مناظره ی شیعه(علوی) و سنّی (عباسی)

[محب الزهرا]

علوی: چون شیعیان معتقدند خلافت ابوبکر و عمر و عثمان باطل بوده است.
ملک‌شاه با تعجب پرسید: برای چه؟
علوی: زیرا عثمان توسط شورای شش نفره‌ای به خلافت رسید که عمر آنها را انتخاب کرده بود. البته همه آن شش نفر عثمان را انتخاب نکردند؛ بلکه دو یا سه نفر انتخاب او موافق بودند. پس مشروعیت خلافت عثمان از جانب عمر است.

عمر هم با وصیت ابوبکر به خلافت رسید پس مشروعیت خلافت عمر به وصیت ابوبکر است،

و به خلافت رسیدن ابوبکر هم به واسطه انتخاب گروه اندکی بود که با شمشیر و زورگویی بدین عمل اقدام کردند. پس مشروعیت خلافت ابوبکر هم به اسلحه و زور بود؛

به همین جهت عمر درباره او گفته است: «کانت بیعة الناس لأبی بکر فلته مت فلتات الجاهلیة وقی الله المسلمین شرّها فمن عاد إلیها فاقتلوه.(1)
بیعت مردم با ابوبکر لغزشی از لغزش‌های جاهلیت بود که خداوند، مسلمانان را از شرّ آن حفظ نمود پس هر که دوباره به این روش روی آورد او را به قتل رسانید.»
خود ابوبکر نیز می‌گفت: «أقیلونی فلست بخیرکم و علیّ فیکم»(2)
مرا رها کنید! آنگاه که (حضرت امیرالمؤمنین) علی علیه‌السلام در بین شماست من بهترین شما نیستم.»


بنابراین، شیعیان معتقدند که خلافت آن سه نفر از اساس باطل بوده است.

ملک شاه رو به وزیر کرد و گفت: سخنانی که علوی از ابوبکر و عمر نقل کرد، صحیح است؟

وزیر: آری مورخان این گونه ذکر کرده‌اند.

ملک‌شاه: پس چرا ما آن سه نفر را محترم می‌شماریم؟

وزیر: به خاطر پیروی از نیاکانمان.

علوی به شاه گفت: از وزیر بپرس که: آیا حق سزاوار پیروی است یا نیاکان؟ آیا پیروی از گذشتگان و ضدّیت با حق مشمول این فرموده خدای تعالی نیست: (إنا وَجَدنا آباءَنا عَلی أُمه و إنّا علی آثارهم مهتدون)(3)؛ یعنی: ما پدران خود را بر آیینی یافتیم و از پی ایشان می‌رویم.


اسناد:
1- صواعق المحرقه ابن حجر، ص8 - ملل و نحل شهرستانی و ...
2- السیر الکبیر، شیبانی، ج1، ص36.
3- سوره زخرف / 23.