یک شبهه در بابــــ دوازده امام

[علی 110]

بسم الله الرحمن الرحیم
مسئله بازگشت می کند به عالم میثاق و البته پیش از آن هم خبرهای زیادی هست
و امتحانی که در آنجا گرفته شده است
در تبیین آیه ی شریفه:
وَإِذْ أَخَذَ رَبُّكَ مِن بَنِي آدَمَ مِن ظُهُورِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَأَشْهَدَهُمْ عَلَى أَنفُسِهِمْ أَلَسْتُ بِرَبِّكُمْ قَالُواْ بَلَى شَهِدْنَا أَن تَقُولُواْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ إِنَّا كُنَّا عَنْ هَذَا غَافِلِينَ ﴿۱۷۲-الاعراف﴾

و هنگامى را كه پروردگارت از پشت فرزندان آدم ذريه آنان را برگرفت و ايشان را بر خودشان گواه ساخت كه آيا پروردگار شما نيستم گفتند چرا گواهى داديم تا مبادا روز قيامت بگوييد ما از اين [امر] غافل بوديم (۱۷۲)

روایات متعددی در ذیل این آیه شریفه از ائمه معصومین در تبیین آن وارد شده به ذکر یک مورد اکتفا می کنیم.

صالح بن سهل، از امام صادق علیه السلام روایت کرده است که فرمود: برخی از قریش به رسول خدا گفتند:
به چه چیزی از سایر پیامبران سبقت گرفتی که به عنوان خاتم آنان مبعوث شدی؟
فرمودند: من اولی کسی بودم که به خدا ایمان آورد و هنگامی که خدا از پیامبران عهد و پیمان گرفت من اولین اجابت کننده بودم که گفت: بله، پس من در اقرار به خدا از آنان پیشی گرفتم
کافی، ج1، ص366، ح6

(۱۳/آذر/۹۲ ۲:۰۰)پاتر نوشته است:  سوال ما این بود که چرا باید دوازده امام به طور متوالی در یک نسل و به صورت پدر فرزندی لیاقت امام شدن رو داشته باشن که تازه اونم در حالی که از نسل پیابرن؟

همین اشکالی که وارد می کنند برخی اشخاص بر سلسله انبیا هم می توان وارد کرد یعنی اشکال فقط بر امر امامت وارد نمی شود
حضرت ابراهیم فرزندانشان اسماعیل و اسحاق فرزندانشان یعقوب و فرزندانشان یوسف و.... و همانطور که کم و بیش همه میدانند سلسله نیاکان حضرت رسول صلوات الله علیه و آله هم به حضرت اسماعیل علیه السلام می رسد.
البته پیش از حضرت ابراهیم هم همینگونه بوده و ایشان هم از نسل حجت های الهی هستند که نسبشان به سام فرزند نوح علیه السلام می رسد و نسب نوح هم به حضرت آدم علیه السلام
پس مبنای اشکال لزوماً به سلسله ی طاهر ائمه علیهم السلام برنمیگردد (خدا لعنت کند دشمنانشان و غاصبان حقشان را و کسانی که راضی شدند و هستند به این غصب!)

(۱۳/آذر/۹۲ ۲:۰۰)پاتر نوشته است:  این سوالو ایجاد می کنه که خدا بین آدما برای رسیدن به مراتب ایمان تبعیض قرار میده...مثلا تقصیر من چیه که من مثلا پسر پدری همچون امام چهارم و از نسل پیامبران نشدم و...!! یا تقصیر فلان کس چیه که یه بچه زنا زادست و از بعضی امور محروم میشه...

نکته ی اول: کسی که چنین سوالی پرسیده است مطلقاً نفهمیده که اصلاً معنای عدل چیست!
عدل یعنی متناسب با ورودی از انسان خروجی بخواهند!
یعنی امتحانی که در عرصه ی بندگی از نبی و یا ائمه می گیرند قابل قیاس با امثال من نیست!
نکته دوم: کیفیت به دنیا آمدن انسان ها و بسیاری از اتفاقات دیگر و چرا ها بازگشت می کنند به پاسخ و عملکرد انسان ها در عالم ذر!
اینکه عده ای از حجت های خدا شده اند به این علت بوده است که با اختیار خود در عالم ذر انتخاب کرده اند که مطیع خدا باشند و در این راه از هیچ مجاهدتی فروگذار نکنند.
آخر من که در عین اختیار خود با پُر رویی و وقاحت تمام می خواهم به خدا اشکال کنم که به چه حقی من را به طور مثال از انبیا و یا ائمه قرار نداده مگر حداقل احکام بندگی خدا را اجرا می کنم؟
در حالی که با اندکی مطالعه ای در تاریخ زندگی انبیا و ائمه مشاهده می کنیم که این معصومین در راه محقق ساختن میثاق بندگی بالاترین سختی ها و رنجها را کشیده اند و بسیاری از ایشان حتی جان خود را فدا ساخته اند در این راه و لحظه ای هم از مسیر بندگی جدا نشده اند

نکته ی از آن مهمتر این است:
اول ارسال کننده باید به این سوال پاسخ دهد که آیا قبول داد که خدا وجود دارد یا نه؟
و آیا معتقد است خدا عادل است یا خیر؟
و آیا مسلمان است یا خیر؟
اگر هر سه سوال جوابش بله باشد، خوب است که به دنبال پاسخ پرسشهایش هم برود اما اگر قانع هم نشد باید با توجه به عدله ی عقلی که اثبات کلی می کند که خدایی هست و این خدا عادل است و اسلام دین حق است (که البته باید با عقل خودش به اینها برسد) نفهمی خود مبنی بر دریافت جواب قانع کننده برای پرسشهای خود را به نقص در علم خود نسبت دهد.
همانطور که حضرت موسی علیه السلام در مواجه به حضرت خضر که ولی خدا بوده است به علت نقص علم خود نمی توانست تحلیل منطقی از اعمال حضرت خضر کند!
اما اگر در هر یک از سه پرسش بالا پاسخش خیر است باید می توانیم دلایل عقلی بیاوریم و در این مورد بحث رو ادامه دهیم

ببینید دوستان یک قاعده ی منطقی را در مباحث فراموش نکنید!
وقتی که به طور مثال اثبات شد با دلایل عقلی که خدا عادل است
بعد شخصی بپرسد پس چرا زلزله می آید و این همه انسان بی گناه می میرند اینجا عدالت خدا زیر سوال نمی رود! چرا که قبلاً با دلایل عقلی اثبات شده، بلکه باید توضیح داد که چگونه با وجود مرگ عده ای بی گناه در پدیده ی زلزله عدالت خدا خدشه دار نیست به طول مثال در همین مسئله چند نکته تقدیم میشود (از باب مثال تنها)
اولاً اگر کسی بخواهد عدل خدا را در مورد شخصی بررسی کند باید کل داستان زندگی شخص را از پیش از ورود به این عالم مانند عالم ذر تا حضورش در این دنیا و برزخ را و تا آخرین لحظه ی خضورش در روز قیامت را بررسی کند و بعد از مشاهده ی حکم خدا برای ابدیت شخص بگوید که منصفانه است یا نه! در غیر این صورت مانند این است که یک شخص کتاب رمانی را بردارد و یکی از صفحات کتاب را باز کند و بخواند: پسر کوچکی از پدرش درخواست کرد تا به او عسل بدهد و پدر با اینکه به مقدار فراوانی در خانه عسل بود و عسل هم برای بدن ماده ی مفیدی است به رقم اصرار فراوان کودک ذره ای به او عسل نداد، بعد کتاب را ببندد و در مقام فضاوت بگوید عجب پدر ظالمی بود، در حالی که در صفحه ی قبل نوشته شده که صبح زود آن بچه خربزه خورده بود، و همه میدانند که خربزه و عسل ترکیب بسیار خطرناکی برای سلامت بدن است!

من دو تاپیک رو هم معرفی می کنم که باید به دقت خوانده شوند به طور کامل تمام ارسالهایش:
یکی:
(A)حقیقت ایمان و کفر چیست؟!!#
و دیگری:
(A+)آخرالزمان، شرايط ظهور باطني‏ترين بُعد هستی (مقاله ی ویژه)

با دقت متن زیر که قسمتی از تاپیک حقیقت ایمان و کفر چیست را مطالعه بفرماید:

1 ـ انبياء الهي بشر را به چه چیز دعوت نموده اند؟
موضوع اصلي رسالت تمام انبياء الهي که بشر را به سوي آن دعوت كرده‏اند چيزي جز اصل «توحيد» (کلمه لا اله الا ا...) نيست. اما «توحيد» نيز صرفاً
به «توحيد در خالقيت» ختم نمي‏شود بلکه نهایت هدف رسالت انبياء "توحيد در پرستش" است و دوری از هر گونه شرک و در حقيقت «توحيد در پرستش» مساويست با «پذيرش ولايت و سرپرستی خداوند در تمامي شؤون زندگی به طور تمام و کمال ».

حضرت فاطمه سلام ا... می فرمایند: خداوند سبحان شرك را (در امور مختلف ) حرام گرداند تا آن كه همگان به ربوبيّت او تن در دهند و به سعادت نائل آيند.(فرازی از خطبه فدکیه حضرت)
و اين اعتراف به ربوبیت پروردگار همان تكليفي است كه خداي متعال از تمامي مراتب عالم و رتبه‏هاي خلقت متناسب با ظرفيت وجوديشان از آنها خواسته است، تا اینکه در تمامي حالات تنها خدا را پرستش کنند و در همه حال تسليم محض او باشند:

وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّكَ مِنْ بَني‏ آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلى‏ أَنْفُسِهِمْ أَ لَسْتُ بِرَبِّكُمْ قالُوا بَلى‏ شَهِدْنا أَنْ تَقُولُوا يَوْمَ الْقِيامَةِ إِنَّا كُنَّا عَنْ هذا غافِلينَ (اعراف-172)
((و زمانى كه پروردگارت از پشت و صلب فرزندان آدم، ذريه آنها را برگرفت و آنها را گواه بر خويشتن ساخت و فرمود: «آيا من پروردگار شما نيستم؟» گفتند: «آرى، گواهى مى‏دهيم!» (چنين كرد تا مبادا) روز رستاخيز بگوييد: «ما از اين امر، غافل بوديم )) وپيشگام تمامي مخلوقات خداوند كه نسبت به اين ميثاق الهي به نحو تمام و کمال عهد گذارده‏اند و ولايت الهيه را در تمامي شؤون پذيرفته‏اند، شخص نبي مكرم اسلام (صلوات ا... علیه) و اهل بيت عصمت و طهارت ايشان (علیهم السلام) مي‏باشند.

امام صادق عليه السّلام فرمود: از رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله پرسيدند به چه علت از همه فرزندان آدم پيش افتادى؟ فرمود: زيرا من نخستين اقراركننده به پروردگارم بودم، خدا از پيغمبران پيمان‏ گرفت و آنها را بر خودشان گواه ساخت كه مگر من پروردگار شما نيستم؟ گفتند: چرا، در آنجا من نخستين پاسخ دهنده بودم
(اصول كافى-ترجمه مصطفوى، ج‏3،کتاب ایمان و کفر ص: 19)



2- چرا چهارده معصوم (علیهم السلام)، مجراي ولايت الهي واقع شدند؟!!

از آنجا که انوار پاك چهارده معصوم نخستین اقرار کنندگان بر اين ميثاق بودند و مختارانه اراده خود را فانی در اراده حق تعالی کرده اند و راضی به رضایت و مشیت پروردگار به طور تمام و کمال شده اند. به همين خاطر اين شايستگي را در محضر ربوبي يافتند كه مجراي ولايت الهيه در عالم شوند.
«نحن محالّ مشيّة ا... » ما جايگاه اراده و خواست خداييم (فرازی از دعای صباح)

در نتیجه ميثاق ولايت ايشان از تمامي عوالم گرفته شد.

در این خصوص در ذیل آیه شریفه ی:

وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّكَ مِنْ بَني‏ آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلى‏ أَنْفُسِهِمْ أَ لَسْتُ بِرَبِّكُمْ قالُوا بَلى‏ شَهِدْنا أَنْ تَقُولُوا يَوْمَ الْقِيامَةِ إِنَّا كُنَّا عَنْ هذا غافِلينَ (172-اعراف)

و آن گاه كه پروردگار تو از بنى آدم، از صلبشان اولادشان را برگرفت و آنها را بر خودشان گواه گرفت كه آيا من پروردگار شما نيستم؟ همه آنها گفتند: چرا، گواهى داديم. (خدا چنين كرد) تا مبادا در روز قيامت بگوييد: ما از اين غافل بوديم.

حضرت امام صادق علیه السلام به صحابی بزرگ خود داود رِقیّ فرمودند:

هنگامی که خدای بزرگ اراده کرد مخلوقات را بیافریند، آنان را آفرید و در مقابل پراکنده ساخت، آنگاه به آنان گفت: پروردگار شما کیست؟
پس اول کسی که سخن گفت: رسول خدا، امیرالمومنین و ائمه صلوات الله علیه بودند.
آنان گفتند: خدایا تو پروردگار ما هستی و لذا خداوند آنان را حامل علم و دین خود فرمود.
آنگاه به ملائکه فرمود: اینان حاملان دین و علم من بوده و امین من در میان خلقم هستند و درباره ی آنان پرسش خواهد شد!
آنگاه خدا به ارواح آدمیزادگان گفت: به ربوبیت خدا و لزوم اطاعت و ولایت این افراد (اهل بیت) اقرار کنید...
سپس فرمود ای داود، ولایت ما در عالم میثاق (قبل از دنیا) مورد تأکید بوده است.
بحار ج 5/ص244/ح33


با اين وصف ميثاق ولايت نبي مكرم اسلام و اهل بيت ايشان (علیهم السلام) جزئي از ميثاق توحيد است. البته ميثاق، نسبت به ولايت اين انوار پاك امري در عرض ميثاق توحيد و پذيرش ولايت الهيه نيست بلكه حقيقتي در طول ميثاق توحيد است.
همچنان كه در حديث نوراني "سلسلة الذهب" از وجود مقدس امام رضا(علیه السلام) نقل شده است كه زمان خروج ايشان از نيشابور تعداد زيادي از مردم اطراف ايشان را گرفتند تا حديثي را نقل نمايند. حضرت سر مبارك را از كجاوه بيرون آورده و پس از ذكر سلسله سند تا جبرائيل و خداوند متعال، فرمودند:
"كلمة لا اله الاّ اللّه‏ حصني فمن دخل حصني اَمِنَ من عذابي" ( بحار، ج 49 ـ ص 127.) و بعد اضافه فرمودند: "بشرطها و انا من شروطها" (به شرطی و من از شروط آن هستم)
اين حديث شريف صريحاً گوياي اين واقعيت است كه ولايت اهل بيت (علیه السلام) از شروط توحيد و ادامه آن است و امري در عرض توحيد نيست.
چرا که کسی که قائل به وجود رسول و امامِ منصوب از طرف خدا نباشد در حقیقت قائل به ربوبیت خدا به نحو اتم و اکمل نیست، چرا که اسمی رب و هادی در این عالم باید مصداق عینی پیدا کنند و ظهور یابند و ظهورش هم به وجود رسول و امام است
و کسی که قائل به وجود رسول و امام نیست قائل به خدایی است که از هدایت و ربوبیت متقنِ بندگانش دریغ ورزیده!!!!!!

از آنجا كه بالاترين ميثاق ولايت الهيه از انوار معصومين (علیه السلام) گرفته شده است و آنها نيز بالاترين ميثاقها را در ظرف وجودي خود پذيرفته‏اند لذا اعظم ابتلائات عالم كه نتيجه همان ميثاق ولايت الهيه است در اين دنيا برای اقامه کلمه لا اله الا ا... متوجه ايشان گرديده.

(۱۳/آذر/۹۲ ۲:۰۰)پاتر نوشته است:  آیا جواب قانع کننده تری نیست؟آیا باید این امر رو از اسرار خدا بدونیم و بی خیالش بشیم!

البته پاسخ های دیگری هم هست
اما دو نکته را در اینجا خوب است که اشاره کنم:
نکته اول در خصوص این عبارت شخص ارسال کننده مطلب:

(۱۳/آذر/۹۲ ۲:۰۰)پاتر نوشته است:  آیا جواب قانع کننده تری نیست؟

این توهم که فکر کنیم که قانع شدن تنها وابسته به ارائه ی دلیل منطقی و عقل پسند است جهل بزرگی است
چرا که در طول تاریخ بودند و هستند اشخاص بسیاری که به وسیله ی انبیا بالاترین و دقیقترین دلایل عقلی به همراه معجزات قطعی به آنها ارائه شد اما آنها قانع نمی شدند و زیر بار نمی رفتند و معترف به حق نمی شدند!
چرا که اساساً قانع شدن و پذیرش حق امری است که مربوط به قلب است نه عقل!!!!!!!!!!!!
و کرنش قلب نسبت به حق و ایمان آوردن به آن تنها وابسته به دریافت دلایل عقلی نیست!!!!!!!!
اگر لازم بود حاضریم در این خصوص مفصل صحبت کنیم!
اما نکته ی دوم در خصوص این عبارت شخص ارسال کننده:

(۱۳/آذر/۹۲ ۲:۰۰)پاتر نوشته است:  آیا باید این امر رو از اسرار خدا بدونیم و بی خیالش بشیم!

قطعاً این امور از اسرار خداست
آن چنان که حضرات معصومین علیهم السلام می فرمایند:

قال علي (علیه السلام):

انّ امرنا صعب مستصعب لا يحتمله الاّ ملک مقرّب، او نبيّ مرسل او عبد امتحن الله قلبه للايمان. (1)

همانا امر ما صعب و بسیار سنگین است و آن را تحمل نمی کند مگر ملک مقرّب یا نبی مرسل و یا بنده ای که خداوند قلبش را برای ایمان امتحان کرده باشد.


قال الباقر (علیه السلام):


انّ امرنا صعبٌ مستصعب لا يقّر بأمرنا الاّ ملک مقرّب او نبيّ مرسل او مؤمن امتحن الله قلبه للايمان. (2)



همانا امر ما صعب و بسیار سنگین است و قرار نمی یابد مگر بر ملک مقرّب یا نبی مرسل و یا بنده ای که امتحان کرده است خداوند قلبش را با ایمان



قال الصادق(علیه السلام):

انّ امرنا صعب مستصعب لا يحتمله الاّ من کتب الله في قلبه الايمان. (3)
همانا امر ما صعب و بسیار سنگین است و تحمل نمی کند آن را مگر کسی که خداوند برایش ایمان در قلبش را نوشته باشد

(1) . بحار، ج 2، ص 183، ح 2.
(2). همان، ص 191، ح 30.
(3) . همان، ص 195، ح 41
همانگونه که خداوند قرار داده است که هفت دور به دور کعبه باید در طواف گشت
یا نماز صبح را دو رکعت به جای آورد یا...
خداوند اراده کرده است اموری را تا با آن بندگی انسان ها بیازماید و فراموش نمی کنیم که:
لا يُسْئَلُ عَمَّا يَفْعَلُ وَ هُمْ يُسْئَلُونَ» (الأنبیاء - 23).
ترجمه: خدا از آن چه مى‏كند سوال نمى‏شود، ولى آنان سوال خواهند شد. قرار نیست ما در کار خدا چون و چرا کنیم و ازش سر در بیاریم

قرار است بندگی خدا را کنیم اگر کسی در کلیت اصول دین مشکل داشت باید با عقل خود به حجیت آن برسد اما بعد از آن اگر بگوید من تا ندانم احکام چرا انجام نمی دهد این را دیگر بندگی خدا نمی گویند می گویند بندگی نفس! خوب است برود بداند چرا! اما اگر چون و چرا و اشکال به احکام بکند دیگر دارد عقل خود را که حق دانسته است که خدایی است و آخرتی و حساب و کتابی و دینی که راه سعادت را مشخص کرده و عمل بر طبق آن دین که از سوی خدای حکیم و رحیم است طریق سعادت است! اگر با عقل خود به اینها رسید و بعد دوباره خودش گفت تا ندادنم هر یک را چرا باید انجام دهم نمی کنم این دیگر طریق بندگی نیست!!!!!! بسیار بجا هست که به این تاپیک هم رجوع شود:

حتی امام زمان هم قابل نقد است (پاسخی به گوینده ی این سخن!)

---

یک نکته ی دیگر!
عنوان تاپیک ارسالی این شخص این است:

نقل قول:
یک شبهه در بابــــ دوازده امام

شک نیست که این شخص هنگام ثبت نام قوانین تالار را مطالعه کرده است و قبول کرده است
از جلمه این قانون را:
6- این تالار محل پاسخگویی به شبهات اعتقادی و دینی نیست و مدیران چنین ادعا و توانایی را ندارند. برای رفع شبهات دینی خود از طریق شماره 09640 با (مركز ملي پاسخگويي به سوالات ديني) تماس حاصل نمایید.