(A+)آخرالزمان، شرايط ظهور باطني‏ترين بُعد هستی (مقاله ی ویژه)

[علی 110]

ولايت، باطن نبوت‏
در كتاب‏هاي حضرت امام خميني و استاد شهيد مطهري‏ رحمهم الله و امثال ايشان به اين مطلب كه «باطن نبوت، ولايت است» خيلي اشاره شده است.
ولايت، مقام قرب و اتحاد خاص عبد است با رب در موطن انساني.
يعني انسان، بُعدي دارد كه كامل‏ترين آن در اولين نبي است از نظر غيبي (پيامبراكرم‏ صلي الله عليه وآله) كه هم او آخرين نبي است از نظر عيني و ظاهري.
حالا خوب بينديشيد كه در اين جملات چه اسراري نهفته است. اگر متوجه شويد كه «ولايت، باطن نبوت است» و «آن نبي كه از نظر غيبي، اول است وقتي ظاهر مي‏شود، آخرين نبي است»، هنگامي كه آخرين مرحله دنيا شروع مي‏شود، غيبي‏ ترين مرحله وجود آن نبي - كه ولايت است - ظاهر مي‏شود (خيلي دقت كنيد).
حتماً اين روايت را شنيده‏ ايد كه رسول اكرم‏ صلي الله عليه وآله دو انگشتشان (انگشت وسط و سبابه) را پهلوي هم گذاشتند و فرمودند:
مَثَل من و آخرالزمان مِثْلِ اين دو انگشت است،
يعني همين كه من بيايم، آخرالزمان شروع مي‏شود.(7)
به عبارت ديگر با ظهور آخرين نبي، تازه آخرالزمان شروع مي‏شود كه مهمترين ويژگي آن ظهور ولايت تامه خداوند است،
يعني پس از آمدن خاتم پيامبران، تازه بُعد غيبي آن حضرت كه ولايت تامه الهي است آغاز مي‏گردد.
آخرالزمان، زمان ظهور باطن آخرين نبي‏
بنابراين زمان ظهور آخرين نبي در واقع زمان ظهور بُعد باطني اولين نبي - يعني ولايت - است كه غيبي بود و حالا بايد عيني شود (خيلي دقت شود).
يعني از اين پس بايد باطن نبي يا همان ولايت ظاهر شود. و به عبارت ديگر غيبي‏ ترين بُعد هستي در آخرين مرحله ظهور آخرين دين، ظاهر مي‏شود.
به همين جهت، باطن نبوت، يعني ولايت، از علي بن ابي طالب‏ عليه السلام شروع مي‏شود.
روايت عجيبي است كه وقتي پيامبر اكرم‏ صلي الله عليه وآله داستان معراجشان را تعريف مي‏كردند فرد باهوشي آنجا پيدا شد و پرسيد: يا رسول اللَّه! آن شب خدا به چه صوتي و با چه صدايي با شما صحبت كرد (در مقام غيب؛ صوت در نفس ايجاد مي‏شود) حضرت فرمودند: خدا به صوت علي‏ عليه السلام با من حرف مي‏زد.(8)
مگر قرآن در جريان مباهله نمي‏گويد:اي پيامبر! نفست را بياور.(9)
و پيامبرصلي الله عليه وآله، علي‏ عليه السلام را آوردند؟
پس معلوم است اميرالمؤمنين‏ عليه السلام از جهت مقام ولايت، جان پيامبر و باطن نبوت است.
جان پيامبرصلي الله عليه وآله يعني همان مقام پنهاني و غيب پيامبر.
ائمه‏ عليه السلام نيز منتظر امام مهدي‏ اند
حالا متوجه مي‏شويد كه چرا امام صادق‏ عليه السلام عاشق امام زمان‏ عليه السلام هستند و هنگامي كه از ايشان سؤال مي‏شود آيا «قائم» متولد شده است يا نه؟
مي‏فرمايند:
«لا، وَ لَوْ اَدْرَكْتُهُ لَخَدَمْتُهُ ايّامَ حَياتي‏»؛
نه، متولد نشده است ولي اگر دوران او را دريابم تمام عمر در خدمتش خواهم بود(10).
براي اينكه امام صادق‏ عليه السلام، خودِ برترشان را در امام زمان‏ عليه السلام مي‏ديدند.
گريه مي‏كنند كه آيا مي‏شود چشم من به جمال فرزندم مهدي، روشن شود!
تاريخ مي‏گويد، امام رضا عليه السلام نشسته بودند، همين كه نام فرزندشان مهدي آمد، بلند شدند و دستشان را روي سرشان گذاشتند(11)،
اين به معناي احترام و انتظار است.
يعني چه؟
يعني امام صادق و امام رضا و بقيه ائمه‏ عليهم السلام حقيقتي هستند كه اين حقيقت، باطن نبوت است و بايد به طور كامل ظهور پيدا كند و هنوز زمينه ظهور كامل آن حقيقت فراهم نشده است و لذا خود ائمه هم منتظر ظهور آن حقيقت باطني هستند كه در امام زمان‏ عليه السلام محقق مي‏شود.
به عبارت ديگر: همان طور كه زمان ظهور عيني آخرين نبي، ابتداي شروع آخرالزمان است، با ظهور آخرين وليّ كه تام‏ الولايه است، تمام ولايت و تمام باطن نبوت و انبياي تاريخ، در جمال پر جلال ولايت تامه او ظاهر مي‏شود و زمانه به اتمام مي‏رسد. يعني آخرالزمان يك شروع دارد، يك انتها.
شروعش با آخرين نبي و انتهايش با آخرين ولي است.
شروعش به ظهور آخرين نبي است تا همه نبوت ظاهر شود
و انتهايش به ظهور آخرين ولي است تا همه ولايت و تمام غيب در دنيا ظاهر شود.
از اين به بعد دنيا، دنيا نيست، غيب است.
براي همين شما مي‏خوانيد كه ظهور امام زمان‏ عليه السلام، از نشانه‏ هاي برپايي قيامت يا «اِشْراطُ الساعة» است.
يعني يكي از شرطهاي برپايي قيامت، ظهور امام زمان‏عليه السلام است(12)
و براي همين هم وقتي امام زمان‏ عليه السلام تشريف بياورند، جنس دنيا، جنس قيامت است، دنيا نيست.
در قيامت ندا مي‏آيد:
«وَ امْتازُوا الْيَوْمَ أَيُّهَا الْمُجْرِمُونَ»(13)
يعني‏ اي مجرمان، از مؤمنان جدا شويد؛
در زمان ظهور امام مهدي‏ عليه السلام نيز اشقيا در يك طرف هستند و اصفيا و سعدا هم يك طرف.
درست آنچه در قيامت به تمام واقع مي‏شود، با ظهور امام زمان‏ عليه السلام شروع مي‏شود.
(هر روايتي را بايد دست كم 10-20 جلسه برايش بحث كرد تا شايد كمي حقش ادا شود)

{همچنین برای همین است که در زیارت آل یاسین میخوانیم:

وَ اَنَّ رَجْعَتَکُمْ حَقُّ لا رَیْبَ فیها

و مسلماً بازگشت شما حق است که شکى در آن نیست

یَوْمَ لا یَنْفَعُ نَفْساً ایمانُها لَمْ تَکُنْ آمَنَتْ مِنْ قَبْلُ

روزى که سود ندهد کسى را ایمانش که پیش از آنایمان نیاورده

به این علت که پس از ظهور و رجعت اولین شرط ایمان که ایمان به غیب است به علت ظاهر شدن غیب عالم دیگر آنچنان محقق نیست و در این سیر در نهایت در روز قیامت تمامی غیب به شهود تبدیل میشود }

امام صادق‏ عليه السلام مي‏ فرمايند:
اميرالمؤمنين‏ عليه السلام در جنگ، همه را نمي‏ كشتند. شمشير را نمي‏گرفتند و هر كسي را از دم تيغ بگذرانند.
راوي از امام مي‏پرسد:
مگر نمي‏توانستند؟
مي‏فرمايند:
مي‏توانستند.
مي‏گويد: پس چرا نمي‏كشتند؟
مي‏فرمايند: چون گنج‏هاي پنهان آشكار نشده بود.
در باطن و صلب افرادي كه رو به روي امام بودند، آدمهاي خوبي وجود داشتند.
يعني همه آدمهاي خوب ظاهر نشده بودند و همه آدمهاي بد هم ظاهر نشده بودند.
(حضرت آن افرادي را كه در صلب شان مؤمني بود نمي‏كشتند)
جبهه مقابل امام علي‏ عليه السلام، نسبت به آخرالزمان، همه نفاق و كفر نبود.
اين جا است كه امام مي‏فرمايند: فرزندم مهدي است كه نه توبه مي‏پذيرد و نه رحم مي‏كند. چرا؟ چون كسي كه مقابل امام زمان‏ عليه السلام مي‏ ايستد، فقط كفر است.(14)
زمان به انتها مي‏رسد
چون ولايت، باطن نبوت است و با ظهور آخرين نبي، آخرالزمان شروع مي‏شود، با ظهور آخرين ولي و ظهور تام ولايت، زمان به انتها مي‏ رسد.
زمان، مخلوق است،
مخلوق يعني چيزي كه هست و از طرفي «هستِ مطلق» خدا است
و به اصطلاح، مخلوق، خودش حجاب خدا است.
حال اگر همه غيب ظاهر شود، تمام مخلوقات از آن جهت كه حجاب حق‏اند، از بين مي‏روند
(يعني چندان ظهور ندارند، درست مانند روز كه با طلوع خورشيد، اثري از ستارگان باقي نمي‏ماند. با آنكه ستاره‏ ها حضور دارند ولي ظهور ندارند).
به عبارت ديگر جنبه خلقي عالم به جنبه ملكوتي تبديل مي‏شود،
چون ظهور باطني‏ ترين غيب‏ها شروع شده است. باطني‏ترين غيب‏ها در عالم دنيا، ولايت است و بعد از آن خود قيامت و لذا بعد از امام زمان‏ عليه السلام قيامت رخ خواهد داد.
يعني نظامِ «وَ الْأَمْرُ يَوْمَئِذٍ لِلَّهِ»(15) محقق مي‏گردد
و حق ظاهر مي‏شود و حجاب‏ها از بين مي‏رود.
چطور در قيامت، گذشته و آينده نداريم - «يوم التلاق» است و گذشته و آينده جمع مي‏شود -،
آخرالزمان نيز در همان حد است، حالت بي زمان دارد.
هر چه از دنيا و ظلمات آن فاصله بگيريم، زمان بي رنگ مي‏شود و بقا جاي آن را مي‏گيرد.
به عبارت ديگر با ظهور امام، آثار قيامت بر عالم حكومت مي‏كند و دنيا عوض مي‏شود.
روايت‏ها نيز از منظر ديگر مي‏فرمايد:
حق از باطل جدا مي‏شود،
عدالت حاكم مي‏گردد و هر كس آنچه كه بايد بشود، مي‏شود.
اينجا است كه ائمه‏ عليهم السلام هم مثل ما دنبال آن هستند كه آن نهايي ‏ترين وعده خدا ظاهر شود.


پذيرش امامت، يك مسأله عقلي است‏:
امام زمان‏ عليه السلام داراي كمال موسي، درخشش عيسي، طول عمر نوح، صبر ايوب و... است.(16)
روايت مي‏گويد: تمام اينها در امام مهدي‏ عليه السلام ظاهر مي‏شود.
اگر خوب فكر كنيم در مي‏يابيم كه اگر بنا است تمام ابعاد عالم در آخرالزمان ظاهر شود، چون تمام ابعاد غيبي عالم به طور پراكنده در انبيا و اوليا هست، بايد كسي باشد كه جامعيت همه انبيا و اوليا را داشته باشد
و او كسي نيست جز صاحب ولايت مطلقه الهيه،
حضرت بقيةاللَّه الاعظم.
اين است كه گفته مي‏شود: پذيرش امامت و تحقق آن از ابتدا تا انتهايش يك مسأله عقلي و منطقي است.



جهان در حال آمادگي براي جدايي حق از باطل‏:
ما دو نوع مرگ داريم: گاهي تصادف مي‏كنيم و به طور غير طبيعي مي‏ميريم،
يعني نفس ما نمي‏خواهد برود، ولي بدن برايش فايده ندارد.
اما يك نوع مرگ طبيعي هم داريم و آن اين است كه نفس استفاده لازم را از بدن برده و لذا به طور طبيعي آن را رها مي‏كند
و به عالم غيب و قيامت منتقل مي‏شود.
دنيا مثل بدن نيست كه ماشين به آن بزند و ناگهان بميرد. د
نيا به طور طبيعي دارد مي‏ميرد.
شما وقتي مي‏ميريد كه آرام آرام نَفْسِتان آنچه مي‏تواند انجام دهد و به اصطلاح استعدادهاي بالقوه‏اش، بالفعل شود و آن گاه بدن را بگذارد و برود.
به عبارت ديگر، مرگ هنگامي رخ مي‏دهد كه جنبه‏ هاي غيبي و بالقوه نفس ظاهر شود.
يعني نفس، جنس غيب و جنس قيامت شود و به عالم قيامت برود. عالم نيز همين طور است.
پس انسانها دو گونه مي‏ميرند: يا حيوانيت آنها كامل مي‏شود و يا انسانيت‏شان.
در هر دو گروه استعدادهاي بالقوه، بالفعل شده است.
آخرالزمان نيز همين طور است.
اَسْعَدُ السُّعَداء وَ اَشْقَي الاَْشْقِياء مي‏آيند و رو به روي هم مي‏ايستند.
يعني بدترين آدم‏ها، و بهترين آدم‏ها چهره‏ شان ظاهر مي‏شود.
به همين دليل يك عده كه زمانه به آنها فرصت نداد تا خودشان را بنمايانند، «رَجْعَت» مي‏كنند.
هم در بين بدان و اشقيا، هم در بين خوبان و سعدا رجعت هست.
يعني هم هيتلر بر مي‏گردد، - چون متفقين نگذاشتند خودش را نشان دهد -،
هم امام خميني‏ قدس سره بنيانگذار انقلاب اسلامي ايران.
از صاحب نَفَسي سؤال كرديم كه اين همه مردم گفتند: «خدايا، خدايا تا انقلاب مهدي، خميني‏ رحمهم الله را نگهدار»،
چرا دعايشان مستجاب نشد؟!
گفت: مردم، دعايشان مستجاب شد.
گفتم: پس چرا امام فوت كردند؟
گفت: در رجعت بر مي‏گردد.
اصلاً متوجه اين نكته نبودم.
چون امام در يك جا مي‏فرمايند: حيف كه اين انقلاب 14 سال عقب افتاد!
از اين جمله معلوم است كه امام خيلي حرف داشتند، كشفهايي براي ظهور داشتند.
زمانه به ايشان اجازه نداد و سنشان زياد شد.