حکم بردن نام اصلی امام زمان

[حوریه سادات]

چرا بردن نام اصلی امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف)در زمان غیبت کبری اشکال دارد؟

[میلاد.م]

بسم الله

.

.

در زیر خلاصه ای از نوشته ای که در مجله ی "انتظار" در بهار سال 81 (شماره 3) منتشر شده را می آوریم.

.

.

حکم تسمیه (ذکر نام شریف حضرت ولی عصر (عجل الله تعالی فرجه الشریف))

.

.

.

در مورد حکم تسمیه بیش از 100 روایت نقل شده که میشه اونها رو به 4 دسته تقسیم کرد:

.

.

.

1-روایاتی به طور مطلق و بدون هیچ قید و شرطی، از تسمیه به اسم حضرت نهی می کنند;( بدون قید خوف و تقیه و . . . . )

.

مثلا:

امام هادی علیه السلام می فرماید: «لایحل لکم ذکره باسمه;برای شما حلال نیست که او را به اسم یاد کنید»

اصول کافی، ج 1، ص 332

.

امام صادق علیه السلام هم فرمود: «لایسمیه باسمه الا کافر; به جز کافر هیچ کس نام آن حضرت را نبرد»

اصول کافی، ج 1، ص 333،

.

.

.

2-روایاتی از ذکر نام شریف آن حضرت، تا زمان ظهور نهی کرده است .

.

مثلا:

حضرت عبدالعظیم حسنی از امام هادی علیه السلام نقل می کند: «. . . لایحل ذکره باسمه حتی یخرج فیملا الارض قسطا و عدلا کما ملئت ظلما و جورا . . . ;

به اسم یاد کردن آن حضرت (نام شریف را گفتن)، حلال نیست تا زمانی که ظهور کند و زمین را از قسط و داد آکنده سازد; پس از آن که پر از ستم و بی داد شده باشد»

«وسائل الشیعه » ، ج 7، ص 488، ب 33، ح 9،

.

.

.
3-روایاتی که علت را بیان کرده و نهی از ذکر نام شریف آن حضرت را به جهت تقیه، خوف و علل دیگر دانسته است .

.

مثلا:

در روایات ابوخالدکابلی آمده است:

هنگامی که علی بن الحسین علیه السلام وفات کرد، به خدمت امام باقر علیه السلام رسیدم و به آن حضرت عرض کردم: فدایت شوم! تو می دانی که من جز پدرت کسی را نداشتم و انس مرا با او و وحشت مرا از مردم می دانی . فرمود: ای اباخالد! راست می گویی; ولی چه می خواهی بگویی؟ عرض کردم: فدایت شوم! پدرت صاحب این امر را به گونه ای برایم تعریف کرده بود که اگر در راهی او را می دیدم، حتما دستش را می گرفتم . فرمود: ای اباخالد! دیگر چه می خواهی بگویی؟ عرض کردم: می خواهم نام او را برایم بگویی تا او را به نامش بشناسم . پس فرمود: به خدا سوگند ای اباخالد! سؤال سختی که مرا به تکلف و زحمت می اندازد، از من پرسیدی . و همانا از امری سؤال کردی که [هرگز آن را به هیچ کس نگفته ام و] اگر آن را به کسی گفته بودم (گفتنی بود)، مسلما به تو می گفتم، همانا تو از من چیزی را سؤال کردی که اگر بنی فاطمه او را بشناسند، حرص ورزند که او را قطعه قطعه کنند» .

وسائل الشیعه، ج 20، ص 359

.

این حدیث، علت نهی از «تسمیه به اسم حضرت » خوف و تقیه دانسته شده است .

.

.

.

4-روایاتی که در آنها به اسم شریف آن حضرت - چه از سوی امام معصوم و چه از راوی - تصریح شده است .

.

مثلا:

صدوق از محمد بن ابراهیم کوفی روایت می کند:

«ان ابا محمد علیهم السلام بعث الی بعض من سماه شاة مذبوحة و قال: هذه من عقیقة ابنی محمد علیه السلام;

امام حسن عسکری علیه السلام گوسفند سربریده ای (یا بخشی از آن را) برای من فرستاد و فرمود: این عقیقه پسرم «محمد» است » .

بحارالانوار، ج 51، ص 500

..

..

..

..

..

..

..

..

از این چهار دسته روایت، دسته اول و دوم متقارب و بیانگر یک معنا هستند و نتیجه واحدی دارند . پس در این موضوع سه دیدگاه وجود دارد:

.

.

1 . حرمت ذکر نام شریف آن حضرت تا زمان ظهور;

مانند: علامه مجلسی، شیخ صدوق، شیخ مفید، طبرسی، میرداماد، محدث جزائری، محدث نوری، میرزای شیرازی، میرزا محمد تقی اصفهانی و . . . گفتنی است که میرداماد، و میرزای شیرازی و نوری، ادعای اجماع کرده اند و جزائری ادعای اکثر نموده است .

.

.

2 . حرمت ذکر نام شریف آن حضرت به جهت تقیه و خوف;

مانند: مرحوم اربلی، حرعاملی، خواجه نصیرالدین طوسی، فیض کاشانی، مکارم شیرازی و . . . .

.

.

3 . حرمت ذکر نام شریف آن حضرت در دوران غیبت صغری; یعنی، این حرمت، اختصاص به دوران «غیبت صغری » داشته است .

علامه مجلسی در بحارالانوار این قول را به بعضی نسبت داده است .

..

..

..

..

خلاصه نظر آیت الله مکارم :

.

ایشان سه دلیل بر رد قول به حرمت آورده، می گویند، در دوران تقیه چه خوف بر ایشان و چه خوف بر خودمان باشد، ذکر نام حضرت حرام است; ولی در غیر از تقیه دلیلی بر حرمت نداریم و نیز روایات مطلقات را بر موارد تقیه حمل می کنیم .

البته ما با وجود این همه روایات صحیح در «حرمت تسمیه » تا زمان ظهور، نتوانستیم به خود جرات قول به جواز را بدهیم . و لذا پشت سر قائلان به حرمت حرکت می کنیم . و ادله استادمان، به خصوص مطلب آخر، مورد تامل و بحث است .

.

میتونید اینجا کاملتر ببینید : http://www.hawzah.net/fa/magazine/magart/3301/3304/15263

.

.

.

.
در زمان حاضر اکثر مراجع (تا جایی که من دیدم همه) حکم به حرمت نداده اند.البته احتیاط است که از القاب حضرت استفاده شود.

[غربت تشیع]

به نام خدا
همیشه دشمنان اهل بیت علیهم السلام به دنبال خاموش کردن نور آنها بوده اند تا مردم با حقیقت آشنا نشوند و آنها بتوانند به دیکتاتوری خودشان مشغول باشند. برای همین همیشه به دنبال شناسایی و خفه کردن هر گونه حرکت سیاسی شیعه ها و امامهای آنها بوده اند. آنها می دانند که قدرت آنها با آمدن امام زمان علیه السلام نابود خواهد شد و آرزو دارند که ایشان را یافته و به قتل برسانند. بنابراین شیعیانی که از محل اقامت ایشان خبری داشته اند یا دارند مجاز به افشای آن نبوده اند و این روایات در ای زمینه است تا امنیت ایشان و شیعیان ایشان که با ایشان در ارتباط هستند تامین شود.