تالار گفتگوی بیداری اندیشه

نمیخوام اسم ببرم خانوم فانوس....فکر کنید رشته ای در دانشگاهی که باید طرف زیر 80 بشه رتبش برای قبول شدن:-)

فقط داخل پرانتز یه چیز بگم
منم مثل بعضی دوستان،دوست دارم بچه ام اونقدر خود ساخته بشه که بدون من گلیمشو از اب بکشه بیرون و حتی در بین اون دوستان ناباب،بقیه دوست داشته باشن مثل اون باشن و ..... مهم اینه چه جوری؟ وگرنه کسی بدش نمیاد این مدلی،بچه که برنامه نویسی نیست که کد بدیم یه مدل دیگه بخوایم.فقط خواستم بگم اون موارد تربیتی ایش مهمه و نه ارزوها مون

اما کلا نه افراط خوبه و نه تفریط مثل همیشه

بسم الله الرحمن الرحیم


در تکمیل صحبتای آخر خانوم moze گرامی :

تربیت بچه های ما، نه از دوره ی نوجوونی و کودکی، و نه از لحظه ی بسته شدن نطفش شروع می شه. تربیتش از همین الانی که خانوم و آقا هنوز ازدواج نکردن شروع شده. تربیتش از همین لحظه ای که می خوان انتخاب همسر کنن شروع شده.

نمی دونم که مرحوم دولابی بودن یا علامه حسن زاده که می گفتن:
‏"‏موقع انتخاب همسر، خانوما نگا کنن که این آقا پدر خوبی برای بچت می شه یا نه، اصلا دوست داری که پدر بچت اینطوری باشه؛ مردا هم ببینن که این خانوم مادر خوبی برای بچتون خواهد بود یا نه!"

پس خود بچه قبل از اینکه به دنیا بیاد، تربیتش شروع شده.
توی آموزه های دینیمونم برای اینکه بچمون تربیت دینی داشته باشه، الگو و راهکار ارائه شده. مثلا زن و شوهر، 40 روز قبل از اینکه نطفه بسته شه، تهجد و شب زنده داری داشته باشن و تو این مدت خودشون و عقایدشون رو محکم کنن، تا تاثیر خوبی روی بچشون داشته باشن.
اینکه توی دوره ی بارداری، مادر غسل جمعش ترک نشه، پدر مواظب باشه که حتی یه لقمه ی شبهه ناک (دیگه چه برسه به حرام) خانومش نخوره حالا یا تو خونه ی خودشون یا مهمونیا (البته طوری باشه که کدورتی با اقوام پیش نیاره) و هزاران کار دیگه.

اینا کارایین که قبل از اینکه خود بچه به دنیا بیاد باید انجام بشه تا بچمون از همون ابتدا تو وادی تربیت دینی افتاده باشه

(۱۱/خرداد/۹۳ ۱۶:۳۹)Eve نوشته است: [ -> ]خانم موزه:راهش اینه که جوری بار بیاد از اول که همه ی دخترای دبیرستانشون ده تا دوست پسر داشته باشن دختر شما همونی که هست بمونه...که بعدا این مشکلات پیش نیاد.
لزوما هم بحث خوش اومدن و عشق و عاشقی ربطی به دوست پسر بازی نداره...دوستی دارم که مذهبی هست و چادریه.این دوست من از ترم یک تا حالا که میشه دو سال عاشق یه عاقا پسری شدن،که باهاشون دوست نیستن و حتی مراوده هم ندارن....عاشق(تا چ حد این لفظ درست باشه) منش و سنگین بودن این اقا شده و هردوی این دو نفر بهترین رشته ی بهترین دانشگاه ایران دارن تحصیل میکنن.خب الان چاره چیه؟بره خودش با پسره درمیون بذاره؟اون اقا روحشم خبر دار نیست!به خانواده بگه؟چجوری؟!اما سر اعتقاداتش سفت و محکم هست هنوز.....میشه عشق و عاشقی ای که این مدل بچه بازی دوست شدن نباشه توش....اینو چیکار کنیم؟

ببینید دوست عزیز! دوستتون تو مرحله انتخاب هست!! بچه که نیست!! هیچکس هم نمی تونه به کسی تحمیل کنه که ازین خوشت بیاد ازون بدت بیاد!! مهم این هست که انقدر حیا داشته باشه که این خوش اومدن باعث نشه خطایی ازش سر بزنه یا پسر نا محرم فکر نا مناسبی درباره ایشون داشته باشه!!

بحث دوم تربیت هست! بچه ها باهم فرق دارن از خیلی جهات!! باید تو تربیت حواسمون باشه بچه رو سرکوب نکنیم!یا نسبت به هر کارش گارد الکی نگیریم و فکر کنیم چی بگیم یا چه طور رفتار کنیم که از اشباهش پیش گیری کنیم!! بیشتر از هر چیز باید خودمون رو تربیت کنیم تا الگوی غلط ندیم!!

برای مثال:
ما عادت داریم تو فضای عمومی از نت استفاده می کنیم و چیزی رو از هم مخفی نمی کنیم!! و عکس العمل حاد هم نشون نمیدیم!!ولی دخترم دوستی داره از یه خانواده خیلی سخت گیر و مذهبی که اصلا اجازه نمی دن دختر دبیرستانی از نت استفاده کنه! ولی دخترم عکس بی حجاب و با آرایش این دخترو تو فیس بوک بهم نشون داد!! و گفت از طریق گوشی موبایل به اینتر نت وصله و مادرش هم نمی دونه!!

---

در مورد مهمانی هم باید عرض کنم که دختر ها حتما باید بتونن که زیبایی ها شون رو نمایش بدن! و مهمونی زنونه و عروسی ها بهترین محمل هست! این هم تمرینیه برای اینکه جمالشون رو به همسرشون عرضه کنند و هم راهیه که این غریزه نشون دادن به خصوص تو سن نو جوونی ارضا بشه!! و هم بفهمه کجا باید حجاب داشت کجا نداشت!

حق با شماست از یه طرف هرچقدر فشار باشه از طرف دیگه....منم دوست یا اشناهای زیادی دارم مثل دوست دختر شما،که بعد از دور شدن از خانواده....

و دوست من انقدر حیا داره و انقدر معتقده که هیچوقت پاشو خطا نذاره....اما داره له میشه،و من هم هیچ کمکی ازم بر نمیاد.

یکی از راهکارهای دیگه ای که به ذهنم رسید برای حفظ حیای دختر نوجوان استفاده از پوشش مناسب جلوی دیگرانه...
یعنی جلوی محارم...
یعنی از کودکی بهتره که این کار انجام بشه و دختر جلوی پدرش یا برادرش و حتی مادرش با پوشش نسبتاً زیادی حاضر بشه...
منظورم این نیست که جلوی مامان و باباش روسری بپوشه...
اما از پوشیدن لباسهای باز و لختی جلوی افراد خانواده جلوگیری کنه...
علی الخصوص در سنین نوجوانی که تغییرات ظاهری در دختران ظاهر میشه...
من فکر میکنم اگه یه دختر به هیچ عنوان جلوی پدرش شلوارک و یا تاپ نپوشه و بدنش رو حتی مادرش هم نبینه، براش خیلی سخت تره که جلوی پسر نامحرم این کار رو انجام بده و دست پسر غریبه رو بگیره...
یعنی به نظرم والدین موظفن که تحت هر شرایطی حیای بچه رو در درجه بالایی نگه دارن...

من هم کاملا با خانم

moze84

موافقم 100%
خانم رضوانه ببینین چی گفتین که خانم
moze84

زیر پست تون تشکرزد
اصلا اشک تو چشام جمع شد تشکرشون رو دیدم

(۱۱/خرداد/۹۳ ۱۶:۲۸)moze84 نوشته است: [ -> ]آلاله جان!
اولاً این که کی گفته من نمیخوام بچه ام مدرسه بره به این معنیه که میخوام بیسواد باشه؟
یه پسره مازندرانی بود که 10 سالگی دکترای فیزیک داشت...
ایشون اصلاً مدرسه نرفتن...
منم نمیخوام بچه ام امی باشه...
میخوام بزرگترین دانشمند دنیا بشه، مثل همه مامان و باباها...
اما از این که بره توی یه محیطی که همه فکر و ذکر بچه ها اینه که خوشگل باشن، خروجی اش دانشمند نمیشه...
مدارس ما هم کم کم داره محیطی میشه برای آموزش مسائل جنسی...
در ضمن آلاله جان!
نمیشه گل رز به دنیا بیاری و توقع داشته باشی در صورت لزوم گل مرداب بشه و در صورت لزوم تیغش دربیاد و در صورت لزوم گل ختمی بشه و ...
ذات بچه شما تغییر نخواهد کرد...
اگر بچه شما ذاتاً مهربونه، بیشتر در معرض خطر قرار داره...
پدر و مادر وظیفه دارن حتی المقدور محیط رو واسه بچه شون مردابی نکنن و اجازه ندن بچه به مرداب نزدیک بشه...
شما راه حل عملی ارائه بدین...
بگین ببینم بچه شما در سنین دبیرستانی عاشق دوست پسرش بشه، شما چی کار میکنی؟
میشه بفرمایید اون کار منطقی شما چیه؟

شما تو بحثاتون زیاد اتفاق میفته که یا علت و معلول رو جابه جا میکنید, یا صورت مساله رو عوض میکنید, یا کلا با تعریف اتفاقات شخصی همراه با برداشت های شخصی خودتون احساسات افراد رو تحت تاثیر قرار بدید !

نمیدونم چرا مواردی که شما معمولا مینویسید من اصلا در اطرافم نمیبینم, و ظاهرا درمورد شما هم برعکسه !

شایدم زاویه دید هردوی ما به قضایا یک طرفانه ست !

شما طوری دارید القا میکنید که انگار اگه اون بچه 10 ساله دکترای فیزیک گرفته بخاطر اینه که مدرسه نرفته و اگه مدرسه میرفت اینطور نمیشد !!!!!!!

و حالا میخواید فرزند خودتونم اینطور باشه !!!

از این افراد از بین هر چندمیلیون ممکنه به دنیا بیان و این قضیه به هیچ وجه ارتباطی به مدرسه رفتن یا نرفتن نداره !

البته اینو قبول دارم که معمولا تو مدارس خلاقیت بچه ها کور میشه و اجازه نمیدن بچه خلاق بار بیاد, این مشکل در قدیم هم در کشورای دیگه بوده و علت اصلی اینکه بیشتر دانشمندا از مدرسه فرار میکردن و درنهایت هم کارای بزرگی میکردن همین بوده !

اما این مثالتون جای تردید داره !

ببینید من نگفتم شما میخواید بچه تون بی سواد باشه ولی یادمه تو یه تاپیکی گفتید این درسایی که بهمون دادن علوم لاینفع بوده و مثلا آشپزی واسه دخترا ضروریه !!

خب برداشت خود شما از این حرف چیه !؟

یعنی اگه من دختر باشم محکومم به اینکه آشپزی و خیاطی یاد بگیرم و مثلا ریاضی برام لاینفعه !!؟؟؟ پس علایقم چی میشه !؟

ما هم نمیگیم بزور بچه خودمونو بفرستیم وسط مرداب ! قرار نیست چنین کاری بکنیم, دارم میگم این حرف , کاریکاتوری کردن مساله ست !

صحبت از مدینه فاضله و اتوپیا بود , منم گفتم مدینه فاضله من اینه , وگرنه اینکه آیا شرایط جوری هست که این اتفاق بیفته یه بحث دیگه ست!

خانم موزه کم نیستند مدارسی که محیط سالمی دارن و هرکس میتونه بچه شو با خیال راحت اونجا بفرسته, ولی این سقف خواسته های من نیست, دلم نمیخواد بچه م صرف داشتن محیط خوب, خوب باشه, چون هیچ تضمینی نیست تا ابد این محیط باقی بمونه !

اینکه چه اتفاقی میفته که دختر من به سمت داشتن دوست پسر میره, مهم تره! یه درصدیش میتونه عوامل محیطی باشه ولی درصد زیادیشم بخاطر من به عنوان مادرش, پدرش و نوع تربیتش باشه !

امان از فکر نکردن و ظرفیت پایین. اینجور پدرها اگه واقعا بخوان راه درست رو انتخاب کنن به لطف خدا میتونن با بچشون رفیق بشن و از راه درست اصلاحش کنن.

دوستان اگه میخواهیم بچمون انسان بزرگی بشه و با خدا باشه باید خودمون رو درست کنیم. بهترین راه تربیت کودکان، تربیت خودمون هست. بذاریم بچه ها جهاد بانفس ما رو ببینن.وقتی کودک جهاد با نفس والدین رو میبینه از این کار الگو برمیداره.

مادر موفقی بود که فکر میکنم همسر شهید هم بود. با این حال چهارتا بچه ی بسیار درست کار و موفق و دکتر و مهندس تربیت کرده بود. ازش پرسیدن رمز موفقیت شما چیه؟ گفت که هرچیزی که میخواستم به بچه هام یاد بدم ،رو خودم اجرا میکردم و اون رو عادت خودم میکردم.

---

راستی برادارا ! اگه شما با خواهرتون دوست باشید و رابطه ی گرمی باهمدیگه داشته باشید، دیگه این دختر نیازی به دوست پسر احساس نمیکنه.

خواهرا هم همینطور.با برادراتون دوست و مهربون باشید.