(A+)آخرالزمان، شرايط ظهور باطني‏ترين بُعد هستی (مقاله ی ویژه)

[علی 110]

سلام رفقا، میدونم مطلبی بسیار طولانی رو پست کردم اونقدر طولانی که باید اون رو به چند پست تقسیم کنم.
اما حقیقتاً مقاله ی بسیار ارزنده ایست و مطالب ناب و فوق العاده جالبی داره
خودمن شخصاً از خواندن این مقاله لذت بردم.
به هر تقدیر اگه حوصله کردید و مقاله رو خوندید اگه به نظرتون مفید بود در صورت امکان برای آمرزش پدر و مادر این حقیر هم دعا بفرماید
یا علی و التماس دعا


آخرالزمان، شرايط ظهور باطني‏ترين بُعد هستی
استاد طاهر زاده‏

از امام صادق‏ عليه السلام پرسيده شد: در زمان غيبت بيشترين ثواب در انجام كدام عمل است؟ حضرت فرمودند: اين دعا را بخوانيد و بيشترين ثواب را ببريد:
«اللَّهُمَّ عَرِّفْنِي نَفْسَكَ فَإِنَّكَ إِنْ لَمْ تُعَرِّفْنِي نَفْسَكَ لَمْ أَعْرِفْ نَبِيَّكَ اللَّهُمَّ عَرِّفْنِي رَسُولَكَ فَإِنَّكَ إِنْ لَمْ تُعَرِّفْنِي رَسُولَكَ لَمْ أَعْرِفْ حُجَّتَكَ اللَّهُمَّ عَرِّفْنِي حُجَّتَكَ فَإِنَّكَ إِنْ لَمْ تُعَرِّفْنِي حُجَّتَكَ ضَلَلْتُ عَنْ دِينِي...».(1)
معني دعا را دقت كنيد تا بفهميد چرا گفتند در زمان غيبت، خواندن اين دعا ثواب زيادي دارد.
مي‏فرمايد: خدايا! بايد خودت را به من معرفي كني. چون من نمي‏توانم تو را بشناسم. اگر خودت را معرفي نكني، پيامبرت را نخواهم شناخت. در ادامه دعا هست:
«اللَّهُمَّ عَرِّفْنِي رَسُولَكَ فَإِنَّكَ إِنْ لَمْ تُعَرِّفْنِي رَسُولَكَ لَمْ أَعْرِفْ حُجَّتَكَ»
خدايا! پيامبرت را به من بشناسان كه اگر نبي‏ات را نشناسم، حجتت را نمي‏شناسم و اگر حجتت را نشناسم بدبخت خواهم شد: «فَإِنَّكَ إِنْ لَمْ تُعَرِّفْنِي حُجَّتَكَ ضَلَلْتُ عَنْ دِينِي».
بايد حجتت را به من بشناساني كه اگر چنين نكني گمراه خواهم شد.
مگر مي‏شود غيبي‏ترين مرتبه عالم وجود، و مقام مطلقه حضرت حجت را با عقل و فكر بشري شناخت؟!!
يكي از نكته‏ هاي بسيار عالي و مهم كه در اين دعا هست اين است كه خدايا! مسأله بالاتر از اين است كه من به تنهايي بتوانم حجتت را بشناسم، من بخوانم و چيزي بفهمم. نه، تو بايد كمك كني تا من او را بشناسم.
مگر امام زمان‏ عليه السلام موجودي است كه بشود با يك فكر اوليه شناخت؟
حتماً نمي‏شود.
بايد به جِدّ تلاش كنيم تا خدا لطف كند امام زمانمان را بشناسيم و بدانيم آنچه خودمان در رابطه با امام زمان‏ عليه السلام فكر مي‏كنيم، با حقيقت مطلب خيلي فاصله دارد؛ نه اينكه ضد حقيقت است، بالاخره شيعه هر چه دارد بويي از حقيقت مي‏دهد.
اما روي اين مطلب به طور ويژه توجه كنيد كه آنچه ما از خدا طلب مي‏كنيم، خيلي بالاتر از اين حرف‏ها است كه با مطالعه دو كتاب و امثال آن بتوانيم بفهميم. اصلاً مسئله، كتابي و نوشته‏ اي نيست. بايد اين آمادگي را پيدا كرد. {و البته مطالعه هم میتواند مصداق یکی از همین مقدمات باشد}
چطور شد كه شما توانستيد پيامبر اكرم‏ صلي الله عليه وآله را بشناسيد؟ جز اين است كه پيامبرصلي الله عليه وآله قرآني با آن همه عظمت آورد؟ يعني خود خدا، اگر اين معجزه را همراه پيامبر نياورده بود، نمي‏شد پيامبر را بشناسيم.
خداوند جل جلاله چنين لطفي به ما دارد و كمك مي‏كند خودش را بشناسيم - كه البته جاي بحثش حالا نيست - لطف ديگري به ما دارد كه به كمك آن پيغمبرش را مي‏شناسيم.
اگر فقط خدا مطلبي را به رسول اكرم‏ صلي الله عليه وآله گفته بود و بعد ايشان مي‏آمد و مي‏گفت من پيغمبرم، به طور حتم شناخت پيامبر با مشكل مواجه مي‏شد.
اثبات نبوت نبي، به فرمايش علامه طباطبايي‏ قدس سره حتماً معجزه مي‏خواهد.
ايشان مي‏فرمايند:
عقل هم به تنهايي كافي نيست، بايد پيامبر معجزه بياورد.
قرآن با آن دلايلي كه بحث شده معجزه عظيمي است، نه اين كه صرفاً يك كتاب نوشتاري خوب باشد.
قرآن كتاب عجيبي است!
همچنان كه عصاي موسي‏ عليه السلام معجزه است و در شرايط خود چيز عجيبي بوده است.
بنابراين خدا بايد كمك كند تا با لطف و كرمش نبي‏ اش را بشناسيم.
همين طور خدا كمك مي‏كند تا ما ولي‏ اش، امام زمان، و حجتش را بشناسيم.
اين يك طرف قضيه كه حضرت مي‏فرمايد: بگوييد: «اللَّهُمَّ عَرِّفْنِي حُجَّتَكَ».
بعد مي‏فرمايد: يادت باشد كه اگر حجتت را نشناسي، هيچ خبري نيست: «ضَلَلْتُ عَنْ دِينِي» اصلاً از دينت بيرون مي‏روي.
اين چه نگاهي است كه اگر انسان حجت نداشته باشد، نه قرآن به دردش مي‏خورد، و نه معرفت خدا و نبي؟!
يعني معرفت خدا و نبي خيلي خوب است، ولي امام مي‏فرمايد: بگواي خدا! اگر حجتت را به من نشناساني، زندگي‏ ام بي نتيجه مي‏شود. پوچ و تهي و بي مغز مي‏شود.
بنابراين اولاً بايد نسبت به شناخت امام زمان جدي باشيم.
ثانياً آمادگي داشته باشيم كه لطف بزرگي از خدا به ما برسد تا بتوانيم امام را بشناسيم.
ديده‏ ايد گاهي وقت‏ها، اصلاً حال نداريم كه خدا خيلي به ما لطف كند. تا كمي لطف كرد مي‏گوييم همين برايمان بس است.
نه آقا!
نسبت به شناخت امام زمان‏ عليه السلام اصلاً بس نيست.
امام سجاد عليه السلام در روايتي مي‏فرمايد:
«اِنْتِظارُ الْفَرَجِ مِنْ اَعْظَمِ الْفَرَج».(2) اي كاش توفيق پيدا مي‏كرديم روي اين روايت‏ها، صدها جلسه وقت مي‏گذاشتيم تا ببينيم چه معارف عميقي در آنها نهفته است. مثل اينكه هميشه بنا بوده است اهل بيت‏ عليهم السلام مظلوم باشند.
ده شب وقت مي‏گذاريم براي شناخت نهضت امام حسين‏ عليه السلام، در حالي كه براي شناخت نهضت امام در اين ده شب هيچ كاري نمي‏توانيم بكنيم.
يك شب را هم مي‏خواهيم براي امام زمان‏ عليه السلام وقت بگذاريم! معلوم است كه اصلاً نمي‏شود كاري كرد.
امام سجاد عليه السلام در اين روايت مي‏فرمايند: بالاترين پيروزي اين است كه تو منتظر امام خودت باشي. دقت كنيد!
مي‏فرمايد: بالاترين پيروزي، انتظار فرج است.
يعني تو بايد امام زمان را بشناسي. مقام حضرت را بفهمي و بعد بفهمي كه حضرت يك نحوه «حضور خاص» دارند و يك نحوه «حضور عام».
و بفهمي كه اين حضور عام و خاص، هم براي تو است و هم براي جهان هستي كه اگر اينها را بفهمي، بيشترين چيزها را فهميده‏ اي.
اين است كه مي‏گوييم: نياز به امام مهدي‏ عليه السلام را بايد خيلي جدي بگيريم و گرنه حتي ظهور عام آن حضرت كه واقع شود، معلوم نيست چيزي به دست ما بيايد.
تاكنون روي اين مسئله فكر كرده‏ ايد كه چرا وقتي آخرين پيامبر ظهور كرد، بعضي‏ ها اصلاً چيزي به دست نياوردند؟
براي اينكه اينها منتظر آمدن حضرت نبودند.
معني جهان را طوري نفهميدند كه پيامبر خاتم بايد بيايد.
اگر كسي نفهمد اين جهان، در آخرين مرحله به ظهور ولّي تامّ معنا پيدا مي‏كند و نفهمد معني ظهور تام ولايت حق يعني چه؟ اصلاً نه منتظر است و نه وقتي حضرت بيايد، ميتواند با آن حضرت ارتباط برقرار كند.
بنابراين بايد بدانيم اگر «ظهور خاص» امام را بشناسيم، آن وقتي ظهور عامشان كه واقع مي‏شود براي ما مفيد است. حالا اگر «ظهور عام» حضرت در زمان ما هم واقع نشد تمام نتايج آن ظهور، برايمان هست.
وقتي ظهور خاص حضرت را شناختيم و روي آن فكر كرديم، امام صادق‏ عليه السلام مي‏فرمايد:
«مَنْ ماتَ مِنْكُمْ وَ هُوَ مُنْتَظِرٌ لِهذَا الأْمْرِ كَمَنْ هُوَ مَعَ الْقائِمِ في فُسطاطِهِ. قالَ: ثُمَّ مَكَثَ هنيئةً ثُمَّ قالَ‏عليه السلام: لا بَلْ كَمَنْ قارَعَ مَعَهُ بِسَيْفِهِ. ثُمَّ قال‏عليه السلام: لا وَ اللَّهِ إلاَّ كَمَنِ اسْتُشْهِدَ مَعَ رَسوُلِ اللَّه‏صلي الله عليه وآله.(3)
هر كس از شما بميرد در حالي كه منتظر اين امر باشد، همانند كسي است كه با حضرت قائم‏ عليه السلام در خيمه‏ اش بوده باشد.
سپس حضرت چند لحظه‏اي درنگ كرده، آن گاه فرمود: نه، بلكه مانند كسي است كه در خدمت آن حضرت شمشير بزند. سپس فرمود: نه، به خدا همچون كسي است كه در پيشگاه رسول خداصلي الله عليه وآله شهيد شده باشد».
اگر عمرت كفاف نداد و از دنيا رفتي، مثل اين است كه در لشگر امام، مبارزه كرده‏ اي.
بلكه مثل اين است كه در كنار خيمه امام شهيد شده‏ اي.
امام زمان‏ عليه السلام، مظهر تام ولايت مطلقه خدا
آيا شناخت توحيد منهاي شناخت امام امكان‏پذير است؟؟؟
يعني مي‏شود خدا را شناخت بدون اينكه به اين نكته برسيم كه اين توحيد و اين ولايت مطلقه بايد در يك انسان موحد به صورت كامل ظهور تام پيدا كند؟
ديده آن بايد كه باشد حق شناس‏
تا شناسد شاه را در هر لباس‏
شاه هستي - يعني خدا - در لباس ولي مطلق - يعني حضرت حجت - ولايت مطلق خود را به نمايش مي‏گذارد. محال است كسي خداشناس باشد و امام را به عنوان موحد مطلق كه حامل ولايت مطلقه حق در آخرالزمان است طلب نكند.
و محال است وجود مقدس امام‏ عليه السلام را انگشت اشاره به حضرت حق نبيند.
اينها با هم خيلي ربط دارد.
آن كه حق را مي‏خواهد حتماً به دنبال امام است و آن كه امام را يافت، حق را در آينه وجود او مي‏يابد.
امام زمان‏ عليه السلام حق را به طور كامل در صحنه هستي حاكم مي‏كند،
يعني آينه ولايت حق است در نظام سياسي، اقتصادي، اجتماعي عالم. پس تأكيد ما اين است كه اول بايد اعتقادمان نسبت به حضرت مهدي‏ عليه السلام محكم باشد.
شما ببينيد خيلي‏ها در اول اسلام، وقتي پيامبرصلي الله عليه وآله را ديدند، قبول كردند، پذيرفتند و مؤمن شدند
ولي چون اعتقادشان از عمق كافي برخوردار نبود، جَوّ زده شدند و با رحلت پيامبرصلي الله عليه وآله به راه و رسم ديدن داري پشت كردند.(4)
روايت‏هاي عجيبي داريم كه غيبت حضرت به اندازه‏ اي طول مي‏كشد كه اكثر مؤمنين مي‏گويند:
مسئله امام زمان دروغ بود.
بعضي‏ها مي‏ گويند لباسهاي حضرت هم پوسيد.
چرا؟
چون كسي كه معني چگونگي ولايت خدا را در انتهاي عالم نشناسد، نمي‏تواند معني انتظار را درست بفهمد
و لذا خسته مي‏شود، چون احساساتي با موضوع برخورد كرده است.
اگر گفته‏ اند انتظار فرج خيلي مهم و مؤثر و سازنده است، براي اين است كه شعوري برتر به انسان مي‏دهد.
فلسفه وجودي حضرت حجت‏ عليه السلام را كه در بحث «نحوه حضور حضرت حجت»(5) به طور مختصر بيان كرده‏ ايم،
اينجا با نگاه ديگري بيان مي‏كنيم تا متوجه شويد معني اينكه مي‏گوييم «غيبي‏ ترين گوهر عالم هستي، در آخرالزمان ظهور مي‏كند» چيست.




ظهور غيبي‏ ترين گوهر عالم هستي در آخرالزمان‏:

يك قاعده عقلي داريم كه مي‏گويد:
«اَلنِّهاياتُ تُرْجَعُ اِلَي الْبِدايات»
يعني آنچه در انتها ظاهر مي‏شود، برگشتش به چيزي است كه در ابتدا به صورت علمي و غيبي بوده است.
مثلاً يك صندلي را كه يك نجار ساخته است در نظر بگيريد: آنچه شما در انتها با آن روبرو مي‏شويد يك صندلي كامل است با پايه‏ ها و پشت و همه اجزا.
اين صندلي كه شما با آن روبرو هستيد مطابق است با آن صورت ذهني و علمي كه نجار در ابتدا از صندلي در ذهن خود داشته و بر اساس آن صورت ذهني و علمي، صندلي را طراحي كرده و ساخته است.
نجار در زمان ساختن صندلي ممكن است در مرحله‏اي چهار پايه‏اش را ساخته باشد ولي هنوز آن صورت كامل كه در ذهن و علم خود داشته را به وجود نياورده باشد مگر در انتهاي كار. پس نهايت هر كاري، به ابتداي آن كار برگشت دارد.
يعني يك طرف آن (ابتدا) علمي و ذهني و غيبي است و يك طرف آن (انتها) غيبي و خارجي است.

حال با اين قاعده به بحث توجه بفرماييد:

ما نبوتي داريم كه شروع و ابتدايش از آدم‏ عليه السلام است و پايان و انتهايش محمد مصطفي‏ صلي الله عليه وآله است.
يعني نبي اكرم «در ظاهرِ نبوتْ آخرين فرد» است ولي «در باطنِ نبوتْ اولين فرد» است.
يعني از جهتي آخر است و از جهتي اول.
آن حضرت در روايتي مي‏ فرمايند:
«كُنتُ نَبِيّاً وَ آدَمُ بَيْنَ الْماءِ وَ الطّينِ»(6)
من نبي بودم اما آدم هنوز به دنيا نيامده بود و بين آب و گل بود.
يعني او كه از نظر غيبي، اول است در نبوت، از نظر عيني آخر است در همان نبوت.
به عبارت ديگر، آدم‏ عليه السلام از نظر ظاهري - كه همه مي‏بينند - اولين پيامبر است. اما از نظر غيبي، اولين نبي حضرت محمدصلي الله عليه وآله است، براي همين، روايتهاي ما و اهل سنت، اين نكته را دارد كه همان پيامبري كه در ظاهر و در عين، آخرين پيامبر است، در عالم غيب اولين پيامبر است.

[viana]

با سلام
مطلبتون خیلی چیزها رو برام روشن کرد و مهمترین چیزی که فهمیدم این بود که خیلی از آیات قران بعد از ظهور قابل فهم و درک میشه و معنا پیدا میکنه.

[mohebALI]

(۱۶/آبان/۸۹ ۱۲:۳۵)علی 110 نوشته است:  نفي جهان موجود، شرط انتظار
...كسي كه منتظر است، بايد به وضع موجود جهان، بتواند «نه» بگويد.
بنشينيد فكر كنيد كه چرا مي‏گوييم دنياي موجود بد، و آن وضع مطلوب خوب است.
اگر اين دو مسئله را نشناسيم، نمي‏توانيم كاري بكنيم و گرفتار مي ‏شويم.
آن وقت به جاي اين كه با چشم عبرت، دنياي مدرن را نگاه كنيم، با چشم حسرت نگاه مي‏كنيم و مي‏گوييم اي كاش ما هم ژاپن بوديم!!

(۱۶/آبان/۸۹ ۱۲:۳۵)علی 110 نوشته است:  بنابراين دو چيز را بايد بشناسيم:
وضع موجود و وضع مطلوب.
اگر از شما بپرسند با چه استدلالي مي‏گوييد اين دنيا «نه»، اين مدرنيته «نه»، اين نظام‏هاي كفر «نه»؟
بدانيد «نه» گفتن به وضع موجود، وقتي ممكن است كه
اولاً: حيله‏ ها و شيفتگي‏هاي دروغين مدرنيته را عميقاً بشناسيد،
ثانياً: به وضع مطلوب آگاهي كامل پيدا كنيد و تحقق آن را با تمام وجود حس كنيد.

(۱۶/آبان/۸۹ ۱۲:۳۵)علی 110 نوشته است:  اين يك قاعده است كه اگر كفر را نبينيد، شما را اشغال مي‏كند.
پس وجه اول بحث، اين شد كه انحراف‏هاي وضع موجود را بشناسيد.
بحث‏هاي كتاب «علل تزلزل تمدن غرب» را، دقيقاً مطالعه كنيد. روشن كردن اين مسائل يك وظيفه الهي است.
اگر تفسيرگران سنگ‏ الميزان را خوب بخوانيد، همه اين مباحث آنجا حل شده است.
نور قرآني كه در تفسيرالميزان است، شما را متوجه حجاب دنياي مدرن مي‏كند.