حضرت آیت الله سید علی خامنه ای یا ولایت فقیه

[sajad0511]

سلام ...
یک سوال خیلی بزرگ دارم از دوستان لطفا جواب منو بدید
لطفا با واقعیتی که عرض می کنم کنار بیاید و با حقیقت جواب منو بدید
سوالم اینکه چرا ما الان سید علی خامنه ای رو قبول داریم
اما ولایت فقیه رو قبول نداریم
منظورم اینکه همین بسیجی هایی که دم از رهبری میزنند
اگه خدایی نکرده اقا فوت کنه عمرا کسی که بعد از اقا رهبر میشه رو قبول
کنند؟؟؟؟ نمونه اش هم که قبلا اتفاق افتاده زمان اقای خمینی
لطفا با حرف های کلیشه ای جوابمو ندید و حقیقت رو بگید شما هم با این حرف من
موافقید یا نه ؟؟؟؟؟؟؟؟؟

[مکتب المهدی]

یک نکته مهم اعطای ولایت رو طبق روایات و آیات ما از جانب خدا می دونیم و اصل ولایت برای خداست ولی طبق سلسله مراتب خدا امر ولایت رو به جانشینان خودش در دنیا داده که به همین واسته میرسه به اولی الامر یا همون ولایت فقیه

[السا]

(۲۰/مرداد/۹۲ ۱۲:۵۸)110 نوشته است:  شوخی می کنی. "حجت الاسلام" ؟؟؟ نه بابا .! حداقل یک عکسی فیلمی چیزی بزار!!

باور کن ...
وقتی دیدم تا ده دقیقه هنگ کرده بودم ... !!!
اما به خدا فقط سه بار زیرنویسش رو خودم دیدم
می خوام بدونم الان این جمله مشکل خاصی نداره ؟؟؟؟

[درست پسند]

(۱۲/مرداد/۹۲ ۲۱:۴۸)110 نوشته است:  یعنی هرکی ضد ولایت فقیه هست اقدام علیه امنیت انجام میده!؟ عــجــب !
دلیلتون منطقی نبود!

منظورشون چیز دیگری بود. می‌فرمودن افرادی که با ولایت فقیه مخالفت کنن اعدام نمیشن، و اون گروهک‌های تروریستی و منافق هم بخاطر کارهای تروریستی‌شون هست که اعدام میشن، نه این مخالفتشون.

(۱۲/مرداد/۹۲ ۲۱:۴۸)110 نوشته است:  بنده خودم معتقد به ولایت مشورطه فقیه هستم! چون مثل برخی افراطی ها ایشون رو معصوم نمی دونم و نمی گم ولایت مطلقه! بنده نمازهای جمعه ای که ایشون میان رو معمولا شرکت می کنم اما قطعا ایشون هم مرتکب خطا خواهند شد. (همونطور که خود امام خمینی هم به اشتباهاتش ابراز کرد)

شما میدونید که امام خمینی برای ولایت فقیه معصومیت قائل نبود، بنابراین شما میتونید منطقاً دریابید که معنای مطلقه با این تصور شما متفاوت هست، چون خود امام خمینی هم مطلقه رو فرموده بودن.

البته میشه با کمی جستجو به منظور از مطلقه پی برد. اعتراف میکنم که خود من هم قبل از دیدن این ارسال و جستجو برای جوابش اطلاع دقیقی از چند و چون ولایت فقیه نداشتم.

مقاله‌های خیلی خوبی در این زمینه موجود هست که یکی‌شون رو همراه با خلاصه‌سازی و ساده‌سازی آوردم:

اثبات مطلقه بودن ولايت فقيه
برگرفته شده از کتاب نظام معقول

از اركان مهم نظريه‌ی نظام ولايت مطلقه فقيه، بررسى معنا و ضرورت مطلقه بودن ولايت فقيه است، كه در قالب اين عنوان حدود اختيارات ولى فقيه تعيين می‌شود.
با بررسى اين مرحله، اركان اصلى نظريه‌ی ولايت مطلقه فقيه بررسى شده و معقوليت آن به اثبات می‌رسد.


آشنایی با مراتب ولايت

ولايت مطلقه فقيه، ابداً تكوينى یا تشريعى نيست، بلكه اجتماعى است. برای درک این جمله باید با مراتب ولایت آشنا شویم:

1- ولايت تكوينى: بدين معنا كه صاحب چنين ولايتى، به اراده خود قادر به ايجاد تغييرات در عالم مخلوقات و كائنات است و بدين وسيله می‌تواند كارهاى خارق العاده‏‌اى كه در روال طبيعى قابل انجام نيست انجام دهد. مثلاً درخت ميوه‌اى را زودتر از موعد مورد نظر به بار بنشاند. البته نسبت به ولايت تكوينى خداى متعال از دايره‌ی محدودترى برخوردار است.

2- ولايت تشريعى: بدین معنا که صاحب چنين ولايتى حق دارد که به واسطه‌ی بیان بايدها و نبايدهاى شرعى و الهى، قوانين ثابتی قرار دهد، يعنى قوانينى كه تبعيت از آنها مبدأ نجات و سعادت است، و تمرّد از آنها مبدأ گمراهى و عقاب اخروى است.

3- ولايت اجتماعى: اين ولايت به معناى ولايت بر جامعه و سرپرستى و هدايت تغييرات آن از طريق تصميم‌گيری‌هاى به موقع در حوادث مختلف اجتماعى است.

تجمع این سه مرتبه از ولایت در پیامبر، مورد اتفاق جميع علماى شيعه و سنی است.
ولايت مطلقه فقيه، ابداً تكوينى یا تشريعى نيست، بلكه اجتماعى است.

سخن امام خمينى در كتاب بيع:
«كليه امور مربوط به حكومت و سياست كه براى پيامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) و ائمه(علیه السلام) مقرر شده، در مورد فقيه عادل نيز مقرر است و عقلاً نيز نمی‌توان فرقى ميان اين دو قائل شد.»

قيد «امور مربوط به حكومت و سياست‏» يعنى تنها امور مربوط به حكومت و سياست، نه تمام مراتب ولايت پيامبر.
با بررسی معنای "مطلقه" مشخص می‌شود كه چگونه عقلاً چنين چيزى قابل اثبات است.

معناى اطلاق(مطلق بودن) در ولايت مطلقه فقيه:
این معنا را می‌توان از چهار جنبه بررسى نمود، که روى هم تصوير جامع و روشنى از معناى اين واژه می‌دهند:

الف) اطلاق مكانى: بدين معناست كه به هيچ مرز جغرافيايى محدود نمی‌گردد، و هر جا كه بشريت زيست می‌كند دايره ولايت ولى فقيه گسترده است.
زیرا مرزهاى سياسى و جغرافيايى نمی‌توانند حد عقلى حقانيت‏ يك مكتب باشند. پس از آنجا كه باعث تعدد مكتب نیستند، باعث تعدد ولى اجتماعى هم نیستند، هر چند ممكن است در عمل موانعى را براى اعمال چنين حاكميتى ايجاد کنند.

ب) اطلاق زمانى: بدين معناست كه به هيچ مقطع زمانى محدود نخواهد بود.
زیرا تا هرجا كه انسان ميل به عروج و كمال‌خواهى دارد، به رهبری نیاز دارد که به سمت اين كمال هدایت کند.

ج) اطلاق موضوعى: بدين معناست كه گستره‌ی موضوعاتی که مورد ولايت ولى فقيه هستند به اندازه‌ی گستره‌‌ی ولايت دين بر جامعه است. ولايت او بر كليه روابط و ساختارهاى «سياسى، فرهنگى و اقتصادی‌» جامعه جارى است و هيچ شأنى از شؤون اجتماعى جامعه نمی‌باشد كه ولايت او در آن محدوده جارى نگردد.

آيا این شامل حوزه‌ی خصوصى و رفتار شخصى افراد نيز می‌شود؟
در حوزه‌ی امور فردى اصل بر «عدم ولايت‏» است. پس جز در موارد معينى كه شرعاً ولايت آن به دست حاكم شرعى سپرده شده است، در صورتی که منافع شخصى مزاحمتی برای منافع اجتماعى نداشته باشد و ضرورتی نباشد، حاكميت و ولايت ولى فقيه جارى نمی‌باشد.

د) اطلاق حكمى (اطلاق در نفوذ) : بدین معناست که رأی ولی فقیه در آن اموری که براساس قوانین در آن حق رأی دادن دارد نافذ است، یعنی در مبدأ التزام به حق بودن مطلق است. مانند رأی یک قاضی که پس از انشاء نافذ است، و حكمش در مبدأ اثر بودن مطلق است، حتى اگر اطمينان داشته باشد كه حق به جانب يك طرف تخاصم است اما چون دلیل کافی برای اثبات حق او در اختیار ندارد مجبور شود براساس ادله‌ی ظاهرى عليه او حکم نماید.

اطلاق حكمى به این معنا نیست که اختيار ولى فقيه در حكمى که صادر می‌كند مطلق است و فوق هرقانونى و هرگونه كه خود خواست عمل می‌كند.

بدین صورت همانگونه که از ابتدا وعده داده بودیم، با روشن شدن معنا و ضرورت مطلقه بودن ولايت فقيه، معقولیت آن به اثبات می‌رسد.


در مورد تمامی مباحث مربوط به ولایت فقیه منابع بسیار خوبی در اینترنت موجود هست، از جمله این بخش از سایت حوزه و این بخش از سایت اندیشه قم و این بخش از سایت تبیان که اطلاعات بسیار خوبی به همراه ادله‌ی عقلی بسیار روشن ارائه داده‌اند.

(۱۳/مرداد/۹۲ ۱۷:۰۱)110 نوشته است:  مبانی ولایت مطلقه رو خود آقا هم فکر نمی کنم قبول داشته باشه. ( البته گفتم شاید اطلاع ندارم) . چون چیزیه که از طرف برخی افراد پس از جریانات سال 88 مطرح شد

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
خیلی قضیه‌ی ساده‌ای هست که وقتی ندونسته در مورد یه موضوع نظر بدیم اشتباه میگیم. نمیدونم شما چطور نترسیدین از اینکه اشتباه کنین.

(۱۲/مرداد/۹۲ ۲۱:۴۸)110 نوشته است:  یک سوال آیا کسی که آقا رو قبول نداشته باشه می تونه وارد مجلس خبرگان بشه که ایشون رو برکنار کنه؟

هیچ فرقی نداره که چه کسی در رأس سیستم باشه.
در هر حال یه فرمان‌دهنده(متشکل از یک یا چندنفر) در رأس سیستم هست.

اولاً آیا هیچ راهی وجود داره که بشه از پیش مطمئن شد درست تصمیم خواهد گرفت؟

ثانیاً آیا میشه سیستمی ساخت که ساز و کارهای اون بتونن برضد کسانی که اداره‌شون میکنن کار کنن؟

پس در اون موقعیت فرضی که حرف حقی شنیده نشه(ویرایش: و البته با در نظرگرفتن این مسئله که باید مطمئن شد که حق چیست، و راه درست مطرح کردنش چیست، و چطور میشه با اطمینان در مورد حسن‌نیت یه نفر قضاوت کرد)، تنها راه اینه که به زور حرف رو به کرسی نشوند. این درست کاری هست که انقلاب با شاه مخلوع کرد.
در نظام استبدادی شاهنشاهی حکومت از پدر به پسر می‌رسید، یعنی اون نظام ادعا می‌کرد که تا ابد هم امکان نداره که اشخاص گرداننده‌اش گمراه بشن.
در حالی که نظام اسلامی هرگز چنین ادعایی نکرد، بلکه می‌گفت هرکسی که برخلاف میل مردم عمل کنه، مردم باهاش نخواهند ساخت:

نقل قول:امام خمینی (رحمة الله علیه):
ملت ایران رأی داده است به جمهوری اسلامی؛ هرچه زحمت داشته و توان داشته است در طبق اخلاص گذاشته است گفته ما اسلام را می‌خواهیم؛ شمااگر با اسلام بد هستید، خوب تشریف ببرید اروپا و امریکا و هرجا دلتان می‌خواهد، آنجا زندگی کنید. یا همین جا زندگی کنید و اگر ملت را می‌خواهید، هی نگویید که «ملت با من است»، «ملت با من است». ملت با اسلام است. نه با من است و نه با شما و نه با دیگری. من اگر یک کلمه‌ای بر خلاف اسلام بگویم، همین ملت می‌ریزند و من را از بین می‌برند. ملت اسلام را می‌خواهد. ملت شخص نمی‌خواهد. شخص پرست‌ نیست ملت.
منبع

[ahmad1300]

نقل قول:مبانی ولایت مطلقه رو خود آقا هم فکر نمی کنم قبول داشته باشه. ( البته گفتم شاید اطلاع ندارم) . چون چیزیه که از طرف برخی افراد پس از جریانات سال 88 مطرح شد

خیر در قانون اساسی که در سال 68 نوشته شده کلمه ولایت مطلقه در 57 اورده شده

[درست پسند]

در مورد حرفی که در ارسال قبل زدم که
"در اون موقعیت فرضی که حرف حقی شنیده نشه تنها راه اینه که به زور حرف رو به کرسی نشوند"
به نظرم باید روی این تأکید می‌کردم که باید مطمئن شد که حق چیست، و راه درست مطرح کردنش چیست، و چطور میشه با اطمینان در مورد حسن‌نیت یه نفر قضاوت کرد، چون اگر از اینها اطمینان حاصل نکرده باشیم، ممکنه در هرکدوم اشتباه کنیم(البته ویرایش هم شد).

مثلاً همین که من اون حرف رو زده بودم بدون اینکه روی این مسائل تأکید کنم، میتونه یه نمونه از اشتباه در راه و روش مطرح کردن حق باشه.