تماشای تلویزیون؛سریال های ماه رمضان؛ آری یا خیــر؟

[Hadith]

بسم الله الرحمن الرحیم

با توجه به اینکه در آستانه رسیدن ماه مبارک رمضان هستیم و مطابق سالهای گذشته،تمامی شبکه های صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران،برای این ماه مبارک،سریال ها و فیلم های تلویزیونی مختلف و متنوعی در نظر گرفتند،
برآن شدیم تا در یک تاپیک مجزا،به صورت منسجم در این مورد بحث کنیم و وارد نقد و بررسی آنها شویم.

اما قبل از آن،شاید بهتر باشد تا ابتدا،"لــــزوم تماشای برنامه ها و به طور خاص،سریال های تلویزیون" در ماه رمضان و در حالت کلی تر،در همه ی ایّام سال را بررسی کنیم.

***در این مسیر،باید به این سوالات هم پاسخگو باشیم:

-آیا تمامی برنامه های تلویزیون،ارزش وقت گذاشتن دارند؟

-به طور معمول،روزانه چند ساعت از وقتمان را باید به دیدن برنامه های تلویزیون اختصاص دهیم؟

-آیا از تاثیرات مختلف رفتاری و فرهنگی برنامه ها و بالاخص سریالهای بی محتوا،آگاه هستیم؟

-آیا امکان حذف تماشای تلویزیون از برنامه ی روزانه مان وجود دارد؟

-آیا دیدن برنامه های تلویزیون (و در این ماه مبارک،دیدن سریالها)،از نظر علمی و معنوی،مفید فایده هستند؟

-بهتر نیست به جای صرف زمان در پای تلویزیون،به مطالعه کتاب های مفید (و در ماه رمضان،کتب مفید معنوی)،بپردازیم؟

و .... .





لازم به ذکر است،تمرکز ما در این تاپیک،بر روی موضوع تلویزیون و برنامه های آن است و در درجه اول به دنبال یافتن کاستی های صدا و سیما نیستیم؛شاید در نتیجه گیری ها،این موضوع هم عنوان شود،اما در اولویت اولیه مباحث ما نیست.

امیدوارم در نهایت با کمک شما همسنگران به یک نتیجه گیری مفید و صحیح و موثر برسیم.
پیشاپیش،از اینکه در انجام مباحث، قوانین تالار و چارچوب های اخلاقی را رعایت می نمائید،صمیمانه سپاسگزارم.

[aleerz]

(۳۱/تیر/۹۱ ۲۲:۵۱)یا ثارالله نوشته است:  بسم الله الرّحمن الرّحیم

السلام علیک یا بقیة الله...

(۳۰/تیر/۹۱ ۱۲:۳۳)aleerz نوشته است:  یه راه کار هم برای ما بدید......

سلام
من یه راهکاری پیدا کردم برای ترک برنامه های طنز و سرگرمی تلوزیون

مثلا الان همه نشستن دارن خنده بازان نگاه می کنن تو خونمون
ولی من تا چشمم به دلقک بازی (دلقک فحش نیست.به کسی که مردم رو می خندونه میگن دلقک)
تا چشمم به دلقک بازی اینا میوفته به این فکر می کنم که الان چند تا کودک مسلمون رو دارن تو میانمار می سوزونن
الان دارن به زن های مسلمان...
الان چه تعداد مسلمون درمانده و سرگردون بیابون شدن ، جا ندارن بخوابن ...
الان تن چند تا بچه کوچولو همسن خواهر زادم داره از ترس می لرزه...


بعد من بشینم به این دلقکا نگاه کنم بخندم؟

اگر هم باورش براتون سخت بود دیدن پست اول این لینک میتونه مفید باشه

یا علی

سلام.....
استاد منم نگفتم میشینم خنده بازار میبینم.....من به شخصه با این برنامه مخالفم....کلا هم ازش بدم میاد...چون فقط یه سری آدم که تو بازیگری راشون ندادن دارن ادا بازی در میارن که خودشون رو نشون بدن.....
من بیشتر فیلم ها (خارجی هاش) و برنامه های زنده رو نگاه می کنم...اونم نه همه....ولی خوب بعضی موقع ها جذبش میشم...
خوب درباره این باید چی کار کرد....


ممنون....

[maryam 135]

سلام .
این واقعا منصفانه نیست! من نمی خواهم از همه ی برنامه های تلویزیون دفاع کنم . بعضی اوقات مسئولین خیلی کوتاهی می کنند و سریال ها و برنامه های بی محتوا و صرفا سرگرم کننده پخش می کنند ولی این شامل حال همه ی برنامه های تلویزیون نمی شود . الان ماه رمضان هست و صدا وسیما چند سالی است که ترتیل قرآن کریم را پخش می کند . تقریبا بیشتر شبکه های سیما از نقاط مختلف کشور ( حرم مطهر امام رضا (علیه السلام) و حرم حضرت معصومه (سلام الله علیها) و ..) ترتیل قرآن کریم را پخش می کنند .
به علاوه برنامه هایی مثل سمت خدا هم خیلی آموزنده است . شبکه ی قرآن هم گل سرسبد شبکه های صداو سیما است .
البته تلویزیون سریال ها و فیلم های آموزنده کم ندارد . کافی است با دیده ی باز به آن ها نگاه کنیم نه با دید مغرضانه ! باید اضافه کنم تلویزیون برای تمامی مردم کشور است در واقع برای عوام است البته می دانم همه ی بچه های این تالار جزء خواص هستند !

[Tolou]

بسم الله الرحمن الرحیم
با سلام
دوستان اصلا بحث خوب بودن و بد بودن، خاص بودن و عام بودن!!!!!!!!!!!!!!، مطرح نیست.... چه بسا که من از سرگرمی های تلویزیون خودمو جدا کنم ولی جایگزینی بدتر از اون براش بذارم...

اگه دوستان و خود من نوشتیم که تلویزیون نگاه نمیکنیم منظورمون این نبود که اگه برنامه هایی مثل سمت خدا و.... هم باشه بازم نگاه نمیکنیم... نه فقط برنامه های مذهبی... یک فیلم خوب هم میتونه مفید باشه... اما نکته اینجاست که چون اصولا زمان این برنامه ها با ما نمیخونه یا اصلا زمانش رو نمیدونیم، فقط به صورت تصادفی میبینمشون که اون هم واسه من به ندرت پیش میاد... بحث ما بیشتر مربوط به زمانهایی بود که سریال ها و برنامه هایی هست که فقط ماهیت سرگرم شدن دارد... همین...
این که برخی دوستان برخی صحبت ها را دلیل بر خودستایی و ... گذاشتند درست نیست.... خود من بارها شده متنی رو خوندم و احساس کردم نویسنده قصد مطرح کردن خودش را داشته، ولی همان متن و همان نکته به شدت به کارم اومده.....

موفق باشید
و
در پناه حق........

[Ronak]

حرف همه درسته. چرا؟ چون همه از یک زاویه به خصوص به این قضیه نگاه کردن و با توجیهات خودشون مخاطب رو راضی می کنن.
اینکه یکی از دوستان گفته بود تلوزیون برای جمع کردن اعضای خانواده کنار هم خوبه ، از هر دیدگاهی میتونه درست یا غلط باشه.
یه عده میگن درست نیس چون با هم نیستیم. با تلویزیونیم و کسی نمیزاره حرف بزنیم و سکوت است و بس. اما من اون دوستمون رو درک میکنم. خانواده هایی هستند که بچه هاشون دائما توی اتاق های خودشونن. مادر یه گوشه هال نشسته و قران میخونه. پدر یه طرف دعا میخونه. بچه ها سرشون توی سیستم ها و لپ تاب هاشونه. پشت همه درهای بسته . مثلا یه خانواده ان. اما تلوزیون باعث میشه ملت جمع بشن و یک تجربه مشترک داشته باشن. گاهی وسط فیلم به یک موضوع واحد بخندند. برای یک موضوع واحد حرص بخورن.
از این زاویه میشه استحکام خانواده. اما اگر فیلم و اخبار درحالتی باشه که خانواده بدون اونها بیشتر دور هم جمعن و با حضور این جعبه جادو همه مسکوت میشن.... خب معلومه دیگه!!
به هرحال برنامه های تلویزیون ایران واقعا تاسف آور شده. هیچ بیننده ای رو سراغ ندارم که راضی باشه. قدیما سریال های ماه رمضون آدم رو تکونی میداد. جدیدا که فقط گریه است و اعصاب خوردی. گریه و تاریکی و صحنه های مبهم و به قول یکی از بچه ها تخـــــــــــــــــیلی!!
تا می تونیم باید از وقتمون مفید استفاده کنیم. یه بار شاید با دیدن تلویزیون و یه بار با ندیدنش!

[sarallah]

به نقل از ندای انقلاب ، در سالهای گذشته و علیرغم هشدارهای مداوم دلسوزان، جریان مرموزی در صدا و سیما شکل گرفته که هدفی جز تخریب انقلاب و ارزشهای آن را دنبال نمی کند.

به نحوی که این جریان به خود اجازه داده تا در یکی از قسمت های سریالهای مناسبتی ماه رمضان به امام راحل و رهبری معظم انقلاب توهین کند.
در سکانسی از سریال مذکور ، فردی که نقش طلا فروش را بازی می کند در مقابل مراجعه مشکوک فروشندگان قطعه طلایی عتیقه به مغازه، به آنها پیشنهاد همکاری برای خرید بدون فاکتور طلا را داده و حتی اعلام می کند که اگر تعداد بیشتری از این اشیا داشته باشند ولو به صورت دزدی هم که باشد وی خریدار آنها است. نکته مهم در این سکانس وجود تصویری از امام راحل و رهبر معظم انقلاب بر دیوار طلا فروشی است.

این مسئله که در قسمت دوازدهم سریال «چمدان» شبکه دوم سیما رخ داد قلب ارادتمندان به انقلاب و رهبری را متاثر کرده و موجی از اعتراضات را به راه انداخته است.

[sssadatifar]

وقتی سریال های ماه رمضان اخلاق منهای دین ترویج می کنند

رسانه در یک جامعه آئینه ی تمام نمای آمال آرزوهای مردم آن جامعه است. این آمال و آرزو ها می توانند آن چیزهایی باشند که در جامعه در جریان هستند یا آن چیزی باشد که برخی می کوشند تا جامعه را به سمت آن ببرند.

به طور مثال وقتی رسانه های عمومی یک جامعه زندگی خصوصی یک خواننده یا سوپر استار را تبلیغ می کنند و از این سخن می گویند که فلان خواننده زن اعضای بدنش را تا این میزان بیمه کرده است و یا مالکیت یک جزیره شخصی را در فهرست دارایی هایش دارد و البته این مطلب بخشی از مطالب پرخواننده رسانه های آن جامعه می شود؛ اینجاست که به راحتی می شود درک کرد که اگر یک خبرنگار در خیابان های شهرهای آن جامعه پرسه بزند و این سوال را مدام بپرسد که آیا می دانید با چه کشوری در جنگ هستید یا چه کشوری را به جنگ تهدید می کنید تنها پاسخ هایی پرت و پلا دریافت کند. آرمان ها و افق های آن جامعه همگی مشخص و معین هستند. شاید از همین دیدگاه بود که امام خمینی رحمه الله علیه تا به این میزان درباره دانشگاه عمومی بودن صدا و سیما تاکید داشتند. چون قرار بود که آرمان ها و افق های جامعه ایران پس از انقلاب چیزی بیش از رسیدن به وصال فلان دختر یا دزدیدن بچه یا موضوعاتی از این دست باشد.


پرسشی درباره سریال های مناسبتی

"سریال مناسبتی"؛ پیش از هرچیزی باید بپرسیم این واژه از کجا به ادبیات رسانه ملی راه پیدا کرده است؟ اگر آنچه که "خسرو ملکان" کارگردان سینما و تلویزیون به روزنامه جام جم گفته است را قبول کنیم این دسته از مجموعه های تلویزیونی از حدود بیش از دو دهه پیش به سیمای جمهوری اسلامی راه پیدا کرده است.


ملکان در گفت و گو با روزنامه صدا و سیما می گوید که اولین مجموعه مناسبتی سیما را او ساخته است؛ این مجموعه ها ابتدا در دو مناسب خاص سال یعنی "ماه مبارک رمضان" و "محرم" و بعد ها در سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی ایران نیز پایشان به صدا و سیما باز شد. با این همه دقیقا مشخص نیست که هدف اولیه از پخش چنین مجموعه هایی چه بوده است.

ملکان می گوید:" عيد و ماه رمضان با هم مصادف شده بود. قرار بود برنامه خاصي كار نشود، اما در دي ماه گفتند براي عيد برنامه‌اي بسازيم. آن موقع هنوز رسم نبود براي ماه رمضان سريال بسازند. با مدير شبكه يك به اين توافق رسيديم كه به من اعتماد كند و اجازه دهد در فرصت كمي كه باقي است كارم را انجام دهم. «مهمان» اولين سريال مناسبتي تلويزيون و اولين تجربه كار ويدئويي‌ام بود. به بازيگراني مثل آقاي مشايخي، زنده‌ياد سليماني و خانم خيرآبادي زنگ زدم و گفتم مي‌خواهم سريالي بسازم كه هيچ چيز از آن نمي‌دانم..."


همان طور که کارگردان سریال چمدان که امسال از شبکه دو سیما پخش شد و اشاره می کند در سال هایی نه چندان دور اساسا در مناسبت هایی مانند محرم و ماه مبارک رمضان از صدا و سیما برنامه های از جنس سریال، در کنداکتور پخش جایگاهی نداشت. استدلال نیز بر این اساس بود که در این دوره های زمانی مردم نباید سرگرم شده و از موارد مهم تری که این چنین روزهایی به آن اختصاص دارند- از جمله عزاداری گرفته تا بازسازی معنوی- باز بمانند؛ این استدلال درست یا غلط دهه شصت را به صورت کامل پوشش داده بود به رویه صدا و سیما تبدیل شده بود اما در فرآیندی ناگهانی نوع جدیدی از سریال ها و برنامه های ویژه ی نمایشی پایشان به سیما در این ایام باز شد و همان طور که از اشارات خسرو ملکان نیز مشخص است این ظهور و بروز بر اساس تصمیمی نه چندان از پیش تعیین شده و شاید تنها بر اساس یک ایده بوده است.






تا چندین سال سریال های مناسبتی در سیمای جمهوری اسلامی سمبل آن دسته از برنامه هایی بودند که با تعجیل فراوان و برای پر کردن کنداکتور پخش در ایام خاص ساخته می شوند و معمولا تنها چند ماه قبل از آن مناسبت خاص تولیدشان کلید می خورد. جالب اینکه حتی این ویژگی این روز ها به عنوان خاصه ای جدا ناشدنی برای چنین برنامه هایی قلمداد می شود تا جایی که یکی از رسانه ها در گزارشی که از پشت صحنه ی سریال خداحافظ بچه به نگارش در آورده است به تولید همزمان با پخش این سریال اشاره کرده است. به عبارت بهتر تعجیل در تولد سریال های مناسبتی همچنان با این دست برنامه ها باقی مانده و همراه است. ساده تر بگوییم؛ در کار تعجیلی نباید منتظر یک برنامه ریزی منظم و همزمان بود.

---

از روح بازی تا معمای زن دوم

برنامه ریزی تعجیلی و چاله پر کن که متاسفانه نه در رسانه ملی به تنهایی، بلکه در بسیاری از بخش ها و بروکراسی ایرانی ریشه دوانده است؛ اولین چیزی که قربانی می شود کیفیت و هدف گذاری است. درباره کیفیت تا به حال بسیار سخن گفته شده است و پس از این هم در این باره و درباره مقوله کیفیت در سریال های مناسبتی ماه مبارک رمضان امسال سخن خواهیم گفت اما در باره هدف گذاری باید بگوییم که چرخ اصلی تولیدات رسانه ملی می لنگد.


برنامه سازان رسانه ی ملی باید به این سوال ساده اما مهم پاسخ بگویند که لااقل در سال جاری در تولید آثار مناسبتی چه چیزی را هدف گذاری کرده بودند و بر اساس کدام استراتژی کلان برنامه های موجود را به روی آنتن فرستاده اند. این که در سال گذشته هجمه بزرگ رسانه ای به بحث روح بازی در سریال های رسانه ملی داغ شد، تنها از آن جهت نبود که مفاهیم فرازمینی دینی در حال لوث شدن و البته لوس شدن بود. طرف دیگر ماجرا به این بر می گشت که بر اساس چه برنامه ای به صورت ناگهانی همه سریال های یک سال به ماجراهای فرازمینی و "روحی" وصل می شوند و هر شبکه تلویزیون را که تماشا می کردید یا شیطان تمثل پیدا کرده بود یا یک روح در حال بازیگوشی با رفیقه اش از خانه ای به خانه ی دیگر می رفت.

این رخداد نشانه ی یک معضل بزرگ در رسانه ملی بود و آن هم چیزی نبود جز عدم برنامه ریزی و از آن مهم تر مقوله ای به نام نظارت کیفی بر تولیدات و در یک کلام مدیریت هدف گذاری شده رسانه به بزرگی جام جم.

امسال نیز کم بیش این شباهت را می شد رهگیری کرد؛ اگر چه به دلیل کم رنگ شدن کلی سریال های مناسبتی امسال این شباهت ها و مدگرایی هم کم رنگ تر شده بود اما اینکه لا اقل دو سریال از سه سریال اصلی مناسبتی به صورت جدی به مقوله همسر دوم پرداخته اند باز هم به نوعی پریشانی و تعجیل برنامه ریزی-اگر برنامه ریزی با تعریفی که می گوییم وجود داشته باشد- را به رخ می کشید.

---

استراتژی رسانه ای ایرانی یا "سندرم آناتولی" در جام جم


بیایید یک آزمایش ساده را ترتیب دهیم؛ مدیران ارشد رسانه ملی را در یک سالن جمع کنید و از آن ها بخواهیم تا درباره تفاوت دیدگاه های فرهنگی و رسانه ای ایران و کشور ترکیه سخنرانی کنند. تقریبا می شود از همین الان پیش بینی کرد که عده قابل توجهی از آنان می توانند دقایقی را در دفاع از نگرش اجتماعی و سیاسی فرهنگ برآمده از انقلاب اسلامی و تفاوت های آن با نگرش فرهنگی سکولار کشور ترکیه- خصوصا اسلامگراهای این کشور- به دین و جدا ساختن ساحت اعتقادات شخصی از زندگی اجتماعی و سیاسی داد سخن دهند؛ حالا بعد از این کنفرانس، برگه ای سپید مقابل این مدیران ارشد و برنامه ریزان بگذارید و از آنها بخواهید تا ایده هایشان را درباره برنامه سازی دینی برای شما لیست کنند؛ نتیجه حیرت آور است، بسیاری از این ایده ها بر نوع برنامه های رسانه های کشور ترکیه با عنوان برنامه های مذهبی عرضه می کند منطبق است و باقی برنامه هایی هم که ظاهرا نمونه ی ترکیه ای ندارند روح مشترک و نوع نگاهی کاملا متناسب با چنین برنامه هایی در خود جای داده اند.



متاسفانه ماجرای بیماری دین شخصی و خانوادگی در برنامه سازی ایران که ما آن را "سندرم آناتولی " گذاشته ایم اتفاقی جدی است که با وجود هشدار های فراوان منتقدان فرهنگی انقلاب اسلامی در دهه ی هفتاد و هشتاد جدی گرفته نشده و امروزه به بیماری همه گیر در برنامه هایی تلویزیون تبدیل شده است و تقریبا این آلودگی را می شود در تمام برنامه ها خصوصا نمایشی و بویژه آن دسته که ادعای دینی نیز دارند مشاهده کرد.


از توسل پیرزن صد ساله تا اخلاق جدید لیلا و رعنا


آن دسته از برنامه های نمایش مانند "شاید برای شما هم اتفاق بیافتد" که تکلیف شان مشخص است؛ این دسته کپی های کاملی از برنامه هایی مانند "کلید اسرار" است که ملغمه ای از یک دین شخصی را به نمایش می گذارد دینی که برای آن وجود ساختارهای اجتماعی اهمیتی ندارد و همه چیز را به افراد محدود می کند. آدم های دینداری که در فضایی کاملا خنثی زندگی می کنند تفاوتی نمی کند که محیط زندگی شان ایران، افغانستان، ترکیه، آمریکا یا هر جای دیگری باشد و با این وصف اساسا برای دیندار بودن وجود یا عدم وجود یک نظام سیاسی مسلمان یا غیر مسلمان اهمیتی پیدا نکرده و الخ.







اما دسته دیگر از تولیدات کپی ها فرمی صرف نیستند با این حال از همان الگو پیروی می کنند؛ به طور مثال "خداحافظ بچه"؛ از داستانی پیروی می کند که به صورتی دقیق هر گونه حضور نظام و ساختارهای اجتماعی مربوط به انقلاب اسلامی و مواردی اینگونه از آن پالایش شده است.






انگار که در یک داستان خانوادگی که در حال روایت است نظام اجتماعی و سیاسی و اعتقادی انقلاب هیچ گونه ظهور و بروزی نداشته و ندارد. آنقدر این پالایش و سانسور دراماتیک دقیق و ظریف و در عین حال نکته سنج است که بعید به نظر می رسد که هوشمند نبوده باشد. برای راستی آزمایی این نظریه کافی است که یک بار دیگر داستان این ماجرا را از ابتدا تا به انتها مرور کنیم؛ این قصه می تواند در ایالت اوهایو آمریکا یا در شهر نیس فرانسه و یا هر جای دیگری از کره خاکی اتفاق افتاده و تنها نام بازیگران عوض شود. البته نویسنده و کارگردان پایش را از این هم فراتر می گذارد و مفاهیم دینی را نیز دسته بندی کرده و بر اساس جامعه شناسی خود آنها را به کهنه و عتیقه و زیرخاکی و نگاه نو تقسیم بندی می کند و البته کسی در جام جم حواسش به این دسته بندی ها نیست.


مفهوم گناه و رستگاری در ادبیات دینی شیعی آن به پیرزنی نسبت داده می شود که متعلق نه یک نسل یا دو نسل که به چهار نسل پیش تعلق دارد، پیرزنی که در خواب معاذ الله حضرت صدیقه طاهره –سلام الله علیها- را ملاقات کرده و با تعریف خوابش پیامی اخلاقی به جمع می دهد اما نماد سازی ها دقیق است. نام حضرت زهرا (سلام الله علیها) تنها از زبان او جاری می شود که حالا به بیش از صد سال سن دارد اما دیگر و نسل های جدید به نوعی مدرن از نظام اخلاقی اعتقاد دارند؛ نوعی مدرن که در آن اهل بیت (سلام الله علیها) و خدا و بهشت و دوزخ پالایش شده است و تنها حسن و قبح ذاتی – البته از نوع موهوم عقل زده اش- برای آنها مفهوم پیدا کرده است.



"راز پنهان" سریال شبکه یک صدا و سیما نیز از این ویژگی بی بهره نیست. گناهانی که شبیه بطری می شوند و از درخت گناه آویزان می شوند از همان دست نگاه های شبه عرفانی جدید نشات گرفته اند که از میانه شان "هامون" بیرون می آید؛ دیدگاه هایی که غرب بحران زده آنها را جایگزین شریعت کرد این روزها می کوشد خود را در ایران به جای تفکر شیعی قالب کند و به نوعی یک دیدگاه اخلاق اجتماعی سکولار را به جای دستگاه فکری شیعی و مبتنی بر تاریخ هزار و چهارصد ساله مجاهدت شیعه جایگزین کند.







در اخلاق جدید حسن و قبح های موهوم برای کارها تراشیده می شود و به راحتی می توان میان زندگی واقعی و اخلاق آن با دیدگاه های ماورایی خط های پر رنگی کشید. شخصیت های خوب هیچ کدام به واسطه عملکرد مرتبط بر اعتقاداتشان نیستند که قابل ستایش شده اند بلکه بر اساس یک اخلاق عملی که ریشه در هیچ اعتقاد درست و درمانی ندارد و مخصوصا دینی و شیعی نیست آدم های خوب قصه هستند. حتی پدر و مادر "فرامرز" در سریال " راز پنهان" از کوچکترین نشانه های اخلاق دینی تهی و پالایش شده اند و دیگر نیازی به اشاره به شخصیت "ماهرخ" همسر فرامرز نیست.


سندرم آناتولی در تولیدات فرهنگی خصوصا تولیدات رسانه ی ملی یک اتفاق جدی است و به نظر می رسد که مدیران این رسانه و همه مدیران فرهنگی کشور باید فکری برای آن بکنند اگر نه؛ تولیدات فرهنگی نظام جمهوری اسلامی نسلی متفاوت با نسل صدر انقلاب به عصرهای آینده تحویل خواهد داد که اخلاق سکولار مدنی غرب را ملموس تر و آشنا تر از معارف اهل بیت علیهم السلام خواهند دانست.







منبع: مشرق نیوز