تالار گفتگوی بیداری اندیشه

آن حضرت زائر زیاد دارد، نوکر ندارد!

حجت الاسلام سید احمد دعایی یزدی می گوید: «یک سال نزدیک عاشورا (محرم) مرحوم آیت اللّه حاج شیخ غلامرضا به مشهد آمده بودند و مرحوم پدر من هم آن سال مشهد بودند. وی به پدرم فرمودند: «بلیط می گیرم برایت با هم به یزد برگردیم.»

پدرم فرمود: «حاج آقا من امسال مدتی بیمار بودم، بیمارستان بودم و نتوانستم خوب زیارت کنم. می خواهم ایام عاشورا را مشهد بمانم.» حاج شیخ یک مقدار متغیر شدند و عصایشان را زمین زدند.

و فرمودند: «جانم! امام رضا(علیه السلام) پانشین نمی خواهد، امام رضا(علیه السلام) زوار نمی خواهد، امام رضا(علیه السلام) نوکر می خواهد. حالا محرم است بیا برو دنبال مسجد و منبرت، دنبال کارهای عزاداری و تبلیغات.» پدرم به توصیه ایشان عمل کرد و به یزد برگشت.»

حتی یک بار که به مشهد مقدس رفته و متوجه شده بود یکی از روستاهای دور مشهد، واعظ و مبلّغ ندارد، برای رفتن به آنجا داوطلب شد. یکی از علمای مشهد به او گفته بود: «حاج شیخ! شما تازه از راه رسیده اید. بهتر است زیارت بروید.»
حاج شیخ در پاسخ گفت: «امام رضا(علیه السلام) همه جا هست. آن حضرت زائر زیاد دارد. نوکر ندارد. من می روم نوکری امام رضا(علیه السلام) کنم.»

(۳۰/آذر/۹۰ ۲۱:۲۴)parisan نوشته است: [ -> ]شاید بهترین خاطره من از سفر مشهد قبلیم,همین غذای حضرتی باشه.
عجب قرمه سبزی بود.هنوز مزه اش زیر زبونمه.

-------------------------------------------------------------------------
------------------------------------------
--------------------
بسم الله

.

.
حضرت ابوالحسن ، امام علىّ بن موسى الرّضا عليه السلام به تمام زبان ها و لغات ، آشنا و مسلّط بود؛ و با مردم با زبان محلّى خودشان صحبت مى نمود.
و بلكه حضرت در لهجه و تلفّظ كلمات ، از خود مردم فصيح تر سخن مى فرمود، تا جائى كه مورد حيرت و تعجّب همه اقشار و افراد قرار مى گرفت .

بسم الرب الحسین
السلام علی اسیر الکربات و قتیل العبرات
سلام علیکم

شروع به سر تراشیدن نمود . در خاتمه امام توجهی به سنگ دست وی نموده (( سنگ تیز کن تیغ )) سنگ تبدیل به طلا شد سلمانی عرض کرد یابن رسول الله طلا از شما نمی خواهم , تقاضای دیگری دارم .

حضرت فرمود آنچه میل داری بخواه .

عرض کرد ای مولای من آن را خواهانم که هنگام رفتن از دنیا آن وقتی که ملک الموت برای قبض روحم حاضر شود مرا فراموش نفرمائید .

امام (علیه السلام ) فرمودند : حالا طلا را بردار , ما به تو قول می دهیم که موقع مردن تو را فراموش نکنیم .

امام (علیه السلام ) به خراسان آمدند , بعد از مراسم ولایت عهدی , روزی حضرت در میان جلسه مامون خلیفه عباسی قرار گرفته بودند ،در حالیکه کلیه وزراء و رجال مملکتی اطراف ان حضرت بودند . یکباره صدای حضرت را شنیدند که فرمودند لبیک و امام را ندیدند و به فاصله کمی دیدند حضرت را که روی مسند نشسته است .

مامون گفت یابن رسول الله کجا تشریف بردید .

حضرت فرمودند : مردی سلمانی (( آرایشگر)) در راه که آمدیم در شهر نیشابور از من خواست که دم مرگ کنار بالین او حاضر شوم , من هم به او قول دادم .حالا که در مجلس نشسته بودم , صدای او که در حال احتضار بود , شنیدم مرا خواست من به وعده خود وفا کردم , کنار بسترش رفتم و سفارش او را به ملک الموت کردم و برگشتم .

بسته ام عهدکه تا زنده ام و جان دارم
پـــا بــرون از ره مــردان خــدا نــگـذارم

داده با مهر رضا(علیه السلام ) شیر مرا مادر من
تــا بـود جـان بـه تـنم بــنده ایـن دربارم

برگرفته از کتاب همای سعادت

الّلهم انّی اَشهُدکَ اَنّی ولیٌ لِمن والاهُ و عدوٌ لِمن عاداهُ
موفق باشید و خدایی.

بسم الله
.
.
مهمانى بر امام رضا عليه السلام وارد شد، حضرت نزد او نشسته بود و با وى صحبت مى كرد به گونه اى كه بخشى از شب را با يكديگر مى گذراندند، در اين هنگام چراغ روشنائى داراى مشكل و خرابى شد.
مهمان امام رضا عليه السلام كه خرابى چراغ رامشاهده مى كرد دست برد تا آن را اصلاح كند.
در اين هنگام حضرت مانع كار او شد و خود ان را درست كرد و سپس فرمود:
.
انا قوم لا مستخدم اضيافنا
.
ما خاندانى هستيم كه مهمانان خود را به خدمت نمى گيريم .
.
.
بحارالنوار ج 49، ص 102

بسم الله
.
.
مرحوم شيخ طوسى رضوان اللّه تعالى عليه در كتاب رجال خود آورده است :
.
در يكى از روزها، عدّه اى از دوستان امام رضا عليه السلام در منزل آن حضرت گرد يكديگر جمع شده بودند و يونس بن عبدالرّحمن نيز كه از افراد مورد اعتماد حضرت و از شخصيّت هاى ارزنده بود، در جمع ايشان حضور داشت .
.
هنگامى كه آنان مشغول صحبت و مذاكره بودند، ناگهان گروهى از اهالى بصره اجازه ورود خواستند.
.
امام عليه السلام ، به يونس فرمود: داخل فلان اتاق برو و مواظب باش هيچ گونه عكس العملى از خود نشان ندهى ؛ مگر آن كه به تو اجازه داده شود.
.
آن گاه اجازه فرمود و اهالى بصره وارد شدند و بر عليه يونس ، به سخن چينى و ناسزاگوئى آغاز كردند.
و در اين بين حضرت رضا عليه السلام سر مبارك خود را پائين انداخته بود و هيچ سخنى نمى فرمود؛ و نيز عكس العملى ننمود تا آن كه بلند شدند و ضمن خداحافظى از نزد حضرت خارج گشتند.
بعد از آن ، حضرت اجازه فرمود تا يونس از اتاق بيرون آيد.
.
يونس با حالتى غمگين و چشمى گريان وارد شد و حضرت را مخاطب قرار داد و اظهار داشت :
ياابن رسول اللّه ! من فدايت گردم ، با چنين افرادى من معاشرت دارم ، در حالى كه نمى دانستم درباره من چنين خواهند گفت ؛ و چنين نسبت هائى را به من مى دهند.
.
امام رضا عليه السلام با ملاطفت ، يونس بن عبدالرّحمان را مورد خطاب قرار داد و فرمود: اى يونس ! غمگين مباش ، مردم هر چه مى خواهند بگويند، اين گونه مسائل و صحبت ها اهميّتى ندارد، زمانى كه امام تو، از تو راضى و خوشنود باشد هيچ جاى نگرانى و ناراحتى وچود ندارد.
.
اى يونس ! سعى كن ، هميشه با مردم به مقدار كمال و معرفت آن ها سخن بگوئى و معارف الهى را براى آن ها بيان نمائى .
و از طرح و بيان آن مطالب و مسائلى كه نمى فهمند و درك نمى كنند، خوددارى كن .

.
اى يونس ! هنگامى كه تو دُرّ گرانبهائى را در دست خويش دارى و مردم بگويند كه سنگ يا كلوخى در دست تو است ؛ و يا آن كه سنگى در دست تو باشد و مردم بگويند كه درّ گرانبهائى در دست دارى ، چنين گفتارى چه تاءثيرى در اعتقادات و افكار تو خواهد داشت ؟
و آيا از چنين افكار و گفتار مردم ، سود و يا زيانى بر تو وارد مى شود؟!
يونس با فرمايشات حضرت آرامش يافت و اظهار داشت : خير، سخنان ايشان هيچ اهميّتى برايم ندارد.
امام رضا عليه السلام مجدّدا او را مخاطب قرار داد و فرمود:
اى يونس ، بنابر اين چنانچه راه صحيح را شناخته ، همچنين حقيقت را درك كرده باشى ؛ و نيز امامت از تو راضى باشد، نبايد افكار و گفتار مردم در روحيّه ، اعتقادات و افكار تو كمترين تاثيرى داشته باشد؛ مردم هر چه مى خواهند، بگويند.
..
.
بحارالا نوار: ج 2، ص 65،

بسم الله.
.
.
يكى از اهالى بلخ گويد: من در سفر امام رضا عليه السلام به خراسان همراه او بودم ، روزى همه غلامان خود را كه اهل سودان و جاهاى ديگر بودند بر سر سفره غذا دعوت كرد تا با آنها غذا بخورد.
عرض كردم : فدايت شوم اگر غلامان را جدا كنى و سفره ديگرى داشته باشند بهتر است .
حضرت فرمود: ساكت باش ! پروردگار تبارك و تعالى يكتاست و پدر و مادر ما (آدم و حوا) يكى هستند و پاداش هر كس هم به اعمال اوست .
,
بحارالنوار، ج 49، ص 101