(A)رابطه حب اهل بیت و ایمان!#

[علی 110]

تا امام زمان در قلب ما ظهور نکرده اند، برای ظهورشان نمی توانیم گامهای چندان مؤثری برداریم.
ایمان!
امام زمان را مؤمنین می توانند یاری کنند.
اما ایمان چیست و آثارش چیست از کجا بفهمیم ایمان داریم یا نداریم؟
جایگاه ایمان در قلب انسان است، زمانی که انسانی به چیزی ایمان بیاورد، آن چیز به باور تبدیل شده و جایگاهش قلب است و نه عقل!
به طور مثال همه میدانیم که مرده کاری با آدم ندارد اما چند نفر حاضرند که شب در یک خانه تک وتنها بایک جسد بخوابد؟
بله تنها مرده شور چون علاوه بر اینکه میداند، باورهم دارد. یا مثالی ملموس تر، همه ما میدانیم که ورزش چقدر برای سلامت جسم و جان مفید است امام چند نفر از ما ورزش میکند؟
بنابر این انسان ها بیشتر بر اساس باورهای قلبی خود عمل میکنند تا دانسته های عقلی و اینکه اصطلاحاً میگن فلان اخلاق پسندیده باید ملکه شود در انسان یعنی باید به باور قلبی تبدیل شود.

قلب انسان در مواجه شدن با هر چیز اساساً دو خروجی از خود بروز می دهد، یا چیزی از جنس محبت ، عشق و علاقه و یا چیزی از جنس نفرت، بیزاری و اشمئزاز. البته شدت و ضعف به وجود آمدن و تجلی این امور در قلب، نسبت به هر چیزی که قلب با آن مواجه می شود متفاوت است.

عمل صالح و تقوا، به تنهایی ملاکی حقیقی برای اثبات وجود ایمان در انسان نیست، به گواه قرآن!
اما گواهان

وَ مَنْ يَعْمَلْ مِنَ الصَّالِحاتِ مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثى‏ وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَأُولئِكَ يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ وَ لا يُظْلَمُونَ نَقيراً (124)
مَنْ عَمِلَ صالِحاً مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثى‏ وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَياةً طَيِّبَةً وَ لَنَجْزِيَنَّهُمْ أَجْرَهُمْ بِأَحْسَنِ ما كانُوا يَعْمَلُونَ (97)
وَ مَنْ أَرادَ الْآخِرَةَ وَ سَعى‏ لَها سَعْيَها وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَأُولئِكَ كانَ سَعْيُهُمْ مَشْكُوراً (19)
وَ مَنْ يَعْمَلْ مِنَ الصَّالِحاتِ وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَلا يَخافُ ظُلْماً وَ لا هَضْماً (112)
فَمَنْ يَعْمَلْ مِنَ الصَّالِحاتِ وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَلا كُفْرانَ لِسَعْيِهِ وَ إِنَّا لَهُ كاتِبُونَ (94)
و آیاتی از این دست بسیار است
باید توجه داشت که این و هو مؤمن که مرتباً تکرار می شود چیست؟
بعلاوه در خود قرآن و طول تاریخ، متقیان بسیاری داشتیم که از آنجا که ریشه ی تقوایشان حب فی الله نبوده و و حب النفس بوده دچار سوء عاقبت شده اند که معروف ترین این افراد متقی در بین انسانهایی که در قرآن ذکر شده بلعم باعورایی است که با اینکه به واسطه تقوا داشتن، اسم اعظم را هم می دانست اما چون ریشه ی این تقوا، حب فی الله نبود کارش به نفرین کردن حضرت موسی کشید و کافر از دنیا رفت و بعد از این نمونه ی انسانی ، شیطان لعنت الله علیه هم بعد از آنهمه تقوا پیشگی، همه میدانید که چه بلایی به سرش آمد به واسطه ی کرنش نکردن آگاهانه در برابر برگیزیده ی خدا از درگاه خداوند مترود شد و همه از تقوای اهل خوارج هم بسیار شنیده اید.
پس تقوایی که ریشه اش حب خدا و حب دوستان و محبوبین خدا نباشد ما را به سر منزل مقصود نمی رساند!!!!!!!!!!!!!!
اما هر کسی که ادعای حب داشت و تقوا نداشت ، حبش در حد بسیار ضعیف است .
ببینید همه ی ما در این دنیا مسافریم
هر مسافر برای مسافرت به دو چیز نیاز دارد
یکی توشه ی سفر و دیگری مرکب
همه ی شما شنیده اید که توشه ی راه تقوا است، اما شما حالا هی تقوا داشته باش و هی توشه جمع کن بدون مرکب کجا می خواهی بروی؟!!!!!
اما مرکب چیست؟
بله مرکب همان حب خدا و محبوبین خداست یعنی اهل بیت و بغض و دشمنیِ دشمنان خدا ودشمنان دوستان خدا
اما گفتم نشانه ی حب واقعی چیست؟
این است که نه تنها موجب ناراحتی محبوب نشویم بلکه موجبات شادی او را هم فراهم آوریم و هیچ چیز اهل بیت که محبوبترین خلق خدا هستند را به اندازه ی نافرمانیِ خدا وبی تقوایی ناراحت نمی کند و هیچ چیز هم مانند اطاعت از خدا و رعایت تقوای الهی و اطاعت امر خدا، ایشان را خوشنود نمی کند(و از مهمترین دستورات خدا که در قرآن هم آمده اطاعت محض از رسول و ولی امر تعیین شده از سوی خداست که توسط پیامبر معرفی میشود).
پس از نشانه های محب واقعی چیست ؟
عمل به واجب و ترک حرام که می شود همان تقوای الهی آن هم با ریشه و منشاً حب.
یک مثال ساده از تقوای با ریشه ی حب برایتان میزنم
احتمالاً میدانید که مستحب است که انسان در روز جمعه ناخن هایش را بگیرد. یک روز امام خمینی مشغول گرفتن ناخن هایشان بودند در روز جمعه که گویا دخترشان از ایشان میپرسند آقا جان چرا ناخون هایتان را الآن کوتاه میکنید. امام میفرمایند چون خدا دوست دارد.!!!
نکته خیلی دقیق و لطیف است، ایشان نمیگویند که چون مستحب است (یعنی برای ثوابش) بلکه میفرمایند چون خدا دوست دارد، یعنی چه؟ یعنی من میخواهم مطابق میل محبوبم عمل کنم.امام علی میفرمایند: قوماً عَبَدَالله حُباً (مردمی هستند که خدا را از روی حب و عشق عبادت می کنند) خدا خودش روزی ماهم بنماید.

اما محبین ضعیف هم طبق روایات معتبر در نهایت عاقبت به خیر خواهند شد و آن مرکب آنها را به سر منزل مقصود می رساند
اما بدون توشه پدرشان در راه در می آید. بالآخره بهشت جای مطهران است و محب باید قبل از ورود به بهشت که جایگاه مطهران است از رجس و آلودگی پاک شود و برای همین هم ممکن است به انواع بلا ها در دنیا و در هنگام جان دادن و شب اول قبر و برزخ و قیامت مبتلا شود و اگر اوضاعش خیلی از نظر عمل خراب باشد ممکن است مدتی هم طعم جهنم را بچشد اما در نهایت مرکب حب پس از تطهیر او را روانه ی بهشت می کند
و تازه خداوند تنها عمل متقیانه ای را می پذیرد که خالصانه انجام شده باشد
روزی خداوند به حضرت موسی میفرماید: ای موسی تا کنون چه عملی را خالصانه برای من انجام داده ای بعد موسی به طور مثال میگوید مردم را به دینت دعوت کرده ام ، خداوند دلیل می آورد که این عمل خالصانه برای من نبوده بعد میگوید مثلاً نماز خواندم بعد دوباره خدا دلیل می آورد که در حقیقت این عملت هم از روی خلوص و تنها برای من نبوده و خلاصه هر چه موسی علیه السلام عملی را نام میبرد خداوند هم دلیلی می آورد که نشان میدهد این آن عمل خالصانه ی مورد نظر نیست. خلاصه موسی علیه السلام میگوید خدایا من نمیداندم تو خود بگو که عمل خالص برای تو چیست؟
خداوند میفرماید: ای موسی عمل خالص برای من آن است که دوستانِ من را دوست بداری و دشمنانِ من را دشمن بداری این است عمل خالص برای من.
و این درحقیقت همان فراز معروف زیارت عاشوراست که إنی سلمٌ لمن سالمکم و حربٌ لمن حاربکم الی یوم القیامة ، یعنی من تا روز قیامت با هر که باشما در سلم و دوستی است دوستم و با هر که باشما در جنگ و خصم است نیز دشمنم .
و اساساً یکی از بهترین راه های ربط پیدا کردن و نشان دادن صادقانه ی حب این است که انسان خود را درشادی و بلای اهل بیت شریک کند و روایات زیادی داریم که شیعیان با غم امامشان غمگین میشوند و با شادی امامشان شاد میشوند.
و بزرگترین بلای کل تاریخ عالم که بر جبهه ی حق و حزب خدا واردشده فاجعه ی کربلا است، و تمام انبیا و ائمه و اولیای دین، ما را به مبتلا شدن و همراه شدن در عزای حسین علیه السلام و یارانش توصیه اکید کرده اند و زیارت عاشورا والا ترین سندی است که با توجه به معارف آن میتوان به بلای حسین علیه السلام وجبهه ی حق مبتلا شد و صداقت خود را در محب بودن نشان داد در سایه این همراهی به تهذیب نفس واز آن بالاتر سنخیت با امام زمان رسید. چرا که ایشان روزی دوبار در عزای جد بزرگوارشان مینشینند تا اذن انتقام از سوی خداوند صادر شود و این است وجه تسمیه ی امام زمان علیه السلام به منتقم.
راستی :::::::::::: حتماً همگی غربت و غم غروب جمعه ها را حس کرده اید.....
و البته این یک رابطه ی دو طرفه است و امام هم از غم هر کدام از شیعیانش غمگین میشود
بزرگترین معجزه ی اکسیر عشق آن است که عاشق کم کم در اثر عشق رنگوبوی معشوق را به خود میگیرد و از هر چه معشوق را میازارد بیزار میشود و به هر چه معشوق را خوشحال میکند میل پیدا میکند
در ادامه بحث مختصری را هم درباره ی جایگاه حب اهل بیت در قرآن خواهیم آورد

قُلْ ما أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِلاَّ مَنْ شاءَ أَنْ يَتَّخِذَ إِلى‏ رَبِّهِ سَبيلاً (فرقان 57)
بگو: «من در برابر آن (ابلاغ آيين خدا) هيچ گونه پاداشى از شما نمى‏طلبم مگر كسى كه بخواهد راهى بسوى پروردگارش برگزيند

... قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلاَّ الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى‏... (شورى 23)
بگو: «من هيچ پاداشى از شما بر رسالتم درخواست نمى‏كنم جز دوست‏داشتن نزديكانم [اهل بيتم‏]

از دو آیه فوق در می یابیم که هر کس بخواهد راهی به سمت پروردگارش برگزیند باید اهل مودت و دوستیِ اهل بیت باشد (البته بدیهی است که از لوازم مودت و دوستی واقعی اطاعت از اوامر محبوب است و اوامر و نواهی ایشان نیز اوامر و نواهی خداوند است )


قُلْ إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُوني‏ يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ وَ يَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ وَ اللَّهُ غَفُورٌ رَحيم" (آل عمران 31)
بگو اگر خدای را دوست دارید از من(پیامبر) پیروی کنید تا خدا نیز دوستتان بدارد و گناهانتان را بیامرزد و خداوند بسیار آمرزنده و مهربان است.
قُلْ أَطيعُوا اللَّهَ وَ الرَّسُولَ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَإِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ الْكافِرينَ (آل عمران32)
بگو: «خدا و پيامبر [او] را اطاعت كنيد.» پس اگر رويگردان شدند، قطعاً خداوند كافران را دوست ندارد

همان گونه که در این دو آیه شریفه نیز مشاهده میشود نشانه ی محبت واقعی به خدا، اطاعت از رسول خداست که این اطاعت نیز موجب محبوب شدن بنده نزد خداوند و آمرزش او می شود و همچنین روی گردادن از حکم خدا و رسولش باعث خشم خدا و واقع شدن بنده در زمره کافرین است


مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ خَيْرٌ مِنْها وَ هُمْ مِنْ فَزَعٍ يَوْمَئِذٍ آمِنُونَ (نمل 89)
هر کس كارِ نيك را بیاورد پاداشى بهتر از آن دارد و آنان از وحشت آن روز ايمنند
وَ مَنْ جاءَ بِالسَّيِّئَةِ فَكُبَّتْ وُجُوهُهُمْ فِي النَّارِ هَلْ تُجْزَوْنَ إِلاَّ ما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ (نمل 90)
هر كس كار بد را انجام دهد آنها به رو در آتش سرنگون شوند آيا جز در مقابل اعمالى كه مى‏كرده‏ايد سزايتان مى‏دهند

نکته بسیار تأمل برانگیزِ دو آیه فوق این است که در این دو آیه خداوند نمی فرمایند (( من جاء بالحسنات )) و یا ((من جاء بالسیئات )) بلکه برای ایمنی از فزع و وحشت روز قیامت آوردن یک حسنه را کافی می داند و برای سرنگونی در آتش تنها آوردن یک سیئه را .
حال سوال اساسی این است که کدام حسنه است که اگر در فردای قیامت بیاوریم از وحشت و سختی روز قیامت در امان میمانیم ؟
و کدام سیئه است که آدمی را به رو و صورت در جهنم می افکند؟
در روضة الواضعین ص 106 آمده است که امام باقر علیه السلام فرمود: مراد از حسنه ولایت و روش علی علیه السلام است و مراد از سیئه دشمنی و بغض و کینه ی اوست که با آن هیچ عملی مقبول نمیگردد
در کافی از امام صادق علیه السلام از پدر بزرگوارشان از امیر مؤمنان روایت شده است که در مورد این آیه فرموده اند: حسنه، شناخت ولایت و محبت ما اهل بیت است و سیئه، انکار ولایت و دشمنی با ما اهل بیت است
(کافی،ج1،ص185،ح14)

همانطور که مشاهده کردید و در آیه ی ذیل هم به آن تصریح و تأکید شده است
در قرآن مهمترین نشانه ی ایمان، حب و بغض و دوستی و دشمنی با دوستان و دشمنان خدا و اولیای خدا است
مومن با کسی که با خدا و رسولش مخالفت کند محال است که دوستی کند حتی اگر آن مخالفت کنندگان عزیزترین کسان آن شخص باشد:

اعوذ بالله من الشیطان الرجیم
بسم الله الرحمن الرحیم




لَا تَجِدُ قَوْمًا یُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْیَوْمِ الْآخِرِ یُوَادُّونَ مَنْ حَادَّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَلَوْ کَانُوا آبَاءهُمْ أَوْ أَبْنَاءهُمْ أَوْ إِخْوَانَهُمْ أَوْ عَشِیرَتَهُمْ أُوْلَئِکَ کَتَبَ فِی قُلُوبِهِمُ الْإِیمَان ﴿۲۲-مجادله﴾



هیچ قومی را که ایمان به خدا و روز قیامت دارد نمی‏یابی که با مخالفان خدا و رسولش دوستی کنند، هر چند پدران یا فرزندان یا برادران یا خویشاوندان آنها باشند، آنها کسانی هستند که خدا ایمان را بر صفحه قلوبشان نوشته (۲۲)






بعلاوه بحث تکمیلی را هم میتوانید در پست حقیقت ایمان و کفر چیست؟ پیگیری کنید.
این تاپیک هم بسیار می تواند مفید باشد
کمکم کنید:: فقط خدا را دوست دارم، اهل بیت را نه!
یا علی و التماس دعای فراوان!!
جون من پدر مادر من رو هم اگه شد دعا کنید حالا منم دعا نکردید مسئله ای نیست

[احمد ذبیحی]

ای بابا حالا این برادر دیدبان یه چیزی گفت اشگالی نداره . حب که نه ولی ظاهرا بقض به روحانیون در ایشون کمی متبلورتراست نسبت به روحانیت لکن از افاضات ایشون چنان نمایان است که با فرمایشات روحانی فارق از "ات" و " یون" اصلا مخالفتی نداشته بنده به ضرس قاطع توشیح تشویش اذهان را مردود دانسته .

---

(۸/شهریور/۹۰ ۲۳:۳۳)علی 110 نوشته است:  حب که به حرف نیست دوست من

شما نمیتونی ادعا بکنی استقلالی هستی و در ورزشگاه در جایگاه هواداران پرسپولیس بنشینی و کاری کنی که باعث خوشحالی پرسپولیسی ها بشه

مسئله بسیار ساده هست

حب اگر واقعی باشه باعث میشه محب کاری نکنه که محبوبش ناراحت بشه و اتفاقاً کارهایی میکنه که محبوبش رو خوشحال کنه

خوب اهل بیت بیش از هر چیزی از چه چیز بیزارند؟
از معصیت و نافرمانی خدا

و بیش از هر چیزی از چه چیز خوشحال میشوند؟
اطاعت خدا


اما اگر کسی بالاترین عبادات رو هم به جا بیاره اما حب اهل بیت رو نداشته باشه، حقیقت ایمان در قلبش وجود نداره
چون ایمان چیزی هست که در قلب مینشیند و هر چیز که در قلب وارد شود از جنس حب و بغض است

و خدا در قرآن تعیین کرده که محبت و بغض چه کسی نشانه ی حقیقی ایمان است

و اگه دوستان مقاله ی اصلی رو هم با دقت مطالعه فرمایند میبینند که بر طبق روایات

ایمان و اعتقاد درست و حب و بغض مورد رضای خدا زیر بنایی است که بعد از آن باید با اعمال صالح ساختمان دین بر این زیر بنا ساخته شود و اعتقاد و حب و بغض ریشه ی ایمان است و میوه ی آن عمل صالح است
متأسفانه گویا مقاله اصلی رو دوستان با دقت مطالعه نفرمودند

[mohebALI]

(۱۰/آذر/۸۹ ۱۶:۳۴)علی 110 نوشته است:  مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ خَيْرٌ مِنْها وَ هُمْ مِنْ فَزَعٍ يَوْمَئِذٍ آمِنُونَ (نمل 89)
هر کس كارِ نيك را بیاورد پاداشى بهتر از آن دارد و آنان از وحشت آن روز ايمنند
وَ مَنْ جاءَ بِالسَّيِّئَةِ فَكُبَّتْ وُجُوهُهُمْ فِي النَّارِ هَلْ تُجْزَوْنَ إِلاَّ ما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ (نمل 90)
هر كس كار بد را انجام دهد آنها به رو در آتش سرنگون شوند آيا جز در مقابل اعمالى كه مى‏كرده‏ايد سزايتان مى‏دهند

نکته بسیار تأمل برانگیزِ دو آیه فوق این است که در این دو آیه خداوند نمی فرمایند (( من جاء بالحسنات )) و یا ((من جاء بالسیئات )) بلکه برای ایمنی از فزع و وحشت روز قیامت آوردن یک حسنه را کافی می داند و برای سرنگونی در آتش تنها آوردن یک سیئه را .
حال سوال اساسی این است که کدام حسنه است که اگر در فردای قیامت بیاوریم از وحشت و سختی روز قیامت در امان میمانیم ؟
و کدام سیئه است که آدمی را به رو و صورت در جهنم می افکند؟

(۱۰/آذر/۸۹ ۱۶:۳۴)علی 110 نوشته است:  در روضة الواضعین ص 106 آمده است که امام باقر علیه السلام فرمود: مراد از حسنه ولایت و روش علی علیه السلام است و مراد از سیئه دشمنی و بغض و کینه ی اوست که با آن هیچ عملی مقبول نمیگردد
در کافی از امام صادق علیه السلام از پدر بزرگوارشان از امیر مؤمنان روایت شده است که در مورد این آیه فرموده اند: حسنه، شناخت ولایت و محبت ما اهل بیت است و سیئه، انکار ولایت و دشمنی با ما اهل بیت است
(کافی،ج1،ص185،ح14)

(۱۰/آذر/۸۹ ۱۶:۳۴)علی 110 نوشته است:  همانطور که مشاهده کردید و در آیه ی ذیل هم به آن تصریح و تأکید شده است
در قرآن مهمترین نشانه ی ایمان، حب و بغض و دوستی و دشمنی با دوستان و دشمنان خدا و اولیای خدا است
مومن با کسی که با خدا و رسولش مخالفت کند محال است که دوستی کند حتی اگر آن مخالفت کنندگان عزیزترین کسان آن شخص باشد:

لَا تَجِدُ قَوْمًا یُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْیَوْمِ الْآخِرِ یُوَادُّونَ مَنْ حَادَّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَلَوْ کَانُوا آبَاءهُمْ أَوْ أَبْنَاءهُمْ أَوْ إِخْوَانَهُمْ أَوْ عَشِیرَتَهُمْ أُوْلَئِکَ کَتَبَ فِی قُلُوبِهِمُ الْإِیمَان ﴿۲۲-مجادله﴾
هیچ قومی را که ایمان به خدا و روز قیامت دارد نمی‏یابی که با مخالفان خدا و رسولش دوستی کنند، هر چند پدران یا فرزندان یا برادران یا خویشاوندان آنها باشند، آنها کسانی هستند که خدا ایمان را بر صفحه قلوبشان نوشته (۲۲)

[علی 110]

(۱۰/آذر/۸۹ ۱۶:۳۴)علی 110 نوشته است:  همه ی ما در این دنیا مسافریم
هر مسافر برای مسافرت به دو چیز نیاز دارد
یکی توشه ی سفر و دیگری مرکب
همه ی شما شنیده اید که توشه ی راه تقوا است،
اما شما حالا هی تقوا داشته باش و هی توشه جمع کن، بدون مرکب کجا می‌خواهی بروی؟!!!!!
اما مرکب چیست؟
بله مرکب همان حب خدا و محبوبین خداست یعنی اهل بیت و بغض و دشمنیِ دشمنان خدا ودشمنان دوستان خدا

در خصوص اینکه مرکب ولایت امیرالمؤمنین و اولاد طاهرینشان صلوات‌الله‌علیهم‌اجمعین است و بغض دشمنان ایشان حدیث نبوی بسیار زیبا و ارزشمند ذیل بسیار تأمّل‌برانگیز است:

مردى است كه در جهاد و پيكار راه خدا شركت كند و در اين راه كشته شود در حال حمله به دشمن نه فرار.
حوران بهشتى و خزينه‌داران آنجا، انتظارِ آمدن روح او را دارند و فرشته‌هاى زمين پيوسته انتظار آمدن حوران بهشتى را دارند كه به سوى او بيايند، با ملائكه و خزّان بهشت،
اما نمى‌آيند.
فرشته‌هاى زمين كه اطراف اين مقتول هستند، مي‌گويند چرا حوران بهشتى پيش اين شخص نيامدند و چرا خازنان بهشت نمى‌آيند.
از بالاى آسمان هفتم به آن‌ها مى‌گويند:
اى ملائكه به افق آسمان‌ها و پائين آن تماشا كنيد!
آن‌ها توحيد و ايمان به پيامبر و نماز و زكات و صدقه و اعمال نيكوى او را مى‌بينند که در آسمان نگه داشته شده‌اند و درهاى آسمان به روى آنها بسته است، همچون قافله‌اى بزرگ شرق و غرب و شمال و جنوب را فرا گرفته‌اند.
ملائكه‌اى كه مأمور حمل اين اعمال هستند فرياد مي‌زنند:
چه شده كه درب‌هاى آسمان را نمى‌گشايند تا با اعمال این شهید داخل شويم؟!
خداوند دستور مي‌دهد.
درب‌هاى آسمان باز مى‌شود.
سپس ندایى مي‌رسد که می‌گوید:
اى ملائكه! اگر مى‌توانيد داخل شويد؛ بال و پر آنها توان ندارد و نمى‌توانند با آن اعمال بالا روند.
مي‌گويند: خدايا ما نمى‌توانيم با اين اعمال بالا بيائيم،
منادىِ پروردگار فرياد مي‌زند:
اى ملائكه، شما نمى‌توانيد اين اعمال سنگين را بالا بياوريد ، بايد مركب‌هاى مخصوص آن‌ها اين اعمال را بياورند و در بهشت قرار دهند.
ملائكه مي‌گويند مركب مخصوص آن‌ها چيست‌؟
مى‌فرمايد: چه عملى از او آورده‌ايد؟!
مى‌گويند: اعتقاد به وحدانيت تو و ايمان به پيامبر صلّى اللّٰه عليه و آله.
خداوند مي‌فرمايد: مركب اين اعتقادها، دوستى على برادر پيامبر است و دوستى ائمه طاهرين عليهم السّلام، فقط در صورتی که اين موالات را داشته باشد، مي‌تواند اين اعمال را به بهشت برساند!
وقتى دقت مي‌كنند، مى‌بينند با تمام اين اعمالى كه دارد، اما موالات با على و ائمه طاهرين و دشمنى با دشمنان آن‌ها را ندارد.
خداوند به ملائكه مى‌فرمايد:
اين اعمال را رها كنيد و برويد به محل خود از ملكوت تا آنها كه شايسته حمل و بردن اين اعمال هستند بيايند و آنها را به جایى كه شايسته است ببرند،
آن فرشته‌ها مي‌روند به محلى كه مخصوص آنها است.
سپس خداوند به شراره‌هاى آتش دستور مي‌دهد آنها را فرا مى‌گيرند و به داخل جهنم مى‌كشانند
زيرا صاحب اين اعمال داراى مركب ولايت على و ائمه طاهرين عليهم السّلام نيست.
آن ملائكه اين اعمال را به واسطه نداشتن محبت على امير المؤمنين عليه السّلام بَدَل به گناه و بلا مي‌كنند و خداوند اين ملائكه را بر آن اعمال به صورت شيرهایی مسلط‍‌ مى‌گرداند و آن اعمال شبيه كلاغ و سوسك هستند از دهان اين شيرها شراره‌هائى خارج مى‌شود و آن اعمال را مى‌سوزاند
تمام اعمالش از بين مي‌رود فقط‍‌ مى‌ماند دوستى او با دشمنان على عليه السّلام و انكار ولايت على عليه السّلام
اين عمل را در وسط‍‌ جهنم قرار مي‌دهند. (التفسير العسکری علیه السلام: ج۱، ص۷۶)
[و این است تأویل آیه ۲۷ از سوره فصلت که خدا می‌فرماید:
«فَلَنُذيقَنَّ الَّذينَ كَفَرُوا عَذاباً شَديداً وَ لَنَجْزِيَنَّهُمْ أَسْوَأَ الَّذي كانُوا يَعْمَلُونَ *
به يقين به كافران عذاب شديدى مى‌چشانيم، و آن‌ها را به بدترين اعمالى كه انجام مى‌دادند كيفر مى‌دهيم.»
فَلَنُذِیقَنَّ الَّذِینَ کَفَرُوا بِتَرْکِهِمْ وَلَایَهًَْ أَمِیرِ‌الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) عَذاباً شَدِیداً فِی الدُّنْیَا وَ لَنَجْزِیَنَّهُمْ أَسْوَأَ الَّذِی کانُوا یَعْمَلُونَ فِی الْآخِرَهًِْ.
به فرمایش امام صادق (علیه السلام) یعنی در آخرت کسانی را که ولایت علی علیه‌السلام را ترک کردند براساس بدترین اعمالشان که ترک ولایت علی علیه‌السلام است مجازات می‌کنیم.
فَلَنُذِیقَنَّ الَّذِینَ کَفَرُوا بِتَرْکِهِمْ وَلَایَهًَْ أَمِیرِ‌الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) عَذاباً شَدِیداً فِی الدُّنْیَا وَ لَنَجْزِیَنَّهُمْ أَسْوَأَ الَّذِی کانُوا یَعْمَلُونَ فِی الْآخِرَهًِْ. (الکافی (ثقة الاسلام کلینی): ج۱، ص۴۲۱)]


متن عربی حدیث شریف:
رَجُلٌ حَضَرَ اَلْجِهَادَ فِي سَبِيلِ اَللَّهِ تَعَالَى، فَقُتِلَ مُقْبِلاً غَيْرَ مُدْبِرٍ، وَ اَلْحُورُ اَلْعِينُ يَتَطَلَّعْنَ إِلَيْهِ، وَ خُزَّانُ اَلْجِنَانِ يَتَطَلَّعُونَ [إِلَى] وُرُودِ رُوحِهِ عَلَيْهِمْ [وَ أَمْلاَكُ اَلسَّمَاءِ] وَ أَمْلاَكُ اَلْأَرْضِ يَتَطَلَّعُونَ [إِلَى] نُزُولِ حُورِ اَلْعِينِ إِلَيْهِ، وَ اَلْمَلاَئِكَةُ خُزَّانُ اَلْجِنَانِ ، فَلاَ يَأْتُونَهُ. فَتَقُولُ مَلاَئِكَةُ اَلْأَرْضِ حَوَالَيْ ذَلِكَ اَلْمَقْتُولِ:
مَا بَالُ اَلْحُورِ [اَلْعِينِ] لاَ يَنْزِلْنَ إِلَيْهِ وَ مَا بَالُ خُزَّانِ اَلْجِنَانِ لاَ يَرِدُونَ عَلَيْهِ
فَيُنَادَوْنَ مِنْ فَوْقِ اَلسَّمَاءِ اَلسَّابِعَةِ:
يَا أَيَّتُهَا اَلْمَلاَئِكَةُ، اُنْظُرُوا إِلَى آفَاقِ اَلسَّمَاءِ [وَ] دُوَيْنِهَا.
فَيَنْظُرُونَ، فَإِذَا تَوْحِيدُ هَذَا اَلْعَبْدِ [اَلْمَقْتُولِ] وَ إِيمَانُهُ بِرَسُولِ اَللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ، وَ صَلاَتُهُ وَ زَكَاتُهُ، وَ صَدَقَتُهُ، وَ أَعْمَالُ بِرِّهِ كُلُّهَا مَحْبُوسَاتٌ دُوَيْنَ اَلسَّمَاءِ، وَ قَدْ طَبِقَتْ آفَاقُ اَلسَّمَاءِ كُلُّهَا كَالْقَافِلَةِ اَلْعَظِيمَةِ قَدْ مَلَأَتْ مَا بَيْنَ أَقْصَى اَلْمَشَارِقِ وَ اَلْمَغَارِبِ، وَ مَهَابِّ اَلشَّمَالِ وَ اَلْجَنُوبِ تُنَادِي أَمْلاَكُ تِلْكَ اَلْأَفْعَالِ اَلْحَامِلُونَ لَهَا، اَلْوَارِدُونَ بِهَا:
مَا بَالُنَا لاَ تُفْتَحُ لَنَا أَبْوَابُ اَلسَّمَاءِ لِنَدْخُلَ إِلَيْهَا بِأَعْمَالِ هَذَا اَلشَّهِيدِ
فَيَأْمُرُ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بِفَتْحِ أَبْوَابِ اَلسَّمَاءِ،
فَتُفْتَحُ،
ثُمَّ يُنَادَى هَؤُلاَءِ اَلْأَمْلاَكُ:
اُدْخُلُوهَا إِنْ قَدَرْتُمْ.
فَلاَ تُقِلُّهَا أَجْنِحَتُهُمْ، وَ لاَ يَقْدِرُونَ عَلَى اَلاِرْتِفَاعِ بِتِلْكَ اَلْأَعْمَالِ. فَيَقُولُونَ:
يَا رَبَّنَا لاَ نَقْدِرُ عَلَى اَلاِرْتِفَاعِ بِهَذِهِ اَلْأَعْمَالِ.
فَيُنَادِيهِمْ مُنَادِي رَبِّنَا عَزَّ وَ جَلَّ:
يَا أَيَّتُهَا اَلْمَلاَئِكَةُ لَسْتُمْ حَمَّالِي هَذِهِ اَلْأَثْقَالِ [اَلصَّاعِدِينَ بِهَا] إِنَّ حَمَلَتَهَا اَلصَّاعِدِينَ بِهَا - مَطَايَاهَا - اَلَّتِي تَرْفَعُهَا إِلَى دُوَيْنِ اَلْعَرْشِ، ثُمَّ تُقِرُّهَا فِي دَرَجَاتِ اَلْجِنَانِ.
فَتَقُولُ اَلْمَلاَئِكَةُ:
يَا رَبَّنَا مَا مَطَايَاهَا
فَيَقُولُ اَللَّهُ تَعَالَى: وَ مَا اَلَّذِي حَمَلْتُمْ مِنْ عِنْدِهِ
فَيَقُولُونَ: تَوْحِيدَهُ لَكَ، وَ إِيمَانَهُ بِنَبِيِّكَ.
فَيَقُولُ اَللَّهُ تَعَالَى:
فَمَطَايَاهَا مُوَالاَةُ عَلِيٍّ أَخِي نَبِيِّي، وَ مُوَالاَةُ اَلْأَئِمَّةِ اَلطَّاهِرِينَ، فَإِنْ أُتِيَتْ فَهِيَ اَلْحَامِلَةُ اَلرَّافِعَةُ اَلْوَاضِعَةُ لَهَا فِي اَلْجِنَانِ. فَيَنْظُرُونَ فَإِذَا اَلرَّجُلُ مَعَ مَا لَهُ مِنْ هَذِهِ اَلْأَشْيَاءِ، لَيْسَ لَهُ مُوَالاَةُ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ وَ اَلطَّيِّبِينَ مِنْ آلِهِ، وَ مُعَادَاةُ أَعْدَائِهِمْ.
فَيَقُولُ اَللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى لِلْأَمْلاَكِ اَلَّذِينَ كَانُوا حَامِلِيهَا:
اِعْتَزِلُوهَا، وَ اِلْحَقُوا بِمَرَاكِزِكُمْ مِنْ مَلَكُوتِي لِيَأْتِهَا مَنْ هُوَ أَحَقُّ بِحَمْلِهَا، وَ وَضْعِهَا فِي مَوْضِعِ اِسْتِحْقَاقِهَا.
فَتَلْحَقُ تِلْكَ اَلْأَمْلاَكُ بِمَرَاكِزِهَا اَلْمَجْعُولَةِ لَهَا.
ثُمَّ يُنَادِي مُنَادِي رَبِّنَا عَزَّ وَ جَلَّ:
يَا أَيَّتُهَا اَلزَّبَانِيَةُ تَنَاوَلِيهَا، وَ حُطِّيهَا «إِلىٰ سَوٰاءِ اَلْجَحِيمِ»، لِأَنَّ صَاحِبَهَا لَمْ يَجْعَلْ لَهَا مَطَايَا مِنْ مُوَالاَةِ عَلِيٍّ وَ اَلطَّيِّبِينَ مِنْ آلِهِ عَلَيْهِمُ اَلسَّلاَمُ.
قَالَ [رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ]: فَتَنَاوَلَ تِلْكَ اَلْأَمْلاَكُ، وَ يُقَلِّبُ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ تِلْكَ اَلْأَثْقَالَ أَوْزَاراً وَ بَلاَيَا عَلَى بَاعِثِهَا لِمَا فَارَقَتْهَا مَطَايَاهَا مِنْ مُوَالاَةِ أَمِيرِ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ وَ نَادَتْ تِلْكَ اَلْمَلاَئِكَةُ إِلَى مُخَالَفَتِهِ لِعَلِيٍّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ، وَ مُوَالاَتِهِ لِأَعْدَائِهِ. فَيُسَلِّطُهَا اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ وَ هِيَ فِي صُورَةِ اَلْأَسْوَدِ عَلَى تِلْكَ اَلْأَعْمَالِ، وَ هِيَ كَالْغِرْبَانِ وَ اَلْقَرْقَسِ فَتَخْرُجُ مِنْ أَفْوَاهِ تِلْكَ اَلْأَسْوَدِ نِيرَانٌ تُحْرِقُهَا، وَ لاَ يَبْقَى لَهُ عَمَلٌ إِلاَّ أُحْبِطَ وَ يَبْقَى عَلَيْهِ مُوَالاَتُهُ لِأَعْدَاءِ عَلِيٍّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ وَ جَحْدُهُ وَلاَيَتَهُ.