در برابر توهین، دشنام و ناسزا چه کنیم؟

[بیداری اندیشه]

سلام خدمت همه دوستان عزیز.

زیاد اطرافمون می بینیم درگیری های لفظی رو چه در جامعه، چه در خانواده و فامیل و چه بین دوستان و حتی در تالارهای گفتگوی مجازی. حتی در همین تالار هم متاسفانه چند مورد انگشت شمار فحاشی و توهین و ناسزا بین کاربران داشتیم که خوب.... بگذریم.

وقتی از هر کدام از طرف دعوای لفظی می پرسین چرا فحش و ناسزا دادی؟ در جواب میگن:
- حقش بود.
- اون اول شروع کرد در نتیجه من باید جواب می دادم.
- دین ما از ما خواسته مظلوم نباشیم.
- دین ما به مظلوم اجازه داده حقش رو پس بگیره و
....

لازم دیدم پیرامون این قضیه این مطلب رو ارسال کنم. ان شاءالله که اول عمل کننده به محتوای این تاپیک خود حقیر باشم بعد هم سایر دوستان.

ابتدا آیاتی از قرآن کریم که به ما یاد میده در هنگام مورد ظلم قرار گرفتن و خشمگین شدن چکار باید کرد:

آیه 133 و 134 سوره آل عمران:

شتاب كنيد براي رسيدن به آمرزش پروردگارتان؛ و بهشتي كه وسعت آن، آسمانها و زمين است؛ و براي پرهيزگاران آماده شده است.

همانها كه در توانگري و تنگدستي انفاق مي‏كنند؛ و خشم خود را فرو مي‏برند؛ و از خطاي مردم مي‏گذرند، و خدا نيكوكاران را دوست دارد.


آیه 39 و 40 سوره شوری

و آنها كه هر گاه ستمي به آنها رسد (تسليم ظلم نمي‏شوند) و ياري مي‏طلبند.

و كيفر بدي مجازاتي همانند آن است، و هر كس عفو و اصلاح كند اجر و پاداش او با خدا است خداوند ظالمان را دوست ندارد.

در این آیات در وهله اول خداوند فرموده جواب بدی و ظلم عینا باید با آن بدی و ظلم یکسان باشد نه بیشتر. و بعد می فرماید اگر عفو کنید و خشم خودتون رو برای خدا فرو ببرین، اجر و پاداشش با خداست. در انتهای آیه بالا خداوند می فرماید خداوند ظالمان را دوست ندارد.

شهید دستغیب در تفسیر آیه بالا فرمودن علت اینکه آخرش خداوند فرموده ظالمان را دوست ندارد اینه که به فرض اگر شما نتونستین طرف رو ببخشین و به اصطلاح کاری کنین که خدا دوست داره حق ندارین ظلم کنین. شهید دستغیب فرموده اگر کسی زد تو گوش شما شما دقیقا باید با همون ضرب یه سیلی بزنین اگر یه فحش اضافه بدین شما که مظلوم بودین و می تونستین اون دنیا از خدا اجر بخواین تبدیل میشین به ظالم. اگر به شما مثلا گفتندحیوان یا .... شما یا عفو می کنی (مورد پسند خدا) یا فقط اجازه داری بگی خودتی. اگر گفتی پدرته و .... از مظلوم بودن تبدیل میشین به ظالم بودن. حق الناس پدر اون فرد هم جای خود. چون رعایت چنین عدالتی در لحظه عصبانیت مشکله، خداوند فرموده عفو کنین بهتره چون می دونه ما نمی تونیم عدالت رو در اون لحظه رعایت کنیم و آخرش ناخواسته ظالم میشیم. در واقع بسیار مشکل هست که ما بتونیم تکه اول آیه که میگه بدی باید دقیقا یکسان باشه رو رعایت کنیم و معمولا همیشه فرد مظلوم به واسطه ناسزا اگر خشم خودش رو کنترل نکنه تبدیل میشه به ظالم.
و خداوند هم که ظالمان را دوست ندارد.

در دستورالعملهای اخلاقی معصومین هم تاکید زیادی بر صبر و حلم و گذشت شده. چنانچه در قسمتی از حدیث معروف "عنوان بصری" داریم:

«و امّا آن‌ سه‌ چيزي‌ كه‌ راجع‌ به‌ بردباري‌ و صبر است‌: پس‌ كسيكه‌ به‌ تو بگويد: اگر يك‌ كلمه‌ بگوئي‌ ده‌ تا مي‌شنوي‌ به‌ او بگو: اگر ده‌ كلمه‌ بگوئي‌ يكي‌ هم‌ نمي‌شنوي‌!

و كسيكه‌ ترا شتم‌ و سبّ كند و ناسزا گويد، به‌ وي‌ بگو: اگر در آنچه‌ ميگوئي‌ راست‌ ميگوئي‌، من‌ از خدا ميخواهم‌ تا از من‌ درگذرد؛ و اگر در آنچه‌ ميگوئي‌ دروغ‌ ميگوئي‌، پس‌ من‌ از خدا ميخواهم‌ تا از تو درگذرد.

و اگر كسي‌ تو را بيم‌ دهد كه‌ به‌ تو فحش‌ خواهم‌ داد و ناسزا خواهم‌ گفت‌، تو او را مژده‌ بده‌ كه‌ من‌ دربارة‌ تو خيرخواه‌ مي‌باشم‌ و مراعات‌ تو را مي‌نمايم‌.»

امام صادق عليه السلام:

الفُحشُ والبَذاءُ والسَّلاطَةُ مِن النِّفاقِ؛
دشـنـامـگويى و بـد زبانى و دريـدگـى از (نشانه هاى) نفاق است.

امام على عليه السلام:

لِقَنْبرٍ وقد رامَ أن يَشتِمَ شاتِمَهُ: مَهْلاً يا قَنبرُ! دَعْ شاتِمَكَ مُهانا تُرْضِ الرَّحمنَ وتُسخِطِ الشَّيطانَ وتُعاقِبْ عَدُوَّكَ، فَوَالذي فَلَقَ الحَبَّةَ وبَرَأ النَّسَمَةَ ما أرضَى المؤمنُ رَبَّهُ بِمِثلِ الحِلْمِ، ولا أسخَطَ الشَّيطانَ بِمِثلِ الصَّمتِ، ولا عُوقِبَ الأحمَقُ بمِثلِ السُّكوتِ عَنهُ.

- خطاب به قنبر- كه مى خواست به كسى كه بدو ناسزا گفته بود، ناسزا گويد - : آرام باش قنبر ! دشنامگوى خود را خوار و سرشكسته بگذار تا خداى رحمان را خشنود و شيطان را ناخشنود كرده و دشمنت را كيفر داده باشى. قسم به خدايى كه دانه را شكافت و خلايق را بيافريد، مؤمن پروردگار خود را با چيزى همانند بردبارى و گذشت خشنود نكرد و شيطان را با حربه اى چون خاموشى به خشم نياورد و احمق را چيزى مانند سكوت در مقابل او كيفر نداد.


متاسفانه بعضی ها سریع میگن ما که معصوم نیستیم بتونیم مثل ائمه صبر و گذشت داشته باشیم. در جواب اینها باید گفت اولا در اخلاق بزرگان غیر معصوم ما زیاد گذشت و صبر دیده شده. ثانیا پس اینهمه دستور اخلاقی رو ائمه فرمودن برای چه کسانی؟ آیا امام علی که فرمودن دشنام نده و صبر کن برای سایر معصومین این دستور رو دادن یا برای ما؟

اینجا امام علی (علیه السلام) از قنبر چنین انتظاری داره نه از یه نفر معصوم. این بزرگترین توجیه شیطانی هست که شیطان به ما القا میکنه که اونها معصوم هستن و ما نیستیم پس لزومی نداره به این دستورات عمل کنیم. مگر در قرآن نگفته لکم فی رسول الله اسوه حسنه. پیامبر الگوی شماست یعنی چی؟ برای چی اینهمه بزرگان ما میگن سیره معصومین رو بخونین؟ برای اینکه تا جاییکه می تونیم تلاش و کوشش کنیم خودمون رو شبیه اونها کنیم. شیعه بودن به اسم نیست به عمله.

اینها نمونه ای از سیره بزرگان ماست:

نقل قول:نقل است که جناب مولوی از کوچه ای می گذشت دو نفر غریبه با هم دعوا می کردند. یکی از آنها به دیگری گفت: والله والله که اگر یک فحش به من بدهی هزار تا بشنوی!

مولوی پیش آمد و گفت: نی، نی، بیا هر چه گفتنی داری، به من بگو، که اگر هزار بگویی، یکی هم نشنوی.

آن دو نفر سرشان را پایین انداختند و باهم صلح کردند.

نقل قول:‌علامه‌ حلي‌ در حق‌ او (خواجه نصیر الدین طوسی از معتبرترین روات احادیث شیعه) مي‌گويد كه‌ خواجه‌ «در اخلاق‌ شريف‌ترين‌ كسي‌ است‌ كه‌ ما تا حال‌ ديده‌ايم...»
شخصي‌ به‌ خدمت‌ خواجه‌ نصیر الدین آمد و نوشته‌اي‌ از آن‌ ديگري‌ به‌ خواجه‌ داد كه‌ در آن‌ به‌ خواجه‌ بسيار ناسزا گفته‌ و دشنام‌ داده‌ بود و او را كلب‌بن‌كلب‌ (سگ فرزند سگ) خطاب‌ كرده‌ بود. خواجه‌ به‌ زباني‌ نرم‌ و لطف‌آميز در جواب‌ او نوشت: و اما اينها كه‌ نوشته‌اي‌ درست‌ نيست‌ چه‌ سگ‌ در زمره‌ چهارپايان‌ است‌ و عوعو مي‌كند و پوست‌ او پوشيده‌ از پشم‌ است‌ و ناخني‌ دراز دارد و اين‌ صفتها در من‌ نيست‌ و به‌ خلاف‌ او قامت‌ من‌ راست‌ و تنم‌ بي‌موي‌ و ناخنم‌ پهن‌ است. من‌ گويا و خندانم‌ و فصول‌ و خواصي‌ كه‌ مراست‌ غير آن‌ فصول‌ و خواصي‌ است‌ كه‌ سگ‌ دارد و آنچه‌ در من‌ است‌ در او نيست‌ و تمام‌ عيوبي‌ را كه‌ صاحب‌ نامه‌ ذكر كرده‌ بود، بدين‌ سان‌ جواب‌ گفت‌ بدون‌ آنكه‌ كلمه‌اي‌ درشت‌ و زشت‌ بنويسد و يا بگويد...»

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله و سلّم:

إذا شَتَمَ أحَدُكُم أخاهُ فلا يَشتِمْ عَشِيرَتَهُ، ولا أباهُ، ولا اُمَّهُ، ولكنْ لِيَقُلْ إن كانَ يَعلَمُ ذلك : إنّكَ لَبَخِيلٌ، وإنّكَ لَجَبانٌ، وإنّكَ لَكَذُوبٌ، إن كانَ يَعلَمُ ذلكَ مِنهُ.

هرگاه يكى از شما برادرش را دشنام مى دهد، نبايد به ايل و تبار او و پدر و مادرش دشنام دهد، بلكه بگويد : تو بخيلى، تو ترسويى، تو دروغگويى ! به شرط آن كه بداند او واقعا چنين است.

و در پایان این حدیث بسیار مهم که واقعا نیاز داره بهش فکر کنیم:

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله و سلّم:

إنّ اللّه حَرَّمَ الجَنَّةَ على كُلِّ فَحّاشٍ بَذِيءٍ، قَليلِ الحَياءِ، لا يُبالِي ما قالَ ولا ما قيلَ لَهُ؛

خداوند بهشت را بر هر فحّاش بد زبان بى شرمى كه باكى ندارد چه گويد و چه شنود، حرام كرده است.

پس عزیزان لازم است در این آیات و روایات تدبر کنیم و از توجیهاتی که شیطان به ذهن ما القا میکنه بپرهیزیم. ان شاءالله که بتونیم رنگ خدایی بگیریم.

[Abasaleh]

سلام.
تاپیک بسیار به جایی بود.
بنده هم دو سه نکته بگم و التماس دعا.اولا که جواب بدی رو با بدی نمیدن.پاسخ بدی رو با نیکی میدن.این رفتار روحیه ای والا و عفوی بزرگ میخواهد که اگر دیگران بدی کردند و ناسزا گفتند و بی اعتنای نمودند تو خوبی کنی و ادب و احترام نشان دهی و اگر از تو بریدند و قطع رابطه کردند،تو قطع رابطه نکنی و پیوندها را نگه داری.
الکریم من جازی السائة بالاحسان.
جوانمرد کسی است که بدی را با نیکی پاسخ دهد.
آری... در عفو لذتی است که در انتقام نیست:
خدا را بر آن بنده بخشایش است
که خلق از وجودش در آسایش است
التماس دعا.

[محیصا]

مطلب خیلی مفید و بجایی بود ...

حضرت محمد(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) فرمودند:

مسلمان نیست کسی که مردمان از دست و زبان او آسوده نباشند.[align=center]

[AmirBritney]

سلام.من خیلی جاها مجبور شدم جواب"به قول معروفی"به دیگران بدم.مثلا یه بار داشتم با یکی از فامیلامون در مورد فراماسونی و اینجور چیزا صحبت میکردم و اونم خوشش اومده بود با اینکه بزرگتر از من بود.یهو یکی دیگه از فامیلام(پسر بود)برگشت بلند بلند چلوی جمع یه چیزی گفت که دقیقا یادم نمیاد مثله اینکه مضمونش این بود که حرفای من چرت و پرت و... ،منم جلوی جمع برگشتم بهش none of your businessگفتم.خیلیا نفهمیدن یعنی چی!اما اون فهمید و خیلی ناراحت شد.به نظر خودم اگه به زبان خودمون میگفتم تاثیرش بیشتر بود و بیشتر حرص میکشید اخه از من بزرگتره و براش سخته که جوابش رو از دهن من بشنوه.خوب شد به انگلیسی چیز دیگه ای نگفتم!میگین چیکار میکردم.من در این باره با اقای بیداری اندیشه صحبت کردم و میدونم که نباید اونطوری میکردم اما به قول معروف:لذتی که در جواب هست در سکوت نیست. اون دیگه wrongبکنه بخواد منو جلوی بقیه خوار کنه.اون یه چیز گفت و منم یه چیز گفتم.درسته دیگه؟!من با خیلیا بحثم میشه و گاهی وقتا جواب"سربالا"واجب تر از گذشت هستش.امیدوارم اشتباه نکرده باشم.
یاحق

[بیداری اندیشه]

متاسفانه امیر جان اگر پست رو مطالعه کرده باشی می بینی که اخلاق بزرگان که اسوه اونها پیامبر و معصومین بودن این بوده که گذشت می کردن.
اشتباه ما اینجاست که نگران اعتبار خودمون پیش مردم هستیم اما خدا مد نظرمون نیست. نمی دونیم که تقرب پیدا کردن به خدا راهش اینه که نفست رو در دنیا خوار و ذلیل کنی.

یه بزرگ دیگه گفته:«اگر همه خلایق جمع آیند تا مرا خوار کنند، بدین گونه که من خویشتن خوار دارم، نتوانند.»

یا امام صادق علیه السلام فرمودن:
«حلم در 5 محل به کار می رود:
1- کسی که عزت و بزرگی داشته و هم اکنون خوار و کوچک شده است.
2- کسی که راست می گوید و متهم به دروغ شده است.
3- کسی که دعوت به حق کند و مردم او را اهانت کنند.
4- کسی که بی گناه آزارش کنند.
5- آنکه مطالبه حق کند و در آن مخالفت شود.»

می بینین که دستوراتی که معصومین دادن اینه که در چنین مواردی سکوت کرد و گذشت. پیامبر فرمودن من اومدم تا اخلاق رو به نهایت کمالش برسونم. خصوصا چنین اخلاق بزرگانه داشتن باعث میشه من مسلمون چهره اسلام رو خوب جلوه بدم وگرنه ممکنه اخلاق تند من به اسم اسلام تموم بشه کما اینکه متاسفانه بارها چنین مواردی اتفاق افتاده در حالیکه اخلاق تند هیچوقت در سیره معصومین و بزرگان دیده نشده.

از طرف دیگه اون بنده خدا به شما گفته حرفهای شما چرت و پرته. تا اینجا شما داشتی دعوت به حق می کردی اما مورد اهانت قرار گرفتی. اینجا اگر صبر می کردین اجر صابرین نصیب شما میشد چون شما حق می گفتین اما به شما ظلم شد. اما اینکه جواب دادین «به شما ربطی نداره» و باعث ناراحت شدن طرف شدین از کجا معلوم حرف شما اهانتش بیشتر نباشه؟ به قول شهید دستغیب از کجا معلوم شمایی که چند ثانیه قبلش مظلوم بودی الان ظالم نشده باشی؟ خصوصا اینکه طرف سنش بیشتر از شما باشه که همیشه به ما گفتن به بزرگتر از خودت احترام بگذار. اینها نکات ریز و دقیقی هست که خیلی باید مراقب بود. بسا می بینین رعایت همین نکات ریز باعث میشه خیر کثیری از خدا به آدم برسه و یا حتی برعکسش....

به هر حال این عفو و گذشت کردن لازمش تمرین کردنه و کار مشکلیه اما غیر ممکن نیست وگرنه از ما نمی خواستن. مثلا برای مثال آدم باید سعی کنه از اول عمرش تا حالا هر کسی که بهش ظلم کرده رو ببخشه. اگر ماها بتونیم توی دلمون واقعی کسانی که به ما ظلم کردن رو ببخشیم این کمک میکنه تا در مواردی که در آینده ممکنه پیش بیاد راحت تر طرف مقابل رو ببخشیم. دیگه اون موقع حلم و سکوت خیلی مشکل نیست. حتی اگر روند خوب ادامه پیدا کنه ممکنه مثل جناب سلمان برای فردی که به ما توهین کرده یا ظلم کرده طلب مغفرت هم بکنیم. خدا به همه ما توفیق چنین اخلاق نیکویی رو عطا کنه.

[دل خسته]

سلام مدیر !

من فکر می کنم بهتره که شما اول از همه مدیران و ناظران این تالار رو موظف به یک سری قوانین بکنید . اول این مسئولا باشند که سعه صدر داشته باشند ، کینه توز نباشند ، اعمال نظرشخصی نکنند و .....
می تونید از کاربران سایت هم برای فیدبک استفاده کنید.
حالا که این سایت رتبه بندی بالایی پیدا کرده،حالا که اسم بیداری اندیشه روی خودش گذشته ، پس باید خودش الگو باشه. در اخلاق ، در معرفت ، در انتخاب و نظارت بر مسئولین.
من خیلی دوست دارم که روزی تمام مدیران و ناظران سایت نظرات گفته شده در بالا رو داشته باشند ، و به اونها عمل کنند.

[alizard]

میگویند خشم خود را فرو برید
پس خشم برای چیه؟یعنی اصلا نباید خشمگین شد در مواردی خاص ؟یعنی ائمه هیچ گاه خشمگین نمیشدند حتی دربرابر دشمنان اسلام

بخشش خوبه یعنی نمیشه استثنا قائل شد؟ پس چرا ما همواره خیلی ها را مورد لعن و نفرین قرار میدیم؟ایا از همسایه گذشتیم یعنی باید همه کسانی که در طول عمر به ما ظلم میکنند نیز ببخشیم؟(یه نمونه :یزید-صهیونیست جهانی و..)

اینها سوالاتی بود که در ذهن ها خطور میکند که اگه لازم دونستید توضیحاتی بفرمایید تا از اون ور بام نیوفتیم و اعتدال رعایت بشه

با تشکر

[علی 110]

خشم و غضب بغض انسان زمانی برای تعالی و کمال او مفید است که در راه خدا باشد
مانند خشم و غضب و بغض انبیا و 14 معصوم

قصه ای معروفتر از جنگ خندق و نبرد مولا علی و عمربن عبدود که نداریم
مولا زمانی که عمر بر ایشان آب دهان پرت کردند برخواستند و جنگ پیروز شده را وانهادند آنهم در مقابل چنان هم نبردی که غلبه بر او کاری بسیار سخت بود
فقط و فقط برای اینکه نکند ریشه ی این خشم نفس باشد

خشمی خوب است که برای رضای خدا و بر علیه دشمنان خدا باشد

ما باید اول ببینیم کدام خشم ، خشم مورد رضایت خداست؟؟؟؟؟؟؟
خشم بر ظالم که کاملاً آگاهانه و عامدانه ظلم میکند به ضعیفتر از خودش
خشم بر منافق
خشم بر فاسق (فاسق کسی است که علنی گناه میکند)
اینها نمونه هایی از خشم هایی الهی هستند که مورد رضای خداست و موجب کمال انسان است

اما ما در زندگی غالباً ریشه ی خشم گین شدنمون نفس خودمون هنست

مثلاً وقتی یکی به بنده توهین بکنه یا بی اعتنایی کنه به جناب نفس بر میخوره و میگه : با منی ؟؟؟؟
امان از این من
این خشم ، خشم حیوانی است
نه خشم انسانی

خشم انسانی، وجه تمایزش با خشم حیوانی در انگیزه های خشم گین شدن است و تفاوتش در منشأ شعله ور شدن آتش خشم است

از نشانه های خشم نفسانی این است که در آن لحظه نفس بر عقل غلبه پیدا میکنه و غالباً انسان کاری میکنه که بعداً (زمانیکه خشم فروکش کرد و عقل دوباره حاکم شد) پشیمون میشه
روایت داریم که در مواقع خشم اینچنینی شیطان در رگها و گوشت پوست ما نفوذ میکنه و به تعبیر دیگه عنان ما دست شیطان هست و هر آنچه که او بگوید به زبان میرانیم و هر آنچه که او بگوید ما عمل میکنیم

[دل خسته]

(۲۱/شهریور/۹۰ ۱۳:۲۶)alizard نوشته است:  میگویند خشم خود را فرو برید
پس خشم برای چیه؟یعنی اصلا نباید خشمگین شد در مواردی خاص ؟یعنی ائمه هیچ گاه خشمگین نمیشدند حتی دربرابر دشمنان اسلام

بخشش خوبه یعنی نمیشه استثنا قائل شد؟ پس چرا ما همواره خیلی ها را مورد لعن و نفرین قرار میدیم؟ایا از همسایه گذشتیم یعنی باید همه کسانی که در طول عمر به ما ظلم میکنند نیز ببخشیم؟(یه نمونه :یزید-صهیونیست جهانی و..)

اینها سوالاتی بود که در ذهن ها خطور میکند که اگه لازم دونستید توضیحاتی بفرمایید تا از اون ور بام نیوفتیم و اعتدال رعایت بشه

با تشکر

خشم همونطور که گفتند در مواردی لازمه ، مثل موارد ناموسی ، دینی و ... .
بخشش هم چرا استثناء داره ، مثلاً کسی که دیگه راه برگشت نداره و به کفر مرده رو نمی شه بخشید ، و ظاهراً حتی حرامه اگر براش طلب آمرزش کنی از درگاه خدا (در قرآن آمده ظاهراً).امثال یزید ملعون و ..... رو هم باید اگر دیدی هر جور می تونی پدرش رو در بیاری.
پس مشخص شد بخشش مال انسانهایی هست که قابلیت هدایت دارند.

[alizard]

(۲۱/شهریور/۹۰ ۱۸:۲۰)علی 110 نوشته است:  خشمی خوب است که برای رضای خدا و بر علیه دشمنان خدا باشد
ما باید اول ببینیم کدام خشم ، خشم مورد رضایت خداست؟؟؟؟؟؟؟
خشم بر ظالم که کاملاً آگاهانه و عامدانه ظلم میکند به ضعیفتر از خودش
خشم بر منافق
خشم بر فاسق (فاسق کسی است که علنی گناه میکند)
اینها نمونه هایی از خشم هایی الهی هستند که مورد رضای خداست و موجب کمال انسان است

تشکر میکنم که خشم رو مختصر مفید توضیح دادید بیشتر هدفم این است که بحث کمی باز بشه
اگه ممکنه کمی در مورد بخشش هم توضیحات بیشتری بفرمایید
مثلا یه بنده خدایی رو میشناسم که همه را تابه حال بخشیده چه کسانی که مستقیم یا غیر مستقیم حقش را ضایع کرده اند
ولی همیشه یه چیز دیگه هم مد نظر داره اینکه جایی که بخشش خلاف بخشش اسلامی باشه را قبول نداره
ولی نمیدونه که کجا ها بخشش غیر اسلامی هست؟مثلا حق داره جرج بوش رو ببخشه یا نه؟ و از این قبیل
اولا ایا این روش بخشش خوبه یا نه
دوما کمی بحث بخشش رو باز کنید تا بدونه دقیقا چه افرادی رو نمیتونه ببخشه
سوما خشم موارد ناموسی و یا موارد فحش و ناسزا هم تایید میشه؟