من می‌گویم که خدایی نیست و عالم هستی همین‌طوری به وجود آمده،

[vahrakan]

من می‌گویم که خدایی نیست و عالم هستی همین‌طوری به وجود آمده، شما ثابت کنید که خدا و خالقی هست؟

[/b]

[b]شبهه

: ابتدا [دست کم برای ذهن خودتان] دقت کنید که برای آن چه می‌گویید، دلیلی هم دارید، یا همین‌طوری چیزی می‌گویید و برای نفی آن مطالبه‌ی دلیل می‌کنید؟!

این مطلب برای این بیان شد که دقت کنیم هیچ گاه نه سخن بی‌دلیل بگوییم و نه بپذیریم. «می‌گویم» یا «می‌گویند»ها در هر موضوع و زمینه‌ای [به ویژه اعتقادی و سیاسی] بسیار است و تمامی ندارد، لذا برای رد هر کدام که دلیل بیاورید، میلیاردها ادعای بی‌دلیل دیگر می‌تواند وجود داشته باشد. حال آیا باید از مدعی دلیل بخواهیم یا به منظور نفی میلیاردها ادعای بی‌دلیل، به دنبال دلیل بگردیم؟! چرا باید سخن یا گمان (نظریه‌ی به اثبات نرسیده که در حدّ ظنّ است) را به عنوان یک اصل قبول کنیم و سپس جهت نفی آن به دنبال دلیل باشیم؟! آیا این روش عقلانی است؟! برای نفی چیزی به دنبال دلیل می‌گردند که ابتدا برای اثبات آن دلیلی (درست یا غلط) اقامه شده باشد و صرفاً «می‌گویم یا می‌گویند» نباشد. لذا اگر کسی منکر خدا و خالق است، باید اقامه‌ی دلیل کند و سپس مدعی شود که اگر کسی مخالف است، دلیل مرا رد نماید و دلیلی بر ادعای خود اقامه کند. و اما پاسخ:

الف – انسان ابزار شناختی چون «عقل، قلب و حس» دارد. برخی از امور را با عقل می‌شناسد – مثل کلیه براهین عقلی چون برهان علیّت - برخی دیگر را با قلب (فطرت) می‌شناسد – مثل حبّ و بعض - و برخی دیگر را با حسّ یا تجربه‌ی حسّی می‌شناسد – مثل کلیه‌ی علوم تجربی. و هر مکتب یا ادعایی که یکی از ابزار شناخت را نفی کند، انسان را تجزیه و ناقص کرده و امکان شناخت صحیح و جامع را از او صلب می‌نماید.

ب – عقل: عقل حکم می‌کند که همه‌ی عناصر این عالم از صفات پدیده برخوردارند و اولین صفت پدیده این است که «نبوده» و بعداً «پیدا» شده است. لذا نیاز به پدید‌آورنده دارد و این سلسله باید به پدیدآورنده‌ای برسد که دیگر خودش «پدیده» نباشد. یعنی همان «هستیِ» ازلی و ابدی. از همین مبحث نتیجه‌ی عقلی به دست می‌آید که هر پدیده‌ای معلول است و هر معلولی برای پیدایشش نیازمند به علت است و سلسله‌ی علل باید به «علت غایی» برسد که دیگر خودش معلول نباشد. همین‌طور است برهان عقلی نظم. که هر نظمی ناظمی می‌خواهد تا برسد به ناظمی که خود دیگر منظم شده‌ی غیر نباشد. و همین‌طور است برهان حرکت، که هر حرکتی محرکی می‌خواهد تا برسد به محرکی که خودش دیگر حرکت نداشته باشد. و آن وجودی که خودش وجود بخش سایر موجودات است، نیازی به غیر ندارد، چون معلول و نیازمند نیست حرکت نمی‌کند (حرکت برای رفع نیاز و سیر رو به تکامل است) ... «هستی محض» است که به اسامی متفاوتی چون: الله، ربّ، خالق، خدا و ... خوانده می‌شود.

پ – قلب یا فطرت: وجود «حبّ و بغض» در آدمی و به اشکال متفاوت در سایر موجودات قابل انکار نیست. و همین حبّ و بغض است که موجب موضع‌گیری و حرکت موجودات و از جمله انسان می‌گردد. آن چه آدمی (با هر نوع از جهان‌بینی) بدان علاقه و محبت دارد، «کمال» است و آن چه از بیزار بوده و تنفر دارد، نقص و نیستی است. پس معلوم می‌گردد که «کمال» هست که آدمی به آن علاقمند می‌باشد.

«کمال» حدّی ندارد، چرا که اگر محدود شود، ناقص است و دیگر «کمال» به آن اطلاق نمی‌گردد. پس باید «کمال بی‌حدّ» که اصطلاحاً به آن «کمال مطلق» نیز گفته می‌شود وجود داشته باشد. به قول امام خمینی (رحمة الله علیه): «عشق واقعی و عاشق واقعی، دلیل بر وجود معشوق واقعی است». حال کمالاتی که انسان عاشق آن است و به همین دلیل حرکت می‌کند تا به معشوق خود نزدیک‌تر شود را نام ببریم: حیات، علم، قدرت، زیبایی، غنا و توانگری، رأفت، رحمت، جود و ...، پس باید حی، علیم، قادر، جمیل، غنی، رئوف، رحیم، جواد و ... بی حدّ وجود داشته باشد. اینها همه اسمای الهی است. اسم یعنی نشانه و آن چه از کمال در عالم هستی می‌بینیم و می‌شناسیم، همه نشانه‌های اوست و اگر کسی عاشق نشانه شد، معلوم می‌شود که در اصل عاشق صاحب نشانه است.

ت – حس یا علوم تجربی:[/b] دقت شود که هر ابزار شناختی، فقط در حیطه‌ی خود عمل می‌نماید و هم سنخ خود را می‌شناسد. لذا با حسّ یا علوم تجربی، نه خدا اثبات می‌گردد و نه نفی. چرا که برای اثباتش از طریق تجربه لازم می‌آید که بتواند خدا را مثل یک ماده تجزیه و ترکیب نماید و آن چه تجزیه و ترکیب گردد، محدود به حدود و ناقص است، پس خدا نیست. و برای نفی آن نیز لازم است تمامی عوالم هستی را با حسّ تجربه کند و ثابت کند که خدایی نیست. و آن نیز محال است. امام صادق (علیه السلام) به یک منکری که طبیعت‌گرا (تجربی) بود، از راه خودش وارد شد و پرسید: به اوج آسمان‌ها رفتی یا می‌توانی بروی؟ گفت: خیر. پرسید: به اعماق زمین رفتی یا می‌توانی بروی؟ گفت: خیر. فرمود: پس چگونه [بر اساس تجربه] مدعی می‌شوی که خدایی نیست؟ شاید در اوج آسمان‌ها و یا اعماق زمین خدایی باشد که تو ندیدی؟! به قول فلاسفه: «عدم الوجدان لا یدلّ علیٰ عدم الوجود» - یعنی «نشناختن یا ندیدن دلیل بر وجود نداشتن نیست».

دقت شود که کلیه‌ی علوم تجربی نیز با استدلال عقلی اثبات یا نفی می‌شود. همین که می‌گوییم «علت» پیدایش آب، ترکیب اکسیژن و ئیدروژن در مقدار معین است، عناصرش مادی و تجربی است، اما جویایی علت و اثبات، کار عقل است.

در هر حال با «حسّ» به عالم هستی می‌نگریم و مشاهده می‌کنیم که هیچ چیزی به خودی خود به وجود نیامده و نمی‌آید. حتی یک عنصری که خود به خود به وجود آمده باشد نداریم که به آن استناد کرده و سپس تعمیم دهیم. و اگر غیر از این باشد، نه قانون علمی وجود خواهد داشت و نه کشف علمی. نه نظمی وجود خواهد داشت و نه امکان مطالعه‌ی عناصر و نتیجه‌گیری [که همه به خاطر وجود نظم علمی ثابت است]. پس به همان نتیجه‌ی اول می‌رسیم که همه چیز از صفات «پدیده» برخوردار است. پس پدید‌آورنده‌ای می‌خواهد که خود دیگر پدیده نباشد. به تعبیر دیگر: همه چیز مخلوق است، پس خالقی می‌خواهد که خود دیگر مخلوق غیر نباشد.

-

قطعاً چنین پدید‌آورنده‌ای خود «هست» که هستی می‌بخشد. پس او «حیّ» است.

-

هستی تمامی موجودات قائم به اوست. پس «قیّوم» است.

-

تجزیه و ترکیب نمی‌گردد. چون اینها از صفات پدیده و دال بر محدودیت نقص می‌باشند. پس «صمد» است.

-

دوئیت بر نمی‌دارد، چرا که در این صورت هر دو [یا سه یا ...] محدود و ناقص می‌گردند. پس «واحد» و «احد» است.

-

چون همه چیز مخلوق و مصنوع است به غیر از او و نیز دوئیت هم بر نمی‌دارد، پس بی مثل و مانند است و «لیس کمثله‌ شیء» می‌باشد.

-

هستی محض [یا همان کمال] نیازی ندارد، پس «غنی» است. برخوردار از همه‌ی صفات کمالیه است، پس «علیم، حکیم، زیبا و جمیل» است. و به همین ترتیب اثبات می‌گردد همه صفات و اسمای او، چون: رأفت، رحمت، جود، فضل و ... . و هیچ هستی، هستی‌بخش، قادر، رازق و ... دیگری وجود ندارد و نمی‌تواند داشته باشد به جز او، یعنی: «لا إله الاّ الله».

شبهه

[علی 110]

یک سوال
اگر کسی صد تا آجر کنارش باشه
اونها رو همینجوری پرتاب کنه
چند درصد احتمال داره که یک دیوار به وجود بیاد؟

من هنوز اونقدر احمق نشدم که تمام نظم فوق توصیف عالم وجود از ریزترین تا بزرگترین اجزای هستی را بگذارم به حساب تصادف

---

احتمال به وجود آمدن دیوار در آن شرایط نزدیک به صفر هست
و من آنقدر احمق نیستم که زندگی خودم رو بنا کنم بر اساس احتمالی که به صفر میل میکنه

میدونید دوستان
اساساً وجود خداوند یک امر بدیهی است
اما چرا در پی انکار بر می آیند عده ای؟
پاسخ را خداوند در قرآن این چنین بیان میکند
انسان در معاد شک ندارد لیکن او میخواهد آزادانه گناه کند به همین دلیل آن را انکار میکند!

پذیرش خداوند
همراهش پذیرش ربوبیت و عبودیتش رو به همراه داره و در نتیجه برای نفس سنگین است این پذیرش
لذا برای راحت کردن خودش از همون اول منکر میشه

صورت مسئله را پاک میکند

[Reza71]

با سلام خدمت اقا علی

من هم نمیخوام انکار کنم....

امروز هم من خواستم از اندیشه ی توحیدی دفاع کنم خیر سرم که کلا زدم جاده خاکی و نتونستم به این سوال جواب بدم.....
به یه سوال هم خواستم جواب بدم نتیجش شد این که تو گل گیر کردم.....
متاسفانه همین احتمالات صفر و درصد کم رو بدجوری روش مانور دادن که اقا بیاین ثابت کنین اینطوری نیست....

یعنی بیاین ثابت کنین که خدا از اول جهان رو بدون نقص افریده....
خود استاد قراره به این سوال جواب بده ولی خوب گفته اگه کسی تونست به این سوال جواب بده.....
یه طورایی من هم جوگیر شدم و شد چیزی که الان شده....
اسم دانشمنده رو یادم نیست و این یکی از نظریه هاش بودچندتا نظریه ازش مطرح کردن که کلا مخها همه هنگ کرد....
مسئله رو مطرح کردن تا ایراداتش رو بگن که یهویی نظریه موافق هم پیدا کرد و ....

[علی 110]

ببین کاستیل جان

بگذار یک نکته ی مهم برایت بگویم

اساساً ایمان خیلی وابتسگی مستقیم به استدلال ندارد

جایگاه استدلال در عقل است
جایگاه ایمان در قلب است

ایمان کرنش قلب است

حتی انبیا نتوانستند با استدلالات متقن و حتی ارائه ی معجزات قطعی باعث شوند که همه ایمان بیاورند و عده ای همچنان حتی بادیدن معجزات مسلم هم ایمان نمی آوردند


همانطور که گفتم
آنقدر احمق نیستم که زندگی خود را بر اساس احتمال نزدیک به صفر بنا بگذارم



از اینها خوب است بپرسید که در جایی که عقل حکم میکند که به احتمال بیشتر اهمیت و ترتیب اثر داد چرا شما چسبیده اید به این احتمال نزدیک صفر؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
ریشه ی این توجیهات در نفی خدا هم همانطور که خدمتت عرض کردم خود خدا به بهترین وجهی فرموده است

انسان در معاد شک ندارد لیکن او میخواهد آزادانه گناه کند به همین دلیل آن را انکار میکند!

پذیرش خداوند
همراهش پذیرش ربوبیت و عبودیتش رو به همراه داره و در نتیجه برای نفس سنگین است این پذیرش
لذا برای راحت کردن خودش از همون اول منکر میشه

صورت مسئله را پاک میکند



خدا نگهدار و هادی همه ی ما

[حسن.س.]

جناب Castiel خوب عنایت نمایید:

سعی و خطا در جایی معنی می دهد که یکسری عوامل مخالف موجودند و یک سری عوامل موافق.پس شما سعی می کنید یک وسیله بسازید که عوامل موافقش بر مخالف غلبه کرده و به اصطلاح پایدار شود و آن نتیجه مد نظر شما حاصل شود.
اما خداوند آفریدنش خود پایداری است.


عنایت مجدد نمایید :

وقتی شما یک وسیله را می سازید مثلا جاذبه یا نیروی گریز از مرکز یا...مخالف شما عمل می کنند و کار شما با شکست مواجه می شود.
اما خداوند آفریدنش خود قانون است.یعنی او هر چه می آفریند صحیح است نه آنچه صحیح است می آفریند.ملاک خوبی و بدی و درستی و نادرستی خود آفریدن است نه آفریده ها.هر چه می آفریند خود قانون است نه اینکه می آفریند و بعد قانون وضع می کند.


در اینچنین آفریدنی اصلا فرض خطا محال است چون بودنش عین صحت است.

[namekarbary]

(۱۵/آبان/۹۱ ۰:۱۶)علی 110 نوشته است:  احتمال به وجود آمدن دیوار در آن شرایط نزدیک به صفر هست
و من آنقدر احمق نیستم که زندگی خودم رو بنا کنم بر اساس احتمالی که به صفر میل میکنه

(۱۵/آبان/۹۱ ۰:۱۶)علی 110 نوشته است:  میدونید دوستان
اساساً وجود خداوند یک امر بدیهی است

[Reza71]

سلام خدمت شما دوست خوبم
شما عمرت چقدره که ده تریلیون بار میخوای یه صدتا اجر رو پرت کنی تا یه دیوار بسازی دوست من؟
یه سوال بپرسم؟
ماتریالیست هستین؟
نوشته ی دکتر فرانک الن رو بخونید درباره ی اثبات خدا به وسیله ی یه پروتئین....

[namekarbary]

(۱۵/آبان/۹۱ ۱:۳۳)Castiel نوشته است:  سلام خدمت شما دوست خوبم
شما عمرت چقدره که ده تریلیون بار میخوای یه صدتا اجر رو پرت کنی تا یه دیوار بسازی دوست من؟
یه سوال بپرسم؟
ماتریالیست هستین؟
نوشته ی دکتر فرانک الن رو بخونید درباره ی اثبات خدا به وسیله ی یه پروتئین....

[Mahdy2021]

(۱۵/آبان/۹۱ ۱:۵۱)namekarbary نوشته است:  

شما می فرمایید این جهان چگونه خلق شده؟

(من پستها رو از اول خوندم و به یک مطلب منسجم نرسیدم)

[Reza71]

براتون تو پیغام خصوصی میفرستم....اگه دوست داشتین تو همین جا هم بذارین.
این ساده ترین گفته ای بود که من متوجه شدم برای همین بهتون گفتم بخونید وگرنه زیاده...
فکر میکنم قبلا گذاشتم یه بار.

نظرات دانشمندان درباره ی خداست....
گرداورندش جان کلوور مونسما هست که نظرات دانشمندان درباره ی خدا رو پرسیده(چطوری فهمیدن خدا هست) و تو یه کتاب نوشته به اسم اثبات وجود خدا.....
کتاب قدیمی هست تقریبا.

[علی 110]

(۱۵/آبان/۹۱ ۱:۲۷)namekarbary نوشته است:  

ببین پسر خوب به قول خودت:

(۱۵/آبان/۹۱ ۱:۲۷)namekarbary نوشته است:  (کلا خودتو خیلی درگیر

همیشه به همین جوری ساده انگارانه استدلال میکنی؟
این تازه احتمال یک دیوار در کل این هستی بوده!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
تازه به گفته ی خودت، شخصی که میخواهد این کار را انجام دهد نیاز به درجه ای از قدرت و شعور است چون به دنبال هدفی (ایجاد دیوار) می خواهد این کار را انجام دهد و بعلاوه باید قادر به انجام آن نیز باشد و نیاز به نیرو هم باشد!!!!!!!!!!!
علاوه براین
حالا در نظر بگیر چند درصد احتمال داره که یک خانه به وچود بیاد
چند صد تریلیون
چند درصد احتمال داره که یک شهر به وجود بیاد آنهم با نظام و ارتباط منسجم بین سیستمهای آب و فاضلاب و برق و گاز
چند صد هزار تریلیون رو باید در هم ضرب کنی
چند درصد احتمال داره این کامپیوتری که نظرات ساده انگارانه خود رو به اسم استدلال داری بیان میکنی خود به خود به وجود بیاد
و اینها تازه نظم در حد ماکروسکوپی است نه نظم فوق پیچیده در حد میکروسکوپی
و اینها درباره ی نظام حاکم بر کره زمین است نه نظام حاکم بر کل کهکشانها

مسئله بسیار واضح است و من اونقدر احمق نشدم که بخواهم زندگی خود بر مبنای احتمالی تقریباً صفر بنا کنم


تا حالا به این سوال فکر کردی که :
در جایی که عقل حکم میکند که به احتمال بیشتر اهمیت و ترتیب اثر داد چرا شما چسبیده اید به این احتمال نزدیک صفر؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
ریشه ی این توجیهات در نفی خدا هم همانطور که خدمتت عرض کردم خود خدا به بهترین وجهی فرموده است

انسان در معاد شک ندارد لیکن او میخواهد آزادانه گناه کند به همین دلیل آن را انکار میکند!

پذیرش خداوند
همراهش پذیرش ربوبیت و عبودیتش رو به همراه داره و در نتیجه برای نفسی که میخواد آزادنه حال کنه سنگین است این پذیرش
لذا برای راحت کردن خودش از همون اول منکر میشه

صورت مسئله را پاک میکند


آدم خواب رو میشه بیدار کرد
کسی که خودش به خواب بزنه