مشاعره

[دیدگاه نوین]

تو خیلی از تالار های گفتگوی دیگه ، از این دست تایپیک ها زیاده . اما اینجا جاش خالی است ...
به نظرم مشاعره هم یک نوع تقویت ذهن و حافظه است و هم میتونه فرد رو به مطالعه بیشتر دیوان های شعری ترغیب کنه . همین باعث میشه از محتوای اشعاری که دارند کنج کتابخونه هامون خاک میخورند بیشتر استفاده ببریم .
[/font]
اینجا هر کسی که شعر میگه باید یه کلمه رو برای نفر بعدی انتخاب کنه . هر کلمه ای که دوست داشت و نفر بعدی هم باید بیتی بگه که اون کلمه داخلش وجود داره .
نکات مهم :
1) کلمه ای نگین که کسی نتونه شعر بگه ها ... مثلا نگید [font=Andalus]قسطنطنیه
2) اسم شاعر رو حتما حتما حتما باید بگید ..
3) کلمه ای که میگید رو باید اندازه فونتش خیلی خیلی بزرگ باشه و رنگش هم قرمز باشه

[Night moans]

بسم الله الرحمن الرحیم

دوش از جناب آصف پیک بشارت آمد / کز حضرت سلیمان عشرت اشارت آمد
خاک وجود ما را از آب دیده گل کن / ویرانسرای دل را گاه عمارت آمد
عیبم بپوش زنهار ای خرقه می آلود / کان پاک پاکدامن بهر زیارت آمد

زیارت

[Asma]

دلم برای تو پر می کشد امام غریب

غمت ز سینه شرر می کشد امام غریب

زیارت تو که فوق همه زیارت هاست

دل مرا به سفر می کشد امام غریب

طوفان

[Night moans]

بسم الله الرحمن الرحیم

ای دل ار سیل فنا بنیاد هستی برکند / چون تو را نوح است کشتیبان ز طوفان غم مخور

هان مشو نومید چون واقف نه‌ای از سر غیب / باشد اندر پرده بازی‌های پنهان غم مخور

غیب

[عبدالرحمن]

ساقیا جام می‌ام ده که نگارنده غیب
نیست معلوم که در پرده اسرار چه کرد

[Night moans]

بسم الله الرحمن الرحیم

نیست بر لوح دلم جز الف قامت یار / چه کنم حرف دگر یاد نداد استادم
کوکب بـخت مـرا هیچ منجّـم نشناخـت / یا رب از مادر گیتی به چه طالع زادم
تا شدم حلقه به گوش در میخانه عشق / هـردم آید غـمی از نو به مبارکبادم
می‌خورد خون دلم مردمک دیده سزاست / کـه چـرا دل به جگرگوشه مردم دادم

مادر

[پرنیان]

جوانى سر از رأى مادر بتافت

دل دردمندش به آذر بتافت

چو بیچاره شد پیشش آورد مهد

كه اى سست مهر فراموش عهد

مهر

[Asma]

گوشم به راه تا که خبر می‌دهد ز دوست
صاحب خبر بیامد و من بی‌خبر شدم
چون شبنم اوفتاده بدم پیش آفتاب

[b]مهرم به جان رسید و به عیوق بر شدم[/b]
گفتم ببینمش مگرم درد اشتیاق
ساکن شود بدیدم و مشتاق تر شدم

افسانه

[Night moans]

بسم الله الرحمن الرحیم

چون شوم خاک رهش دامن بیفشاند ز من / ور بگویم دل بگردان رو بگرداند ز من...
چشم خود را گفتم آخر یک نظر سیرش ببین / گفت می‌خواهی مگر تا جوی خون راند ز من...
گر چو فرهادم به تلخی جان برآید باک نیست / بس حکایت‌های شیرین باز می‌ماند ز من
گر چو شمعش پیش میرم بر غمم خندان شود / ور برنجم خاطر نازک برنجاند ز من...
صبر کن حافظ که گر زین دست باشد درس غم / عشق در هر گوشه‌ای افسانه‌ای خواند ز من

حکایت

[Asma]

این شکسته چنگ دلتنگ محال اندیش،

نغمه پرداز حریم خلوت پندار،

جاودان پوشیده از اسرار،

چه حکایتها که دارد روز و شب با خویش!

ای پریشانگوی مسکین! پرده دیگر کن.

پور دستان،جان زچاه نابرادر در نخواهد برد.

مُرد،مُرد،او مُرد

داستان پور فرّخزاد را سر کن.

آئینه

[پرنیان]

مائیم که اصل شادی و کان غمیم
سرمایهٔ دادیم و نهاد ستمیم


پستیم و بلندیم و کمالیم و کمیم
آئینهٔ زنگ خورده و جام جمیم

خیام


کمال