ابلیس و اهل بیت پیامبر (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم)

[سدرة المنتهی]

شيطان لعين تصميم گرفته كه انتقام خود را از اولاد آدم بگيرد. لذا در تمام اختلافات حضور پيدا مى كند، در تمام جنگ ها حاضر مى شود و جبهه دشمن را تقويت مى كند، فراريان را با حيله بر مى گرداند، به سوى ميدان مى كشاند و آتش جنگ را شعله ور مى سازد.


يكى از آن جاها روز عاشورا بود كه تمام لشكريان خود را جمع كرده و به پايكوبى و رقص پرداخت . هر كس از لشكر امام حسين عليه السلام شهيد مى شد، از خوشحالى فرياد مى زد و رقص مى كرد.


هر كدام از لشكريا عمر سعد فرار مى كردند، شيطان به صورت يكى از سر كرده هاى لشكرها در مى آمد و سر راه شان را مى گرفت و آنان را به ميدان بر مى گرداند. مى گفت : واى بر شما، اين همه جمعيت و مردان شجاع ، از يك نفر تشنه و بى كس و مجروح گريزان شده ايد! مردانگى و غيرت شما كجا رفت ؟! برگرديد او را محاصره كنيد، با ضرب شمشير از پاى در آوريد و اگر نمى توانيد، او را تير باران نماييد.

با حيله و نيرنگ لشكر را بر مى گردانيد و شورى ديگر در جنگ ايجاد مى كرد.

ولى آنها چون جراءت نمى كردند از نزديك با امام حسين عليه السلام بجنگند از دور، آن قدر تير به سوى آن مظلوم انداختند كه مانند مرغ پر در آورده بود. وقتى كه تير سه شعبه زهر آلود بر سينه امام نشست و از پشت سر بيرون آمد، امام عليه السلام از بالاى اسب بر زمين افتاد. شيطان ميان آسمان و زمين از خوشحالى فرياد زد و گفت : امروز كينه خود را بر سر اولاد آدم خالى كردم و انتقام خود را گرفتم . او مى كوشيد تا لشكر زودتر كار حسين عليه السلام را تمام كند.


زينب مى فرمايد: وقتى ابن ملجم ضربت بر سر پدر بزرگوارم زد، من آثار مرگ را در ايشان ديدم ، پيش رفتم و عرض كردم : اى پدر بزرگوار! ((ام ايمن )) حديثى از براى من گفته است دوست دارم آن را از دو لب مبارك شما بشنوم . آن حضرت فرمود: اى نور ديدگان من ! حديث همان است كه ((ام ايمن )) به تو گفته و برخى از مصيبت هاى كربلا و گرفتارى هاى آن روز را براى دخترش زينب بيان كرد تا جايى كه فرمود: زمانى كه رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم ما را به اين حديث خبر مى داد، فرمود:

يا على ! در آن روز، ابليس با شياطين خود، از شدت شادكامى در سرتاسر زمين پرواز مى كند و به شياطين و هوادارانش مى گويد:
اى جماعت شياطين ! شاد باشيد كه انتقام خود را از فرزندان آدم گرفتم ، برترين بدبختى را براى آنها فراهم كردم ، جهنم را به آنها به ميراث دادم ، مگر جماعتى كه دست به دامن اين خانواده شوند و از آل محمد صلى الله عليه و آله و سلم يارى جويند.

اى شياطين ! بر شما باد كوشش در راه ايجاد بدبينى به اين خانواده ، كارى كنيد كه به اين خانواده و دوستان آنها دشمنى ورزند تا كفر و گمراهى در مردم استوار شود و يك نفر از آنها رستگار نگردد.


بعد از آن ، حضرت على عليه السلام به زينب فرمود: اى نور ديدگانم ! بى گمان ابليس در اين سخن راست گفت : با اين كه كار او هميشه دروغ گفتن است ؛ زيرا مى داند هيچ عمل صالحى با داشتن دشمنى با شما فايده اى ندارد، هيچ گناهى با داشتن دوستى شما ضرر و زيانى به انسان نمى رساند، (مگر گناهان كبيره ) يعنى ، شيعيان شما به واسطه علاقه اى كه به شما دارند، اگر گناه و معصيتى نمايند و موفق به توبه شوند و گناهان خود را ترك نمايند ضررى متوجه آنها نمى شود.
و دشمنان شما، به واسطه دشمنى و عداوتى كه با شما دارند، اگر مانند جن و انس خدا را بپرستند، عبادات آنان سودى به حالشان نخواهد داشت ...




منبع

[سدرة المنتهی]

امام سجاد تنها علی باقی مانده از کربلا بود


مقدمه:صهیونیسم و فرقه انسان های شیطان پرست که با اولین انسانی که به امر شیطان گوش فراخواند و توبه نکرد یعنی قابیل آغاز شد، در طول تاریخ همواره برای برقراری اهداف شیطان در زمین، یعنی منحرف کردن بیشترین تعداد انسان ممکن از مسیر خداوند فعال بوده اند، و بزرگترین دشمن شیطان و کسی که او را گردن خواهد زد، یعنی مهدی موعود (عجل الله تعالی فرجه الشریف) اصلی ترین مانع در مسیر اهداف شیطان می باشد.
بنابراین سلسله شیطان و یاران انسانی او، همواره تلاش کرده اند که از هر مرحله ای که ممکن است نسل موعود را قطع نمایند، چه بلاهایی که بر سر عبدالله (پدر پیامبر) آورند، از زمان به دنیا آمدن پیامبر همواره در حال رهگیری برای قتل او بودند و مانع ولایت علی (علیه السلام) بعد از پیامبر شدند، در حالی که این قضیه کاملا برای همه واضح بود، در سپاه امام حسن (علیه السلام) بودند، در واقعه عاشورا هم بودند......


یزید لعن الله علیه و آبائه، جرأت کشتن امام حسین (علیه السلام) را نداشت (ما بهش میگیم جرأت، نمیدونم شما چی میگید!) اما سلسله شیطان فرمان قتل داده بود، بکشید، حسین را بکشید و پسرش که نامش علی است!
چون میدانستند که امامان بعد چه کسانی اند، حتی مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) را هم از همان ابتدا میشناختند، پیامبر را آنطور می شناختند که مادر فرزندش را....
«الَّذِینَ آتَیْنَاهُمُ الْکِتَابَ یَعْرِفُونَهُ کَمَا یَعْرِفُونَ أَبْنَاءهُمْ وَإِنَّ فَرِیقاً مِّنْهُمْ لَیَکْتُمُونَ الْحَقَّ وَهُمْ یَعْلَمُونَ؛ کسانی که به ایشان کتاب [آسمانی] داده‏ایم همان گونه که پسران خود را می‏شناسند، او [= محمّد] را می‏شناسند و مسلّماً گروهی از ایشان حقیقت را نهفته می‏دارند و خودشان [هم] می‏دانند.» سوره بقره (2)، آیه 146.

بروید حسین را بکشید و فرزندش که نامش علی است
رفتند و کشتند.... حسین را سر بریدند علی اکبر را سر بریدند... به علی اصغر هم رحم نکردند....
اما خداوند یک علی اوسط نگاه داشت، امام حسین (علیه السلام) نام همه پسرانش را علی گذاشته بود تا بتواند یکی را زنده نگاه دارد برای سلسله امامت
اما سپاهیان یزید، طبق فرمان عمل نکردند و در بهترین گلوگاه که شیطان می توانست سلسله مهدویت را قطع نماید، یک علی جای گذاشتند........