تالار گفتگوی بیداری اندیشه

(۱۸/شهریور/۹۴ ۱۴:۵۹)فاطمه خانم نوشته است: [ -> ]صدای ابوطالب هم اصلا مناسب قیافه و شخصیتش نبود .

بله من هم احساس کردم فکر میکردم.
بهتر بود بجز برای دوران کهولت ابوطالب، صدای دیگه ای انتخاب میکردند.

البته گفتنی ها رو دوستان گفتناول بدهاشو میگم بد خوبها

صدای ابوطالب خیلی تو ذوق میزد اون موقع که جوان هم بود از صدای پدرش پیرتر بود.

خباثت ابولهب رو بیشتر باید نشون میداد.چون یه سوره خیلی کوبنده در موردش داریم.درسته تو قسمتهای بعدی میتونه بسطش بده اما اگه من از اسلام چیزی ندونم به نظر میومد که عبدالمطلب بیشتر باعث میشد اتش حسادت جمیله و ابولهب برانگیخته شه.

هم اون سکانسی که در حال احتضار بود و هم سکانسی که اومد خونه شون و جمیله پشتش بود و ....

اخرشم لزومی نداشت پیامبر تمام نورانی باشه چون حتی هوا تاریک بود و چهره دیده نمیشد.
البته فیلم ساختن برای حالتی که هم مصرف داخلی داشته باشه و هم خارجی کار سختیه

از بین کارگردانها مجیدی تنها کارگردانیه که من تمام کارهاش رو دوست دارم.کلا در تمام اثارش یه لطافت زنانگی دیده میشه که همین کمک میکنه به ایجاد حس خوب و لطیف

با اینکه چهره پیامبر نباید دیده میشد و کار سختی بود،اما کار ازار دهنده نشده بودطهارت و معصومیت پیامبر عالی نشون داده شده بود

مقام مادر بودن فوق العاده کار شده بود ،زیبا،ساده ،معصوم و .....این مدل کارها در بالا بردن سطح طهارت جامعه عالیه.اونم واسه نسل امروز که چه در کشورمون و چه در غرب ،بحران خانواده داره جدی میشه.

مباحث اخر زمانی شم کلی واسه اهل کتاب کد داشت.این قسمتش واقعا زیرکانه بود.من فکر میکنم یهودیای واقعی با این فیلم ارتباط خوبی بگیرند.
و صد حیف که اگه داعش و تبلیغات رسانه ای منفی وجود نداشت حتما خیلی ها با دیدن این فیلم یه تحقیق اساسی در مورد اسلام میکردند.افسوس و صد افسوس

در مورد فوت امنه هم با فاطمه خانم موافقم.حداقلش این بود مادر حین مرگ بگه پسرم این تقدیر الهیه ،که کسی هم انتظار شفا نداشته باشه.چون در ذهن مخاطب غربی نه سوال،بلکه پارادوکس ایجاد میکنه.

قسمت ابرهه جالب بود.هیجان انگیز بود و موزیکشم عالی بود.البته در قران داریم که چون کاه جویده شده میشن و اگه اجساد متلاشی تر میشدن به نظر بهتر بود.اما دیالوگها و همه چیش عالی بود

و از چه جای جالبی هم فیلم برش میخوره.فکر کنید در شعب هستند.بعد داره یاداوری میشه که اگه این خانه خدایی داشت و حفظ شد،پس میشه که پیامبرش رو تنها بزاره ؟ که در نهایت منجر به اون موریانه و اینا میشه...

حالا ساخت قسمت اول اسونترین قسمت هست.چون قسمت های بعدی بخاطر وحدت و اینا ،دراوردنش سخته ...خییییلییی ام سخته
و نکته جالبش اینه منم حسم به پیامبر،رئوفتر و عاشقانه تر شد ،واقعا یه فیلم خوب با مخلفات خوب خیلی تاثیر داره.والا به جای اینکه سالی صدتا فیلم بیخود و بی محتوا بسازن و شعور مردم رو زیر سوال ببرن،پولاشو جمع کنن از این مدل فیلما بسازن.

و در اخر برای اقای مجیدی ارزوی خیر و برکت و تندرستی میکنم و ان شاالله خداوند اجدادش و ذریه اش رو هم مورد رحمت و عنایت خودش قرار بده.

(۱۸/شهریور/۹۴ ۱۵:۳۴)سید ابراهیم نوشته است: [ -> ]

ممنون از فاطمه خانم گرامی با نقد خوبی که نوشتند. با این همه دوست دار سینما باید بخش سینمایی مان فعالتر شود.

تقریبا با غالب سخنانتون موافقم اما در مورد معرفی نکردن شخصیت ها و ایجاد سوال...

باید عرض کنم که اتفاقا خیلی خوب است فیلم سوال ایجاد کند. و البته قرار نیست تو یک فیلم به تمام سوالات پاسخ داد. مخاطب، مخصوصا مخاطب غربی حتما باید برایش سوال ایجاد شود. در ضمن شما با این تصور به این فیلم نگاه کنید که می تواند قسمتهای بعدی هم داشته باشد.

بعد در ادامه زمانی که دشمنی های ابولهب و زنش را با پیامبر می بینید، یاد این قسمت اول و حسادت های زنانه جمیله هم می افتید...

انتظارم بود دوستان بیشتری فیلم را ببینند و نظر بدهند...

خواهش میکنم. نقد که نیست. فقط نظر شخصی بنده بود نسبت به نگرانی هایی که داشتم و تا چه حد نسبت به این فیلم برآورده شد.
اابته همه اش رو هنوز ننوشتم
آقا سید. فیلم خوب بسازند ما هم راجع بهش صحبت کنیم. رکود بخش سینما ناشی از رکود صنعت سینمای ماست.
ما باید تا به حال صدها فیلم میداشنیم با مضامین و معرفی معصومین. انبیا الهی.
ولی ماجرا خیلی سخت هست.
روایت درست. ساخت جذاب. داستان مناسب شان. تاثیرگزار بودن در جذب. شناسایی و معرفی دین.
اینها وقتی کنار هم بروز کند میدونید چه نتیجه ای، چه کمکی برای تبلیغ دین هست.
ما از سانس ۵ تا ۸ استفاده کردیم. مخاطبی که در یک روز غیر تعطیل حاضر شده به سینما بیاد و در واقع کشیده بشه و این هنر آقای مجیدی رو در انتخاب داستان و چینش منظم رسونده.
و البته سوژه هایی که هنوز باقی مونده و میتونه خیلی جذاب باشه و جای خیلی زیادی برای کارکردن داره.
داستان جذاب در دین ما بسیاره. چرا بی استفاده مونده؟؟

کنار من دو نوجوان نشسته بودند با چیپس.
برخلاف انتظارم به نکات خیلی خوبی اشاره میکردند.
اما در ردیف جلو خانمهایی نشسته بودند که دلیل کشته شدن سپاه ابرهه با حمله ابابیل رو متوجه نشدند!
این سوال ایجاد کردن که شما هم فرمودید تلقی جالبی هست.
در خلال تماشای فیلم متوجه شدم که خیلی درک جامعه از دین ناقص مونده و چقدر یک فیلم، یک رسانه میتونه کمک کنه و نکرده! میتونه بشناسونه. ترغیب کنه به شناخت به معنویت.
این بهره برداری از رسانه های جمهوری اسلامی که فقط عشق های مثلثی و مکعبی داره میسازه باید پیش خدا جوابگو باشه که اینقدر بد ازش استفاده شده.

سلام
در فیلم یادی از امیرالمومنین علیه السلام شده؟
بحث ولادت ایشون و شکافته شدن دیوار کعبه که مورد توافق خواص و عوام هست چطور؟

(۱۸/شهریور/۹۴ ۲۰:۵۷)دل خسته نوشته است: [ -> ]سلام
در فیلم یادی از امیرالمومنین علیه السلام شده؟
بحث ولادت ایشون و شکافته شدن دیوار کعبه که مورد توافق خواص و عوام هست چطور؟

زمان ولادت اميرالمومنين ، سال سي عام الفيل است .

بسم الله

سلام و عرض ادب

منم فیلمو دیدم شکر خدا...امروز و نیم بها
نقد تخصصی بلد نیستم اساتید گفتن البته، حسی میگم
جزو معدود و شاید تنها فیلمی بود که از شوق و شعف ادم از صحنه های فیلم متاثر میشد
انتخاب بازیگرا خیلی خوب و باور پذیر بود
تصویر برداریشم عالی بود
زمانش به نظرم زیاد بود با اینکه نفهمیدم زمان چطور گذشت(متناقض دارم حرف میزنم )
حضور امیر المومنین برام خیلیییی دلچسب بود خیلیییی حتی همون اندکش
اخر فیلم دلم خواست دست منم تو اون اب باشه
کاش به واقع این لیاقت رو ادم داشته باشه

دست مریزاد به دست اندرکاراش

(۲۱/شهریور/۹۴ ۲۲:۰۷)شیدا نوشته است: [ -> ]حضور امیر المومنین برام خیلیییی دلچسب بود خیلیییی حتی همون اندکش

نکته خوبی اشاره کردید.

دو صحنه خیلی کوتاه از امیرالمومنین بود اما خیلی ظریف

ابوطالب: علی جان پسرم! محمد تنهاست، نزد او برو...

(البته قریب به مضمون)

بسم الله الرحمن الرحیم


با تمام وجود می گویم، آقای مجیدی متشکرم
و همین!

در سه ساعتِ دیدن فیلم، گاهی شعر می خواندم، گاهی گریه می کردم، گاهی می خندیدم...
اما بعد از فیلم، اونچه که برام اتفاق افتاد دلتنگی برای پیامبر بود:
اللهم انا نشکوا الیک فقد نبینا . . .


توی نمازم حس متفاوتی به نام پیامبر پیدا کرده ام : "اشهد ان محمد عبده و رسوله"

موسیقی در خانواده ما موروثی است. پدرم آهنگساز و رهبر ارکستر بود و من سال‌ها با دوستان پدرم موسیقی کار می‌کردم و کیبورد می‌زدم. در آن زمان، علاقه چندانی به سینما نداشتم و بیش‌تر برای تبلیغات تلویزیونی آهنگسازی می‌کردم. اما وقتی با برخی از کارگردانان محبوبم دیدار کردم و آن‌ها از من خواستند که موسیقی فیلم‌هایشان را بسازم، موافقت کردم و از سال 1992 شروع کردم به آهنگسازی برای فیلم‌های سینمایی. من خوش‌شانس بوده‌ام که تا به حال با تعدادی از بهترین کارگردانان سینما کار کرده‌ام. از جمله با مانی راتنام که در هند بسیار قابل احترام است، با بالا چاندر و بارا تیراجا، در هند شمالی با اشتوش گواریکر (در فیلم لاگان)، سوباش گای و راکیش مهرا، و در خارج از هند با دنی بویل (127 ساعت) و اخیراً با لاسه هالستروم در فیلم سفر صد فوتی همکاری داشته‌ام؛ و البته اینک با مجید مجیدی در سینمای ایران.

فیلم‌های مورد علاقه‌ام عبارتند از سینما پارادیزو، آوای موسیقی، ده فرمان (کریشتف کیشلوفسکی)؛ و از بین فیلم‌های جدیدتر، بدون شک فیلمی که با دنی بویل کار کرده‌ام، یعنی «127 ساعت» و هم‌چنین «رنگ خدا» ساخته مجید مجیدی که زندگی‌ام را تغییر داد.

وقتی مجیدی با من تماس گرفت در واقع من این خبر را از دوستم شنیدم که زنگ زد و گفت مجیدی دنبالت می‌گردد؛ می‌خواهند یک فیلم عظیم درباره پیامبر بسازند خیلی هیجان‌زده شدم؛ و سه سال پیش، در ماه رمضان، مجیدی در حال فیلم‌برداری سکانس‌های مختلف فیلم بود. من تا قبل از این فقط دو فیلم از مجیدی دیده بودم، اما همان دو فیلم بسیار برایم رضایت‌بخش بودند. البته محمد(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) در مقیاسی عظیم ساخته شده که فکر نمی‌کنم تا به حال در سینمای ایران سابقه داشته یا حتی من در فیلمی با این مقیاس کار کرده باشم. این فیلم درباره موضوع بسیار حساسی است و هم‌چنین تلاشی است بسیار متهورانه و نیز بسیار شریف برای به‌تصویرکشیدن مهربانی پیامبر و این‌که او چه مقامی نزد خدا و نزد پیروانش دارد. من فکر می‌کنم موسیقی یک زبان جهانی است که همه آن را درک می‌کنند.

من از تصاویر الهام می‌گیرم و هم‌چنین از کار گروه‌های خوب و متخصص، مثل مجیدی و گروهش در این فیلم که حقیقتا فوق‌العاده بودند. چند بار هنگام فیلم‌برداری سر صحنه رفتم که تجربه‌ای فوق‌العاده بود. آب و هوا عالی بود، ماه مبارک رمضان بود، همه روزه‌دار بودیم و با هم افطار می‌کردیم. صحنه فیلم‌برداری هم بسیار زیبا بود. در واقع دو شهر کامل را در آن‌جا ساختند.

به نظر من مجیدی به‌شدت تاکید دارد که با این فیلم، این نکته را به اثبات برساند ‌که پیامبر به عنوان یک موهبت برای این جهان خلق شده و نه هیچ چیز دیگر؛ و فکر می‌کنم این موضوع خیلی زیبا در فیلم محقق شده، از طریق شخصیت‌های مختلفی مثل آمنه، حلیمه، عبدالمطلب، ابوطالب، و خود پیامبر. این زیباترین نکته این فیلم است که تا به حال هیچ‌کس آن را به این شکل بیان نکرده است. حتی فیلم مشهور مصطفی عقاد (الرساله/ محمد رسول‌الله) هم به این موضوع نپرداخته بود.

به نظر من برای یک آهنگساز، بهترین اتفاق ممکن این است که بگویند: «عاشق آهنگ این فیلم‌ام. آهنگ این فیلم در ذهنم مانده.» اگر کسی چنین چیزی بگوید، بهترین تعریف ممکن از کار یک آهنگساز است، که البته چنین چیزی این روزها بسیار کم‌تر از قبل است. من اخیرا در هالیوود کار کرده‌ام، آن‌ها دیگر ملودی دوست ندارند. بیش‌تر یک موسیقی پس‌زمینه، صدایی مثل کاغذدیواری در پس کار را دوست دارند که مزاحم داستان فیلم نشود و همیشه می‌گویند: «داستان دارد پیش می‌رود، ملودی را وارد کار نکن.» در حالی که در این فیلم، مجیدی در نهایت دست‌ودل‌بازی و سخاوت‌مندی، فضای بسیاری را به موسیقی اختصاص داد، و تصاویر زیبایی نیز ارائه کرد. تقریباً هر قاب تصویر در این فیلم مثل یک تابلوی نقاشی است. به طور کلی ساخت موسیقی در این فیلم به شکلی بود که همیشه می‌خواستم و بسیار برایم لذت‌بخش بود و امیدوارم مردم هم از آن خوششان بیاید و خدا و پیامبر هم آن را از من قبول کنند.

من و مجیدی، موسیقی‌های زیادی را با هم گوش کردیم. قبل از هر چیز، لازم بود بفهمم چه چیزی در ذهنش است و باید و نبایدها از نظر او چیست؟

فکر می‌کنم این خیلی طبیعی است که وقتی شما یک قطعه موسیقی را می‌شنوید و کارگردان هم چیز دیگری در ذهن دارد، هماهنگ‌شدن شما زمان می‌برد. اما زمانی که شروع کرد به دوست‌داشتن برخی قطعات، من هم شروع کردم به لذت‌بردن از کار. دیدن او در حالی که بسیار هیجان‌زده است، خیلی لذت‌بخش است.

ما فکر کردیم از آن‌جا که اثراتی از سه دین مختلف در فیلم دیده می‌شود شخصیت‌هایی از ادیان یهود و مسیحی نیز در فیلم وجود دارد پس موسیقی فیلم هم باید جهانی باشد. البته از سازهای سنتی عربی و چیزهایی از این دست استفاده مستمر داشتیم و در بعضی جاها، موسیقی جهانی و سنتی عربی را ترکیب کردیم.

در این فیلم، برای عبدالمطلب یک تم خاص داریم، برای جبرئیل نیز همین‌طور، برای پیامبر هم قطعاً می‌بایست یک تم خاص می‌داشتیم و البته یک قطعه کامل. برای آمنه و رابطه بین مادر و فرزند هم یک تم لالایی‌مانند داریم و… می‌توانم بگویم تعدادی ملودی به‌یادماندنی در فیلم خواهید شنید؛ هم‌چنین ترانه عنوان‌بندی را که سامی یوسف به‌زیبایی اجرا کرد. اما فکر می‌کنم مهم‌ترین قطعه‌ای که همه در موسیقی متن این فیلم دوست داشته باشند، قطعه آخر است. قطعه آخر فیلم، همه 99 نام پیامبر را شامل می‌شود. برای نخستین‌بار، سعی کردم این 99 نام را در یک آهنگ بگنجانم و تنظیم کنم، که این کار تقریباً سه ماه زمان برد. ابتدا نسخه اول آن را نوشتم، بعد بنا به خواست مجیدی، آن را کمی پیچیده‌تر و از لحاظ هارمونی، کامل‌تر کردم. ساختن موسیقی نهایی، تقریبا از ژوئیه شروع شد و تا اکتبر، حدوداً پنج ماه طول کشید.

می‌دانم که موسیقی فیلم الرساله/ محمد رسول‌الله اثر موریس ژار بیش از سه دهه است که از محبوب‌ترین موسیقی‌های فیلم نزد ایرانی‌هاست. نمی‌خواهم بگویم این موسیقی جای آن را می‌گیرد. قرار نیست چیزی جای چیزی را بگیرد. این فیلم با فیلم قبلی کاملاً متفاوت است. کل دیدگاه و رویکرد فیلم متفاوت است و همان‌طور که گفتم، این فیلم بیش‌تر درباره مهربانی است، و طبعاً موسیقی آن‌هم بازتابی است از فلسفه‌ای که مجیدی در فیلم‌نامه آورده و دیدگاه او در این رابطه که این فیلم را به عنوان فیلمی جهانی برای همگان بسازد، نه فقط برای مسلمانان، بلکه برای تمام نوع بشر.

ضبط نهایی را در برلین انجام دادیم، چند نوازنده از فلسطین داشتیم، چند نوازنده از ایران که دودوک و عود نواختند و هم‌چنین تعدادی از خواننده‌ها از ایران بودند. تعداد زیادی نوازنده هم از هند داشتیم. گروه کُر، دانشجویان یکی از کالج‌های من در هند بودند و برخی وُکال‌های بالا را در بلغارستان ضبط کردیم. رهبر ارکستر و مهندس صدا هردو از انگلستان بودند، مارک دانتلی و جف فاستر. بنابراین یک گروه موسیقی بین‌المللی داشتیم.

همه ما مسلمانان به زندگی پس از مرگ و آخرت اعتقاد داریم. احساس می‌کنم این فیلم، پروژه‌ای است برای آخرتم. به اعتقاد من، نیت خیر همیشه قدرش دانسته می‌شود و کسانی که نیت خیر را در اولویت قرار می‌دهند، نزد خدا برتر خواهند بود. امیدوارم مجیدی و گروهش و تهیه‌کنندگان این فیلم، پاداش کارشان را دریافت کنند، هم از لحاظ معنوی، هم از لحاظ مالی، و هم از لحاظ احترام و افتخار.