تالار گفتگوی بیداری اندیشه

(۲۳/شهریور/۹۳ ۲۱:۲۲)السا نوشته است: [ -> ]سوال دوم اینکه :
معمولا گفته میشه بچه هایی ک توی خانواده های کم جمعیت هستن، روابط اجتماعیشون ضعیف تره و حساس تر هستن ...
شما ب عنوان ی فرزند خانواده کم جمعیت اینو تایید می کنین؟
یا اینکه اگه عضو خانواده پرجمعیت هستین این مورد رو چقدر و چطور دیدین دور و برتون؟

این مساله درسته،اما نقیضش هم موجوده... .
با این حال نمیشه منکر این شد که خانواده پرجمعیت به اجتماعی تر شدن آدم کمک میکنه.
عادت های اجتماعی انسان ها در خانواده هاشون شکل میگیره،کاملا طبیعیه که این عادت ها در خانواده های پر جمعیت،متعامل تر از خانواده های کم جمعیت باشه.

البته میگم،نقیضش (استثنا) هم وجود داره.

نقل قول:پ.ن : یعنی اون سوال دوم رو اگه کسی جواب داد، جایزه داره

خو ببخشید من مگه گل لقد میکردم
البته من خیییلی حرف دارم ولی یه مهمون خوش صحبت کنارم نشسته نمیتونم بیشتر از این بنویسم

نقل قول:سوال دوم اینکه :
معمولا گفته میشه بچه هایی ک توی خانواده های کم جمعیت هستن، روابط اجتماعیشون ضعیف تره و حساس تر هستن ...
شما ب عنوان ی فرزند خانواده کم جمعیت اینو تایید می کنین؟
یا اینکه اگه عضو خانواده پرجمعیت هستین این مورد رو چقدر و چطور دیدین دور و برتون؟

به نظرم تو پست قبل به قول دوستان حق مطلب ادا نشد . یکم در این رابطه بشتر صحبت کنم .

هیچ شکی نیست که این قضیه‌ای که توی سؤال ذکر شده، ی معضل هست، ولی حتما نباید نتیجه‌اش اجتماعی نشدن باشه .
وقتی در مورد یک تک فرزند صحبت میکنیم، دو حالت براش متصوره :

اول، همون فرضمون توی سؤال هست که شخص اجتماعی نمیشه و در موردش صحبت شد .

اما روی دیگه‌ی قضیه هم هست، که من ندیدم دوستان ذکر کنن، فرد اجتماعی میشه . جایی که احساس تنهایی میکنه و در نتیجه‌ی اون، سعی میکنه دوست پیدا کنه و فکر نمیکنم دست دوستی کسی رو توی این شرایط رد کنه حتی اگه از ی سری خصوصیات اخلاقی طرفش خوشش نیاد یا اعتقاداتش با اون شخص نخونه . که این رفتار از نظر روانشناسی رشد - مخصوصا توی سن بلوغ - کاملا طبیعی هست.
تصور میکنم اگر اجتماعی نشدن ی چاله باشه، شرایط مذکور بی شک چاه هست. این چاه جایی عمیق‌تر میشه که شخص حتی به سمت جنس مخالف هم میره.
البته همیشه ی گروهی استثناء هستن و بودن و خواهند بود . توی مسائل جامعه شناسی همیشه همینطور هست .

مخلص کلام، حتی توی سخترین شرایط مالی، نمیشه تک‌فرزندی رو توجیه کرد. به هیچ‌وجه تک فرزندی رو نمیپسندم به عنوان فرزند .

پ.ن :
در رابطه با پست گذشته، من قانع نشدم ولی ترجیح میدم ی زمان مناسب‌تر ادامه اش بدیم . بحث تاپیک منحرف نشه، بنده که ادامه نمیدم .

پ.ن 2 :

نقل قول:تا اونجایی که من میدونم، امام علی (علیه السلام) هم پولدار نبودن که 17 تا دختر و 18 تا پسر داشتن.
یا امام موسی کاظم (علیه السلام) مولتی میلیاردر بود؟

بازم خوبه من اشاره کرده بودم :

نقل قول:(لطفا از بزرگان و شخیصت های برجسته ی دین مثال نزنید، اون فرزند حق داره شمارو بازخواست کنه ؛)

نقل قول:

سوال اول اینکه :

شما از اینکه توی یک خانواده کم جمعیت یا پرجمعیت هستین راضی هستین؟

دوست داشتین خواهر و برادر بیشتری داشتین یا کمتر؟

کم جمعیت و ناراضی
دوست داشتم هفت هشت تا خواهر برادر میداشتم

نقل قول:

سوال دوم اینکه :

معمولا گفته میشه بچه هایی ک توی خانواده های کم جمعیت هستن، روابط اجتماعیشون ضعیف تره و حساس تر هستن ...

شما ب عنوان ی فرزند خانواده کم جمعیت اینو تایید می کنین؟

یا اینکه اگه عضو خانواده پرجمعیت هستین این مورد رو چقدر و چطور دیدین دور و برتون؟

کی اینو میگه؟؟؟؟

همش ربط ب برخورد پدر و ماد داره. تک فرزند هم که باشه بهش میدان بدن بچه رابطه اجتماعیش عالی میشه .. اما مثلا خوانواده پرجمعیت رو فرض کنید که هی بچه ها تو سری خور باشن. یا بخاطر وضع مالی بدتر نسبت ب سایرین کم بیارن تو اجتماع خب الان انتظار داری این ملت روابط فوق اجتماعی داشته باشن؟
کلی عوامل مطرحه .


میخوای قورتت بدم تا باورت شه بچه های کم جمعیت روابط اجتماعی بالایی دارن؟

از نظر حساس بودن هم باز نوع تربیت پدر و مادر مطرحه .. ما کم جمعیت بودیم اما پدر و مادرمون ما رو لوس و ننر بار نیاوردن.

خب چیزی ک هست اینه ک ی کسی ک تک فرزند باشه، معمولا میشه سالار خونه ( خوش ب حالش :دی )... یعنی اون خانواده، فرزند سالار هستن

توی نظام فرزند سالاری، یعنی هر چی بچه گفت، میگیم : چشـــــــم ( بازم خوش ب حالش :دی )

خب وقتی بچه نه شنیدن رو تمرین نکرده باشه، نظر مخالف رو نشنیده باشه و باهاش مخالفت نکرده باشه،
وقتی همه توجه ها توی خونه متمرکز اون باشه
وقتی همه چیز مهیاست برای اینکه اون توی راحتی و آسایش باشه
وقتی سهیم شدن دارایی هاش رو با بقیه تجربه نکرده باشه

وقتی ک میخواد با کسی دوست بشه، داره شرایط جدیدی رو تجربه می کنه ک معمولا امادگیش رو نداره پس نمی تونه از پسش خوب بر بیاد ...

دقیقا همون چیزی ک حوریه سادات عزیزم گفتن،
میشه ی آدم انحصار طلب ...
و این انحصار طلبیش کار دستش میده

پس اینکه دوستان میفرمایند ب اجتماع پناه میبره برای پیدا کردن دوست، واقعیت داره، اما ممکنه توی دوست یابی ب مشکل بر بخوره ...


از طرفی، چون این بچه ، از بچگی با دو تا آدم بالغ و عاقل بزرگ شده ( مادر و پدرش ) پس مسلمه ک رفتارهای بزرگونه تری از خودش نشون میده و اصطلاحا بچه بازی هاش کمتره <<-- اگه کسی نظر دیکه ای داره بگه

نقل قول:همش ربط ب برخورد پدر و ماد داره.

البته همه ی همه ش ک نه!
اما بخش اعظمیش مربوط میشه ب مادر و پدر ک بچه رو چطوری بار بیارن
اما این روابط اجتماعی، مربوط ب خواهر و برادر داشتن هم میشه

اصلا همین ک میگن بهتره ی مدتی زندگی خوابگاهی دانشجویی رو همه تجربه کنن واسه چیه؟
واسه اینکه این تعاملات رو یاد بگیرن ...
حالا میشه همین تعاملات رو توی خانواده آدم با خواهر و برادرش یاد بگیره ... توی یک محیط امن تر

پی نوشت خیلی خیلی مهم :

نقل قول:البته همیشه ی گروهی استثناء هستن و بودن و خواهند بود . توی مسائل جامعه شناسی همیشه همینطور هست .

دقیقا

بنده ی دوستی دارم تک فرزند هستند، ایشون خوووب، ماااه، عزیــــز با روابط عمومی بالا و خیلی آدم با اعتماد ب نفس و بزرگتر از سنش ...
پس اینهایی ک میگیم، همیشه ی اقلیتی هم توشون هست ...

سلام،
من خودم بچه دومم و یه برادر دارم، اصلا حس تنهایی نداشتم چون سال به دوازده ماه من و داداشم داشتیم با هم دعوا میکردیم
ولی کلا خانواده ی پر جمعیت رو دوست دارم، اصلا یه صفای دیگه ای داره وقتی همه دور هم جمع میشن و میگن و میخندن.
الانه که تک فرزندی و از این چیزاست و پدر مادرا هم زیاد وقت واسه بچه نمیذارن، میرن یه تبلت میخرن براشون که همش بازی کنن بعد به بچه اجازه نمیدن با بچه های همسایه بازی کنن تازه انتظار دارن بچه نابغه بشه.
من خودم یادمه تا برم راهنمایی و قبل از عوض شدن خونمون، از سر صبح تا وقتی هوا تاریک میشد تو کوچه با بچه ها بازی میکردیم و کلی هم خوش بودیم.
البته مشکلات مالی و گرونی هم هستا . . . ولی در کل خونواده ی شلوغ رو دوست دارم. دوس داشتم بازم برادر و خواهر داشته باشم.

من سلامتی ندارم که 5-6 تا بچه داشته باشم.
همین.
من دیسک کمرم به قول مهران مدیری فرت زده بیرون و دکتر به من اجازه نمیده که یه بچه دیگه بیارم.
ویلچری میشم.
قبلاً هم عرض کردم.
به شرط سلامت مادر، بچه زیاد عااالیه.
نه به شرط شکوفایی اقتصادی.
اما در مورد این که گفتین الآن رو با 20 سال پیش مقایسه نکنین...
اتفاقاً من همین امروز رو با 20 سال پیش براتون مقایسه میکنم.
بچه ها بالذات همدیگه رو دوست دارن.
لوح وجود بچه ها با حسد و لجبازی و کینه پر نشده.
وقتی به دنیا میان، این رفتارها و عملهای ماست که باعث میشه بچه در عکس العمل دست به حسادت و ... بزنه.
وگرنه بچه ها همه روح هاشون پاکه و همدیگه رو دوست دارن و بازی با هم رو به هر چیزی ترجیح میدن.
یه داستانی از پیغمبر (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) بود که میگفتن اخلاق بچه ها رو دوست دارم.
چون صبح میسازن و شب خراب میکنن و به دنیا امید نمیبندن.
بچه ها از دستت عصبانی میشن و گریه میکنن، بعد از نیم ساعت با یه پاستیل باهات آشتی میکنن.
پس اون نمیدونه توقع داشتن و خواستن مادیات یعنی چی!
من اگه 4 تا بچه داشته باشم، میشینن با هم خاله بازی میکنن، فوتبال بازی میکنن، وسطی بازی میکنن، بالا بلندی بازی میکنن.
اما اگه یه دونه داشته باشم، این بچه با کی وسطی بازی کنه؟
توپ دیگه براش معنی نداره.
نمیشه که هی روپایی بزنه که.
بازی با توپ باید جمعی باشه.
وقتی هم دسته جمعی بازی کنه، دیگه دلش تبلت نمیخواد که این مرغهای بیچاره رو پرت کنه وسط سازه های مریخی ها...
یه سود دیگه هم که داره اینه که وقتی بچه بازی های تحرکی و دسته جمعی میکنه، اونقدر خسته میشه که ساعت 9 شب مثل بره میخوابه.
درحالی که اگه با تبلت بازی کنه، تا 11-12 شب سرش تو تبلته.
فقط چشماش به مرور زمان ضعیف میشه.
بچه ای که بازی تحرکی میکنه، با اشتهای هر چه تمام تر غذا میخوره و بچه ای که تبلت بازی کنه، کم غذاست.
چون گشنه اش نشده که...
اگه من 4-5 تا بچه قد و نیم قد داشته باشم، دیگه نگران اسباب بازی های رنگارنگ نیستم و اونا هم چون با هم بازی های دسته جمعی میکنن و لذت بیشتری هم میبرن، توقعی ندارن که من براشون پی اس 4 بگیرم.
تمام این ابزار برای این وارد بازار شدن که جای همبازی های بچه ها رو بگیرن.
حالا اگه همبازی سر جای خودش باشه، دیگه نیازی به اینهمه جایگزین نیست.
بعدشم...
من خعلی صبورم.
صبر میکنم تا شماها هم به سن من برسین و اون وقت ببینین که بچه چقدر شیرینه و اون وقته که میگین حیف از عمری که بی بچه سپری شد.

ببینین حرفاتون درست.
هرچیزی سنی داره

بخدا منم بچه بودم تو کوچه با دوستام خاله بازی و وسطی بازی میکردم!

هنوزم تو کوچمون بچه هارو میبینم که بازی میکنن

از یه سنی هم چ اشکالی داره با تبلت و کامپیوتر هم کار کنن؟؟؟

نه افراط نه تفریط.... هرچیزی به وقت و زمانش خوبه

من دلم نمیخاد در آینده وقتی بچم یه تبلت دست یکی دید بگه مامان این تلویزیون چیه دسته اون آقاهه؟!!!


20سال گذشته آرزوی بچه ها چی بود؟
اصن مگه خیلی از پدرمادرا برنامه خاصی واسه تربیت داشتن؟
اصن مگه بچه ها چقد تو اجتماع بودن که بخان چیزی ببینن؟!!


منم با شما موافقم تربیت خیلی مهمه و حسادت و مهربونی یه بچه قبل از هرچیزی تو خانواده شکل میگیره.

ولی به هرحال جامعه طوری شده که بچه ها زودتر از سنشون وارد اجتماع میشن و رفتاره مردم روشون تاثیر میزاره.

حالا اگه بچه زیاد باشه واقعا چطور میشه کنترلشون کرد؟؟

البته بازم میگم اگه یه خانومی اطمینان داره که از وظایف تربیتیش کاملا برمیاد که خب حرفی نیس

ولی حتی اگه یه درصد شک داره و اگه خدایی نکرده اون بچه بشه آفت....

هم مادر هم بچه اون دنیا باید جواب پس بدن

درضمن من نگفتم بدون بچه عمر سپری بشه! پست قبلیم همه چیرو نوشتم... گفتم 2یا 3تا خیلی خوبه

بله واقعا من یه چیزی بگم....فک می کنم این توجه به مادیات که ما تعدا بچه هامون رو باهاش تنظیم می کنیم صرفا تو شهرهای بزگی مثه تهران که واسه خودش این فرهنگ رو جا انداخته اما اگه یه نگاه به آمار زادو ولد بندازین می بینید شهرهای جنوبی مثه سیستان وبلوچستان هم آمار ازدواجشون بالاس هم بچه نکته مهم این مطلبم اینه که اونجا سنی نشبن هستن پس آمار بچه های سنی تو مملکت داره بالا میره اونقت خانواده های شیعه اندر خم این موضوع هستن که واسه بچه اشون چند دست لباس می تونن بگیرن ....نمی دونم والا به قول زینب جون تربیت درست اگه تو خانواده باشه توقعات هم تنظیم می شه این مادره که می تونه به بچه نیاز کاذب القا کنه یا این که اونو راضی به داشته ها وامیدوار به آینده ای که خودش بسازه تربیت کنه