حقوق و مراحم امام زمان (علیه السلام) نسبت به ما (مکیال المکارم )

[در جستجوی سختی]

با سلام خدمت دوستان
خیلی وقت بود توی فکر ایجاد همچین موضوعی در تالار بودم و جای خالی اون روبه شدت حس می کردم.
گاهی وقت ها لازم هست که بهمون یادآوری بشه که اصلاً ما چرا زنده هستیم ...
البته بنده چنین چیز هایی رو قبلاً در پست شماره 40 این تاپیک نوشتم اما به علت مهم بودم و در دسترس بودن، لازم هست که بصورت جداگانه نیز بهش پرداخته بشود :

قسمتي از حقوق و مراحم امام زمان (علیه السلام) نسبت به ما

حقوق آن بزرگوار بر ما بسيار و الطاف و مراحمش بيرون از شمار است، بلکه همچون درياي خروشان و موّاجي است که غوّاصي در آن نتوانم کرد، ولي به مقدار کف دستي از آن برمي‏گيرم و در پي تقرّب درگاهش ره مي‏پويم، و توفيق از خدا است و بس، بر او توکل دارم و به سوي او روي آورم :

1- حق وجود و هستي

خداوند به برکت وجود آن حضرت (‏ع) تو و هر موجودي را آفريد و اگر او نبود هيچ کس نبود، بلکه اگر او نبود نه زمين وجود مي‏يافت و نه فلک، بر اين معني رواياتي دلالت دارد از جمله:



از توقيعات شريفه آن حضرت در کتاب الاحتجاج آمده است که فرمود: «وَنَحْنُ صَنائِعِ رَبِّنا وَالخَلْقُ بَعْدُ صَنائِعُنا...» [1] .


البته معني اين سخن بر دو وجه وارد است:


وجه اول همان است که در توقيع ديگري در همان کتاب آمده: جماعتي از شيعيان اختلاف کردند در اين‏که آيا خداوند، آفرينش و روزي دادن مخلوق را به ائمه‏عليهم السلام واگذار کرده؟


پس عدّه‏اي گفتند: اين محال است، زيرا که اجسام را کسي جز خداي نمي‏تواند خلق کند.


ولي عدّه‏اي ديگر گفتند: خداوند قدرت خلق را به ائمه (‏ع) واگذار نموده است و آنان آفريده و روزي بخشيده‏اند و در اين مسأله اختلاف شديدي بين آن‏ها درگرفت، تا اين‏که شخصي پيشنهاد کرد که چرا به سراغ ابوجعفر محمد بن عثمان نمي‏رويد که از او سؤال کنيد تا حقّ را براي شما آشکار سازد؟


چون که راه به سوي امام زمان‏ (علیه السلام) اوست، همه به اين معني راضي شدند و نامه‏اي به ابوجعفر نوشتند.


در آن نامه مسأله را توضيح دادند، پس از طرف امام عصر - عجّل اللَّه فرجه الشريف - توقيع آمد که: خداوند تعالي خود اجسام را آفريده و روزي‏ها را تقسيم کرد، زيرا که نه جسم است و نه در جسمي حلول کرده، هيچ چيز مثل او نيست و او است شنواي بينا.


و امّا امامان؛ از خداوند تعالي درخواست مي‏کنند و او مي‏آفريند و او روزي مي‏دهد به خاطر اجابت درخواست آن‏ها و تعظيم حقّ ايشان. [2] .


وجه دوم اين‏که: مقصود از آفرينش تمام آنچه خداوند متعال آفريده،آن حضرت و پدران طاهرينش مي‏باشند، يعني اين‏ها علّت‏غايي آفرينش هستند و آنچه هست به خاطر اين‏ها آفريده شده است.


مؤيّد اين وجه روايتي است که از امير المؤمنين علي‏ (علیه السلام) آمده: «نَحْنُ صَنائِعُ رَبِّنا وَالخَلْقُ بَعْدُ صَنائِعُ لَنا» [3]


و احاديث فراواني بر اين معني دلالت دارد،

از جمله: روايت مستندي است که شيخ صدوق در کتاب کمال الدين از حضرت علي بن موسي الرضا (علیه السلام)، از پدرش موسي بن جعفر، از پدرش جعفر بن محمد، از پدرش محمد بن علي، از پدرش علي بن الحسين، از پدرش حسين بن علي، از پدرش علي بن ابي طالب (علیه السلام) آورده است که پيغمبر اکرم‏ (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) فرمود: خداوند مخلوقي از من بهتر نيافريده و آفريده‏اي نيست که نزد او گرامي‏تر از من باشد.
علي‏عليه السلام فرمايد:
عرض کردم: يا رسول اللَّه! تو بهتري يا جبرئيل؟
فرمود: يا علي! خداوند تبارک و تعالي پيغمبران مرسل را بر فرشتگان مقرّب خويش برتري داده و مرا بر همه پيغمبران و مرسلين برتري بخشيده.
و اي علي! بعد از من برتري از آنِ تو و امامان بعد از توست، زيرا که فرشتگان خدمتگزار ما و دوستان ما هستند.
اي علي! اگر ما نبوديم خداوند آدم و حوا و بهشت و دوزخ و آسمان و زمين را نمي‏آفريد، چگونه ما از فرشتگان برتر نباشيم و حال آن که در توحيد و خداشناسي پيشي گرفتيم، و در معرفت و تسبيح و تقديس و تهليل پروردگارشان عزّوجلّ بر آن‏ها سبقت جستيم، زيرا که نخستين چيزي که خداوند آفريد ارواح ما بود.
هنگامي که مرا به آسمان‏ها بردند، جبرئيل فصول اذان را دو به دو ادا کرد و دو به دو اقامه گفت.
سپس گفت: اي محمد! جلو بايست [براي نماز] .
گفتم: اي جبرئيل بر تو پيشي بگيرم؟
گفت: آري زيرا که خداي تبارک و تعالي پيغمبرانش را بر همه فرشتگان برتري داده و تو را به خصوص برتري بخشيده است.
من جلو ايستادم و براي آنان اقامه نماز کردم و به اين کار فخر فروشي ندارم، و چون به حجاب‏هاي نور رسيديم، جبرئيل به من گفت: پيش برو.
امّا خودش همانجا ماند.
گفتم: اي جبرئيل! در چنين جايي از من جدا مي‏شوي؟
گفت: خداوند به من دستور داده که از اين‏جا فراتر نروم که اگر از آن بگذرم پرهايم بسوزد؛ زيرا که از حدود پروردگارم تجاوز کرده‏ام.

پس خداوند مرا به طور ناگفتني در نور فرو برد و تا انجا که خدا خواسته بود در ملکوتش منتهي شدم.
آن‏گاه ندا رسيد: يا محمد!
گفتم: لَبَّيْکَ رَبِّي وَسَعْدَيْکَ تَبارَکْتَ وَتَعالَيْتَ.
باز ندا شدم: يا محمد! تو بنده من هستي و من پروردگار توام، مرا عبادت کن و بر من توکل نماي؛ زيرا که تو نور من در بندگانم و رسول من در مخلوقاتم و حجّت من در آفريدگانم مي‏باشي، بهشتم را براي کسي که از تو پيروي کند آفريدم و دوزخم را براي آن کس که نافرمانيت نمايد قرار دادم؛ و کرامت خود را براي اوصياي تو واجب نمودم و ثوابم را براي پيروان تو لازم ساختم.
گفتم: پروردگاراً اوصياي من کيانند؟
پس ندا شدم که: اي محمد! اوصياي تو همان‏ها هستند که بر ساق عرش نامشان نوشته شده است. اوّل آنان علي بن ابي طالب و آخرين ايشان مهدي امّت من است.

گفتم: پروردگارا آنان اوصياي پس از منند؟
ندا رسيد: اي محمد! آنان بعد از تو اوليا و احبّا و اصفيا و حجج من هستند و اوصيا و خلفاي تو و بهترين خلق بعد از تو مي‏باشند. قسم به عزّت و جلالم که دينم را به وسيله ايشان ظاهر مي‏کنم و کلمه‏ام را به وجود آنان بلند مي‏نمايم و زمين را به آخرين ايشان از دشمنانم پاک مي‏کنم و مشارق و مغارب زمين را ملک او و بادها را در تصرّف و تسخير او قرار مي‏دهم، و گردن‏هاي سخت را براي او رام مي‏گردانم و او را بر وسائل پيروزي مسلّط مي‏گردانم و با لشکريانم کمکش مي‏کنم و با فرشتگانم مددش مي‏رسانم تا دعوت مرا بلند و خلق مرا بر توحيد من جمع سازد. سپس ملک او را استمرار دهم و حکومتش را به دست تواناي خود دست به دست تا روز قيامت ادامه دهم.
«وَالحَمْدُ للَّهِِ رَبِّ العالَمِينَ وَالصَّلاةُ عَلي نَبِيِّنا وَآلِهِ الطَّيِّبِينَ الطَّاهِرِينَ وَسَلَّمَ تَسْلِيماً» [4] .


_________________________________________________​​​​​​​​​_____________

[1] الاحتجاج: 278:2.
[2] الاحتجاج: 284:2.
[3] در نهج البلاغه، نامه 28 چنين آمده: «فَإِنَّا صَنائِعُ رَبِّنا وَالنَّاسُ بَعْدُ صَنائِعُ لَنا» يعني: پس همانا ما ساخته شده پروردگارمان هستيم و مردم براي ما ساخته شده‏اند. (مترجم).
[4] کمال الدين: 254:1.

[در جستجوی سختی]

2- حق قرابت و خويشاوندي پيغمبر

در سوره حمعسق [شوري] آمده:

«قُلْ لا أَسْئَلُکُمْ عَلَيْهِ اَجْراً إِلاَّ المَوَدَّةَ فِي القُرْبي»؛ [1]

بگو که من از شما بر تبليغ رسالت توقع مزدي ندارم جز اين‏که در مورد خويشاوندانم مودّت ورزيد.

از حضرت ابوجعفر امام محمد باقر (علیه السلام) روايت شده که منظور از (القربي) در اين آيه امامان هستند. [2] .

و در حديث نداي حضرت قائم - عجّل اللَّه فرجه الشريف - هنگام ظهورش آمده است: و از شما مي‏خواهم شما را به خدا و حقّ رسول خدا و حقّ خودم بر شما - که مرا بر شما حقّ قرابت و خويشاوندي پيغمبر هست -. [3] .

_________________________________________________​​​​​​​​​​_____________
1] سوره شوري: آيه 23.
[2] تفسير برهان، سيد هاشم بحراني: 121:2.
[3] الغيبة، ابن ابي زينب، نعماني: 149.

[در جستجوی سختی]

4و5 - حق منعم بر متنعم و حق واسطه نعمت


در روايتي از پيغمبر اکرم‏ (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) آمده که: هر آن‏که نسبت به شما کار نيکي انجام داد، به او پاداش دهيد، اگر نمي‏توانستيد براي او دعا کنيد تا اطمينان يابيد که کار نيک آن شخص را جبران کرده‏ايد.

و اين دو حقّ براي مولايمان حضرت صاحب الزمان - عجّل اللَّه فرجه الشريف - جمع شده است، زيرا که تمام بهره‏ها و استفاده‏هايي که به مردم مي‏رسد به برکت وجود امام آن زمان است. در زیارت جامعه درباره امامان (‏ع) مي‏خوانيم: «وَأَوْلِيآءَ النِّعَمِ».

و نيز در کتاب کافي روايت شده که فرمود: خداوند ما را آفريد و خلقت ما را نيکو قرار داد و ما را صورتگري نمود و نيکو صورتگري کرد و ما را ديده خود در ميان بندگانش قرار داد [تا شاهد و ناظر اعمال و رفتار آنان باشيم] و زبان گوياي او و دست رحمت و رأفت خود که بر سر بندگانش گسترده است و وجه خود که به وسيله ما به سوي خداوند توجه مي‏شود و دري که [بندگان را به علم و ايمان و اطاعت او] دلالت کند، و گنج‏هاي [علم و معرفت و رحمت او] در آسمان و زمينش. به برکت ما درخت‏ها بارور گرديده و ميوه‏ها رسيده و نهرها جاري شده و باران از آسمان باريده و گياه از زمين روييده است و به عبادت ما خداوند عبادت شده است و اگر ما نبوديم خداوند پرستش نمي‏شد. [1] .

و در کتاب خرايج از حضرت صادق‏ (علیه السلام) آمده که: اي داوود! اگر ما نمي‏بوديم نه نهرها جاري مي‏شد و نه ميوه‏ها مي‏رسيد و نه درخت‏ها سبز مي‏گشت. [2] .

و...

_________________________________________________​​​​​​​​​​​_____________

[1] اصول کافي: 144:1.
[2] الخرايج، سعيد بن هبة اللَّه راوندي.

[در جستجوی سختی]

6 - حق پدر بر فرزند


شيعيان** از باقيمانده گل خاندان وحي آفريده شده‏اند، همان‏طوري که فرزند از پدر به وجود مي‏آيد. در کتاب کافي از حضرت رضا (علیه السلام)روايت شده که فرمود:
«اَلإِمامُ: الأَنِيسُ الرَّفِيقُ وَالوالِدُ الشَّفِيقُ»؛ [1]
امام: همدم همراه و پدر مهربان است.

و از پيغمبر اکرم‏ (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) روايت است که فرمود: من و علي دو پدر اين امّت هستيم. [2]

از حضرت ابوعبد اللَّه صادق (‏ع) روايت شده است که فرمود: خداوند ما را از علّيين آفريد و ارواح ما را از بلنداي آن خلق کرد، و ارواح شيعيان ما را از علّيين و بدن‏هايشان را از پايين آن آفريد، از همين روي بين ما و آنان نزديکي برقرار است و دل‏هاي ايشان به سوي ما مشتاق. [3] .

و در کمال الدين از عمر بن صالح السابري روايت شده که گفت: از حضرت ابوعبد اللَّه صادق (علیه السلام) درباره اين آيه
«أَصْلُها ثابِتٌ وَفَرْعُها فِي السَّمآء »؛[4]
ريشه آن پاي برجا و شاخه‏اش در آسمان است.
پرسيدم.

فرمود: اصل و ريشه آن درخت پاکيزه رسول خدا (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) و شاخه آن امير المؤمنين‏ {علی} (علیه السلام) است و حسن و حسين‏ (علیه السلام) ميوه آن هستند، و نُه تن از فرزندان حسين شاخه‏هاي کوچک‏تر آنند و شيعه برگ‏هاي آن درخت مي‏باشند، به خدا که وقتي يکي از آن‏ها (شيعيان) مي‏ميرد، يکي از برگ‏هاي آن درخت مي‏افتد.[5] .



البته روايات در اين باره زياد است که در کافي و برهان و غير اين‏ها آمده، ولي ما از ترس اطاله سخن و ملالت خوانندگان از ذکر همه آن‏ها خودداري کرديم که دانا را اشاره بس است.

_________________________________________________​​​​​​​​​​​​_____________

[1] اصول کافي: 200:1.
[2] بحار الانوار: 11:36.
[3] اصول کافي: 389:1.
[4] سوره ابراهيم، آيه 24.
[5] کمال الدين، شيخ صدوق: 258:1.

[در جستجوی سختی]

7 - حق آقا و ارباب بر بنده


در زیارت جامعه آمده است: «وَالسَّادَةُ الوُلاةُ»؛ و سروران سرپرست.

و در حديثي از رسول اکرم‏ (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) از طريق مخالفين وارد شده: ما فرزندان عبد المطلب سروران اهل بهشت هستيم؛ من و علي و جعفر و حسن و حسين و مهدي (‏ع).

معني سيادت آن بزرگواران اين‏که: ايشان از خود ما در تمام امور اولي و شايسته‏تر هستند، چنان‏که خداوند متعال فرموده:

«اَلنَّبِيُّ أَوْلي بِالمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ...»؛ [1]

پيامبر نسبت به مؤمنان از خودشان سزاوارتر است.



رسول خدا (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) به {امیرالمومنین} علي‏ (علیه السلام) فرمود:

من به مؤمنين از خودشان به خودشان اولي و سزاوارترم.

سپس تو اي علي از مؤمنين به خودشان سزاوارتري

آن‏گاه بعد از تو حسن سزاوارتر است به مؤمنين از خودشان

و پس از او حسين سزاوارتر است به مؤمنين از خودشان

سپس علي سزاوارتر است به مؤمنين از خودشان

و بعد از او محمد سزاوارتر است به مؤمنين از خودشان

و بعد از او جعفر سزاوارتر است به مؤمنين از خودشان

و بعد از او موسي سزاوارتر است به مؤمنين از خودشان

و بعد از او علي سزاوارتر است به مؤمنين از خودشان

و بعد از او محمد سزاوارتر است به مؤمنين از خودشان

و بعد از او علي سزاوارتر است به مؤمنين از خودشان

و بعد از او حسن سزاوارتر است به مؤمنين از خودشان

و بعد از او حجّت بن الحسن سزاوارتر است به مؤمنين از خودشان

امامان نيکوکار، آن‏ها با حقّ و حقّ با آن‏ها است. [2] .

نزديک به همين مضمون در کافي و کمال الدين نيز روايت شده است و از حضرت ابوالحسن موسي‏ (علیه السلام) روايت شده که فرمود: مردم در اطاعت کردن، بردگان ما هستند. [3] .




_________________________________________________​​​​​​​​​​​​​_____________

[1] سوره احزاب، آيه 6.
[2] کفاية الاثر: 211؛ و اصول کافي: 187:1؛ و کمال الدين: 270:1.
[3] اصول کافي: 187:1.

[در جستجوی سختی]

8 - حق عالم بر متعلم


امام زمان و پدران طاهرينش راسخين در علم هستند، چنان‏که در چند روايت از امام صادق (‏ع) آمده، و نيز خداوند متعال دستور فرموده تا مردم هر چه مي‏خواهند از خاندان وحي بپرسند که ايشان (اهل الذکر)اند که:

«فَاسْئَلُوا أَهْلَ الذِّکْرِ إِنْ کُنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ»؛ [1]
پس از اهل ذکر سؤال کنيد اگر نمي‏دانيد.



_________________________________________________​​​​​​​​​​​​​​_____________

[1] سوره انبياء، آيه 7.

[در جستجوی سختی]

9 - حق امام بر رعیت


در کافي به سند خود از ابوحمزه روايت کرده که گفت: از حضرت ابوجعفر امام محمد باقر (علیه السلام) پرسيدم که حقّ امام بر مردم چيست؟ فرمود: حقّ او بر آن‏ها اين است که آنچه مي‏گويد بشنوند و او را اطاعت کنند. [1] .

و در خطبه‏اي که در روضه کافي از امير المؤمنين {علی} (علیه السلام) روايت شده، آمده است که: اما بعد، به تحقيق خداوند متعال براي من بر شما حقّي قرار داد به اين‏که مرا وليّ امر و سرپرست شما ساخته، و منزلتي که خداوند - عزّ ذکره - مرا در آن منزلت برتر از شما جاي داده...؛ پس مهم‏ترين چيزي که خداوند از آن حقوق فرض کرده حقّ والي و زمامدار بر رعيت است. [2] .


_________________________________________________​​​​​​​​​​​​​​​_____________

[1] اصول کافي: 405:1.
[2] روضه کافي: 35.

[در جستجوی سختی]

3 - حق بقاء در دنیا


بايد توجه داشته باشي که اگر امام زمان - عجّل اللَّه فرجه الشريف - نبود، يک ساعت هم زنده نمي‏ماندي و بلکه هيچ چيز در اين دنيا برقرار نمي‏بود، دليل بر اين معني روايتي است که ثقة الاسلام کليني در کافي به سند صحيحي از حسن بن علي الوشّاء آورده است که گفت: از حضرت ابوالحسن امام رضا (علیه السلام) پرسيدم که: آيا زمين به غير امام باقي مي‏ماند؟
فرمود: نه.
گفتم: اين‏طور روايت کرده‏اند که در حالي زمين [بدون امام] باقي بماند که خداوند بر بندگان خشم گرفته باشد؟
فرمود: خير، باقي نماند، در اين صورت درهم فرو ريزد. [1] .

2 - در روايت ديگري از حضرت ابوعبد اللَّه صادق (‏ع) آماده است: اگر زمين بدون امام بماند، از هم مي‏پاشد. [2] .
3 - شيخ صدوق در کتاب کمال الدين به سند قوي مثل صحيح يا صحيح - بنابر قول صحيح - از ابوحمزه ثمالي از حضرت جعفر بن محمد صادق از پدرش از پدرانش‏ (علیه السلام) روايت کرده که:
پيغمبر اکرم‏ (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) فرمود: جبرئيل از پروردگار عالم جلّ جلاله برايم نقل کرد که فرمود: هر آن‏که بداند که جز من هيچ خدايي نيست و محمد بنده و رسول من و علي بن ابي طالب خليفه من و امامان از فرزندان او حجّت‏هاي من مي‏باشند.
به رحمت خود، او را به بهشت داخل نمايم و به عفو و بخشش از آتش نجاتش مي‏دهم و او را در پناه خود جاي خواهم داد و کرامت خود را براي او واجب و نعمتم را بر وي تمام نمايم؛
و اگر درخواستي داشته باشد برآورده سازم؛
و اگر سکوت کند [با رحمت و نعمت] آغاز کنم و اگر بدي کند او را رحم نمايم و اگر از من فرار کند او را فراخوانم و اگر [پس از اعراض] به سوي من بازگردد او را بپذيرم و اگر در خانه‏ام را بکوبد به رويش بگشايم.
و هر کس شهادت به لا إله إلاّ اللَّه بدهد، يا آن‏ها را شهادت بدهد ولي محمّد (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) را به عنوان بنده و فرستاده من گواهي ندهد، يا آن را شهادت بدهد امّا نپذيرد که علي بن ابي طالب‏ (علیه السلام) خليفه من است، يا به آن اعتراف کند ولي نپذيرد که امامان از فرزندان او حجّت‏هاي منند، نعمت مرا انکار کرده و عظمت مرا کوچک شمرده و به آيات و کتب کفر ورزيده است.
اگر مرا قصد کند محجوب سازم و اگر درخواستي داشته باشد محرومش نمايم، و اگر مرا فرا خواند ترتيب اثر ندهم، و اگر دعا کند اجابت ننمايم، و اگر به من اميد بندد نوميدش کنم، اين جزايي است که از من به او مي‏رسد و من به بندگانم ظلم نمي‏کنم.
در اين هنگام جابر بن عبد اللَّه انصاري برخاست و عرضه داشت: يا رسول اللَّه! امامان از فرزندان علي بن ابي طالب کيانند؟
فرمود: حسن و حسين دو سيّد جوانان اهل بهشت، سپس سيد العابدين زمانش علي بن الحسين، سپس باقر محمد بن علي - که اي جابر تو البته او را درک خواهي کرد پس هرگاه او را ديدي سلام مرا به او برسان - سپس صادق جعفر بن محمد، سپس کاظم موسي بن جعفر، سپس رضا علي بن موسي، سپس تقي محمد بن علي، سپس نقي علي بن محمد، سپس زکي حسن بن علي، سپس فرزندش قائم به حقّ، مهدي امّت من که زمين را از عدل و داد پر کند همان‏طور که از ظلم و ستم پر شده باشد.
اي جابر! آنان خلفا و اوصيا و اولاد و عترت منند، هر آن‏که آنان را اطاعت کند مرا اطاعت کرده و هر که ايشان را معصيت کند مرا معصيت نموده، و هر آن‏که منکر يکي يا همه ايشان گردد مرا منکر شده، خداوند آسمان را به آن‏ها نگهداشته تا بر زمين خراب نشود و زمين را حفظ کرده تا اهلش را نلرزاند. [3] .
و در غيبت نعماني از امام صادق‏ (علیه السلام) از امير مؤمنان علي (‏ع) آمده است که فرمود: و بدانيد که زمين از حجّت الهي خالي نمي‏ماند و ليکن خداوند چشم باطن بندگانش را از شناختن امام کور مي‏کند به خاطر ظلم و ستم و اسراف آنان بر خودشان و اگر زمين يک ساعت از حجّت الهي خالي بماند اهلش را فرو مي‏برد. [4]
و اخبار در اين باره بسيار زياد است.


اين‏ها گوشه‏اي از حقوق امام زمان (‏ع) بر مردم است و قسمتي از اين‏ها در تاپیک جداگانه ای به نام "ویژگی های امام زمان (علیه السلام)" که در آینده نزدیک ایجاد می کنم، براي شما روشن خواهد شد.
ان شاء اللَّه تعالي.
_________________________________________________​​​​​​​​​​​​​​​​_____________
[1] اصول کافي: 179:1.
[2] اصول کافي: 179:1.
[3] کمال الدين: 258:1.
[4] الغيبة، ابن ابي زينب نعماني: 141.