تالار گفتگوی بیداری اندیشه

بگید فایده ی جام جهانی برای آخرت بنده های خدا چیه ما هم بدونیم.
فایده ی ورزشی که بهش می گن ورزش حرفه ای، چیه؟
ورزش فقط تا زمانی خداپسندانه ست که برای سلامتی روح و جسم برای حیات طیبه باشه.

چند نفر از این هایی که بهشون می گن ورزشکار حرفه ای رو می شه نشون داد که روحشون پاک باشه و وارد فسادهای سودجوها نشده باشن؟
کلا اقتصاد سرمایه داری راه های مختلفی رو برای خودش ایجاد کرد؛ یکیش هم همین ورزش حرفه ایه.

در اقتصاد اسلامی، ما باید دست بنگاه های کوچک رو بگیریم تا کسب مکفی داشته باشند. نباید حتی همین نام های اقتصادی بزرگ رو داشته باشیم تا چند جوون هم با هم به خودشون اجازه ی فکر ورود به صنعتی رو نداشته باشن.
در مورد ورزش هم همین طوره؛ ما به جای این که بیایم برای مناطق محروم و ... فرصت ورزش سالم روزانه رو ایجاد کنیم، میایم پول های کلان رو به باشگاهی می دیم که بیشتر گل زده؛ که چی بشه؟
همین توجه به موارد بی ارزش هست که فسادهای اخلاقی و ... رو بار میاره. وقتی معیار ارزش یک ورزشکار یا یک باشگاه، چیزی بی ارزش باشه، تلاش ها برای اون، باعث ایجاد پوچی در میان اون افراد می شه.
حال از این ها در اون دنیا چه پرسش هایی می شه و چه پاسخ هایی دارن بدن، بماند.

چند صد و چند هزار میلیارد گردش مالی باشگاه ها و حتی یک بازیکن هست،،، در حالی که در بعضی جاها حتی یک زمین ورزشی بدون حفاظ و مربی هم وجود نداره.

بعد مسئولان کشور میان بیمه رو از 30 به 70 می کنن و بیمه های رایگان می دن. شرایط مناسب برای ورزش و تغذیه ی سالم برای بعضی هموطنان وجود نداره و مسئولان ایجاد نکردن. عرض این مسئولان اینه که مریض شید، ما پولتونو می دیم. سرطان بگیرید، ما پولتونو می دیم. و شما بمی رید زودتر.
شرم بر ما

ما از این که نام کشورمون در سطح دنیا بپیچه خوشحال می شیم؛ اما به چه قیمتی؟ نام آمریکا هم در سراسر دنیا هست، نام گرسنگان آفریقا هم در سراسر دنیاست، نام سوریه هم هست. این کشور، ارزشش خیلی بیشتر از اینه که برای زدن توپ در دروازه، نامش در جهان بپیچه.

تا کی باید ما رو بازی بدن ما هم تو خواب به سر ببریم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

با همین مسابقات کذا موج ترورها شروع میشه. همون هایی که خبرهای ایران هم پوشش نمیدن.

تو خنده حلال نوشتند:
"یه روز رفتم کبابی نوشته بود .........100% گوسفندی
.
.
.
بعد از بیرون اومدن از کبابی فهمیدم منظورش من بودم."



رو این کبابی فوتبال نوشتن 100% خری.

بسم الله الرحمن الرحیم





باختیم… این بار اما واقعا، واقعا واقعا چیزی از ارزش های بازیکنان مان کم نشد!
تا پیش از این بازی، تعارف بود هر وقت می گفتیم؛ «باختیم، اما چیزی از ارزش های بازیکنان مان کم نشد!»
باختیم… اما بیش از آرژانتین، و حتی مسی، به داور کوری که پنالتی به آن واضحی را نگرفت! به داور کوری که راه به راه جلوی بازیکنان ما «سبز» می‌شد! به داور کوری که بیشتر از ماسکرانو، نقش هافبک دفاعی را برای آرژانتین بازی کرد! غلط نکرده باشم؛ فیفا، روی چشم داور صرب، خالکوبی کرده بود! از همان خالکوبی های معروفش! مسبوق به سابقه اش!

باختیم… اما حقا که ما در والیبال، برزیل، ایتالیا و… را بسی مردانه تر بردیم تا آرژانتین با همه ستارگانش، ما را در فوتبال! البته همه ستاره های آرژانتین نبودند، چرا که… چرا که دیگوی بزرگ از روی سکوها، و نه در میدان مسابقه، به مصاف آمده بود!
باختیم… اما مارادونا شاهد بود که مسی، جز آن گل لعنتی، چگونه در بین پسران ایرانی، به عز و جز افتاده بود! آقای دیگو! سوت این پنالتی که البته زدن نشد، دیگر «دست خدا» نبود! «دست فیفا» بود؛ ناجور!




«جمهوری اسلامی ایران». مدت هاست که دنیا در برابر اقتدار این نام، سر تعظیم فرو آورده. دنیا بگوید؛ «ورزش؟» والیبال را نشانش می دهم، کشتی را، وزنه برداری را، حسین رضازاده را، همین هد رویایی اشکان را در همین بازی چند ساعت پیش! اما اگر دنیا مشخصا بگوید؛ «فوتبال؟»

خوشحالی بی حد و حصر مسی را نشانش می دهم بعد از گل دقیقه ۹۱، نه به برزیل و آلمان و…، بلکه به ایران! آ…..ه! مسی را هرگز این همه شاد ندیده بودم! آری، من به توی دنیا نشان می دهم که آن صحنه پنالتی بود!

و باز هم به تو نشان می دهم تحسین همه غول های فوتبال را از بازی حماسی ایران!

توی دنیا اگر بگویی علم؟ از نانو تا هسته ای، و از پزشکی تا ملی ترین سلول های مغز پروفسور سمیعی را دارم که برایت رو کنم! توی دنیا اگر بگویی تلاش در راه دانش؟ قطرات خون احمدی روشن را به رخت می کشم، آرمیتا را! توی دنیا اگر بگویی قربانی تروریسم؟ باز همین ها را! و باز، کف پای رئیس جمهور شهید را در صحن سازمان ملل برایت نشان می دهم!




توی دنیا اگر بگویی ایستادگی؟ عصای امامم را نشانت می دهم، چفیه خامنه ای را، و شکوه و عظمت یک ملت را. توی دنیا اگر بگویی شهید؟ چمران را نشانت می دهم! و اگر بگویی شهادت؟ اصلا «کتیبه محتشم» را نشانت می دهم! تو میدان را معین کن؛ قهرمانش با من! و نشان دادن بچه های سیه چهره آفریقایی که هنوز نام بلند «خمینی» برای شان می گذارند، با من!


اصلا چطور است از جام جهانی بکشی بیرون و میدان سیاست یعنی میدان جنگ را نشانم دهی؟
… تا من برایت بگویم داستان مردی به نام «قاسم سلیمانی» را!

«اسد» ایرانی نیست، اما به او می نازد، «سیدحسن» هم حتی! آهای دنیا! هر وقت حلقومت دلتنگ یک شعار اساسی شد، «مرگ بر آمریکا»ی من، تقدیم تو باد!




این شعار مادران چشم به راه سرزمین من است! گیسوسپیدکرده های منتظر! منتظر یک پلاک! آهای دنیا! فریاد ملت ایران، از آن تو باد! که همین گونه هم هست!

و تو همین فریاد اورژینال را سرمی دهی، به تاسی از ملت ایران! ملت قهرمان ایران! آخر آخر آخر حرف همین تظاهرکنندگان برزیلی هم که با همه عشق شان به فوتبال، عدل و داد را عاشق ترند، مرگ بر کسانی است که می خواهند زندگی آدمی را پای زندگی شیطان و شیطان بزرگ قربانی کنند.

آهای دنیا! دیر یا زود جام جهانی تمام می شود، اما آنچه باقی می ماند، فریاد توست در جست و جوی عدل و داد.

قهرمان واقعی را بچسب! مردی از تمام ملت ها! مردی برای همه! جام جهانی بسیار بالا رفته، اما این جام عدالت است که باید در دستان آدمی… آدمیزاد بدرخشد! بر گوش این همه ناداوری، عاقبت ابرمردی خواهد آمد و سیلی خواهد زد…

آخر خدا شاهد است که این حق آدم است که خورده شده… دیروز در سوریه، امروز در عراق، دیروز در کجا، امروز در کجا… آهای دنیا! فردا از آن توست… و جام هم، اگر که بلندتر فریاد برآوری! اگر که بدانی در سکوت مردمک چشم پسری به نام «علیرضا» چه فریادی نهفته است!


خدایا! چیزی خیلی زیاد از ارزش های آدمیزاد کم کرده است؛ نیامدن بقیه الله را می گویم! غیبت را!

تروریست ها، الباقی شیطان بزرگ اند، اما تو هنوز مابقی خودت را به ما بدهکاری… بقیه الله را… بفرست او را…

خدایا! این جام ها، و هزاران از این جام ها، با این همه ناداوری ها، کام بشریت را سیراب نمی کند.

خدایا! گذشت دوره ای که توپ گرد، سرگرم مان کند. می بینی!


ما حتی از زمین فوتبال هم دنبال آن زمینی می گردیم که تو وعده اش را به عدل و داد داده ای… و آن روز بیشتر می چسبد خواندن این سرود؛

«سر زد از افق، مهر خاوران…
حسین قدیانی.