن حضرت اجرا نشده است مثل آنکه حضرتش پیرمرد زناکار و مانع الزکاة را به قتل می‌رساند.

۲۹ـ آشکار شدن تمامی مراتب علوم و معارف به گونه‌ای که حضرت صادق (علیه‌السلام) می‌فرمایند: علم بیست و هفت حرف است و تمامی آنچه را که پیامبران آورده‌اند دو حرف از علم بوده و مردم نشناختند غیر از این دو حرف را و هنگامی که قائم ما (علیه‌السلام) خروج کند بیست و پنج حرف دیگر را آشکار نماید [و در بین مردم پراکنده کند].

۳۰ـ برای اصحاب و یاران آن حضرت شمشیرهایی از آسمان آورده می‌شود.
۳۱ـ حیوانات و وحوش از اصحاب حضرت اطاعت می‌نماید.

۳۲ـ جاری شدن و دو نهر در پشت [مرکز فرماندهی حضرت] کوفه، یکی از آب و دیری از شیر، به گونه‌ای که هر تشنه‌ای را سیراب و هر گرسنه‌ای را سیر گرداند.

۳۳ـ حضرت عیسی (علیه‌السلام) از آسمان نازل گردد و پشت سر حضرت مهدی صلوات الله علیه نماز گذارد و حضرتش را یاری فرماید.

۳۴ـ دجال لعین که وجودش عذابی الهی است بدست امام زمان (علیه‌السلام) کشته می‌شود.

۳۵ـ شیطان با ذلت و خواری به دست حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) یا رسول الله (صلی الله علیه و آله) کشته می‌شود.

[ADAM]

دوست عزیز با تشکر لطفا منابع رو هم بزارید.

[ali0077]

(۲۱/شهریور/۹۲ ۰:۰۰)ADAM نوشته است:  دوست عزیز با تشکر لطفا منابع رو هم بزارید.

من خودمم قبل از گذاشتن این مطلب دنبال منبعش بودم ولی متاسفانه منبعش رو پیدا نکردم

احتمالا باید منبع موثق داشته باشه

در ضمن این مطلب رو از سایت موعود گرفتم