کتاب " المراقبات " اثر میرزا جواد آقا ملکی تبریزی (رحمة الله علیه)

[یا صاحب الزمان]

بنابراین فکر کن ؛ ای انسان ! تو در رابطه با منافع این دنیای زبون , در حرکات و سکنات خود آنگونه عمل می کنی که سود بیشتری برده و منافع بیشتری را کسب نمایی . بهمین جهت چیزهایی را انتخاب می کنی که مزیت و برتری بیشتری داشته باشد . بلکه از این هم بالاتر , به خاطر اب و غذا و رختخواب بهتر خود را خسته و وقتت را صرف می کنی ؛ در حالی که بخوبی می دانی که از این خستگی بجز تفاوت کمی بدست نمی اید که آن هم همیشگی نبوده و بزودی از بین می رود .
پس چرا در رابطه با آخرت خود اینگونه نیستی ؟ با وجود اینکه نعمت های آخرت پایدار و جاوید بوده و نعمت های این دو جهان با هم قابل قیاس نیستند . مثلاً اگر کالایی را جهت تجارت خریده و سپس متوجه شوی که اگر بجای آن , کالای دیگری می خریدی , استفاده ی تو دو چندان می بود , اندوهگین و ناراحت شده و خود را سرزنش می کردی که چرا از این مطلب غافل بودم ؛ و تصمیم می گرفتی که از این به بعد بی گدار به آب نزنی . ولی اگر در تجارت آخرت هفتاد برابر سود یا بیش از آن را از دست بدهی غمگین نمی شوی . مثلاً نماز جماعت در مسجد جامع با امامت عالم با تقوا بخصوص اگر جمعیت زیادی به او اقتدا کرده باشند , ثواب آن هزاران بار بیش از نماز فرادای در خانه است . با این وجود در مورد آن کوتاهی کرده و برای از دست دادن آن حتی به اندازه ی یک دهم از دست دادن مال دنیا هم ناراحت نمی شوی !
باعث این همه سستی چیزی جز ضعف ایمان است ؟ بترس از این که این ایمان ضعیف را در ترس های زیاد ـ بخصوص در سختیهای مرگ ـ از دست داده و با بد عاقبتی و بی ایمانی از دنیا بروی . خود را برای مجازات بزرگتر بودن خواست دنیا از خواهش آخرت آماده نموده و این سخن معصوم (علیه السلام) را بیاد آور که :
« کسی که صبح کند و همت و خواست بزرگتر او دنیا باشد پیوند خود را با خداوند بریده و خداوند چهار چیز را در قلب او جایگزین می نماید :
غمی که هیچگاه از او جدا نشود
کاری که هیچگاه از آن فراغت نیابد
فقری که هیچگاه به بی نیازی نرسد
و آرزویی که به پایان آن نرسد . »
و از این عبارت که « پیوند خود را با خدا بریده است » غافل مشو که این خود مجازات بسیار بزرگی است .

ان شاء الله ادامه خواهد داشت ...