تالار گفتگوی بیداری اندیشه

لحظه های سکوت یه اردیبهشتی

پر هیاهوترین دقایق زندگیشه
پُره از حرف هایی که می خواد بگه .
ولی …
نمیگه ، به هر دلیل ! نمی گه !
شاید تنها یه لبخند بزنه،
شاید دست به سینه بشینه و فقط نگاه کنه،
شاید هم خیلی بی احساس به نظر برسه ،
و شاید بشینه یه گوشه و با خودش خلوت کنه،

ولی یه روز
ولی یه روز
ولی یه روز

ولی یه روز اینقدر این حرفها و سکوت ها تو دلش پُر می شه ،
که تبدیل میشه به یه فریاد !
فریادی که روزی به گوش خیلیا میرسه ! خیلی ها !

"هر آتشفشانی بالاخره یه روز فوران می کنه !"

گاهی فکر می کنم:
آدم ها تنها برای این کنار پنجره می نشینند که راحت تر می توانند از تنهایی خود فرار کنند!
اینک کتاب را توشه تنهایی ها ساخته ام...

آنها می بخشند تا زنده بمانند

زیرا اگر باری ندهند خود را به تباهی و نابودی کشانده اند …

"جبران خلیل جبران"

.

---

.دریا بی کران است و زورق من کوچک،

خدایا! به "تو" توکل میکنم که همه کس , همه چیز را حمایت می کنی

تو کنارم هستی و من آسوده ام و آرام . . .

...

من

علفها را دیدم

سمت خدا می رفتند …

رو به دریاچه نور

همانجا که خورشید بیدار است

و دو دستان خدا باز

برای به آغوش کشیدن ها

و چه فرقی دارد

علفی هرز یا گلی از جنس بلور…

تا به سویش قدم برادری . . .

.

.

می جویم گمشده خویش
در میان سنگ ها
به اندازه ی یک بودن
دل گرو می دهم
در دل های شیدایی
که در واژگان محبت
.
.
ادامه دارد...

بسم الله الرحمن الرحیم

دوستان عزیز
یک تذکر کوچک

سعی کنید ارسالهایی مرتبط با تاپیک داشته باشید
بعضی از موارد غیر مرتبط حذف یا منتقل شد
با تشکر از همه ی دوستان

ترانه ها سرودند با هم قدم زدن زیر باران و خیس شدن...
اعتراف می کنم این گام برداشتن برای خیس نشدن ، ذهنم را بارانی کرده .
عشق را می بینی که چه زیبا رخ می دهد؟
بی هیچ آلایشی ...
دمتان گرم