تالار گفتگوی بیداری اندیشه

سلام
اِدْغام
ادغام مصدر باب افعال است و به معنای داخل کردن حرفی در حرف دیگر می‌باشد. به طوری که اثری از حرف اول باقی نماند و زبان فقط یک مرتبه در ادای آن برداشته شود و یک حرف مشدّد تلفظ گردد.

• حرف اول را «مُدغم» ادغام شده و حرف دوم را «مُدغَمٌ فِیهِ» ادغام شده در آن می‌نامند.

• حالت اول: آن است که حرف اول و دوم متماثل باشند مانند:

قدْ دَخَلوا[سوره مائده، آیه ۶۱.] که دال اول در دوم ادغام و یک دال مشدد تلفظ می‌شود مانند: قَدَّخَلُوا.

• حالت دوم: آن است که حرف اول و دوم مانند هم نباشند که، در این صورت باید ابتدا حرف اول، را لفظاً از جنس حرف دوم نمود، و سپس مانند حالت اول دو حرف را در یکدیگر ادغام کرد مانند: مِنْ لَدُن که نون ساکن کلمه اول لفظاً به لام کلمه دوم تبدیل می‌گردد و دو حرف «لام» در هم ادغام و یک لام مشدّد ادا می‌شود مانند: مِلّدُنْ.[سوره هود، آیه ۱۱.]

فایده و منظور از ادغام تسهیل و روانی در تکلّم است. علامت ادغام تشدید (ـّ) است که در بعضی از قرآنها بالای «مدغمٌ فیه» گذاشته می‌شود.

اِذْلاق
مصدر باب اِفعال است و به معنی تندی و تیزی و روانی زبان می‌باشد. شش حرف از حروف الفبا دارای این صفت هستند که عبارتند از: (ل ـ ن ـ ز ـ ف ـ ب ـ م) و جهت سهولت یادگیری و به خاطر سپردن، آنها را در کلمات زیر جمع کرده‌اند: فَرَّ مِنْ لُبٍّ (از عقل فرار کرد).

• این حروف را که به تندی و سرعت اداء می‌شوند حروف مُذْلِقَه می‌گویند.

به اعتبار آن که سه حرف اول (لِثوی) از کنار و تیزی سر زبان و سه حرف آخر (شفهی) از کنار لبها خارج می‌شوند.
پیشا پیش از صبر و شکیبایی شما تشکر میکنم.

خیلی عالیه.
من صوت آقای میشاری رو خیلی دوست دارم.
تا چند وقت پیش فکر میکردم اشتباه خونده بوده.
الآن فهمیدم بیچاره درست خونده بوده.
چقدر بد و بیراه گفتم به اونایی که این قرائت رو دادن بیرون.
فکر میکردم قصدشون تحریفه.
خدا خیرتون بده آقای مهدی سینا.

سلام
اِسْتِعَاذه
در حقیقت پناه بردن به خداوند از شر و نقشه‎های شیطان است، مستحبّ است پیش از آغاز قرائت قرآن، قاری به خداوند پناه ببرد، چنانکه قرآن مجید می‎فرماید: فَإِذا قَرَأْتَ الْقُرْآنَ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ مِنَ الشَّیْطانِ الرَّجِیمِ(یعنی هنگامیکه اراده خواندن قرآن نمائی از شیطان رانده شده به خدا پناه ببر).
اهل معنا مقدم داشتن استعاذه را بر بِسْمِله و خواندن قرآن، تخلیه قبل از تَحلیه (زینت دادن) دانسته‎اند. یعنی ابتدا شیطان و هواهای نفسانی را از درون زدودن و سپس آماده پذیرفتن نور هدایت الهی شدن است.
استعاذه به طریق مختلف نقل شده که به چند مورد اشاره می‎شود:

• ـ اَعُوذُ بِاللَّهِ مِنَ الشَّیْطانِ الرَّجِیمِ.
• ـ اَعُوذُ بِاللَّهِ مِنَ الشَّیْطانِ الرَّجِیمِ اِنَّ اللهَ هُوَ السَّمِیعُ الْعَلِیمُ.
• ـ اَعُوذُ بِالسَّمِیعِ الْعَلِیمِ مِنَ الشَّیْطانِ الرَّجِیمِ
• ـ نَسْتَعِیذُ بِاللَّهِ مِنَ الشَّیْطانِ الرَّجِیمِ.

صحیح‎ترین استعاذات فوق استعاذه اوّل است که مشهور نیز می‎باشد.

اِسْتِعْلاء
این کلمه مصدر باب استفعال می‎باشد و به معنای طلب بلند کردن است. هفت حرف از حروف الفبا دارای این صفت هستند که عبارتند از: (خ ـ ص ـ ض ـ ط ـ ظ ـ غ ـ ق).
این حروف را مُسْتَعْلِیَه می‎گویند زیرا هنگام ادای آنها دهان پر از صدا می‎شود، و صوت و زبان میل به کام بالا پیدا می‎کنند و با تفخیم و غلظت تلفظ می‎شوند.

• بعضی این حروف را «مُفَخَّمَه» نیز نامیده‎اند.
  

ولی مشهور آن است که این حروف را مُستعلیه می‎نامند.
پیشا پیش از صبر و شکیبایی شما تشکر میکنم.

سلام
اِسْتِفال

[b]اين كلمه مصدر باب افتعال مي‎باشد، و به معني پست شدن است. [/b]

• اِستفال ضد استعلاء است.
  
• بغير از هفت حرف كه صفت استعلاء دارند.
• 21 حرف بقيه را حروف مُسْتَفِلَه مي‎گويند، چون هنگام تلفظ آنها صوت و زبان به طرف پائين ميل مي‎كند و به پستي و نازكي ادا مي‎شوند.

بعضي اين حروف را حروف مُنْخَفِضَه نيز گفته‎اند، زيرا انخفاض يعني پست شدن، ولي مشهور مستفله است.
إسْكان به معني ساكن نمودن حرف آخر كلمه مي‎باشد، در صورتي كه آن حرف متحرك باشد. مانند مِنْ قَبْلِكَ[سورة بقره، آية 4. ]، كه هنگام وقف، فتحه كاف حذف شده و كاف ساكن مي‎شود.
البته به سكون عارضي، زيرا فتحه جزو كاف ضمير است و براي وقف ساكن مي‎شود. اِسكان يكي از اقسام وقف است.
وقف به اسكان مهمترين و بهترين شيوه وقف است بنابراين كلماتي كه حرف آخر آنها مفتوح، مكسور، مضموم و مجرور و مرفوع باشند به طريق اسكان وقف مي‎شوند و كلماتي كه حرف آخر آنها تاء تأنيث و يا منصوب باشند به قاعدة ابدال وقف مي‎گردند.
و شيوه‎هاي ديگر وقف چندان معمول و مشهور نيست و بيشتر در اختلاف قرائات ذكر مي‎شوند.

اِسْتِطالَة
اين كلمه مصدر باب استفعال بوده و به معناي طلب كشيدن است.

• حرف «ضاد» داراي اين صفت است لذا به آن حرف مُسْتَطالَه مي‎گويند، زيرا در حال سكون تا مخرج و جايگاه اداي حرف «لام» كشيده مي‎شود و در اثر اين كشش، صوت هم كشيده مي‎شود.

• و نيز به اين علت كه تلفظ حرف مذكور به آساني ممكن نيست و مدتي بايد تمرين نمود تا بطور صحيح تلفظ شود، آنرا حرف مُسْتَطالَه ناميده‎اند. مانند: اَرْض ـ قَاضٍ (قضاوت كننده)

• استطاله از صفات عارضي حروف شمرده مي‎شود.

اِشْباع
به معني سير كردن است و در اصطلاح تجويد، سير كردن حركت مي‎باشد

• به گونه‎اي كه در ضمّه به صورت «واو» و در كسره به صورت «ياء» و در فتحه به صورت «الف» ادا شود مانند: مَالُهُ ـ سَمْعِهِ[سورة جاثيه، آية 23. ] به صورت مَالُهُو و سَمْعِهِي خوانده مي‎شود.
• اشباع را «صله» نيز مي‎نامند.

خواندن بدون اشباع يعني خواندن با همان حركت اصلي مانند: مِنْهُ.
پیشا پیش از صبر و شکیبایی شما تشکر میکنم.

سلام
اِشمام
به معنی بویانیدن است ودر اصطلاح تجوید اشاره کردن به حرکت حرف آخر کلمه با لبها بدون صوت است.

• این عمل به صورت غنچه کردن دو لب ایجاد می‎شود.

بنابراین اشمام همان وقف به اِسکان است، با این تفاوت که بعد از وقف، لبها منضّم و غنچه می‎شود.

• به عبارت دیگر پس از وقف به اسکان بدون آنکه در تلفظ اثری از حرکت حرف آخر ظاهر گردد، بلافاصله لبها به یکدیگر منضّم شده، و اشاره به حرکت موقوفٌ علیها می‎شود. اِشمام از اقسام وقف بوده، و شیوه قاریان کوفه است.

• فایده وقف اشمام را این گفته‎اند که، بیننده و اشخاصی که قدرت شنوایی ندارند می‎توانند کلمه موقوفٌ علیها را در اثر اشاره لبهای قاری تشخیص دهند، بنابراین اشمام با چشم درک می‎شود ولی با گوش شنیده نمی‎شود.

• اِشمام فقط در ضمّه و رفع (کلمه مرفوع) جایز است مانند: فَیَکُونُ ـ رَحیِمٌ

• در مواردی که «رَوْم» و «اِشْمام» جایز است، اِسکان نیز جایز است مانند: اَلْحَکِیمُ ـ مَتیِنٌ، ولی عکس آن جایز نیست یعنی هر جا که اسکان جایز است روم و اشمام جایز نیست مانند کلمات مفتوح و منصوب و کلماتی که آخر آنها مجزوم باشد مثل: لا رَیْبَ ـ رَحیماً ـ لَمْ یَلِدْ ـ لَمْ یُولَدْ.

• رَوْم و اِشمام در سه مورد زیر جایز نیست.

۱. در تاء تأنیث، که علامت مؤنث بودن کلمه است زیرا طبق قاعده اِبدال به هاء (ه) وقف می‎شود مانند اِلْجَنَّه
۲. در میم جمع، زیرا میم جمع مبنی بر سکون است و حرکتی ندارد که شنونده یا بیننده هنگام وقف آنرا تشخیص دهد مانند:اِنَّهُمْ ـ رَبُّکُمْ ـ بِهِمْ ـ جَائَکُمْ ـ اَبْصارُهُمْ
۳. در حرکت عارضی جایز نیست زیرا در حال وقف، ساکن هستند مانند: قُلِ ادْعُوا ـ قُمِ اللَّیْلَ ـ فَتَمَنَّوُا الْمَوْتَ[ سوره جمعه، آیه ۶.]، که کسره لام (قُلْ) و میم (قُمْ) و ضمّه واو (فَتَمَنَّوُا) برای رفع التقاء دو ساکن بوده و عارضی است.
و نیز در لا تَأْمَنّا[سوره یوسف، آیه ۱۱.] نون مشدّد به اشمام خوانده می‎شود چون در اصل لاتَأْمَنَنا بوده است.

اِصْمات
مصدر باب إفعال است و به معنای سکوت و خاموش شدن و به سنگینی ادا کردن می‎باشد.

• اِصمات ضد اذلاق می‎باشد.

• به جز حروف اِذلاق که عبارت بودند از (ل ـ ن ـ ر ـ ق ـ ب ـ م) بقیه ۲۲ حرف الفبای زبان عرب را مُصْمِتَه می‎گویند، زیرا به سنگینی و تأنّی از محل خود تلفظ می‎شوند.

اِطْباق
اِطباق مصدر باب افعال است، و به معنی پوشانیدن و طَبَق بر سرچیزی گذاردن می‎باشد.

• چهار حرف دارای این صفت هستند که عبارتند از: (ص ـ ض ـ ط ـ ظ). این حروف را حروف «مُطْبِقَه» می‎نامند، زیرا هنگام ادای آنها پاره‎ای از زبان جمع می‎شود، و قسمتی از کام بالا که مقابل آن قرار دارد را می‎پوشاند.

این حروف با غلظت و تفخیم تلفظ می‎شوند.

• در صورت عدم رعایت اطباق (ص به س) ـ (ض به ز) ـ (ط به ت) و (ظ به ذ) شباهت لفظی پیدا می‎کنند.

پیشا پیش از صبر و شکیبایی شما تشکر میکنم.
درخواست از دوستان برای تمرین بیشتر مواردی رو که در تلاوت هاتون برخورد میکنید در حاشیه قران ( یک کاغذ بزارید و بنویسید ) که هم تکرار میشه هم اینکه فراموشتون نمیشه ان شالله

پیشا پیش از صبر و شکیبایی شما تشکر میکنم.
درخواست از دوستان برای تمرین بیشتر مواردی رو که در تلاوت هاتون برخورد میکنید در حاشیه قران ( یک کاغذ بزارید و بنویسید ) که هم تکرار میشه هم اینکه فراموشتون نمیشه ان شالله
[/b]

سلام خدمت شما رسیدم
اِماله
«اِماله» بر وزن اِقاله مصدر باب اِفعال است، اصل آن «اِمیال» بوده است که یاء آن بواسطه سنگینی تلفظ حذف شده و درعوض به آخرش تاء اضافه شده است.

• اِماله به معنای میل کردن است، و در اصطلاح تجوید، میل دادن فتحه به طرف کسره و الف به طرف یاء است.

• سبب اماله کسره و یاء می‎باشد، یعنی چنانچه کلمه‎ای دارای کسره یا حرف (ی) باشد، فتحه یا الف ماقبل یا ما بعد آنها اِماله می‎شود، و در جاهایی بدون سبب هم اماله می‎گردد.

اماله بر دو قسم است:
اماله صغری و اماله کبری

• اماله صغری: آن است که فتحه و الف اندکی به سمت کسره و یاء میل داده شوند، یعنی بین فتحه و کسره یا بین الف و یاء مانند: اِنَّا ـ اِیَّاکَ ـ کِتَاب، که فتحه ما بعد کسره در هر سه کلمه مذکور اماله می‎شوند.

• ـ حَیات ـ که الف مقصوره مابعد یاء در آن اماله می‎شود.

• الِ ـ عَالِم، که الف ماقبل کسره در هر دو کلمه اماله می‎شوند.

• ـ جَاءَ ـ شَاءَ، که بدون داشتن سبب اماله می‎شود.

منظور از اماله صغری در مثالهای بالا عدم اشباع فتحه ماقبل الف است که همان ترقیق الف می‎باشد. اماله صغری را اماله بین بین هم می‎گویند.

• اماله کبری: عبارت است از میل دادن بسیار فتحه به طرف کسره و الف به جانب یاء می‎باشد مانند: مَجْرَیهَا
  [سوره هود، آیه ۴۱.]
  ، که فتحه راء به کسره ادا می‎شود و برای اینکه اماله شود، باید حرف مزبور اندکی کشیده شود.

بطور خلاصه می‎توان گفت: اماله میل دادن فتحه به کسره و الف به یاء و یاء به طرف الف و کسره به یاء است.

• اماله ضد استعلاء می‎باشد.
  

فایده و هدف از اماله کردن، آسان گردانیدن لفظ است. زیرا صوت به سبب فتحه میل به بالا دارد، و به جهت کسره میل به پائین دارد، و برای سهولت تلفظ و اینکه فرود، ساده‎تر از صعود است، فتحه و الف را به طرف کسره و یاء میل می‎دهند.
پیشا پیش از صبر و شکیبایی شما تشکر میکنم.
درخواست از دوستان برای تمرین بیشتر مواردی رو که در تلاوت هاتون برخورد میکنید در حاشیه قران ( یک کاغذ بزارید و بنویسید ) که هم تکرار میشه هم اینکه فراموشتون نمیشه ان شالله