فوتبال (بررسی ابعاد جدیدی در soft power)

[Havbb 110]

بسم الله الرحمن الرحیم

این تاپیک علی آقا رو اونایی که نخوندند بخونن:

توهمی به نام فوتبال

الف)

به اندازه ی کافی صحبتهایی درباب توهم بودن فوتبال و استعماری بودن این ورزش (و حتی قمار بودن آن) زده شده. اما در اینجا میخوام توجه شما رو به نکته ی جدیدی جلب کنم.

همونطور که میدونید اخیرا دشمن دست گذاشته روی تعصبات نژادی ما ، قومیت های مختلف ایران رو داره تحریک میکنه (بالاخره در هر قومیتی چند تا آدم بی بصیرت پیدا میشن که ملعبه ی دست صهیونیزم بشن). در گوش هر یک از قومیت های ما میخونه که شما نسبت به بقیه ی قوم ها و نژاد هایی که در ایران هستند برترید و دارند حق شما رو میخورند!

لازم به توضیح در باب مذمت نژاد پرستی نیست فقط همین یه جمله کافیه که بدونیم اولین نژاد پرست تاریخ ابلیس بوده و همه ی نژاد پرست هایی که میبینید همه شاگرد همون هستند....

و ما در تلقی اسلامی به این اعتقاد داریم:

«انّ اکرمکم عندالله اتقاکم»

اخیرا با قوی تر شدن تیمهای فوتبالی که تهرانی نیستند ، این بهانه رو دست نژاد پرستهای هر قوم داده که «دارند حق شما رو میخورند» و این کمک کرده به همون پروژه ی قبلی «دارند حق شما رو میخورند»!!

یعنی ما اومدیم با دست خودمون بهانه دادیم دست دشمن....

سالهای قبل دعوا بین هواداران تیم قرمز و تیم آبی بود (در همه جای کشور و یا بهتره بگم همه جای دنیا!) ولی الان دعوا و کری بین دو شهر کشور عزیزمون به وجود اومده! یعنی این شهر کری میخونه برای اون شهر و این بسیار خطرناکه (به نظر بنده)

این دقیقا پروسه ای هست که در جهت عکس «وحدت ملی» داره حرکت میکنه....

امیدوارم برنامه ی خاصی پشت این جریان نبوده باشه و اینا اتفاقی باشه!!!

ب) این جنبه ی داخلی قضیه بود ، و اما جنبه ی خارجیش:

زیر تیتر عکس بالا رو بخونید به صورت مورب چی نوشته: روز تحقیر شدن دوباره ی عربها!

وسط نوشت (!) : هرچند اونی که تحقیر شد در نهایت خودشون بودند :دی

همونطور که مشاهده میکنید ، در این پوسترها باز هم روی نژاد ایرانی/عربی تاکید شده.... و باز هم به بهانه ی تیم فوتبال!

نظر شخصی بنده اینه که این جریان اگه همینطوری ادامه پیدا کنه به یک خطر امنیت ملی تبدیل خواهد شد (توجه داشته باشید که پیشگیری بهتر از درمان است)

و بنده باز هم امیدوارم طرح و نقشه ی قبلی و حساب شده پشت این اعمال نباشه و اینها فقط از روی جهل باشه....

مطمئنا کسی که از پروژه ی عربی/ایرانی سازی منطقه خبر داشته باشه که قرار بود توسط صهیونیزم انجام بشه و کشور های عربی رو در مقابل ایران قرار بدن تا یک حمله ی گسترده از سوی اعراب به ایران رو داشته باشیم، با دیدن اینها وحشت میکنه!! که چطور میشه آدم بیاد کولی بده به دشمنمش اونم مفت و مجانی (و احتمالا از روی ناآگاهی...)

=-=-=-=-=-=-=-=-=

ج) کار برد دیگری که فوتبال دارد این است که شما را نسبت به یک کشور یا شهر شرطی سازی کند. مثلا در ذهن همه ی ما جا افتاده که آلمان بسیار قوی و خوب است و یا همین ذهنیت درباره ی اسپانیا و هلند و انگلیس و....

=-=-=-=-=-=-=-=-=

د) آن روی سکه!

حتما در جریان هتاکی ها و توهین های بی حد و حساب و بی سابقه به اهل بیت (علیه السلام) و به خصوص امام دهم شیعیان ، حضرت امام علی النقی الهادی (علیه السلام) در این یک سال اخیر هستید.

در این رابطه و از آنجایی که معمولا به بهانه هایی این جریان در رسانه ی ملی ما هیچ بازتابی نداشته و به قول معروف آبی از این تلویزیون ما گرم نمیشود ، ولی امروز عصر و در مسابقه ی سپاهان نماینده ی ایران در لیگ قهرمانان آسیا در ورزشگاه فولادشهر اصفهان ، بچه های بسیج یه پارچه ی بزرگ سفید رنگ روبروی دوربینی که تصویر تلویزیونی میگرفت (روبرو ، آن طرف ورزشگاه به دیواره ی تماشاگران) آویخته بودند و روی آن این بیت شعر نوشته شده بود:

پیغام ایران را منادی هستیم

جان بر کف امام هادی (علیه السلام) هستیم

لازم به ذکر است به دلیل انتخاب مکانی بسیار مناسب برای نصب این پارچه و فونت درشت آن ، در طی بازی بارها این بیت شعر توسط دوربین به تصویر درآمد و دوبار در نیمه ی دوم به صورت کاملا واضح روی آن زوم شد.... این بازی از شبکه ی دو و شبکه ی اصفهان پخش زنده میشد.

جا داره یه دست مریزاد بگیم به بچه های بسیج اونجا.... واقعا کار رسانه ای در سطح بالایی انجام دادند که ما نظیر چنین کار رسانه ای رو حتی در صدا و سیمای خودمون هم کم پیدا میکنیم....

یا علی (علیه السلام)

[دل خسته]

سلام
خوب اگر می بینید مردم این همه علاقه نشون می دند به فوتبال ، چون همین سیاستمدار ها شرایط رو برای این موضوع فراهم کردند ، وگرنه ورزش مردم پسند کم نداریم.باید بدونید توی خیلی از کشور ها کریکت خیلی طرفدار داره ، توی فیلم ها و کارتون هاشون هم می تونید ببینید ، توی هر ده تا فیلم خارجی یکی هم دیدید که مثلا بچه هه عاشق فوتبال باشه؟بیشتر می بینیم که بچه هاشون کریکت دوست دارند.
پس به نظر من فوتبال این همه طرفدار داره ،چون پشت این قضیه دست هایی بوده.وگر نه این قدر ورزش داریم که مردم از فوتبال بیشتر دوستشون داشته باشند.می بینید که خود آمریکایی ها هم زرنگ بودند و مردمشون رو به ورزشی غیر از فوتبال علاقه مند کردند.پس ما هم می تونیم.مثلا فرض کنید ما روی چوگان که یک ورزش ملی هم بوده تمرکز کنیم ، هم خیلی هیجان داره ، هم تحرک خوبی داره ،هم در اون از اسب استفاده میشه و همین هم جذابیت هایی داره و .... .
یا مثلا مسابقات کشتی ، همین قدیمیای ما عاشق کشتی نبودند؟اصلا من خودم که بچه بودم به جای فوتبال ما رو به کشتی وا می داشتند و من هم همیشه طرف رو می زدم زمین ! اصلا تفریح ما به همین بود اون اوایل.توی داستان های اسلامی هم داریم کشتی بین حسنین علیهم السلام رو.خیلی هم هیجان انگیزه.فرض کنید دو تا قول دارند با هم کشتی می گیرند.واقعا جذاب نیست؟ طرف رو بلند می کنه رو سرش ، یک چرخ می ده پرتش می کنه اون ور.تازه استعداد ما ایران های هم در کشتی زیاده.
یا همین مسابقات دو و میدانی.هم ورزش پایه هست ، هم جذاب و مدال آور.من که خیلی به دوی سرعت علاقه دارم، خصوصا اگر خودم بخوام بودم.

[فانوس *7*]

نقل قول:خوب اگر می بینید مردم این همه علاقه نشون می دند به فوتبال ، چون همین سیاستمدار ها شرایط رو برای این موضوع فراهم کردند ، وگرنه ورزش مردم پسند کم نداریم.باید بدونید توی خیلی از کشور ها کریکت خیلی طرفدار داره ، توی فیلم ها و کارتون هاشون هم می تونید ببینید ، توی هر ده.....................

به هر حال به هر دلیلی که توجه ( نه علاقه ) مردم جهان به فوتبال هست حالا میبینیم که هست!
هان ؟
پس بهتره به جای پاک کردن صورت مسئله بیاییم برای وضعیت کنونی راهکار بدیم
اما در عین حا واسه آینده هم برنامه داشته باشیم تا وضعیت الان رو عوض کنیم

[دل خسته]

سلام
خوب شرایط در حال حاضر مثل یک آدم معتاد می مونه.برای ترکش اول باید یواش یواش بهش تزریق کرد ، اما کمترش کرد ، بعد بهش غذای سالم داد.پس ما هم رفته رفته باید ذائقه مردم رو که خراب شده درست کنیم.یعنی رفته رفته حمایت از فوتبال رو کم کنیم ، در کنارش هم با برگزاری مسابقات مثلا کشتی در مناطق و دادن جوایز ارزشمند ، یا مسابقات کشتی در محل های عمومی و تبلیغات گسترده ، ورزش ها رو جایگزین فوتبال کنیم.
مطمئن باشید مردم ایران به زودی می تونند علایق خودشون رو بازیابی کنند.مثل قدیما.

[Havbb 110]

این همون عکسه که میگفتم:

[فانوس *7*]

(۱۳/خرداد/۹۱ ۲:۰۵)Havbb 110 نوشته است:  این همون عکسه که میگفتم:

هرچیز فوتبال بد باشه اینش خوبه که اگر چند تا آدم حسابی توش بذاریم میشه پیام بزرگی رو به خیلی ها رسوند مگه نه؟

[mohammad reza]

بسم الله الرحمن الرحیم
سلام

سال ها از نگارش این نامه به سران باشگاه آرسنال انگلیس می گذرد؛ اما مروری دوباره بر آن می تواند یادآور واقعیت هایی درباره فوتبال جهان باشد.
به گزارش خبرنگار ورزشی مشرق، نامه بسیار ساده بود. "اسرائیل کودکان را در حال بازی فوتبال می کشد. چرا شما اسرائیل را کمک می کنید؟ من دیگر آرسنال را حمایت نخواهم کرد." و این، واگویه های دختری هفت ساله به نامه فاطمه- زهرا است که از قلب اراضی اشغالی به لندن نوشته شد.
در آن دوران، این دست نوشته توجه افکار عمومی را به خود جلب کرد؛ اما نیازی به زمان چندانی نبود تا فراموش شود و از یادها برود. این چند خط که توسط کودکی از دل مقاومت به سوی مرکز صهیونیسم جهانی ارسال شد، در رسانه های معتبر راه چندانی پیدا نکرد و البته، پاسخی نیز بدان داده نشد.

درباره این نامه پاسخی از سوی باشگاه بزرگ لندنی داده نشد؛ اما امروز می بینیم باشگاه های دیگری نیز وجود دارند که در این راستا اقدام می کنند. این نامه، نمونه ای از حرف های دل کودکانی است که روزهایشان را با آوارگی و زیر موشک های رژیم صهیونیستی می گذرانند. پاسخ باشگاه های فوتبالی که از امکان خود جهت تطهیر این رژیم استفاده می کنند، چیست؟
اکنون، روزها از نگارش آن نامه می گذرد؛ اما کسی نمی داند فاطمه زهرای هفت ساله، در چه حالی است و چه می کند. آیا او زنده است یا مانند صدها کودک دیگر، قربانی توحش رژیم نژادپرستی شده است؟
راستی، این موضوع برای فوتبال و فوتبالی ها چه اهمیتی دارد؟ مهم این است که کدام رنگ قهرمان شود. حرف ها و پرسش های یک کودک هفت ساله فلسطینی چه اهمیتی دارد؟

منبع:
نامه ای که تاریخ آن را از یاد نخواهد بردصلوات
یا الله

[AMINI]

سیاست وارد میشود شاید نخستین باری که اهداف سیاسی وارد دنیای ورزش شد، المپیک 1936 برلین بود که در آن مدال طلای دونده سیاهپوست آمریکایی "جس اوونز" توسط آدولف هیتلر اهدا نشد و برای توجیه این حادثه موضع نژادپرستانه دولت نازی آلمان مورد توجه جهانیان قرار گرفت. از آن زمان تاکنون بارها دخالت سیاست در ورزش بویژه فوتبال مورد بحث جوامع مختلف قرار گرفته است و نقاط تاریک و روشن این تداخل منافع سیاسی و ورزشی مورد نقد اشخاص و کارشناسان فن بوده است.

به گزارش گل؛ بسته به اینکه مصلحت یا منفعت سیاسی اقضا کرده از فوتبال استفاده یا سواستفاده شده است. سیاسیون همه چیز را برای پیشبرد اهدافشان بکارمی گیرند بخصوص فوتبال که عمیق ترین تاثیر را بین توده مردم دارد و بعد عظیم تبلیغاتی را داراست که کمترین پدیده ای در جهان چنین ویژگی دارد. این دخالت سیاست در فوتبال مثبت است یا منفی؟

آیا وسیله همیشه هدف را توجیه می کند؟ ناگفته نماند که فوتبال نیز در مقاطع گوناگون از این رابطه بوجود آمده سود برده است اما معمولا این منفعت آنقدری نبوده است که انتظارات را برآورده کند. ازجمله منافعی که فوتبال از دنیای سیاست برده است، گسترش ابعاد ورزشی و اقتصادی فوتبال از طریق نفوذ سیاسیون و تصویب قوانینی است که گاه به نفع فوتبال بوده است.

سیاست فوتبال بسیاری از حکومت ها برای اهداف تبلیغاتی خود دست بدامن فوتبال شده اند. مثلا در جام جهانی 1966 انگلستان، کشور کره شمالی که پس از جنگ دو کره تاسیس شده بود توانست با درخشش تیم ملی فوتبالش که در آن سال به طوفان زرد مشهور شده بود بعنوان سمبل یک کشور قدرتمند کمونیستی مطرح شود و تبلیغات دولت های غربی را که برعلیه کره شمالی موضع گیری می کردند و تصویری منزوی و منفی از این کشور ارایه کرده بودند را خنثی کند.

گاهی فوتبال باعث آب شدن یخ روابط دو کشور هم می شود مانند یک دیپلماسی قوی که برای میانجگری بین دو دولت متخاصم بکار می رود. نمونه بسیاری در این زمینه وجود دارد که معروفترین آنها دیدارهای دوستانه یا رسمی بین آلمان شرقی و غربی سابق یا ایالات متحده و کوبا بود که باعث بوجود آمدن جو آرامتر سیاسی بین کشورهای دشمن می شد حتی برای مدت زمان کوتاه.

زمانی هم وجود دارد که یک کشور برای دیکته کردن قدرت یا شکستن انحصار قدرت طلبی حکومت دیگر از ابزار فوتبال استفاده می کند مانند دیدار تاریخی بین ایران و آمریکا در جام جهانی 1998 که شکست دادن آمریکایی ها در آن زمان کمتر از برد سیاسی و نظامی برای ایرانیان نبود. سال 1990 را به یاد می آوریم که تابوی اتحادجماهیر شوروی سوسیالیستی درهم شکست و اردوی کمونیسم ویران شد. درهمان ایام جام جهانی در ایتالیا برگزار شد و قهرمانی آلمان غربی و نابودی دیوار برلین تقریبا همزمان اتفاق افتاد.

پیام سیاسی که بردن جام جهانی برای مردم آلمان شرقی داشت این بود که سرمایه داری غرب بر مرام اشترکی شرق پیروز شده و آنان باید با خراب کردن دیواربرلین به دامان امپریالیسم غرب پناه ببرند. جدا از این که سیاست و فوتبال چه ارتباطی با هم پیدا کرده اند، باید بپذیریم که هردو چنان درهم آمیخته شده اند که تفکیک آنها از یکدیگر به آسانی میسر نیست. سالهاست که فیفا تلاش می کند تا با وضع قوانینی سیاست را از فوتبال جدا کند. یکی از قانون های خوبی که اجرای آن برای اعضای فیفا اجباری است، عدم دخالت دولت ها در فدراسیون فوتبال هر کشور است.

اما با وجود این چارچوب مشخص بازهم مشاهده می شود که حکومت ها بنا به مصالح و منافع سیاسی شان، مستقیم یا غیرمستقیم در امور مربوط به فوتبال دخالت می کنند و ترفندهای گوناگونی برای دور زدن قوانین فیفا بکار می گیرند. مانند تشکیل فدراسیون فوتبال با استفاده از سیاسیون ناشناس یا بازنشسته و یا افرادی که به مراکز قدرت متصلند ولی درظاهر از اهالی فوتبال هستند.

فوتبال سیاسی در سال های اخیر مسایل دیگری نیز باعث شده تا جذابیت فوتبال برای سیاست بازان بیشتر شود و آن سودهای مالی بسیار هنگفتی است که در حاشیه این ورزش قرار دارد و طیف گسترده ای از مخاطبان که طبقه و سن وسال نمی شناسد و همه حول محور فوتبال جمع می شوند بنابراین فرصت خوبی است تا فعالیت های اقتصادی در این زمینه سازماندهی شده و نیز از فوتبال برای مقاصد سیاسی و حتی عقیدتی استقاده شود.

برخی جریانات سیاسی شعارهای موردنظر خود را در زمین فوتبال به گوش مردم می رسانند یا با استفاده از حواشی آن به تبلیغ ایدئولوژی خود می پردازند. حتی دیده می شود بعضی از مقامات کشورها به بهانه فوتبالدوستی یا حمایت از فلان تیم به ورزشگاه یا محل تمرین تیم های فوتبال می آیند و محبوبیت برای خود دست و پا می کنند.

البته گاهی این سیاست نتیجه عکس می دهد و با جابجا شدن برد و باخت، وجهه سیاستمدار مخدوش می شود. بعضی اوقات بدلایل امنیتی دخالت سیاسیون در جریان بازی های فوتبال توجیه می شود و دربدترین حالت شائبه مهندسی در نتایج بازی ها پیش می آید که مورد اعتراض هوادارن قرار می گیرد. آیا وقتی سیاستمداران به خود اجازه می دهند تا برای رسیدن به اهدافشان از فوتبال استفاده کنند، هواداران حق مشکوک شدن به برخی حوادث در فوتبال را ندارند؟

در بعضی مسابقات اتفاق می افتد که بازیکنی با بالا زدن پیراهنش شعار یا تصویری را نمایش می دهد که پیروی از مکتب سیاسی یا اعتقادی را نشان می دهد. اینگونه آشکارسازی برای مخالفان ناراحت کننده و برای موافقان شادی را بهمراه می آورد.

شاید سخت ترین بخش ماجرا همین مرز خوبی و بدی دخالت سیاست در فوتبال است. ازطرفی اگر منافع ما تامین شود با همه اتفاقات موافقیم و اگر عکس خواسته مان حاصل شود با آن مخالفت می کنیم. پس براستی بهترین راه این است که فوتبال را از سیاست جدا کنیم تا بهانه بدست دوست و دشمن برای سواستفاده احتمالی از آن ندهیم اما واقعا با مطالبی که گفته شد این امر امکان پذیر است؟

[علوم استراتژیک]

این مطلب بلند ولی بد نیست رو تصویر کلیک کنید تا بیاد