عوامل گناه چیست؟ چگونه گناه نکنیم!؟&

[MESSENGER]

الف)عدم ایمان یا ضعف آن به مبدا و معاد و تبعات اعمال

ب)غفلت

ج)ضعف اراده در مقابل کوران غرایز و شهوات

---

توضیح این که:
گروهی از افراد، از آن رو که اساسا انسان‏های بی‏ایمانی‏هستند و یا اگر اعتقادی دارند از قوت لازم برخوردار نیست، تن به گناه می‏دهند.
این گونه افراد علی رغم این که به زبان می‏گویند:خدایی هست و از پس امروزفردایی، در مقابل هر عمل خیر پاداشی و در مقابل هر عمل شر عقوبتی است، ولی وقتی که به قلب آنها مراجعه کنی، خواهی دید که از ایمان خبری نیست و یااگر اعتقادی باشد بسیار ضعیف و کم سوست و آن هم آلوده به بسیاری از اوهام وخیالات و خرافات..
بدیهی است که چنین افرادی هنگامی که لذت‏ها و خوشی‏های زندگی دنیا رابا دستورهای دینی در تعارض ببینند، نمی‏توانند اوامر و نواهی اولیای دین رابر خواسته‏های خود، مقدم بدارند و از لذایذ نفسانی و حیوانی خویش چشم‏بپوشند، بلکه با گفتن جملاتی مانند:
«سیلی نقد به از حلوای نسیه است‏»!
«چه‏کسی رفته و از آن دنیا خبر آورده که این حرف‏ها راست است‏»!
و از این قبیل‏سخنان، بر خر مراد خویش سوار می‏شوند و از ارتکاب هیچ معصیتی فرو گذاری‏نمی‏کنند!

---

گروه دیگر از افراد آن گونه نیستند که مانند گروه مذکور از نظر اعتقادی‏مشکلی داشته باشند، بلکه بر عکس، انسان‏های معتقد و پای بندی هستند، ولی‏مشکل آنها غفلت از معتقدات است!
بدین معنا که امور ظاهری و اشتغالات‏معمولی و روز مره زندگی دنیا، آنها را طوری از یاد خداوند و معاد و عقوبت‏های‏اعمال زشت و ناپسند خود غافل نموده که به چیزی جز خواسته‏های آنی و امورمربوط به زندگی دنیا فکر نمی‏کنند.پیداست که چنین کسانی عملا با دسته اول-که به بی‏اعتقادی یا ضعف ایمان‏مبتلا هستند-هیچ فرقی ندارند و همان گونه که آنان به آسانی مرتکب معصیت‏می‏شوند، اینان نیز به سهولت‏به دام گناه گرفتار می‏آیند.

---

گروه سوم کسانی هستند که نه مثل دسته اول مشکل عقیدتی دارند که‏بی‏اعتقادی یا ضعف اعتقاد، آنها را به عصیان بکشاند و نه مثل دسته دوم مبتلای به‏غفلت هستند که به سبب آن به دام گناه بیفتند، بلکه هم معتقدند و هم متوجه، ولی‏با این همه از آن رو که انسان‏های سست عنصر و بی‏اراده‏ای هستند، در صحنه‏تعارض دین و هوای نفس نمی‏توانند بر خواسته‏های نفسانی خویش غالب آیند وخود را کنترل کرده و از معصیت‏بپرهیزند.

---

چگونگی مقابله با عوامل گناه

اگر شخص گنه‏کار از گروه اول باشد(از نظر اعتقادی‏وضع مطلوبی نداشته باشد)لازم است قبل از هر چیز، خود را به اعتقادات‏صحیح و متقنی که بر دلایل برهانی و محکم استوار باشند، مجهز کند;
بدین معنا که باید با تفکر و تامل در دقایق و ظرایف هستی و مطالعه و تحقیق دردفاتر و کتاب‏هایی که متفکران و اندیشمندان الهی، در اعتقادات و مسائل‏عقیدتی نگاشته‏اند به مرحله‏ای دست‏یابد که خدای تبارک و تعالی را بدون‏هیچ شک و شبهه‏ای باور کند و به راستی به روز رستاخیز معتقد شود و باورداشته باشد که:
فمن یعمل مثقال ذرة خیرا یره و من یعمل مثقال ذرة شرا یره
تا بتواند مواظب خود باشد و از کارهای ناشایست اجتناب کند.در غیر این‏صورت با ایمان تقلیدی و عقیده ناپایدار و خلاصه با تزلزل و تذبذب نمی‏توان‏متقی بود.

به همین جهت، خدای تبارک و تعالی در اول سوره بقره وقتی که اوصاف‏متقین را ذکر می‏کند، نخستین صفتی را که مورد اشاره قرار می‏دهد«ایمان به‏غیب‏»است:
ذلک الکتاب لاریب فیه هدی للمتقین الذین یؤمنون بالغیب و...
این‏کتاب که در آن هیچ تردیدی نیست مایه هدایت تقوا پیشگان است.آنان که به غیب‏ایمان دارند و...

بنابر این، جهت ایجاد تقوا و پرهیزکاری، ابتدا باید ایمان به غیب را که شامل‏ایمان به مبدا و معاد و ایمان به تبعات اعمال است تقویت کرد و گرنه کسی که‏عقیده ندارد و یا از عقیده متزلزل و ناپایداری برخوردار است، نمی‏تواند آن طورکه باید، تقوا را مراعات نماید، لذا خداوند تبارک و تعالی آن جا که خطاب به آنان‏که ظاهرا به اسلام گرویده‏اند می‏فرماید:
یا ایها الذین آمنوا هل ادلکم علی تجارة‏تنجیکم من عذاب الیم‏» نخستین چیزی که مورد تاکید قرار می‏دهد، ایمان جدی و واقعی به خدا و رسول گرامی اوست، زیرا در ادامه می‏فرماید: تؤمنون بالله‏و رسوله...»

---

مراقبه، عامل غفلت زدایی

اما اگر شخص معصیت کار از گروه دوم و جزء کسانی باشد که غفلت ازمعتقدات، آنها را به گناه و عصیان می‏کشاند، لازم است از دستوری که اهل‏سلوک، مراقبه‏اش می‏نامند و آن را مایه سعادت و رکن عمده سیر و سلوک‏می‏دانند، کمک بگیرد، یعنی شخص یاد شده باید هر روز از آن لحظه‏ای که بیدارمی‏شود تا وقتی که می‏خواهد بخوابد، در هر جایی و حالی که هست، همواره‏تمام اعتقادات و باورهایی که بدان‏ها پای بند است پیش خود مجسم کند و تا جایی‏که ممکن است فکر و ذکر و دل خود را به آنها متوجه سازد و بدین ترتیب، ریشه غفلت را-که زمینه ساز گناهان و تخلفات است-در وجود خویش بخشکاند تا برترک گناه و دوری از معصیت توفیق یابد.

---

حسین بن علی علیهما السلام و مرد گنه‏کار

مرحوم علامه مجلسی-رضوان الله تعالی علیه-در کتاب ارزشمند بحار الانوارروایتی از کتاب جامع الاخبار نقل کرده که با موضوع بحث ما نیز بسیار مناسب‏است;لذا در این جا به ذکر آن تبرک جسته و سپس به توضیح آن می‏پردازیم:

روایت‏شده است که مردی نزد حسین بن علی علیهما السلام آمد و گفت:
من مردی‏گنه کارم و نمی‏توانم گناه نکنم، مرا نصیحتی کن.آن جناب در جواب اوفرمود:
پنج کار به جای آور و سپس هر گناهی که خواستی بکن!

---

اول:
رزق و روزی خدا را مخور و سپس هر گناهی را که خواستی بکن!

دوم:
از تحت ولایت‏خداوند خارج شو و آن گاه هر گناهی را که خواستی بکن!

سوم:
برای انجام گناه جایی برو، که خداوند تو را نبیند و بعد از آن هر گناهی که‏خواهی بکن!

چهارم:
هر گاه ملک الموت آمد که جانت را بگیرد، او را از خود دور گردان و هرگناهی که خواستی انجام بده!

پنجم:
چون فرشته موکل بر دوزخ، خواست تو را در آتش افکند، از آن امتناع کن‏و داخل مشو، آنگاه هر گناهی را که خواستی بکن!

---

سید الشهداء علیه السلام در روایت مزبور، مرد گنه کار را به اموری‏تنبه داده است که اگر او در حین ارتکاب گناه، بدان‏ها توجه داشته باشد، قطعا ازگناه دست‏شسته و از انجام دادن آن سرباز می‏زند، و به عبارت دیگر حسین بن‏علی علیهما السلام برای آن که مرد عاصی را از شر گناهان برهاند، او را به عقاید و ندای‏فطرتش-که از آنها غفلت کرده و در نتیجه، به دام معصیت گرفتار آمده-متوجه‏ساخته، و بدو فهمانده است که ریشه گناهانی که از او سر می‏زند غفلت ازمعتقدات است، و با توجه به آنها است که می‏تواند از دام معاصی برهد.

[MESSENGER]

براستی عامل اصلی گناهان ما چیست ؟

در پاسخ به این سوال؛
گناهان کبیره ذیل، که منبع آن تحریر الوسیله حضرت امام (رحمة الله علیه) می باشد، بیان می شود. با دقت توجه کنیم و بخوانیم:

---

1)مایوس شدن از رحمت خدا( به طور واضح یعنی بگوییم دیگر خدا ما را نمی بخشد)

2)ایمن شدن از مکر خدا(عکس جمله بالا! یعنی بگوییم حتما خدا ما را می بخشد)

3)دروغ بستن به خدا و رسول و اوصیای پیغمبر (علیهم السلام ) (یعنی نقل حدیثی دروغین)

4)کشتن نفسی که خدا آن را حرام کرده به جز آن که به حق باشد.

5)عاق والدین

6) خوردن مال یتیم

7)نسبت ناروا به زن شوهردار دادن

8)فرار از جنگ

9)قطع رحم

10)سِحر

---

11) زنا

12)لواط

13) دزدی

14) قسم دروغ

15)کتمان شهادت

۱۶)شهادت باطل

17)شکستن عهد

18)ناحقی در وصیت

19)شرب خمر

20)خوردن ربا

---

21)خوردن مال باطل

22)قمار

23)خوردن میته و خون و گوشت خوک و گوشت هر چیزی که برای غیر خدا کشته شده است بدون آن که ضرورتی باشد.

24)کم فروشی ( کم فروشی یعنی کوتاهی کردن در انجام امور(شامل تمام امور) کار را به نحو احسن انجام ندادن، که لازمه دوری جستن از آن داشتن وجدان کاری می باشد.)

25)تعرب (به جاهلیت برگشتن)

26)کمک به ظالم و تمایل به آنها

27)حبس نمودن حقوق بدون عذر

28)دروغ

29)تکبر

30)اسراف و تبذیر (تبذیر یعنی هدر دادن مال چه مال شخصی و چه اموال عمومی که هر دو مذموم است با این تفاوت که اموال عمومی دولتی مظلمه و پاسخگویی دارد و تبعات آن سنگین تر از هدر دادن مال شخص است)

---

31)خیانت

32)غیبت

33)سخن چینی

34)اشتغال بالملاهی( یعنی اشتغال با آلات لهو که متاستفانه رایج است)

35)سبک شمردن حج

36)ترک نماز

37)جلوگیری از زکات

38)اصرار بر انجام گناهان صغیره

39)برای خدا شریک قرار دادن

40) انکار نمودن آنچه که خدا فرموده

41)جنگ با اولیا خدا

---

همان گونه که مشاهده کردید،در بین این گناهان تعداد قابل توجهی با زبان انجام می شود یا زبان به طور غیر مستقیم در انجام آن ها دست دارد.
پس بیاییم زبانمان را کنترل کنیم و هر سخن بیهوده ای را از آن جاری نسازیم .

---

حسن ختام کار را با حدیثی از امام جعفر صادق علیه السلام به اتمام می رسانیم:
حضرت امام صادق(علیه السلام) فرمودند:
«من عرف الله و عظمه منع فاه من الکلام و بطنه من الطعام و عنا نفسه بالصیام والقیام »
آن کس که خدا را شناخت و او را باعظمت یاد کرد باید مواظب دهان خود باشد و هر حرفی را نزند شکم را با هر غذایی پر نکند و کنار هر سفره ای ننشیند، عنان نفس را با گرفتن روزه و خواندن نماز در دست گیرد.
(اربعین شیخ بهایی، ص ۷۶، ح ۲)

[Ara]

من می گم ریشه همه گ
ناه ها دزدیه، وقتی دروغ می گ یحق یک نفر رو از شنیدن حقیقت دزدیدی، وقتی زنا می کنی آبرو و ناموس مردم رو می دزدی، وقتی حرام می خوری روزی یک نفر دیگر رو می دزدی، وقتی چشم چرانی می کنی امنیت و اعتماد یک نفر رو می دزدی، وقتی غیبت می کنی حرمت یک نفر رو می دزدی، وقتی ظلمی می کنی حق کسی رو می دزدی، وقتی تمسخر می کنی حرمت کسی رو می دزدی، وقتی مست می کین عقل خودت رو می دزدی، و وقتی هر کدام از گناهان رو انجام می دی رحمت خدا رو از خودت می دزدی
دزد نباشیم

[rahbin]

با عرض سلام و خسته نباشيد
ريشه تمامي گناهان در "حرص به دنياست"
چرا كه اگر اين عامل نباشه هيچ گناهي به وجود نمي آد.
خداوند منان نگهدارتان باد

[سيپ]

سلام
اينكه نمي دانيم علت اينكه عملي گناه است رو نمي دونيم باعث بيشتر گناه ها ميشه.
به نظر من گناه باعث ميشه چيزهاي زيبايي كه خداوند تو اين دنيا قرار داده رو نبينيم و در نهايت در تكامل بشريت خللي وارد كنيم. و هر چه به طرف گناه برويم به جاي ديدن زيبايي هاي عيق و دروني ، زيبايي هاي زودگذر و فاني رو مي بينيم و در درك خداوند عاجز مي مانيم.

---

سلام
به نظر من علت اصلي انجام دادن گناه اينه كه بيشتر اوقات به نتيجه كارمون كوچكترين فكري نمي كنيم .
اينكه گناه مانع از تجربه هاي واقعي زيبايي مي شه و مانع از درك خداوند.
زماني كه گناه مي كنيم به تنها چيزي كه فكر مي كنيم لذت است و زماني بعد از گناه هيچ احساس خشايندي نداريم اين به اين دليله كه لذت گناه مقطعي است .
در صورتي كه گناه را رها كنيم زيبايي هاي واقعي را كه خداوند در وجودمان نهاده درك خواهيم كرد و اين يعني لذت واقعي.

[EMPERATOR]

مهمترین دلیل انجام گناه مطمئنن اینه که
ما خدا رو ناظر بر اعمال خودمون نمی دونیم
اگر خدا رو در هر لحظه کنار خودمون احساس
کنیم گناه هم نمی کنیم

[islamquest]

راه های پاک شدن از گناه کدام است؟

راه های آمرزش و بخشودگى گناه متعدد است که در ذیل بدان اشاره می کنیم:
1- توبه و بازگشت بسوى خدا با شرایط آن.
2- انجام کارهاى نیک فوق العاده‏اى که سبب آمرزش اعمال زشت مى‏گردد.
3- پرهیز از گناهان" کبیره" که موجب بخشش گناهان" صغیره" می­گردد.
4-

تحمل گرفتاری ها و مصائب دنیا و سختی های برزخ و مواقف آغازین رستاخیز، ناخالصی های مومنان را می زداید.
5- شفاعت. البته باید توجه داشت که شفاعت به شرط تغییر و تحول فرد گناه کار از وضعیت قبلی و داشتن قابلیت های لازم برای آمرزش، موجب پاک شدن او از گناهانش می شود

6- عفو الهى که شامل افرادى مى‏شود که شرایط و شایستگى آن را داشته باشند. یعنی شامل مؤمنانى می شود که از نظر عمل کوتاهى یا آلودگى داشته‏اند.


از آیات متعدد قرآن مجید استفاده مى‏شود که وسائل آمرزش و بخشودگى گناه متعدد است که در ذیل بطور خلاصه بدان اشاره می کنیم:

1- توبه و بازگشت بسوى خدا که توأم با پشیمانى از گناهان گذشته و تصمیم بر اجتناب از گناه در آینده و جبران عملى اعمال بد، بوسیله اعمال نیک بوده باشد. آیاتى که بر این معنى دلالت دارد فراوان اند اما ما به جهت اختصار تنها به آیه ای اشاره می کنیم:

«هُوَ الَّذِی یَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبادِهِ وَ یَعْفُوا عَنِ السَّیِّئاتِ"[1]: او است که توبه را از بندگان خود مى‏پذیرد و گناهان را مى‏بخشد" »

حقیقت" توبه" ندامت و پشیمانى از گناه است که لازمه آن تصمیم جدی بر ترک گناه در آینده است، و جبران کارهایى که قابل جبران است. گفتن استغفار نیز بیانگر همین معنى است. به این ترتیب ارکان توبه را مى‏توان در پنج چیز خلاصه کرد:" ترک گناه- ندامت-تصمیم بر ترک در آینده- جبران گذشته- استغفار.[2]

2- کارهاى نیک فوق العاده‏اى که سبب آمرزش اعمال زشت مى‏گردد، چنان که قرآن مى‏فرماید: «إِنَّ الْحَسَناتِ یُذْهِبْنَ السَّیِّئاتِ[3]»، کارهاى نیک آثار پاره‏اى از گناهان را از بین مى‏برد.

3-پرهیز از گناهان" کبیره" که موجب بخشش گناهان" صغیره" مى­گردد «إِنْ تَجْتَنِبُوا کَبائِرَ ما تُنْهَوْنَ عَنْهُ نُکَفِّرْ عَنْکُمْ سَیِّئاتِکُمْ وَ نُدْخِلْکُمْ مُدْخَلاً کَریماً [4]اگر از گناهان بزرگى که از آن نهى مى‏شوید پرهیز کنید، گناهان کوچک شما را مى‏پوشانیم و شما را در جایگاه خوبى وارد مى‏سازیم.»[5]

4- تحمل گرفتاری ها و مصائب دنیا بار گناهان مومنان را سبک می کند و سختی های برزخ و مواقف آغازین رستاخیز، ناخالصی هایش را می زداید[6].

5- شفاعت: حقیقت شفاعت ضمیمه شدن موجودى قویتر، به موجود ضعیف تر براى کمک به او است. این کمک ممکن است براى افزایش نقاط قوت و یا پیرایش نقاط ضعف باشد[7].

مفهوم شفاعت از نظر اسلام و آیات قرآن[8] معنایی است که بر محور دگرگونى و تغییر و تحول در" شفاعت شونده" دور مى‏زند. یعنى شخص شفاعت شونده موجباتى فراهم مى‏سازد تا از یک وضع نامطلوب و درخور کیفر بیرون آمده و به وسیله ارتباط با شفیع، خود را در وضع مطلوبى قرار دهد که شایسته و مستحق بخشودگى گردد.

ایمان به این نوع شفاعت در واقع یک مکتب عالى تربیت و وسیله اصلاح افراد گناهکار و آلوده، و موجب بیدارى و آگاهى آنان است. [9]

بر حسب روایات فراوان «مقام محمود» که در قرآن کریم به رسول اکرم (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) وعده داده شده همین مقام شفاعت است و نیز آیه شریفه: «ولسوف یعطیک ربک فترضی»؛ و همانا پروردگارت (آنقدر) به تو عطا خواهد کرد که خشنود شوی، اشاره به آمرزش الهی است که به واسطه شفاعت آن حضرت شامل حال کسانی که استحقاق دارند می شود.

بنابراین، بزرگترین و نهایی ترین امید مؤمنان گنهکار، شفاعت است و این شفاعت مورد نظر اسلام با شرایط خاص آن یکی از راههای تربیت افراد و ایجاد امید به جبران کاستیها برای پاک شدن از گناهان و حرکت و تعالی به سوی ارزش ها است.

6- عفو الهى[10] که شامل افرادى مى‏شود که شایستگى آن را دارند و آنان مؤمنانى هستند، که از نظر عمل کوتاهى یا آلودگى داشته‏اند. اینان اگر مشمول عفو الهى شوند و شایسته آن باشند به گروه بهشتى مى‏پیوندند، و اگر مشمول عفو الهى نشوند به دوزخ مى‏روند اما ماوى و جایگاهشان آنجا نخواهد بود و تا ابد در آن باقی نخواهند ماند.[11]

مجددا یادآورى مى‏کنیم که عفو الهى مشروط به مشیت او است و به این ترتیب یک مسئله عمومى و بدون قید و شرط نیست، و مشیت و اراده او تنها در مورد افرادى است که شایستگى خود را عملا به نوعى اثبات کرده‏اند.

بنا براین خداوند متعال که آفریننده انسان و به تمام ویژگی های او آگاه است پاک شدن از همه گناهان (هر چند گناهان بزرگ باشند) را ممکن دانسته و همگان را به سوی رسیدن به آن دعوت فرموده و وعده آمرزش و عفو داده است، تا جایی که نا امیدی از عفو و بخشش الهی را بالاترین گناه شمرده است. همه پیامبران الهی برای رسانیدن مردم به دریای بی کران رحمت الهی مبعوث شده اند تا جایی که پیامبر گرامی اسلام (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم)، پیامبر رحمت خوانده شده است.

نکته ای که باز در پایان بر آن تاکید می کنیم اینست که اگر شخص مؤمن، ایمان خودش را تا هنگام مرگ حفظ کند و مرتکب گناهانی نشود که سلب توفیق و سوء عاقبت و سرانجام شک و تردید یا انکار و جحود را به بار می آورد، و در یک جمله «اگر با ایمان از دنیا برود» به عذاب ابدی، مبتلا نخواهد شد. گناهان کوچکش به واسطه اجتناب از کبائر، بخشوده می شود و گناهان بزرگش به وسیله توبه کامل و مقبول، آمرزیده می گردد، و اگر موفق به چنین توبه ای نشد تحمل گرفتاری ها و مصائب دنیا بار گناهانش را سبک می کند و سختی های برزخ و مواقف آغازین رستاخیز، ناخالصی هایش را می زداید و اگر باز هم از آلودگی های گناهان پاک نشد به وسیله شفاعت – که تجلی بزرگترین و فراگیرترین رحمت الهی در اولیاء خدا به ویژه رسول اکرم و اهل بیت کرامش (علیهم الصلوة والسلام) می باشد – از عذاب دوزخ نجات خواهد یافت. ولی در عین حال نباید از «مکر الهی» ایمن شوند و باید همیشه بیمناک باشند که مبادا کاری از آنها سر زده باشد یا سر بزند که موجب سوء عاقبت و سلب ایمان، در هنگام مرگ گردد و مبادا علاقه به امور دنیوی به حدی در دلشان رسوخ یابد که (العیاذبالله) با بغض خدای متعال از این جهان بروند[12].


منبع: http://islamquest.net/fa/archive/question/fa860


[1] شورى: 25.

[2] تفسیر نمونه، ج‏24، ص: 290

[3] هود- 114

[4] نساء: 31

[5] آموزش عقاید، مصباح یزدی، ص477.

[6] آموزش عقاید، مصباح یزدی، ص481.

[7] برای آگاهی بیشتر، نک: سؤال 350، نمایه: مفهوم شفاعت در اسلام؛و سؤال 124، نمایه: شفاعت و رضاى الهى.

[8] سجده: 4، زمر: 44، بقره: 255، سبأ: 23و...

[9] تفسیر نمونه، ج‏1، ص: 233

[10] شورى: 25.

[11]-تفسیر نمونه، ج‏26، ص: 111

[12] آموزش عقاید، مصباح یزدی، صص481و 482.

[عالم مقدس ملکوت]

ان الله لا یغفر ان یشرک به و یغفر ما دون ذلک لمن یشا و من یشرک بالله فقد افتری اثما عظیما
قطعا خداوند شرک را نمیبخشد و غیر از شرک را برای هر کسی که بخواهد خواهد بخشید و کسی که به خداوند یکتا شرک میورزد و کسی را با او موازنه میکند قطعا دروغی ساخته و گناه بزرگی مرتکب شده است
سوره النسا ایه 48
سلام بر همه کاربران و دوستان محترم ! بنده طلبه سطح عالی حوزه علمیه هستم و افتخار دارم در این تالار مباحثی را خدمت عزیزان تقدیم کنم که ان شا الله تعالی مورد نیاز ایشان باشد و زمینه ترقی معرفتی همه ما را فراهم کند ...
خداوند یکتا همان موجود بی همتایی که عالم وجود از ان اوست راه سعادت را بر بندگان خود مشخص نموده و بوسیله حجت نهان و حجت اشکار حجت خود بر بشر تمام کرده و هر گاه یکی از ایشان از روی خطا به گناهی الوده شود به او بشارت بخشایش داده حتی گناهان بزرگ نیز قابل بخشایش است ... تنها گناهی که خداوند صراحتا توبه را در مورد ان نمیپذیرد شرک بالله است که متاسفانه امروزه میان عوام شیعه بسیار دیده میشود و قابل اصلاح نیست ... امیدواریم خداوند یکتا ما را از این گناه نابخشودنی که هیچ گاه غضب الهی در مورد ان خاموش نمیگردد محفوظ بدارد و ما را روز به روز به توحید و توجه به سوی خود سوق دهد ....

موفق باشید

[عبدالرحمن]

نقل قول:

ان الله لا یغفر ان یشرک به و یغفر ما دون ذلک لمن یشا و من یشرک بالله فقد افتری اثما عظیما

قطعا خداوند شرک را نمیبخشد و غیر از شرک را برای هر کسی که بخواهد خواهد بخشید و کسی که به خداوند یکتا شرک میورزد و کسی را با او موازنه میکند قطعا دروغی ساخته و گناه بزرگی مرتکب شده است

سوره النسا ایه

جناب طلبه!

مگر شما معنی غفر را نمی دانید؟

غفران به معنی بخشش نیست

به معنی پوشاندن است

خدا گناه مشرک را نیز در صورت توبه میبخشد

ولی نمی پوشاند

[aboutorab]

[/quote]تنها گناهی که خداوند صراحتا توبه را در مورد ان نمیپذیرد شرک بالله است که متاسفانه امروزه میان عوام شیعه بسیار دیده میشود و قابل اصلاح نیست

موفق باشید
[/quote]

حالا اين شرك چي هست ؟

چند تا نمونه مثال بزنيد
شايد ما هم مشرك شديم به اين خدايتان

در ضمن شيعه فقط مادرمون زهراي اطهر بوده و هست كه اون الصديقه شهيده رو مشركان و كافران به ضرب لكد و قلاف شمشير و به آتش كشيدن درب خانه اي كه جبرائيل و حتي رسول اكرم (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) بدون اذن داخل نمي شدند و مسمار در به شهادت رساندند.

لطفاً اينقدر شيعه شيعه نگيد