پاسخ جوانان شیعی به پرسش های وهابیان

[mostafa1367]

بسم رب الانباء والمرسلین
سلام
قصد دارم به یک سری از سولاتی که وهابیان ایجاد نموده اند از
کتاب :پاسخ جوانان شیعی به پرسش های وهابیان
نویسنده : محمد طبری
ناشر : نشر مشعر
چاپ : دار الحدیث
نوبت چاپ : دوم-زمستان 1386
پاسخ بدم
اگه نظر دوستان موافق با ادامه این مطلب باشه دوباره ادامه می دم
سوال
انسان فقط بنده خداست پس چرا می گویید عبدالرسول یا عبدالحسین و ... ؟
پاسخ
عبودیت در معانی مختلفی به کار می رود
1 ) عبودیت در مقابل الوهیت:
روشن است که استعمال عبودیت در چنین موردی به معانی مملوک بودن انسان ، خالق بودن خداوند متعال و مخلوق بودن انسان است. در این استعمال ، از آنجا که عبودیت ، رمز مخلوق بودن است فقط به اسم خداوند متعال اضافه می شود و می گویند (عبد الله ) زیرا :
هیچ موجودی در آسمان وزمین نیست جز آنکه خدا را بنده و فرمان بردار است ( سوره مریم آیه 93 )
همچنین قرآن به نقل از حضرت مسیح می فرماید
من بنده خدایم ، او کتاب آسمانی به من داده و مرا پیامبر قرار داده است ( سوره مریم آیه 30 )
2 )عبودیت قرار دادی :
چنین عبودیتی ناشی از غلبه و پیروزی انسانی بر دیگر انسان در میدان جنگ است .دین اسلام ، این نوع عبودیت را تحت شرایطی خاص که در فقه بیان شده پذیرفته است . اختیار افرادی که در جنگ به دست مسلمانان اسیر می شوند ، با حاکم شرع است و او می تواند یکی از راههای سه گانه را برگزیند ، آزاد سازی اسیران بدون دریافت غرامت ، آزاد سازی اسیران با دریافت غرامت و در اسارت نگه داشتن آن ها
در صورت سوم فرد اسیر ( عبد ) مسلمانان محسوب می شود و به همین دلیل در کتب فقهی ، بابی به نام << عبید واماء >> منعقد شده است . به عنوان مثال ، قرآن می فرماید:
وَ أَنکِحُواْ الْأَیَامَى‏ مِنکمُ‏ْ وَ الصَّالِحِینَ مِنْ عِبَادِکمُ‏ْ وَ إِمَائکُمْ إِن یَکُونُواْ فُقَرَاءَ یُغْنِهِمُ اللَّهُ مِن فَضْلِهِ وَ اللَّهُ وَاسِعٌ عَلِیمٌ(32)
مردان و زنان بی همسر خود را همسر دهید . همچنین غلامان و کنیزان صالح و درستکارتان را اگر فقیر و تنگدست باشند . خداوند از فضل خود آنان را بی نیاز می سازد . خداوند گشایش دهنده و آگاه است. ( سوره نور آیه 32 )
در این آیه خداوند اسیران جنگی را بندگان و کنیزان مسلمانان می داند و می فرماید ( ... عِبَادِکمُ‏ْ وَ إِمَائکُم ... ) در اینجا عبد به نام غیر خداوند اضافه شده است .
3 ) عبودیت :
در اینجا عبودیت به معانی اطاعت و فرمانبرداری است و در کتاب های لغت این معنی آمده است ( کتاب لسان العرب و القاموس المحیط ، ماده عبد )
بنابراین ، در نا مهایی مانند عبدالرسول و عبدالحسین معانی سوم مورد نظر است . عبدالرسول وعبدالحسین یعنی مطیع پیامبر (ص )وامام حسین (ع ) و بی شک چون اطاعت از پیامبر و اولی الامر واجب است هر مسلمانی مطیع پیامبر و ائمه بعد از ایشان می باشد:
اطاعت کنید خدا را و پیامبر خدا و اولی الامر ( اوصیای پیامبر ) را.... سوره نساء آیه 59
براساس این آیه قرآن کریم پیامبر را مطاع و مسلمانان را مطیع معرفی کرده است و اگر همین معنا را در نام فرزند خود بگنجاند ، نه تنها قابل سر زنش نیست که شایسته ستایش است ما افتخار می کنیم که مطیع پیامبر ( ص ) و حضرت امام حسین ( ع ) باشیم و به فرمان آنها گوش فرا دهیم . البته واضح است که میان عبدارسول و عبدالله بودن منافاتی نیست و انسان در عین حال که عبد خداوند است مطیع پیامبر نیزهست زیرا دانستم که عبودیت درمورد خداوند ، عبودیت تکوینی وناشی از خالقیت حق است ، اما عبودیت انسانها را به اطاعت از پیامبر ( ص ) ناشی از تشریع و دستور خداوند می باشد که انسان ها را به اطاعت از پیامبر می خواند و پیامبر را مطاع می نامد . میان این دو استعمال ، فاصله و تفاوت بسیار است

[Abasaleh]

سلام.
لطفا لینک دانلود این کتاب را در بخش معرفی کتاب قرار دهید.
موفق و سربلند باشید.
یا علی.

[mostafa1367]

بسم رب الانبیاء و المرسلین
سلام خدمت تمام دوستان عزیز امروز هم به دوتا دیگه از سوالات وهابیون رو از
کتاب :پاسخ جوانان شیعی به پرسش های وهابیان
نویسنده : محمد طبری
ناشر : نشر مشعر
چاپ : دار الحدیث
نوبت چاپ : دوم-زمستان 1386
پاسخ می دیم
سوال اول :
شیعه می گوید : حضرت مهدی ( عج ) پس از ظهور ،طبق حکم آل داود قضاوت می کند در این صورت شریعت حضرت محمد ( ص ) که نسخ کننده همه شریعت هاست ، چه می شود ؟
منظور کلی این سوال این است که حضرت مهدی ( عج ) ناسخ دین اسلام خواهد شد
جواب سوال اول :
شیوه قضاوت حضرت داود این بود که با ذکاوت و هوش سرشار خدادای ، حقیقت نزاع را کشف و طبق علم خود عمل می کرد و نیازی به شاهد و بینه نداشت
از برخی راوایات استفاده می شود که حضرت مهدی ( عج ) نیز در مقام داوری ، از همین راه وارد می شود ، چنان که آمده است :
اِذَا قَامَ قَائمُ آلِ مُحَمَّدٍ ( ع ) حَکَمَ بِحُکمِ دَاوُدَ وَ سُلَیمَانَ لاَ یَساَلُ النَّاسُ بَیَّنَةً ( بحارالانوار جلد 52 ص 320 حدیث شماره 24 )
اکنون پرسش این است : آیا عمل قاضی به علم خود ، مغایر با شریعت اسلام است یا یکی از طرق قضاوت در اسلام همین است ؟
کسانی که معتقدند قاضی پاکدامن می تواند در مقام داوری ، به علم خود عمل کند ، منکر این نیستند که یکی از ابزارهای قضاوت ، بینه است ، که عبارت است از دو شاهد عادل . نویسنده تصور کرده است عمل به علم ، به معنای طرد دیگر ابزارهای قضاوت است ، در حالی که این شیوه توسعه ابزار قضاوت است . از حسن اتفاق ، گروهی از فقهای اهل سنت معتقدند قاضی در مواردی می تواند به علم خود عمل کند . ربیع می گوید : مذهب شافعی بر این عقیده است که قاضی به علم خود عمل می کند و اگر در این فتوا توقف کرد به خاطر فساد دستگاه قضاوت است. ابو یوسف شاگرد ابو حنیفه و مُزَنی پیرو مکتب شافعی بر همین نظریه فتوا داداند. حتی میگویند : شافعی در کتاب ( امّ ) و در رساله خود ، در حجیت اصول ، بر این مسئله تصریح کرده است.
ابو حنیفه و محمد بن حسن شیبانی می گویند اگر پیش از انتصاب به قضاوت ، از جریان آگاه گردد و موضوع نزاع مربوط به قلمرو قضاوت باشد ، می تواند به علم خود عمل کند ( خلاف ، شیخ طوسی ، کتاب قضا،مسئله 41 ، و در این مسئله به مغنی ابن قدامه ،جلد 10 ،صفحه 140 و 141 مراجعه شود )
هیچ کس تصور نکرده است که اگر کسی گفت قاضی به علم خود عمل کند ، این به معنای ترک شریعت اسلام و عمل به شریعت منسوخ است
مشکل ما با گردآورنده ( شخصی که سوال بالا را مطرح کرده ) پرسشها این است که ایشان فاقد آگاهی های علمی و فقهی است و گرنه با او به گونه ای دیگر سخن می گفتیم
سوال دوم :
گفته می شود که شیعه معتقد است : ائمه در پلوی مادرانشان هستند و از ران راست متولد می شوند !!!!؟
پاسخ :
نخستین در این پرسش آن است که می گویند شیعه معتقد است ... ، در حالی که این جزو اعتقادات شیعه نیست . تنها در کتابی چنین خبری وارد شده و در کتاب اثبات الوصیه مسعودی ، در صفحه ای ( 196 ) که او نشان داده ، جز این جمله چیزی نیست ( ولادت امام رضا ( ع ) به سان ولادت نیاکانش بوده و رشد و پرورش او نیز مانند آنها بود ) و مقصود از این جمله آن است که او در محیطی پاک ، روحانی و نورانی پرورش یافت ، چنانکه پدران بزرگوار او نیز درچنین محیطی رشد یافتند.
فرض کنید چنین جمله ای در کتاب آمده است ولی هرچه که در کتاب ها آمده ، عقیده شیعه نیست ، عقیده شیعه کتاب خدا و سنت قطعی پیامبر و روایات متواتر از ائمه استوار است نه یک روایت ناشناخته .
گرد آورندگان این پرسش ها ما را با مبانی خود مقایسه می کند . پایه گذاران مذهب او کسانی هستند که خبر واحد را در عقاید حجت می دانند ، در حالی که شیعه به شدت آن را نفی می کند
خدا نگهدار همه شما دوستان باشد
یاحق

[mostafa1367]

سلام من از روی خود کتاب تایپ می کنم و متاسفانه کل کتاب رو تایپ شده ندارم در اینترنت هم جستوجو کردم ولی کتاب رو پیدا نکردم

[محمود]

(۲۵/مرداد/۹۰ ۱۵:۴۰)mostafa1367 نوشته است:  سلام من از روی خود کتاب تایپ می کنم و متاسفانه کل کتاب رو تایپ شده ندارم در اینترنت هم جستوجو کردم ولی کتاب رو پیدا نکردم

کسی از اشناها اسکنر نداره؟

[mostafa1367]

نقل قول:کسی از اشناها اسکنر نداره؟

متاسفانه کسی روآشنا ندارم که اسکنر داشته باشه

[حلما]

لینک کتاب ارزشمند "پاسخ جوان شیعی به پرسش های وهابیان":
http://hajj.ir/hadjwebui/library/wfViewB...ookId=1341

[mostafa1367]

بسم رب الانبیا والمرسلین
سلام خدمت تمام دوستان همان طور که در دو تایپ گذشته هم گفته شد منبع این نوشته ها
کتاب :پاسخ جوانان شیعی به پرسش های وهابیان
نویسنده : محمد طبری
ناشر : نشر مشعر
چاپ : دار الحدیث
نوبت چاپ : دوم-زمستان 1386
سوال 1 :

علي بن ابي طالب (عليه السلام) خوارج را كافر نمي داند، چرا شما بهترين ياران پيامبر و همسران او را كافر مي خوانيد؟

پاسـخ

ما هيچ گاه كسي را تكفير نكرده ايم. تنها اعمال وكردار افراد را محك زده ايم واعمال بهترين گواه بر هويت فرد است. اگر به راستي تكفير كاري ناپسند است (كه بدون ملاك تكفير كردن، زشت ترين كارهاست) شما سلفي ها گوي سبقت را ربوده، درتكفير قهرمانيد. پيشواي شما محمدبن عبدالوهاب دركتاب كشف الشبهات، جز پيروان خود، همه مسلمانان را تكفير مي كند و هر چه كه بخواهيد بر اين مطلب او پرده پوشي كنيد، عمل او بهترين گواه بر نظر او درباره مسلمانان است.

او با مسلمانان نجد و يمن و حجاز نبرد كرد و غارتگري نمود و همه آن ها را كافر و بت پرست خواند. امروز هم فرزندان اين سلف! ابزار تكفير را به دست گرفته و انسان هاي بي گناه و افراد معصوم وگويندگان لاإله إلاّ الله و كساني كه مي گويند اللهُ رَبُّنا، محمّدٌ رسولنا، الكعبة قبلتُنا و القرآن كتابنا را با فريب دادن افرادي به نام عمليات شهادت طلبانه مي كشند و هيچ كاري به كافران و مشركان واقعي ندارند! و كتب فتوايي علماي وهّابي پر است از تكفير مسلمانان كه هيچ جاي انكار نيست

سوال 2 )

روايات مختلفي درباره نام مادر، زمان تولّد و سن حضرت مهدي در هنگام ظهور، محل آن حضرت و مدت غيبت و مدت حكومتش وجود دارد، كدام يك از آن ها صحيح است؟

پاسـخ

مسأله حضرت مهدي ـ عجّل الله تعالي فرجه الشريف ـ و اين كه در برهه اي از زمان، فردي از خاندان پيامبر (صلي الله عليه وآله) ، از نسل حسين (عليه السلام) ظهور خواهد نمود و جهان را پر از عدل و داد خواهد كرد، از مسلّمات عقايد اسلامي است. خوشبختانه محدثان اهل سنت كتاب هاي ارزنده اي درباره حضرت مهدي به نگارش درآورده اند و در اين سال هاي واپسين، در عربستان سعودي كتابي با نام «بين يدي الساعه» منتشر شده و حق مطلب را ادا كرده است.

از نظر شيعه و نيز از نظر بيش از چهل تن علماي بزرگ اهل سنت، مهدي فرزند امام عسكري (عليه السلام) ديده به جهان گشوده و مدتي در دامان آن حضرت پرورش يافته و پس از رحلت حضرت، در غيبت به سر برده است.

خصوصيات زندگي آن حضرت، كه جنبه اعتقادي ندارد، چندان مهم نيست; و نام مادرش نرجس باشد يا ريحانه و يا سوسن، در اين اعتقاد تزلزلي ايجاد نمي كند و همچنين بقيه پرسش ها كه مطرح شدهاست.

آنچه قطعي است اين كه حضرت در همين جهان زندگي مي كند. جايگاه خاصي ندارد و اگر هم باشد، زندگي او در آنجا پيوسته نيست و اگر در برخي از ادعيه آمده است: كاش مي دانستم كجا هستي؟ در كدام زميني يا در كدام... آيا در رضوي هستي يا در ذي طوي يا غير آن؟ همه اين ها نوعي اظهار علاقه به آن حضرت است، نه اين كه حضرتش در اين نقاط به سر ببرد.

شگفت اينجاست كه گرد آورنده پرسش ها، دعاي ندبه را تحريف كرده، چيزهايي هم بر آن افزوده است; مانند پس از جمله «أَ بِرَضْوَي أَوْ غَيْرِهَا أَمْ ذِي طُوًي» چند نقطه گذارده و اين جمله ها را آورده است: «أم في اليمن بوادي شمروخ أم في الجزيرة الخضراء...!» بايد بر اين امانت در نقل آفرين گفت.

پس اصل عقيده، كه مورد اتفاق تمام فرق و مذاهب و علماي شيعه است، مطلبي است و فروع و شاخه ها كه جنبه اعتقادي ندارد، مطلب ديگر. بايد موضوع نخست را از موضوع دوم جدا ساخت.

عين اين مطلب در معراج پيامبر وجود دارد. اصل معراج مسلّم است و بخشي از روايات آن متواتر، امّا قسمت هاي ديگر آن، كه به صورت اخبار آحاد نقل شده، ارتباطي به عقيده ندارند و نمي توان به خاطر مشكلات آن ها در اصل معراج ترديد كرد.
سوال 3 )

در حديثي آمده است كه علي بن ابي طالب فرموده اند: زماني مي آيد كه حدود در آن جاري نمي شود. مال مردم را به ناحق مي خورند. با دوستان خدا دشمني مي شود و با دشمنان خدا دوستي. پرسيدند: اگر ما در آن روزگار بوديم چه كنيم؟ فرمود: مانند ياران عيسي باشيد كه با ارّه ها آنان را تكه تكه كردند و بر دار رفتند; زيرا مرگ در اطاعت خدا بهتر از زندگي در گناه است.

اكنون اين حديث، با تقيه اي كه شيعيان به آن معتقدند، چگونه سازگار است؟

پاسـخ

تقيه يك اصل قرآني و عقلاني است كه هيچ كس نمي تواند آن را انكار كند و دو آيه روشن درباره تقيه وارد شده است:

1 . }...إِلاّ مَنْ أُكْرِهَ وَ قَلْبُهُ مُطْمَئِنٌّ بِالاِْيمانِ...{ . نحل : 106

«... جزكسي كه ناچار شده و دلش به ايمان استوار است... .»

2. }...إِلاّ أَنْ تَتَّقُوا مِنْهُمْ تُقاةً...{ . آل عمران : 28

«مگر آن كه با آنان به نوعي با تقيه رفتار كنيد.»
ولي تقيه براي خود حدود و مرزهايي دارد. اگر كار به جايي رسيد كه اصل دين در معرض نابودي قرار گرفت يا پاي گناهاني، مانند ريختن خون مؤمن و يا مبارزه با اولياي خدا در ميان آمد، تقيه در اين موارد حرام است. سخن حضرت در اين حديث ناظر به اين موارد است كه تقيه روا نيست.

جمله «...خَيْرٌ مِنْ حَيَاة فِي مَعْصِيَةِ اللهِ» اشاره به همين حدود است.

اتفاقاً معاويه شش ماه پس از اين سخنراني امام، بر سراسر كشورهاي اسلامي مسلّط شد. باطل گرايان را مقرّب ساخت و به آنان اموال فراواني بخشيد و حق طلبان را در هرگوشه و كناري مي جست و نابود مي كرد.

حضرت درباره اين زمان مي گويد: مبادا با آن ها همراه شويد و در جنايات آن ها شركت كنيد.

از اين رو است كه شيعيان در اين مورد با معاويه همراهي نكردند. هرچند بر چوبه دار آويخته، يا به صورت گروهي كشته شدند; مانند حجربن عدي.

[خیبر110]

سلام با تشکر از معرفی کتاب
دوست عزیز این تاپیک باید منتقل بشه به اینجا
http://forum.bidari-andishe.ir/thread-6306.html

[mostafa1367]

نقل قول:سلام با تشکر از معرفی کتاب
دوست عزیز این تاپیک باید منتقل بشه به اینجا

سلام در مورد خود کتاب حق با شماست ولی من دارم یک سری از مطالب کتاب رو می نویسم و کتاب رو در این قسمت معرفی کردم چون منبع نوشته ها است تا مابقی دوستان هم بدونن که مطالب از چه منبعی هست