حسین علیه السلام آمد

[آفتاب]

آلاله های سرخِ همیشه عاشق، در امتداد نهر علقمه،
سیرابِ شبنم های سحرگاهی می شوند و ثانیه ها، از حرکت باز
می ایستند، تا تاریخ، در کربلا پا بگیرد و کربلا معنا بگیرد.

علی علیه السلام ، در محراب خود، آرام نمی گیرد.
اشک های مناجات، با لبخندِ مولا، در هم آمیخته اند و
سجّاده او، را ز شکوفه های بهارْ نارنجِ تبسم شده است.

فاطمه علیهاالسلام چشم هایش می خندد و قابله های آسمانی،
او را در هاله ای از نور پوشانیده اند و حاملان عرش، در
اشتیاق دیدار و تبرّک جستن مولودِ مبارک، آرام و قرار ندارند.

... و حسین علیه السلام می خندد؛ تبسم کودکانه ای
که از آن بوی سیب می تراود و مظلومیت.

آری! حسین می خندد و مروارید اشک، چونان
دانه های تسبیح، در چشم های پیامبر، حلقه می زند.