اقبال قلب یا ادبار قلب !؟!؟

[MESSENGER]

اقبال قلب یعنی مساعد بودن زمینه هایی که باعث نورانیت قلب می‏شود

و ادبار قلب یعنی نامساعد بودن آن زمینه‏ها...

عوامل قساوت:

1 - گناه بزرگ‏ترین عامل قساوت قلب است.

امام باقر (علیه السلام) فرموند:

"هر کس ابتدا قلبش نورانی و سفید است، ولی اگر گناهی انجام داد، یک لکه سیاه در آن ایجاد می‏شود و اگر ادامه داد، کم کم سیاهی و قساوت تمامی قلب را فرا می‏گیرد" (1)

2 - آرزوهای طولانی مانع نورانیت و صفای قلب می‏شود.

در دعای ابوحمزه ثمالی آمده است:

"انک لا تحتحب عن خلقک الا ان تحجبهم الامال دونک؛ آرزوهای طولانی مانع بزرگی بر سر راه کمال است"

3 - پرخوری باعث سنگدلی می‏شود.

پیامبر (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) فرمود:

"پرخوری دل را با قساوت می‏بخشد" (2)

امیرالمؤمنین (علیه السلام) فرموند:

"از شکم خوارگی بپرهیزید، زیرا باعث قساوت قلب و کسالت و بی‏حالی در نماز می‏شود" (3)

در گرسنگی و خالی بودن شکم، قلب صفای بیشتری پیدا می‏کند. از این جهت روزه گرفتن باعث پاکی دل می‏شود.

4 - زیاد سخن گفتن در غیر ذکر خدا.

امام صادق (علیه السلام) فرمود:"حضرت عیسی می‏فرمود:

در غیر ذکر خدا زیاد سخن نگویید، چون باعث قساوت قلب می‏شود" (4)

پیامبر (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) فرمود:

"راست و درست نمی‏شود ایمان بنده‏ای مگر این که دلش راست و درست شود و دلش راست و درست نمی‏شود مگر این که زبانش راست و درست شود" (5)

5 - پرخوابی

6 - ثروت زیاد

7 - غفلت از یاد خدا

8 - گوش دادن به لهو و موسیقی را می‏توان از عوامل قساوت قلب دانست. در مورد هر کدام روایات فراوانی وجود دارد.

.

.

.

عوامل نورانیت دل:

پرهیز از عوامل قساوت، به اضافه مواردی از قبیل:

1 - مهربانی کردن به یتیم

2 - یاد و ذکر خدا

4 - قرائت قرآن

5 - شرکت در تشییع جنازه

6 - پرداخت بدهی‏ها

7 - رفتن به بیمارستان‏ها و سرکشی به بیماران و مستضعفان

9 - زهد و بی میلی به دنیا و دوری از زخارف آن و پرهیز از رفاه‏طلبی (6)

امام رضا (علیه السلام) فرمود:

"ان للقلوب اقبالا و ادبارا و نشاطا و فتورا؛ برای قلب‏ها حالت‏های صفا و کدورت، نشاط و سستی وجود دارد. پس هر گاه حالت اقبال و آمادگی برایتان حاصل شد، از فرصت برای عبادت و ذکر خدا استفاده کنید (7)

پی‏نوشت‏ها:

1 - قلب سلیم، ص 327، به نقل از اصول کافی، کتاب الایمان و الکفر، باب الذنوب، حدیث 20

2 - همان، ص 329

3 - همان

4 - همان، ص 331

5 - همان، ص 232

6 - همان

7 - بحارالانوار، ج 75، ص 354

[عبدالرحیم]

بسم الله الرحمن الرحیم

چرا رهایم کرده‎ای؟

در دعای "ابوحمزه ثمالی" فهرستی از عواملی که انسان را از خدا دور می‌کنند ارائه شده است؛
خدایا! هر وقت برای امور خیر (نماز شب و دعای کمیل و ...) بلند شدم، هر وقت که خواستم با تو مناجات کنم و با تو خلوت داشته باشم، بی‎حوصلگی و کسالت را بر من مسلّط کردی و حال مناجات را از من گرفتی!

این سوالها را دقت و تفکر نمایید

چه سرّی در کار است که هر وقت می‎گویم باطنم را اصلاح کردم، توبه کردم و نزدیک آدم‎های توبه‎کننده شدم، مشکلی ایجاد می‎شود و بین من و حرکت به سمت تو مانع می‎شود؟
نکند که این حالات به همین دلیل است؟
نکند که من را از خودت طرد کرده‎ای؟

شاید به این خاطر است که من حق تو را سبک شمرده‎ام؟

قالَ الصادقُ(علیه السلام): إِنَّهُ لَایَنَالُ شَفَاعَتَنَا مَنِ اسْتَخَفَّ بِالصَّلَاة؛
شفاعت ما شامل حال کسی که نماز را سبک بشمارد نمی‎شود؛
یعنی آخر وقت نماز بخواند، نمازش زیاد قضا شود و کارهایش را بر اساس نماز تنظیم نکند.

شاید به این خاطر است که من از تو روی گردان شدم؛ روی آوردن به خداوند در حیطه‎ی عمل یعنی به آن‎چه دستور داده است عمل کنم و در حیطه‎ی موضوعات روانی یعنی حسن ظن داشتن به خداوند.

امّا روی گرداندن از خداوند یعنی او می‎گوید فلان کار را بکن، من ضامنم، امّا من انجام نمی‎دهم.

وَمَن یَتَّقِ اللَّهَ یَجعَل لَهُ مَخرَجًا وَیَرزُقهُ مِن حَیثُ لا یَحتَسِبُ وَمَن یَتَوَکَّل عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسبُهُ إِنَّ اللَّهَ بالِغُ أَمرِهِ قَد جَعَلَ اللَّهُ لِکُلِّ شَیءٍ قَدراً [سوره‎ی طلاق/ آیه 2و3]؛
خداوند راه خروج از بحران را برای ما فراهم می‎کند، ما را کفایت می‎کند و مانعی بر سر راه ما وجود نخواهد داشت.

ان شاءالله ادامه دارد...

[عبدالرحیم]

بسم الله الرحمن الرحیم

وای بر مسلمانی که ...

شاید به این خاطر رهایم کرده‎ای که مرا در جایگاه دروغگویان یافته‎ای (دروغ زبانی و عملی).

شاید هم به این خاطر بوده است که مرا شکرگزار نیافته‎ای.

یا این‎که مرا در مجلس علم، فقاهت و دین‎یابی نیافتی، پس مرا خوار کردی.

یکی از عواملی که موجب استقامت و درستی در مسیر می‎شود، شرکت مستمر در جلسات است.
قالَ رَسُولُ اللّهِ(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم):
أفٍّ لِکُلِّ مُسْلِمٍ لا یَجْعَلُ فی کُلِّ جُمُعَةٍ یَوْماً یَتَفَقَّهُ فیهِ أمْرَ دینِهِ وَیَسْألُ عَنْ دینِهِ؛ وای بر مسلمانی که در هر جمعه، زمانی را برای یادگیری و پرسش از امور دینی خویش اختصاص ندهد.

شاید هم به دلیل بی‎حیایی رهایم کرده‎ای؛ یعنی مرتکب گناه می‎شوم در حالی که می‎دانم گناه انسان را به سختی زمین می‎زند.

قالَ علیٌ(علیه السلام): أَشَدُّ الذُّنُوبِ مَا اسْتَهَانَ بِهِ صَاحِبُه؛‏

بزرگترین گناه آن است که گناه را کوچک بشماریم.

ان شاءالله ادامه دارد...