پاسخ به مبحث قمه زنی در اصول و عقیده یک شیعه

[farzad313]

بسم الله الرحمان الرحیم و
بسم رب ح.م.ع.س.ق


با سلام خدمت تمام دوستان عزیز


چند وقت پیش داشتم با پسرخالم در مورد قمه زنی بحث میکردیم. من یرای اون


دلایلی اوردم که این کار درستی نیست.


تا اینکه بحث به جایی رسید که که یک حرفی زد و من بسیار شوکه شدم و به دنبال این حرف مجبور به تحقیق شدم ، و به مواردی


عجیب بر خوردم ...


قبلز اینکه مطلبم رو کامل کنم میخواستم نظر شما رو به عنوان یک شیعه در مورد این کار (قمه زنی ) بدونم؟؟


با تشکر

[aboutorab]

(۲۲/مهر/۹۱ ۱۷:۲۱)Castiel نوشته است:  ببخشید دوستان مسلمان که دخالت میکنم.......

همین قمه زنی در دین شما و یا افرادی که در مسیحیت کف کلیسا رو بوس میکنن باعث بدبینی یکی مثل من میشه.......
یه سوال دارم :
اون کسی که اینکارو براش میکنین از کارتون راضیه؟ با قمه زنی شما خوشحال میشه؟

البته عقاید همه شما عزیزان برای من محترمه و فقط برای روشن شدن بعضی مسائل برای خودم پرسیدم......

شاد باشید

سلام دوست عزيز "

براي روشن شدن اين قضيه ساعتها و روزها ميشه بحث و گفتگو نمود و من هيچ نياز نمي بينم كه اينجا كسي وارد اين بحث ها بشه كه يقيناً به نتيجه اي نخواهيم رسيد .

اما فقط با قسمت آخر فرمايشتون كه فرموديد عقايد همه براتون محترمه كه جاي تقدير و تشكر از شما داره

پس بذار اين مسئله هم مثل برخي از مسايل براتون روشن نباشه بذار هر كي با عقايد خود اين چند مدت باقي مانده تا ظهور مهدي فاطمه (عجل الله تعالی فرجه الشریف) سپري بشه و توقع نداشته باشيد كه عقايد مطابق ميل و نظر شما و بقيه مردم باشد .

و خطابم به ساير دوستان لطفاً به عزاداران حسيني (علیه السلام) نسبت هايي ندهيد كه فرداي محشر جوابگوي خواهيد بود

موفق و سربلند باشيد
يا علي عليه السلام

[بیداری اندیشه]

از اینکه چند پست آخر عزیزان رو به دلیل منحرف کردن موضوع اصلی حذف کردم عذرخواهی میکنم اما لطفا در صورت تمایل فقط پیرامون عنوان تاپیک صحبت کنین.

[aboutorab]

(۲۲/مهر/۹۱ ۲۰:۵۹)بیداری اندیشه نوشته است:  از اینکه چند پست آخر عزیزان رو به دلیل منحرف کردن موضوع اصلی حذف کردم عذرخواهی میکنم اما لطفا در صورت تمایل فقط پیرامون عنوان تاپیک صحبت کنین.

سلام و عرض ادب

من ابتدا سعي كردم مسير اين بحث را منحرف كنم تا .............

حال كه جناب مديريت محترم فرمودند چشم ادامه مي دهيم البته خودم صاحب نظر نيستم بلكه فقط نقل قول مي كنم

و از دوستان بزرگوار خودم تقاضا دارم چنانچه مطالبي را كه حقير نقل نمودم نقد و مورد بررسي قرار دهند

موفق باشيد
يا علي عليه السلام

«

وصیت مرحوم آیت الله العظمی نایینی پیرامون قمه زنی و...:

[/font]

مرحوم آیت الله شیخ محمد غروی کاشانی اعلی الله مقامه که از تلامذه درس مرحوم میرزای نایینی قدس سره در نجف اشرف بوده اند و قبلا اشاره نمودیم مکررا این موضوع را به آقایانی که در مجلس و محضرشان شرکت می کردند خاصه اهل علم و فضیلت بالمناسبه گوشزد می فرمودند که استاد ما مرحوم میرزای نایینی اعلی الله مقامه نزدیک ماه محرم در خاتمه مجلس درس خود گوشزد می نمودند ، که من می بینیم شما آقایان عن قریب در شهرها و بلاد مصدر امور شرعیه مردم قرار خواهید گرفت. لذا تقاضای من از شما آن است که اگر در رابطه با مسائل عزاداری امام حسین علیه السلام مانند سینه زنی و زنجیر زنی و قمه زنی و شبیه خوانی و امثال ذلک از شما سوال نمودند شما درباره امام حسین مخالفتی نفرمایید و در این امور حق چون و چرا ندارید.
(مصدر : کتاب شریف عزاداری سنتی شیعیان ، تالیف علامه سید حسین معتمدی ، جلد اول ص 795)

»

---

سلام

اينم يه نقل قول ديگه

لطفاً با سعه صدر بخوانيد و نقدش كنيد

موفق باشيد

يا علي عليه السلام


«

آیت الله العظمی تبریزی و استحباب قمه زنی :

در خصوص جزع بودن قمه زنی و استحباب آن از نظر آن بزرگوار فتاوای متعددی وجود دارد که به اختصار به چند مورد از این فتاوا اشاره می کنیم ؛ سپس اصلی ترین فتوا را در ضمن پاسخ به یکی از شبهات مخالفین قمه زنی در اواخر مطلب بیان خواهیم کرد
مورد اول :

[/b]

صراط النجاة – ج 9 – ص 55

أهل السنة ينتقدون من يقوم بالتطبير فبماذا اجيبهم؟

بسمه تعالى: لا يضرنا انتقاد اهل الخلاف مادام العمل عندنا صحيحاً والتعبير عن الجزع على مصائب اهل البيت مستحب وله مراتب مختلفة تختلف باختلاف حالات الاشخاص في التعبير عن حزنه وجزعه...

[b]سؤال: اهل سنت به قمه زدن ایراد میگیرند، چطور پاسخشان را بدهیم؟

جواب: بسمه تعالی،

انتقاد اهل خلاف مادامی که عمل نزد ما صحیح باشد به ما ضرری نمیرساند و تعبیر از جزع بر مصائب اهل بیت علیهم السلام مستحب بوده و مراتب مختلفی دارد که به اختلاف حالات اشخاص در تعبیر از حزن و جزع ایشان متفاوت است ...

چنانچه مشاهده می شود اولا ایشان قمه زدن را عملی صحیح دانسته و انتقاد اهل خلاف را بی ارزش می دانند . ثانیا در خصوص قمه زنی صحبت از جزع و تعبیر از آن کرده اند ؛ ثالثا برخلاف ادعای شبهه افکنان اختلاف حالات جزع و حزن را عرفی و تابع حالات اشخاص دانسته اند در حالی که ایشان مدعی هستند جزع تنها همان است که در روایات آمده که البته بطلان این ادعا را سابقا ثابت کرده ایم.
مورد دوم :[/b]
در استفتائی از آن مرحوم ( به جهت طولانی بودن سوال از ذکر سوال و ترجمه آن صرف نظر کردیم) سوال کننده مفصلا قلم فرسایی می کند و علیه قمه زنی و روایت سر به محمل زدن حضرت زینب سلام الله علیها می نویسد حتی تهمتی نیز در خصوص تحریم قمه زنی به یکی از علما می زند

[b]سپس نظر مرحوم آیت الله العظمی تبریزی را خواستار می شود ؛ آن مرحوم چنین پاسخ می دهند :

صراط النجاة – ج 9 – ص 97 [/b]
بسمه تعالى ؛ الأمر في ضرب السيدة زينب -عليها السلام- جبينها على عمود المحمل حتّى سالت الدماء منقول، كسائر خصوصيات المصائب الواردة عن الأئمة (عليهم السلام) كل جزع على مصائب سيد الشهداء مطلوب، واللّه العالم.

[b]بسمه تعالی

اینکه حضرت زینب علیها السلام سر به محمل زدند و خون جاری شد نقل شده است مانند باقی خصوصیات مصائب وارده درباره ائمه علیهم السلام. هر جزعی بر مصائب سیدالشهداء علیه السلام مطلوب است.[/b]

در این استفتاء نیز نظر ایشان در خصوص استحباب قمه زنی و جزع بودن آن ( با توجه به سوال ) واضح می باشد ؛ حال اگر به جای این جواب ایشان یا هر کس دیگر در چنین حالتی می فرمودند هر آنچه موجب وهن باشد حرام است شبهه افکنان چنین نظری را دلیل واضح و روشن و صریح بر حرمت قمه زنی تلقی می کردند !
مورد سوم :
ایشان در استفتائی در خصوص قمه زنی چنین فرموده اند



سؤال:
نظر شما درباره قمه زنی چیست؟ آیا از شعائر حسینی به حساب می آید؟
جواب:

[b]بسمه تعالی آن چیزی که در روایات معتبره وارد شده این است که جزع بر امام حسین علیه السلام مستحب است و این استحباب جزع بر اهل بیتش همچون برادرش عباس و خواهرش زینب و پسرش علی اکبر و . . . سلام الله علیهم را نیز در بر می گیرد، همینطور سایر ائمه علیهم السلام و حضرت زهرا سلام الله علیها و انطباق عنوان جزع بر بعضی از مصادیق ولو اینکه در برخی اماکن نیز باشد کافی است تا آن عمل شرعاً مستحب گردد.

این فتوا که به امر خودشان در انتهای کتاب زیارة عاشوراء فوق الشبهات درج شد صراحت در جزع بودن و استحباب قمه زنی از نظر ایشان دارد و مجالی برای انکار و تشکیک باقی نمی گذارد. ضمن اینکه تاریخ فتوا چنانچه واضح است مربوط به یکسال و هفت ماه قبل از ارتحال جانگداز ایشان است ؛ لذا می توان این فتوا و این نظر صریح را آخرین رای ایشان پیرامون قمه زدن دانست.
پاسخ به یک شبهه و مواردی دیگر از فتاوای آن مرحوم در استحباب قمه زنی :

برخی مخالفین قمه زنی از آنجا که تهمت خود را با تایید آن مرحوم بر فتوای مرحوم حائری و مرحوم نایینی ناسازگار می دیدند مدعی میشدند که آن استفتاءات قدیمی است و پس از آن ایشان از نظر خود برگشته و فتوا به حرمت قمه زنی داده اند ( در تالار گفتمان x بحث مربوطه انجام شد اما مخالفان شعائر الله همچنان بر عمل نامشرع خود اصرار داشتند ) صرف نظر از اینکه ما در آنچه گذشت ثابت کردیم آخرین نظر ایشان استحباب قمه زدن بوده است لازم است این مخالفین و مومنین بزرگوار بدانند که آن مرحوم در آخرین سالهای حیات طیبه خویش بار دیگر اقدام به تایید فتوای مرحوم نایینی کرده است ؛ گویا آن جنت مکان می دانست که پس از هجرتش دروغگویان به این مدافع شعائر حسینی و قمه زنی تهمت تحریم قمه زدن را خواهند زد ، لذا بار دیگر به تایید آن فتوا پرداخت و برای همیشه شبهات مخالفین قمه زنی را دفع نمود.

از ایشان دو فتوای دیگر در تایید فتوای مرحوم نایینی وجود دارد یکی از آنها صراحت در استحباب قمه زنی از نظر مرحوم نایینی و از نظر ایشان دارد و دیگری نیز تایید مجدد و صریح فرمایشات مرحوم آیت الله العظمی نایینی است.

این دو فتوا را می توان در سایت آن مرحوم نیز مشاهده کرد :

ترجمه فتوای اول :[/b]
هر آنچه که عنوان جزع بر آن صدق کند شرعا مستحب است اما قمه زدن فی نفسه جایز است همانطور که محقق نایینی قده فرموده اند و همچنین نزد ایشان از مصادیق جزع بوده است.جزاه الله عن الاسلام و اهله.
ترجمه فتوای دوم :
تمام آنچه که ایشان – قدس سره – فرموده اند مطابق نظر من است ؛ و بر همه مومنین واجب است که از مسلمات مذهب حق با روح و جان دفاع کنند خصوصا در مساله شعائر حسینی...و آنچه در روایات وارد شده این است که جزع بر امام حسین علیه السلام شرعا مطلوب است و این استحباب جزع بر اهل بیت علیهم السلام را نیز شامل می شود و انطباق عنوان جزع بر برخی مصادیق حتی اگر در بعضی مکان ها هم باشند کافی است تا آن عمل شرعا مستحب گردد...والله الهادی الی سواء السبیل.

تاریخ این استفتاء نیز یکسال و نه ماه قبل از رحلت ایشان است.

در خصوص این دو استفتاء نکته ای لازم به ذکر است :

آن مرحوم نظر خویش را با نظر مرحوم نایینی یکی دانسته اند چنانچه نظر مرحوم نایینی را جزع بودن قمه زنی بیان کرده اند. لذا واضح است که نظر ایشان نیز جزع بودن قمه زنی می باشد.
( قابل توجه اشخاصی که تصور می کردند فتوای مرحوم نایینی دال بر استحباب نبوده است ! )

خاتمه :
مشخص شد که آخرین نظر مرحوم آیت الله العظمی تبریزی استحباب قمه زنی و جزع بودن این شعیره مقدسه بوده است ؛ به عنوان حسن ختام بسیار مناسب است که دو نظر دیگر از مرحوم آیت الله العظمی تبریزی را در زمینه قمه زنی و عزاداری نقل کنیم :
1 – اگر خودت قمه بزنی متوجه می شوی !

یکی از آخرین استفتاءاتی که از آن بزرگوار شده است استفتائی پیرامون قمه زنی است که پس از ارتحال ایشان در جلد دوازدهم صراط النجاة منتشر شد. از آنجا که مدت زمان زیادی از انتشار این مجلد نمی گذرد بسیاری از مومنین از چنین فتوایی بی خبر هستند.

[b]لذا نقل آن خصوصا به مناسبت موضوع خالی از لطف نیست :

صراط النجاة – ج 12 – ص 384 - 385[/b]
(649) 1 – اذا کان خدش الراس یتم بالسیف او سکین او اداة حادة غیر معقمة طبیا بالکحول او ما شابه من مواد التعقیم ، و نفس الاداة الحادة یتم خدش اکثر من راس بها علی التوالی ، فانه قد یودی الی نقل الامراض من شخص لآخر عن طریق انتقال الدم الملوث من شخص مریض لا احد یعلم به الی شخص آخر سلیم ، و لا یخفی علی سماحتکم الامراض التی تنتقل عن طریق الدم و خطورتها علی حیاة الانسان ، فما الحکم فی التطبیر هنا ، هل یجوز ؟
2 – لو فرضنا ان خدش الراس یتم باداة حادة ( مثل موس الحلاقة الصغیر ) تعقم و یعقم مکان الخدش فی الراس ، و یتم الخدش بالاداة مرة واحدة فقط ( لکل شخص موس معقم ) ، ثم یبدا المطبر بالضرب علی راسه بیده و بالتحدید جهة الجرح او الخدش ، و یکون الحرج مکشوفا للهواء بکل ما یحمل من اتربة و ادخنة و میکروبات ، و قد تکون الید ایضا لیست نظیفة نظافة تسمح بها ان تلمس الجرح المتصل بداخل الجسد ، فما الحکم فی التطبیر هنا ، هل یجوز ؟
3 – اذا کان الشخص بعد انتهائه من التطبیر مقبلا علی وقت دخول الصلاة ، و سیتاخر عن اداء الصلاة فی وقتها ، لانه لن یکون فی وضع طهارة توهله للصلاة لکون الدم نجسا ، فما الحکم فی التطبیر هنا ، هل یجوز؟
بسمه تعالی :

[b]لا یقاس ما ذکر من الامثلة بالتطبیر ، فان من یتطبر یری انه یقیم شعیرة من شعائر الدین ، و لم تحدث حالة فی ما سمعنا و بلغنا و راینا من هذه الحالات المذکورة ، بل بالعکس فان الشخص المتطبر بعد غسل الراس لا یری اثرا من الاذی.

نعم ، لا یجوز ان یکون هذا العمل مزاحما للصلاة بحیث یفوت وقتها و تصیر قضاء . و اذا اختبرت بنفسک هذا العمل تعلم صحة ما ذکرنا.[/b]
سوال:
1 – اگر خراش دادن سر به وسیله شمشیر یا چاقو یا وسیله تیزی باشد که از نظر طبی با الکل یا مواد دیگر مثل آن از مواد ضد عفونی کننده ضد عفونی نشده باشد و با همان وسیله تیز پی در پی چندین سر را خراش داده باشند این منجر به انتقال بیماری از شخصی به شخص دیگر از طریق انتقال خون آلوده از شخص مریضی که کسی از مریضی اش اطلاعی ندارد به شخص سالم می گردد و بیماری هایی که از طریق خون آلوده منتقل می شوند و خطر آنها بر زندگی انسان بر شما پوشیده نیست پس در این حالت حکم قمه زنی چیست ؟ آیا جایز است؟
2 – اگر فرض کنیم که خراش دادن سر با وسیله تیزی مثل تیغ کوچک سلمانی باشد و ضد عفونی هم گردد و مکان خراش در سر نیز ضد عفونی شود ، و خراش نیز فقط یکبار انجام گردد و هر کسی نیز تیغی ضد عفونی شده داشته باشد ، سپس شخصی که قمه می زند شروع به زدن بر سر خود و بر محل جراحت و خراش بکند ، محل جراحت در برابر هوا و خاک و دود و میکروب ها باز خواهد بود ، و شاید دست نیز تمیز نباشد و باعث تماس بین آن و بین جراحت گردد ، حکم قمه زنی در این صورت چیست؟آیا جایز است؟
3 – اگر شخصی بعد از به پایان رساندن قمه زنی اش در آستانه نماز بود و به دلیل اینکه در وضعیت طهارت که بتواند نماز بخواند نیست و به دلیل نجاست خون از ادای نماز در وقتش تاخیر نمود در این حالت حکم قمه زنی چیست؟آیا جایز است؟
جواب:

[b]بسمه تعالی

آنچه ذکر شد با قمه زدن قابل مقایسه نیست، چون کسی که قمه می زند اعتقاد دارد که او شعیره ای از شعائر دین را اقامه می کند، و در آنچه ما شنیده ایم و دیده ایم و به ما رسیده است حتی یک حالت از آنچه ذکر شده اتفاق نیفتاده است، بلکه بالعکس شخصی که قمه می زند بعد از شستن سر اثری از اذیت نمی بیند.[/b]
بله جایز نیست که این عمل مزاحم وقت نماز باشد به نحوی که وقت نماز فوت شده و قضا گردد و اگر خودت شخصا این کار را آزمایش کنی صحت آنچه گفتیم را خواهی دانست.

چنانچه ملاحظه می شود سوال کننده تلاش بسیاری کرده است تا سوال به نحوی باشد که آن مرحوم از قمه زدن منع بفرمایند ؛ اما ایشان نه تنها چنین نکرده اند بلکه به صراحت شبهه ضرری بودن قمه زدن را نفی کرده و می فرمایند اگر خودت قمه بزنی متوجه می شوی ! با وجود چنین فتاوایی آیا دیگر جایی برای تهمت شبهه افکنان به آن مرحوم و اتهام بی شرمانه تحریم قمه زنی باقی می ماند ؟؟
2 – کسی برای امام حسین علیه السلام مواخذه نمی شود !
یکی از شاگردان مرحوم میرزا می گوید :

[b]من شبهات فراوانی در خصوص شعائر حسینی برایم به وجود آمده بود و هر روز بعد از درس نزد میرزای تبریزی می رفتم و شبهات در خصوص عزای حسینی را مطرح می کردم. آن قدر مرحوم میرزا با آرامش و قاطعیت جواب می دادند که هر روز شبهات جدید را جمع آوری می کرده و از ایشان سوال می کردم و ایشان با تمام وجود و با حوصله حرف های مرا گوش می داد و جواب می دادند. طی این چند روزی که خدمتشان می رسیدم ، ندیدم حتی یک مورد از موارد مشهور که عوام در عزاداری انجام می دهند را رد نماید و برایم بسیار عجیب بود. بعد از آنکه مرحوم میرزا دیدند من مرتب سوال می کنم دست مرا گرفت و گفت شیخنا بس است ، هر گامی برای امام حسین علیه السلام بردارید اجر و ثواب دارد و کسی به خاطر امام حسین علیه السلام مواخذه نمی شود. حفظ شعائر سیدالشهداء علیه السلام مصداق بارز و من یعظم شعائر الله فانها من تقوی القلوب است و حقانیت تشیع موقوف بر واقعه کربلاست. امام حسین علیه السلام هر چه داشت در راه خدا فدا نمود ، شما هم تا آنجا که می توانید مجالس و دسته های عزاداری را با شکوه برگزار کنید که ان شاءالله عزادار امام حسین محشور شوید.

( مصدر : درس های برگرفته از فقیه اهل بیت عصمت و طهارت ، آیت الله العظمی تبریزی ، ص 82 )[/b]

»

موفق باشيد

---

سلام اينم يه نقل قول ديگه بازم خدمت تان عرض كنم منتظر نقدهايتان هستم چون حقير اين مطالب را صرفاً جهت نقد و بررسي قرار داده ام تا برايم روش تر شود موفق باشيد يا علي عليه السلام «

فتوای آیت الله العظمی سیستانی پیرامون جواز و استحباب قمه زنی

شبهه افکنان معمولا در مورد ایت الله العظمی سیستانی دو فتوا را نقل میکنند که در این قسمت به بررسی هر دو فتوا خواهیم پرداخت.
الف – باید از کارهایی که عزاداری را خدشه کار می کند اجتناب شود .

[/b]

در خصوص این فتوا باید گفت

[b]اولا

[/b]

اکنون حقیر از تهمت زنندگان به مرجع بزرگ تشیع سوالی دارم ؟؟ کجای این فتوا صحبتی از قمه زدن شده است؟
جالب این است که سوال این فتوا نه تنها ارتباطی به قمه زدن ندارد بلکه خود سوال نیز در خصوص وهن مذهب است. به این صورت که با مراجعه به منبع اصلی (

[b]مسائل جديد از ديدگاه علما و مراجع تقليد، سيد محسن محمودي، ج 3، ص 34

) مشاهده می شود که سوال پیرامون " خطاب کردن ائمه اطهار علیهم السلام با الفاظ نامناسب " و...است در خود سوال نیز سوال کننده قضیه وهن را مسلم تلقی کرده و عنوان می کند این موارد مجالس را از وزانت و معنویت تهی ساخته و موجب وهن مقدسات می شود ! بدیهی است در این صورت پاسخ چه خواهد بود . جالب این است که نام قسمت مربوطه نیز در آن کتاب " لزوم جلوگیری از وهن مذهب " است !

ثانیا

[/b]

چنانچه در فتوا مشخص است عمل مشخصی به عنوان مصداق خدشه دار کردن عزاداری تعیین نشده است پس فتوا یک حکم کلی است که می تواند حسب تشخیص مکلفین مصادیق متعددی داشته باشد. بنابراین ارتباط آن به قمه زنی نوعی تحمیل تشخیص موضوع به دیگران است شکی نیست که از تمام کارهایی که عزاداری را خدشه دار می کند باید اجتناب کرد اما اینکه شخصی قمه زدن را مصداق چنین چیزی بداند به این معنا نیست که فتوای مورد نظر نیز درباره قمه زدن صادر شده است ! چنانکه بر دانایان پوشیده نیست این فتوا در صورتی می تواند نهی از قمه زنی باشد که مکلف قمه زدن را خدشه دار کردن عزاداری بداند
ب - آنچه مصداق عزادارى براى حضرت ابا عبدالله الحسين عليه السلام باشد مستحب و به آن ترغيب اكيد شده است.

در خصوص این فتوا نکات مهمی لازم به ذکر است

[b]اولا

[/b]

مشخص نیست این فتوا در پاسخ به چه سوالی است تا بهتر بتوان به مراد و منظور ایشان پی برد .
در پاسخ باید گفت دو بار این فتوا را در پاسخ به حکم قمه زنی بیان فرموده اند . یکبار در تایید فتوای آیت الله العظمی نایینی ، و دگربار در تایید فتوای آیت الله العظمی حائری ، رضوان الله علیهما.
بنابراین به وضوح می توان به استحباب قمه زنی از نظر ایشان پی برد چرا که اگر از نظر ایشان قمه زدن عزاداری نبود ، یا مستحب نبود ، هرگز در پاسخ سوال از حکم قمه زنی نمی فرمودند آنچه مصداق عزاداری باشد مستحب است ! مثلا اگر عالمی در پاسخ به سوال از حکم قمه زنی بگوید آنچه مصداق وهن باشد حرام است شبهه افکنان با قطعیت از این رای حکم تحریم را برداشت می کنند !

[b]ثانیا

[/b]

متاسفانه شبهه افکنان قسمت مهمی از فتوا را نقل نمیکنند ؛ البته ما برخلاف ایشان حسن ظن داریم و عدم نقل را نه از سر تقطیع بلکه به دلیل دیگری می دانیم.
لازم به ذکر است که این فتوا سه بار از آیت الله العظمی سیستانی صادر شده است ؛ یکبار در تایید فتوای مرحوم نایینی ، دومین بار در تایید فتوای مرحوم حائری ، و سومین بار در تایید فتوای مرحوم خوئی قدس الله اسرارهم . در نص فتوای اول و دوم قسمت مهمی در خصوص عزاداری بیان شده که در فتوای سوم ظاهرا موجود نیست. بنابراین ما آن عدم نقل را حمل بر این می کنیم که فتوای موجود نزد شبهه افکنان همین فتوای سوم بوده است .

اکنون باید از شبهه افکنان سوال کرد ، این رویه سلف صالح چه چیزهایی را در عزاداری شامل می شده است ؟
مگر نه این است که قمه زدن از مهمترین اجزاء عزاداری سلف صالح بوده است ؟
مگر غیر از این است که حتی در برخی از شهرهای ایران از زمان ورود قمه زنی به عزای حسینی تا زمان ممنوعیت قمه زنی در15 سال قبل همه ساله قمه زده می شده است ؟
مگر جز این است که وجود دهها و صدها دسته قمه زنی در تمام حسینیه ها و تکایا و دسته جات عزاداری شیعیان در بلاد مختلف خود دلیل محکمی است که این عزاداری بخشی از رویه سلف صالح در عزای حسینی بوده است ؟
بنابراین مشخص است که نظر آیت الله سیستانی در این رابطه چه می باشد !
لازم به ذکر است که این قسمت هم اکنون نیز در سایت اینترنتی معظم له موجود می باشد .

[b]ثالثا

شبهه افکنان به صحبت های مضحکی بسنده میکنند و میگویند زمانی این فتوا می تواند مجوز برای قمه زنی مقلدین ایشان باشد که در خصوص عزاداری بودن قمه زنی به یقین رسیده باشیم و الا در صورت شک چنین چیزی ممکن نخواهد بود و با تفاصیلی که ذکر شد ( از جمله در مورد نظر آیت الله خویی و آیت الله تبریزی ) نمی توان قمه زدن را عزاداری دانست .[/b]

در پاسخ باید گفت

صحیح این است که گفته شود زمانی این فتوا می تواند مجوز برای قمه زنی مقلدین ایشان باشد که " آنان " در خصوص عزاداری بودن قمه زنی به یقین رسیده باشند . اما شبهه افکنان میگویند زمانی می تواند مجوز باشد که ما به یقین رسیده باشیم ! ( یعنی همه مردم ! ) در حالی که چنین ادعایی بی شک غلط است ، چون حکم متوجه مخاطبین بوده و هر کس که چنین تشخیصی داد و به چنین تشخیصی رسید این فتوا حکم بر استحباب عمل او از نظر مرجعش خواهد بود ؛ چه دیگران به چنین نظری رسیده باشند و چه خیر . بنابراین آنچه در عمل مکلف مهم است نظر خود مکلف و تشخیص اوست ، نه نظر غیر او.
علاوه بر این چنانچه سابقا گفتیم ، تمام قمه زنها به چنین یقینی رسیده اند ؛ لذا قمه زنی ایشان مطابق این فتوا استحباب شرعی دارد . حال شبهه افکنان یا افراد دیگری به این نظر رسیده باشند یا خیر اهمیتی ندارد ، اگر رسیده اند مطابق این فتوا عمل آنان نیز مستحب است و اگر نرسیده اند که این فتوا ارتباطی به آنها نخواهد داشت.
پیرامون نظر مرحوم خویی و مرحوم تبریزی رحمهما الله ، و نظرات ایشان راجع به استحباب قمه زنی نیز سابقا مفصلا توضیح داده شده است

رابعا

دلیل روشنی وجود دارد که با دقت در آن می توان نظر مثبت آیت الله سیستانی را نسبت به قمه زنی و همچنین مخالفت ایشان را با تشخیص شبهه افکنان در خصوص وهن و...به دست آورد . می دانیم که همه ساله چندین میلیون نفر در عراق قمه می زنند و بسیاری از ایشان نیز مقلد آیت الله سیستانی هستند و همه ایشان نیز گوش به فرمان این مرجع عالیقدر می باشند . چنانچه حقیقتا ایشان معتقد باشد قمه زدن وهن مذهب است ، لازم است حداقل با یک فتوا یا کلامی مختصر ، از این وهن عظیم مذهب ! که همه ساله از مقلدین ایشان سر می زند جلوگیری نماید . در حالی که کوچکترین منعی نسبت به قمه زنی از ایشان شنیده نشده است . بنابراین اگر از نظر ایشان قمه زدن خدشه دار کردن عزاداری محسوب می شد حتما معظم له از خدشه دار کردن میلیونی عزای حسینی ممانعت به عمل می آوردند ، حال آن که چنین نیست ؛ البته ممکن است شبهه افکنان بگویند نظر مقلدین و تشخیص موضوع توسط ایشان در حکم دخیل است و اگر آیت الله سیستانی چنان نظری داشته باشد تشخیص موضوع ایشان است و بر مقلدین نمی تواند حجت باشد ؛ روشن است که چنین ادعای گزافی حتی بر فرض محال که ثابت شود ، به وضوح نقض تمام شبهات قبلی شبهه افکنان محترم خواهد بود !فتاوای آیت الله سیستانی درباره قمه زنی

[/b]

صرف نظر از آنچه سابقا نقل شد و دلیل بر استحباب قمه زنی از نظر ایشان بود ، برخی از فتاوای دیگر ایشان نیز نشان از نظر مثبتشان نسبت به قمه زدن در عزای حسینی است ؛ دو مورد از این فتاوا را نقل می کنیم :

[b]الف )

استفتاءات - السيد السيستاني - ص 555

[/b]

1 – بالنسبة للطم على الصدور والرؤوس هل هناك أي شواهد تاريخية في حياة المعصومين - عليهم السلام - تؤيد جوازه . أي هل هناك حدث أن أحد المحبين أو الموالين لأهل البيت - عليهم السلام - مارس هذا العمل ، أيده الأئمة من السجاد عليه السلام إلى الحجة أرواحنا لمقدمه الفداء ؟

2 – التطبير متى بدأ في تاريخ الشيعة وهل صحيح أنه إبتدأ من حركة التوابين أم لا ؟ وهل هناك أي شواهد تاريخية في حياة الشيعة تؤيده؟

الجواب :

1 – الظاهر من عادة العرب اللطم في المصائب المتعارفة فكيف بفاجعة الطف والمهم أنه لا حاجة في الجواز إلى دليل لا في هذا الأمر ولا في غيره فكل ما لم يحرمه الله تعالى فهو جائز ولا دليل على الحرمة .

2 – لا نعلم مبدأه تاريخا ولا يهمنا ذلك في حكمه .

1 – در مورد سینه زنی و بر سر زدن ، آیا شواهدی تاریخی در زندگی معصومین علیهم السلام وجود دارد که جوازشان را تایید کند ؟ یعنی آیا از یکی از محبین یا موالین اهل بیت علیهم السلام چنین عملی سر زده است که ائمه ، از امام سجاد علیه السلام تا امام زمان ارواحنا لمقدمه الفداء او را تایید کرده باشند ؟

[b]2 – قمه زنی چه زمانی در تاریخ شیعه آغاز شد و آیا صحیح است که از حرکت توابین آغاز شده یا خیر ؟ آیا شواهدی تاریخی در حیات شیعه وجود دارد که تاییدش کند ؟

جواب[/b]

عادت عربها لطم در مصائب متعارف بوده است ، چه برسد به فاجعه کربلا ، و مهم این استکه در جواز به دلیل نیاز نداریم ، نه در این مساله و نه در غیر آن ، پس هر آنچه خدا حرامش نکرده جایز است و دلیلی بر حرمتش نیست .
2 – مبدا تاریخی قمه زنی را نمی دانیم و در حکم قمه زنی مبداش اهمیتی ندارد .

چنانچه مشاهده می شود با وجود موارد متعددی از لطم در محضر معصومین علیهم السلام ، و حتی لطم خود معصومین علیهم السلام ، در پاسخ استنادی به شواهد روایی و تاریخی نمی شود ؛ بلکه قاعده ای کلی ذکر می شود که چون دلیلی برای حرمتش نیست جایز است ، چه این مساله و چه غیر آن . در خصوص قمه زدن نیز همین گونه است ، وقتی دلیلی برای حرام کردنش وجود ندارد جواز آن واضح خواهد بود .

ب )

[b]در پاسخ به استفتائی چنین آمده است

اقامه شعائر حسینی مادامی که همراه با آنچه مناسب مجالس لهو است نباشد ، از بارزترین مصادیق شعائر الله بوده و مستحب است ، و اضرار به بدن مادامی که منجر به هلاکت یا آنچه در حکم هلاکت است نشود دلیلی بر حرمتش وجود ندارد .

(متاسفانه تصویری که از این استفتاء در دست حقیر است فاقد وضوح لازم است ؛ در صورتی که تصویر دیگری به دست آمد آن را در بحث خواهم داد )

توجه !

چنانچه مشهور است و دفتر آیت الله سیستانی دام ظله نیز مکررا بیان کرده اند ، ایشان به سوال پیرامون حکم قمه زنی پاسخی نمی دهند . و فتوای صریح که نام قمه زدن در آن آمده باشد ظاهرا از ایشان موجود نیست . صرف نظر از اینکه مطابق آنچه گفته شد ، استحباب قمه زدن از نظر ایشان واضح است ، لازم است توجه خوانندگان محترم را به حکمی فقهی جلب کنیم

العروة الوثقى - السيد اليزدي - ج 1 - ص 19

( مسألة 14 ) : إذا لم يكن للأعلم فتوى في مسألة من المسائل يجوز في تلك المسألة الأخذ من غير الأعلم.

[/b]

[b]اگر برای اعلم در مساله ای از مسائل فتوایی نبود در آن مساله اخذ از غیر اعلم جایز است.

حضرت آیت الله سیستانی در تعلیق خود بر عروه در این قسمت چنین فرموده اند

تعليقة على العروة الوثقى - السيد علي السيستاني - ج 1 - ص 12

( لم يكن للأعلم فتوى ) : أو لم يتيسر للمكلف استعلامها حين الابتلاء .

( برای اعلم فتوایی نبود ) یا برای مکلف کسب اطلاع از فتوای اعلم زمان ابتلا میسر نبود .

بنابراین در چنین صورتی حتی اگر فتوایی از آیت الله سیستانی در خصوص قمه زدن وجود نداشته باشد

مقلدین محترم ایشان که قائل به اعلمیت ایشان هستند می توانند به غیر ایشان رجوع نمایند . و بر کسی

نظر اعالم غیر از ایشان ، همچون ایات عظام وحید خراسانی ، سید صادق شیرازی ، سید صادق روحانی

و برخی دیگر از مراجع بزرگوار ایران و عراق در استحباب قمه زنی پوشیده نیست .

حتی بنده حقیر از روحانی بزرگواری شنیدم که دفتر ایشان در زمان حیات مرحوم آیت الله تبریزی ، در

موارد متعددی در جواب به سوالات شفاهی مقلدین درباره قمه زنی چنین پاسخ می داد که آقا نظر نمی

دهند ، به آیت الله تبریزی رجوع کنید که جایز می دانند !

والحمدلله رب العالمین.

»

يا علي عليه السلام

---

سلام

نقل قولي ديگر "

«

نظر آیت الله العظمی صافی گلپایگانی در خصوص جواز قمه زنی :

فتاوای این بزرگوار در دفاع از قمه زنی معروف و مشهور است ؛ با وجود چنین فتاوای صریحی ، چنانچه شخصی ایشان را مخالف قمه زدن بداند بسیار عجیب است و این ادعای گزاف نشان از بی اطلاعی او دارد !

اشتباه شبهه افکنان نیز واضح است ؛ چنانچه قبلا توضیح داده شده است از آنجا که اعتقاد شبهه افکنان وهن بودن قمه زنی است ، تصور می کنند همه باید همین اعتقاد را داشته باشند و در تشخیص موضوع مقلد ایشان شوند ! حال آنکه تقلید در چنین موضوعاتی از مرجع تقلید هم صحیح نیست !
مثل ایشان مثل مریضی است که روزه برای او حرام است ، و داد حرمت روزه را سر می دهد و دیگران را از روزه منع می کند !
قمه زدن ممکن است در شرایطی نیز غیر جایز باشد ؛ اما این مکلف است که باید آن شرایط را احراز کند . وظیفه مرجع تقلید بیان حکم قمه زنی است ؛ که آیت الله العظمی صافی نیز حکم جواز قمه زدن را داده اند . حال اگر کسی به یقین رسید که فرضا عنوانی حرام بر قمه زنی و زنجیر زنی و...منطبق می شود ، وظیفه او در این خصوص تغییر خواهد کرد ، اما تشخیص شخصی او هرگز به دیگران ارتباطی ندارد و هیچ وظیفه ای برای کسانی که به این ترتیب اظهار حزن و جزع می کنند ایجاد نخواهد کرد . بنابراین نمی توان همچون شبهه افکنان حکم را از مرجع گرفت و تشخیص موضوع خود را ملاک قرار داد و نتیجه دلخواه را به عنوان نظر مرجع بیان کرد !
این کار مانند این است که شخصی از قمه زنها بگوید به حکم مراجع تبلیغ اسلام و تشیع واجب کفایی است ، و از نظر من و تشخیص من قمه زدن تبلیغ برای اسلام است و پس قمه زدن از نظر آن مرجع واجب کفایی خواهد بود !
چنین چیزی صحیح نیست ؛ هر کس به این نتیجه رسیده و برای او محرز شده ( البته با تتبع و تحقیق ، نه مانند کسانی که تا روز مشخصی قمه می زدند و از فردای آن روز معتقد به وهن مذهب شدند ! ) حکم قمه زنی برای او متفاوت از دیگران خواهد بود . هر کس هم به این نتیجه رسیده که قمه زدن تبلیغ اسلام و تشیع است ( چنانچه برخی مراجع چنین نظری دارند ) حکم قمه زنی او نیز با دیگران متفاوت خواهد بود . هر کس بنابر تشخیص خودش باید عمل کند و کسی حق تحمیل تشخیص و رای شخصی را بر دیگری ندارد . وظیفه مرجع نیز بیان حکم قمه زنی است نه در نظر گرفتن حالاتی که به اختلاف زمان ها و مکان ها و عرف های متعدد آن حالات نیز متعدد خواهند بود .

به عنوان حسن ختام ، استفتائی را از آیت الله العظمی صافی گلپایگانی ذکر می کنم که آن بزرگوار به صراحت تهمت شبهه افکنان به ایشان را در خصوص تحریم قمه زنی انکار کرده اند
سوال:

[font=Tahoma]

بسمه تعالي، محضر مبارك حضرت آيت الله العظمي صافي گلپايگاني ، مدتي است مخالفين شعائر حسيني تبليغات وسيعي انجام داده و ضمن ذكر اسامي برخي افرادي كه قمه زدن را حرام مي دانند نام مبارك شما را نيز جزء تحريم كنندگان اين عزاداري ذكر مي نمايند . مستدعيست بيان فرماييد آيا چنين مساله اي صحت دارد و شما قمه زدن را تحريم كرده ايد ؟ چرا كه آنطور كه از فتاواي سابق شما بر مي آيد قمه زدن را جائز مي دانيد . آيا فتواي شريف حضرتعالي در اين خصوص تغيير كرده و اين عزاداري را حرام مي دانيد ؟ با تشكر.

جواب: بسم الله الرحمن الرحيم
به نظر اينجانب چنانچه ضرر معتدبه براي بدن نداشته باشد اشكال ندارد. والله العالم. 29 جمادي الاولي 1429[/b]

»

موفق باشيد

يا علي عليه السلام

---

سلام و اين هم آخريش باز تاكيد مي كنم لطفاً بررسي نموده صحت يا عدم صحت مطالب نقل شده را بيان نماييد موفق باشيد يا علي عليه السلام «

لازم به ذکر است فتاوای برخی مراجع که در ادامه میبینید در تایید فتاوای حضرت ایت

العظمی نایینی قدس سره که در تایید عزاداری سنتی حرکت دسته جات - سینه زنی - زنجیر زنی - قمه زنی - شبیه خوانی و غیره

صادر شده است

1 – مرجع عالیقدر آیت الله العظمی وحید خراسانی :

ایشان بی نیاز از معرفی می باشند . عجب آنکه شبهه افکنان فتوایی از ایشان نیاورده اند ، و با این وجود مدعی هستند مجموعه ای کامل از فتاوای مراجع در خصوص قمه زنی ذکر کرده اند ! این تصویر یکی از فتاوای آیت الله العظمی وحید خراسانی درباره استحباب قمه زنی است

[b]2 – مرجع عالیقدر آیت الله العظمی سید صادق شیرازی :

3 – مرجع عالیقدر آیت الله العظمی سید صادق روحانی :

4 – مرجع عالیقدر آیت الله العظمی سید تقی طباطبایی قمی :

این بزرگوار از اعاظم فقهای شیعه و از مهمترین تلامذه مرحوم آیت الله العظمی خویی هستند ، و در سن 25 سالگی موفق به اخذ اجازه اجتهاد از آیت الله خویی شده اند ! ذیلا به یکی از فتاوای ایشان در خصوص قمه زدن اشاره می کنیم :

5 – مرجع عالیقدر آیت الله العظمی سید محمد شاهرودی :

[font=Tahoma][color=#111111][align=JUSTIFY][size=medium]
ایشان فر

[علی 110]

اظهار نظر کردن در تأیید یا عدم تأیید احکام فقهی یک بحث نه تنها تخصصی بلکه فوق تخصصی در سطح اجتهاد است
و نیاز به مقدمات فراوان دارد
جایگاهش هم در اینجا نیست
علمش هم موجود نیست در بین مباحثه کنندگان
لذا این تاپیک بسته خواهد شد.

[soshiant]

بسم الله الرحمن الرحیم

قیام امام حسین(علیه السلام) در هر عصر و زمان و برای هر ملت و مردمی پیامی دارد، پیامی که هیچ‌گاه کهنه نمی‌شود، اما در شرایطی که همواره استعمارگران خون آشام در تلاش بوده‌اند تا نقش عاشورا را کمرنگ کنند و بنیانش را براندازند، مؤثرترین عاملی که می‌تواند آن را برای نسل‌های آینده حفظ کند، مراسم سوگواری امام حسین(علیه السلام) است، برپا داشتن مراسمی به یاد سیدالشهدا در ایام مختلف به ویژه دهه محرم و روز عاشورا می‌تواند روشی برای احیا خط ائمه و تبیین مظلومیت آنان باشد، تأکیدهای فراوان پیامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) و ائمه(علیه السلام) به برپایی مراسم سوگواری نیز هماهنگ با این اهداف عالیه بوده است.

اما متأسفانه با گذشت زمان و گسترش مذهب تشیع، این مراسم عزاداری به‌ پاره‌ای از آداب و رسوم قومی و ملی و سلایق فردی و جمعی از جمله قمه‌زنی ممزوج شد که خود می‌تواند مانعی برای درک مناسب پیام عاشورا باشد.

مرکز مطالعات و پاسخگویی به شبهات حوزه علمیه قم با بیان اینکه مدعیان قمه زنی برای اثبات جواز قمه زنی خود به دلایلی استدلال می کنند، به نقد بررسی این دلایل پرداخته است که در ادامه می‌آید:

*نقد ادله قائلین به جواز قمه‌زنی

1- افسانه سر به محمل کوبیدن حضرت زینب(سلام الله علیها):

قمه زنان به این روایت دروغ استناد کرده و می‌گویند: اگر قمه‌زنی و سر شکافتن در عاشورا و عزای سیدالشهدا جایز نیست، پس چرا حضرت زینب(سلام الله علیها) سرش را به چوب محمل کوفت و سر و صورت خود را آغشته به خون کرد.

اصل ماجرا چنین است که فردی به نام «مسلم جصاص(گچکار)» نقل می‌کند: به هنگامی که در حال بازسازی دروازه اصلی شهر کوفه بوده هیاهویی می‌شنود و به سمت هیاهو حرکت کرده و می‌بیند که اسرای واقعه عاشورا در کجاوه بودند و در این هنگام سر بریده امام حسین(علیه السلام) را بالای نیزه بردند که حضرت زینب با مشاهده سر بریده برادر، سر خود را از فرط ناراحتی به چوب محمل می‌کوبد، چنانچه خون از زیر مقنعه‌اش جاری شد و با چشم گریان اشعاری را قرائت کردند.[1]

این مطلب برگرفته شده از کتابی به نام «نورالعین فی مشهد الحسین» است که نویسنده آن مشخص نیست و تنها به ابراهیم بن محمد نیشابوری اسفراینی نسبت داده می‌شود که شخصی اشعری مذهب و شافعی مسلک بود و بسیاری از علما در بی اعتبار بودن آن صحه گذاشته‌اند.

چنانچه محدث بزرگوار مرحوم شیخ عباس قمی صاحب مفاتیح الجنان بیان می‌کند که نسبت سر شکستن به حضرت زینب(سلام الله علیها) بعید است، چون ایشان عقیله بنی‌هاشم و صاحب مقام رضا و تسلیم است ، وی سپس با استناد به کتاب‌های معتبر می‌نویسد که اصلاً محمل و هودجی در کار نبود تا آن حضرت سرش را به آن بکوبد.[2]

2- جزع برای امام حسین(علیه السلام)

قمه زنان با استناد به این موضوع، قمه‌زنی را از مصادیق جزع و عزاداری می‌دانند؛ چون جزع و عزاداری برای امام حسین(علیه السلام) از شعائر الهی است، پس قمه‌زنی نیز به تبع آن جایز و حتی مستحب است.

ولی باید دانست که هر فعل و شیئی دارای تعریف و محدوده مشخصی است که این تعریف یا از ناحیه شرع مقدس معین شده و یا عقل و عرف برای آن محدوده معین می‌کند، در اینجا نیز باید محدوده عزاداری توسط شرع یا عقل معین شود.

[b]امام خمینی(رحمة الله علیه) در این باره چنین می‌گویند: در اینجا هم باید در خصوص عزاداری و مجالسی که به نام امام حسین(علیه السلام) بر پا می‌شود سخنی بگویم، ما و هیچ یک از دینداران نمی‌گوییم که با این مراسم، هر کسی هر کاری می‌کند خوب است، چه بسا علمای بزرگ و دانشمندان، بسیاری از این کارها را ناروا دانسته و از آن جلوگیری کرده‌اند.[3]

بنابراین در مورد قمه‌زنی باید گفت که هیچ دلیل شرعی که بتوان با آن قمه‌زنی یا اعمال شبیه به آن را به عنوان عزاداری و جزع بر می‌شمرد، وجود ندارد، اما متأسفانه بعضی از طرفداران قمه‌زنی برای این که کار خود را توجیه کنند و وجهه شرعی به آن بدهند، دست به تحریفاتی در متون روایات نیز زده‌اند.

3- مواسات و همدردی با امام حسین(علیه السلام)[/b]

دلیل دیگر قمه زنان برای قمه زدن، این است که آنان عنوان می‌دارند که عمل ما نوعی مواسات و همدردی با امام حسین(علیه السلام) است، در جواب گفت، ابتدا باید تعریف و محدوده مشخصی برای مواسات مشخص کرد سپس حکم کرد که قمه زنی مصداق مواسات است یا نه؟

مواسات در لغت به معنای آن است که از آنچه داریم به طرف مقابل خویش بدهیم تا با او مساوی شویم، پس اطلاق مواسات بر قمه‌زنی از نظر معنای لغوی غلط است، در اینجا چیزی به امام حسین(علیه السلام) داده نشده است، زیرا انجام این امور یا به خاطر دنیای ایشان است که آن حضرت در دنیا نیستند و یا به خاطر آخرت آن حضرت است که ایشان در آخرت، به این کارها نیازی ندارند، پس اگر سیدالشهدا به خاطر نبرد در راه خدا متألم می‌شد، همدردی ما این است که ما هم به خاطر نبرد در راه خدا متألم شویم، زیرا معنای مشارکت همین است که در جای او قرار گیریم.

4-احیای امر مذهب

مدافعان قمه زنی ادعا می‌کنند که با قمه زنی پایه‌های دین را تقویت کرده و بدین وسیله تعداد علاقه‌مندان به مذهب تشیع را می توان افزایش داد، در جواب از این استدلال باید گفت:

باطل بودن این استدلال بسیار مشخص است، زیرا اصلی‌ترین دلیل حرمت قمه‌زنی موضوع موهن و تضعیف مذهب بودن آن است، به گونه‌ای که انجام آن چهره‌ای زشت و وحشیانه از اسلام در نظر غیر مسلمانان و حتی بعضی از مسلمانان بر جای می‌گذارد.

امام خمینی(رحمة الله علیه) در این باره می‌گوید: شما می‌خواهید برای خدا کاری انجام دهید، در شرایطی که کاری به ضرر اسلام تمام شود، بهتر است که انجام نشود، مثلاً قمه‌زنی که موجب وهن اسلام می‌شود شما تا می‌توانید دستجات و سینه‌زنی را با شکوه‌تر انجام دهید.[4]

5-استدلال به فرازی از زیارت ناحیه مقدسه

در قسمتی از زیارت منسوب به زیارت ناحیه مقدسه آمده است: «من صبح و عصر بر تو ندبه می‌کنم و به جای اشک‌ها بر تو خون می‌گریم». بعضی‌ها خواسته‌اند تا از این عبارت جواز قمه‌زنی و خونریزی را استفاده کرده و بگویند چون امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) حاضر است برای جد بزرگوارش خون گریه کند، پس ما نیز می‌توانیم قمه‌زنی و خونریزی کنیم!

این گونه استدلال‌ها یا از شدت تعصب آن‌هاست یا از روی قلت سواد، زیرا هر شخص غیر مغرضی با شنیدن این جملات متوجه می‌شود که خون گریه کردن امری است که عرفاً محال بوده و عملی نیست، پس اگر معنای کلام را آن گونه که قمه‌زنان معنی می‌کنند تصور کنیم، لازم می‌آید که نعوذبالله امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) در این کلمات دروغ گفته باشند، این گونه استعمالات ادبی که برای بیان شدت احساسات فرد به کار می‌رود در کلام فصحا به وفور یافت می‌شود و نباید آن را در غیر محل آن، معنی کرد.

6-امام سجاد و کوبیدن سر به دیوار

یکی دیگر از ادله مدافعان قمه‌زنی به نقل تاریخی است که آمده امام سجاد(علیه السلام) در عزای حسین به تمام قد بلند شده و سر را دیوار کوبید و... : «قام علی طوله و نطح الجدار بوجهه فکسر انفهه و شجّ رأسه و سال دمه علی صدره و خرّ مغشّیا علیه من شدة الحزن و البکاء»؛ تمام قد حضرت ایستاد و صورت خود را به دیوار منزل کوبید پس بینی آن حضرت و سر ایشان شکست و خونش بر صورت ایشان ریخت و از شدت حزن و گریه از هوش رفتند».[5]

در پاسخ باید گفت:

محدث نوری(متوفای 1320 قمری) کتابی با نام «دار السلام» دارد، در این کتاب احادیث ضعیفی مطرح شده است و قابل اعتنا نیست، ج. قضیه امام سجاد(علیه السلام) که نقل شده حدیث نبوده بلکه نقل تاریخی است و در کتاب‌های معتبر تاریخی نقل نشده است.

این گونه حرکات با مبانی اسلام و قرآن و عزاداری امام حسین(علیه السلام) منافات دارد و مصداق لطمه زدن به بدن است و حرام است، در نتیجه نمی‌توان به چنین حدیثی که نه ریشه تاریخی دارد و نه در منابع حدیثی و تاریخی وجود دارد و نه با مبانی قرآن سازگاری دارد، استناد کرد.

*تبیین دلایل حرمت قمه‌زنی

1-بدعت بودن قمه‌زنی

قمه‌زنی از امور اختراعی است که هیچ‌گونه سابقه‌ای در عصر ائمه(علیه السلام) و حتی قرون نزدیک به آن نداشته است، شهید مطهری در این رابطه می‌گوید: قمه‌زنی و بلند کردن طبل و شیپور از ارتدوکس‌های قفقاز به ایران سرایت کرد و چون روحیه مردم برای پذیرفتن آن‌ها آمادگی داشت، همچون برق در همه جا دوید.[6]

علامه سید محسن امین می‌نویسد: بزرگترین گناه‌ها این است که انسان بدعت‌ها را به جای مستحب گرفته و یا امور مستحبی را بدعت وانمود کند، امور نهی شده که در عزاداری‌ها فراوان اتفاق می‌افتد، از قرار زیر است: کذب و دروغ گفتن؛ آزار نفس و اذیت کردن بدن که همان قمه زدن و ... حرام بودن این امور، عملاً و فعلاً ثابت است؛ جیغ زدن و فریادهای بلند زنان که علاوه بر زشت بودن آن، اصلاً گناه و معصیت است؛ غیر از اینها آنچه به نام دین در اینگونه مجالس، موجب آبروریزی و هتک حرمت فوق‌العاده دین می‌شود و حد مرزی نیز نمی‌توان بر آن شمرد.[7]

2- وهن و تضعیف مذهب

مهمترین دلیلی که برای حرمت قمه‌زنی ذکر شده وهن نسبت به مذهب است تا کنون در شبکه‌های تلویزیونی و رسانه‌های ضد اسلامی در جهان، با استناد به صحنه‌های قمه‌زنی که در برخی دیگر از کشورهای اسلامی نظیر پاکستان و عراق هم معمول است، تولیدات زیادی را بر علیه اسلام و مسلمین تهیه کرده‌اند که در آن‌ها چهره‌ای خشن و زشت از اسلام معرفی شده است، نظیر فیلم «شمشیر اسلام» که توسط شبکه تلویزیونی بی بی سی تهیه شده و یا فیلم «ترور شیعی» که از تلویزیون آمریکا پخش شد که در آن شیعیان به گونه‌ای معرفی شده بودند که به چیزی جز قتل و خونریزی فکر نمی‌کنند و در پایان نیز صحنه‌های از قمه‌زنی در روز عاشورا پخش شد.[8]

مقام معظم رهبری در این رابطه مطلبی نقل کرده‌اند: «... وقتی کمونیست‌ها بر منطقه آذربایجان شوروی سابق مسلط شدند، همه آثار اسلامی را از آنجا محو کردند مثلاً مساجد را به انبار تبدیل کردند و ... هیچ نشانه‌ای از اسلام و تشیع باقی نگذاشتند، فقط یک چیز را اجازه دادند و آن قمه زدن بود، دستورالعمل رؤسای کمونیستی به زیر دستانشان این بود که مسلمانان حق ندارند نماز جماعت برگزار کنند و یا قرآن بخوانند، اما اجازه دارند که قمه بزنند، چون خود قمه‌زنی برای آن‌ها یک وسیله تبلیغاتی بر ضد دین و تشیع بود ...» [9]


پی‌نوشت‌ها:

[1] . ناسخ التواریخ، جلد 6، صفحه 54.

[2] . منتهی الآمال، شیخ عباس قمی، جلد 1، صفحه 75

[3]. کشف اسرار، امام خمینی، صفحه 173

[4]. در سایه آفتاب، محمدحسن رحیمیان، صفحه 116

[5]. دارالسلام، جلد2، صفحه 179

[6]. جاذبه و دافعه علی(علیه السلام)، صفحه 154

[7]. التنزیه، صفحه 13

[8].کیهان عربی 6/1/1415، شماره 3113

[9]. نقل شده در دیدار عمومی با مردم مشهد در اول فروردین 1376

انتهای پیام/ک