به مناسبت دهمین سالگرد تولد تالار بیداری اندیشه

[سدرة المنتهی]

سفر و عروج روح

وَلَوْ نَزَّلْنَا عَلَيْكَ كِتَابًا فِي قِرْطَاسٍ فَلَمَسُوهُ بِأَيْدِيهِمْ لَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا إِنْ هَٰذَا إِلَّا سِحْرٌ مُبِينٌ ( انعام 7 )
«و اگر ما نامه‌ای در کاغذی بر تو نازل می‌کردیم و آنان آن را با دست‌های خود لمس می‌کردند، باز کسانی که کافر شدند می‌گفتند: این جز سحری آشکار نیست.»

در واقع میگه اگه خدا رسما برات دست خط بنویسه مهر کنه، بفرسته برات بیارن، بده دستت بخونی، اگه تو یا آدمای اطرافت ایمان کافی نداشته باشین بازم گیج میزنی بازم تردید می گیرتت میشینی فکرسازی می کنی آخرشم بیخیال میشی و نشونه رو یادت میره. نشونه به این بزرگی و واضحی رو...

هر روحی
باید یه روزی
توی جاده ای قدم بذاره که هیچ پلنی وجود نداره
فقط باید با نشانه ها جلو بره و به خدا اعتماد کنه


گاهی وقت‌ها وقتی با از دست دادن‌ها و شکست‌ها روبه‌رو می‌شیم، سریع نتیجه می‌گیریم که همه‌چیز به پایان رسیده. اما احساس پایان، به معنای پایان واقعی نیست. خیلی وقت‌ها اون چیزی که ما "بن‌بست" می‌بینیم، در واقع بخشی از مسیری هست که خدا برای رشد و تغییر ما طراحی کرده.

ایمان واقعی یعنی اینکه حتی وقتی شواهد بیرونی ناامیدکننده‌ست، همچنان مطمئن باشی که پشت صحنه، خدا نقشه‌ای بزرگ‌تر داره. درست مثل بذری که زیر خاک ناپدید می‌شه، شاید چیزی در زندگیت در حال افول یا تمام شدن به نظر بیاد، اما در واقع در اون روی سکه، دوره جدید داره آماده می‌شه تا در زمان درست به شکلی تازه و پرقدرت ظهور پیدا کنه.

باید با اعتماد جلو بری.
هر پیچ و خم، هر تأخیر، هر بن‌بست، مقدمه‌ایه برای چیزی فراتر از انتظارت
خدا در سکوت، در پس پرده، در حال آماده کردن آینده‌ایه که تو رو شگفت‌زده می‌کنه.

اونی که در میانِ رنج هم سپاسگذاره، به مرحله‌ای رسیده که حضورِ خدا رو به هیچ عنوان از دست نمیده
درد می‌خواد تو را از خودِ کوچک به خودِ بی‌کران برسونه. از وابستگی بیهوده، به پیوند با حقیقت.

خدا در میانِ نعمت به تو لبخند می‌زنه،
ولی در میانِ درد، تو رو در آغوش گرفته.


به نشانه های کوچک و بزرگ خداوند در روزمره ی زندگیت دقت کن، حیف شون نکن با شک و بالاپایین کردنش، اینها معجزه هایی هستن که برای شخص شما دارن فرود میان. اینها رحمت و توجه ویژه خدا به شماست. بهت داره لطف می کنه اطلاعات میده که راحت تر مسیرتو بری.


وَإِذْ زَيَّنَ لَهُمُ الشَّيْطَانُ أَعْمَالَهُمْ وَقَالَ لَا غَالِبَ لَكُمُ الْيَوْمَ مِنَ النَّاسِ وَإِنِّي جَارٌ لَّكُمْ ۖ فَلَمَّا تَرَاءَتِ الْفِئَتَانِ نَكَصَ عَلَىٰ عَقِبَيْهِ وَقَالَ إِنِّي بَرِيءٌ مِّنكُمْ إِنِّي أَرَىٰ مَا لَا تَرَوْنَ إِنِّي أَخَافُ اللَّهَ ۚ وَاللَّهُ شَدِيدُ الْعِقَابِ ( انفال 48 )

و هنگامی را یاد کن که شیطان اعمالشان را برای آنان آراست و گفت: امروز هیچ‌کس از مردم بر شما پیروز نخواهد شد و من پشتیبان شمایم. اما چون دو سپاه رویاروی شدند، به عقب بازگشت و گفت: من از شما بیزارم!

من چیزی می‌بینم که شما نمی‌بینید. من از خدا می‌ترسم، و خدا سخت‌کیفر است.


شیطان با این همه اختیاراتی که گرفته و مهلتی که داره و بواسطه این مهلت این همه قدرت نفوذ،نسل، برو و بیا، وقتی خدا رو وسط قضیه می بینه اینطوری دچار وحشت و فرار میشه.... بعد تو عزیزه خدا از چهار تا آدم و مخلوق عادیش میترسی و از تهدیدهاشون حساب می بری.....! و ناخودآگاه هم ردیف خدا کردی اینارو!


فقط یک قدرت مطلق وجود داره که بر همه چیز، بر همه چیز مسلطه. اگه تو سختی ای باید وایستی آزمایش و تصفیه ات تموم شه(اعتماد کن به روند)، چیزی غیر این نیست، کل عالم تو وجود خداست.

تو باید از دل این زخم، زخمی که به شدت طولانی شده، عمق برداشته، بالاخره بیرون بیای ، زاااااده میشی ، از نو متولد بشی در نسخه ای نورانی تر از نسخه قبلیت.

نسخه ی نورانی جدید تو اصلا قابل مقایسه با نسخه نورانی قبلیت نیست!
تو دیگه تاریکی رو میشناسی
ترس رو میشناسی
فریب زبان ها و ظاهرها رو چشیدی
یاد گرفتی که باطل میتونه چقدر راحت لباس حق به تن خودش کنه

اما تو دیگه ساده نیستی
دیگه تحت تاثیر مردم قرار نمی گیری،
جنگیدن برای هدف رو یاد گرفتی،
جانباز شدی اما راه رو به سختی پیدا کردی و پیمودی.

آدمی که از درون تو دوباره متولد میشه والاترین نسخه توعه، دیگه هیچ چی جلودارش نیست، بلده راهه، آزااااده. حق و اهل حق رو راحت تشخیص میده و میشناسه.

برو به سمت شدن....
از کمبود به وفور،
از ذهن به قلب و حضور،
از عادت به آگاهی.

---
---

مولانا:

ای طالب اگر ترا سر این راهست
واندر سر تو هوای این درگاهست

مفتاح فتوح اهل حق دانی چیست
خوش گفتن لا اله الا الله است


حسبی الله
لا اله الا هو
علیه توکلت و هو رَبُّ العرش العظیم


تحول، آزادی، درخشش و اوج گرفتن در مسیر پاکی مجدد و خداوند بسیاااااار دیدنی است، از آن مدل دیدنی ها که آدم اشک شوق در چشمانش حلقه می زند.

برایتان آرامش در میانه ی طوفان آرزومندم عزیزان خدا