دلیل صلح امام حسن(علیه السلام) و قیام امام حسین(علیه اسلام)=

[mojtaba-nk3]

بسم الله
سلام
اجازه می خواهم که در مورد مقایسه صلح امام حسن(علیه السلام) و وقیام امام حسین(علیه السلام) دلایلی را عرض کنم.


1- امام حسین وقتی به به شهادت رسید یک معترض یک امر به معروف ونهی از منکری بود که در مقابل یک حاکم جاهل قیام کرد چون او داشت ظلم می کرد و فسق می کرد و امام حسین به عنوان یک مومن تکلیف بود که اعتراض کند واین اعتراض جایز بود و نقط اوج این کار هم این بود که این کار ور ادامه بدهد تا مظلومانه کشته شود شهید فی سبیل الله با کشته شدن خود حقانیت خود را ثابت کرد اما امام حسن خلیفه ای بود که یک نفر از رعیت او بر علیه او علام طغیان برداشته بوداگر امام حسن اگر با رعیت خود مقابله می کرد و کشته می شد هرگز آن معترض شجاعی نبود که مفابل منکر ایستاده بلکه حاکمی بود که به وسیله عوامل خود کشته شده.

2-امام حسن مجتبی نگاه کرد به وعظ لشکر خود وکوفه و شرایط سیاسی واجتماعی فهمید که اگر حالا جنگ را تمام کرد تمام کرد و حکومت را تسلیم کند به معاویه اگر حالا جنگ را تمام نکندیک سال دیگر دوسال دیگر 5 سال یا 10 سال دیگراین جنگ ادامه پیدا کند نتیجه باز همین است یعنی با شیوه هایی که امام حسن(علیه السلام)داشت شیوه های الهی وعلوی و شیوه هایی که معاویه داشت شیوه ی خریده انسان ها ودل های مردم با پول با این شیوه و ضعف ایمانی که در مردم بود و با خستگی که مردم کوفه داشتن اگر 10 سال دیگر هم امام حسن (علیه السلام) می جنگید نتیجه باز این بود باز باید تسلیم می شد به معاویه، 10 دیرتر در این 10 سال برسر امت اسلامی چه می آمد هزاران نفر کشته می شدند ناراحتی ها علیه امام حسن بیشتر می شد در حالی که امام حسن یقین دارد می دان و می بیند که شرایط به هیچ وجه نوید نمی دهند نسبت به آینده وعظ شرایط بهتر می شود.

3-امام حسین(علیه السلام)از طرف یزید در فشار بود برای بیعت که به فرماندار مدینه نوشت که باید بر حسین بن علی سخت بگیری تا بیعت کند یعنی اینکه امام حسین باید قبول می کرد که یزید خلیفه است اما امام بیعت نکرد چون فشار بود برای بیعت و در آن ساعات آخر هم ابن سعد آمد بودن گفتند یا بیعت یا کشتن وهیچ وقت منصرف نشدند اما امام حسن به هیچ وجه قضیه بیعت با معاویه برای او مطرح نبود در صلح امام حسن (علیه السلام) یکی از شرایط این بود که امام حسن به معاویه امیرالمومنین نگوید با او بیعت کند معاویه حق تعیین جانشین نداشته باشد در بعضی از روایات آمد که معاویه بعد از خود امام حسن را به خلافت بگذار و بعد امام حسین را بگذارد بله اگر امام حسن هم زیر فشار بود که باید بیعت کنی وضع فرق می کرد.

4- در زمان امام حسین این روایت پیامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) که می فرمود:کسی که ببیند یک حاکم دارد ظلم می کند به حقوق مردم تجاورز می کند و حرام خدا را حلال می کند احکام الهی را دگرگون می کند بر او واجب است که علیه او قیام کند این در زمان امام حسین یزیدی وجود داشت که طور کامل همه ی این کار ها را می کرد مجسمه فساد و شرارت وفسق و ظلم وناحق را حق کردن و امام حسین باید علیه او قیام می کرد در زمان امام حسن این طور نبود امام حسن می دانست یا به حق یک امام معصوم یا به حق حدس یک انسان بزرگ، که معاویه یک روز این کار ها را خواهد کرد اما قضیه این نبود قضیه این بود که معاویه ادعا می کرد که دارد خون خواهی عثمان را می کند و ادعا می کرد که می خواهد بر طبق احکام الهی عمل کند و امام حسن هم در آن صلح نام نوشته که باید تو بر اساس حکم خدا وسنت پیغمبر عمل به کنی و هم قبول کرد و ظاهر قضیه این است.

5- زمینه ها تفاوت برای قضاوت مردم آن زمان و مردم تاریخ آن های می گویند که امام حسین قیام کرد وبه شهادت رسید در زمان خود نیز همه اورا تمجید کردند بعد از خود اونیز مردم با گذشت این زمان همه امام حسین را تمجید کردند چه کسانی که او را به امامت قبول دارند چه قبول نداشتندچون زمینه، زمینه ی بود که حتماً باید همان طور عمل می شد اما امام حسن اگر می جنگید تا کشته می شد سوالات زیادی باقی می ماند یک عده می گویند شما مگر نمی خواستید دین در جامعه حاکمیت داشته باشد معاویه هم که می گفت من هم دین راحاکمیت خواهم کرد معاویه که ادعا می کردکه من حاضرم به کتاب خدا عمل کنم چرا شما قبول نکردی اگرکسی می گفت که خوب معاویه بعد از شهادت امام حسن خود را لو می داد، با رفتار خلافش، همان معترضین باز خواهند گفت بله وقتی امام حسن نباشد آن هدف را از میدان خارج کند این اتفاقات می افتد شما می خواستید خود را زنده نگه می داشتید ونمی گذاشتید این سوالات ب و خیلی دیگر....

ممنون از توجه شما به این موضوع از شما دوستان عزیز خواستارم در مورد امام حسن (علیه السلام)و خصوصاً صلح امام حسن(علیه السلام) آنچه می دانید به این مطلب اضافه کنید

[علی 110]

در اينجا هم از جنبه هاي متفاوت صلح امام حسن عليه السلام بررسي شده

[salgoogh12]

رسول الله در باره امام حسن فرمود:
ایشان(امام حسن)بین دو گروه مسلمین صلح را برقرار میکند.
و وعده الهی از زبان رسول الله محقق شد.
و امام حسین برای خلافت جنگ نکرد بلکه برای احیای امر به معروف و نهی از منکرشهید شد زیرا در در دشت کربلا دست از نماز برنداشت.

[m.hossein]

ببخشیدشما یک نکته را گوشزد نکردید:
اگر امام حسن (علیه السلام) میجنگیدند در نتیجه اهل بیت پیامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) و خویشان ایشان به شهادت میرسند آن وقت امامان معصوم بعدی بوجود نمی آمدند. اما در واقعه ی عاشورا حضرت امام سجاد(علیه السلام) بیمار بودند ولشگریان به ایشان حمله ور نمی شدند و حتی امام باقر(علیه السلام) نیز خردسال بودند و دشمن با خردسالان کاری نداشت.

[علی 110]

v الإمامُ الصّادقُ عليه السلام : إنّ الحَسنَ بنَ‏‌عليٍّ عليهما السلام لَمّا طُعِنَ واختَلَفَ الناسُ عَليهِ سَلَّمَ الأمرَ لِمعاويةَ ، فَسَلَّمَت علَيهِ الشِّيعَةُ «علَيكَ السَّلامُ يا مُذِلَّ المؤمنينَ !» فقالَ عليه السلام : ما أنا بِمُذِلِّ المُؤمنينَ ، ولكِنّي مُعِزُّ المؤمنينَ ، إنّي لَمّا رَأيتُكُم ليسَ بِكُم علَيهِم قُوَّةٌ سَلَّمتُ الأمرَ لأِبقى‏ أنا وأنتُم بينَ أظهُرِهِم ، كما عابَ العالِمُ السَّفِينَةَ لِتَبقى‏ لأصحابِها ، وكذلكَ نَفسِي وأنتُم لِنَبقى‏ بَينَهُم .

امام صادق عليه السلام :

حسن‏‌بن‌‏على عليه السلام پس از آن‏كه به جانش سوء قصد شد و پيروانش از درِ ناسازگارى با وى در آمدند ، كار را به معاويه واگذاشت .

آن گاه شيعيانش به آن حضرت چنين سلام كردند :

«سلام بر تو اى خواركننده مؤمنان» .

حضرت فرمود : من خواركننده مؤمنان نيستم ، بلكه عزّت بخش مؤمنانم .

وقتى ديدم شما در برابر دشمن قدرتى نداريد ، كار را به او واگذاشتم تا من و شما در ميان آنان باشيم ؛

همچنان كه آن فرزانه (خضر) كشتى را سوراخ كرد تا براى صاحبانش باقى بماند ،

و اين چنين (است حكايت) من و شما ، تا در ميان آنها باقى بمانيم .

منبع ، منتخب میزان الحکمه

جریان مربوط به بعد از صلح امام حسن مجتبی علیه السلام و معاویه لعنت الله علیه است:

عبد الرحمن بن كثير از امام صادق و او از پدرش از امام سجاد عليهم السّلام روايت مى‏كند كه حسن بن على عليهما السّلام با معاويه ملاقات كردند هنگامى كه به هم رسيدند معاويه بالاى منبر قرار گرفت و امام حسن عليه السّلام را يك پله پائين‏تر از خود نشانيد.
معاويه آغاز سخن كرد و گفت: اينك حسن بن على مرا براى خلافت شايسته ديده و خود را براى آن شايسته نمى‏داند، و اكنون آمده تا با من بيعت كند، بعد از اين گفت: اى حسن از جاى خود برخيز و امام حسن عليه السّلام از جاى خود حركت كرد و فرمود:
(امام حسن علیه السلام سخن را با ستایش خدا آغاز کردند وسخنانی درباب افزلیت رسول اکرم و امیرالمومنین و خداشان برطبق آیات قرآن و روایات نبوی و مستندات تاریخی آوردند که واقعاً خواندنی هست به خصوص برای هر شیعه ، امّا غرض حقیر از آوردن این مطلب، این فراز جانگداز سخنان امام است)

اى مردم اگر من يك سال سر پا توقف كنم و براى شما از آنچه خداوند به ما عنايت كرده است سخن بگويم و از فضائل خاندان خود كه در قرآن و سنت رسول صلى اللَّه عليه و آله وارد شده حرف بزنم توانائى ندارم همه آنها را براى شما بازگو نمايم و به اطلاع شما برسانم.
اكنون معاويه گمان مى‏كند من او را شايسته خلافت مى‏دانم و خود را براى آن شايسته نمى‏دانم، معاويه در اين ادعا دروغ مى‏گويد، من از همگان به اين مقام زيبنده‏تر هستم و خلافت حق ما مى‏باشد و در كتاب خدا و زبان رسول اين موضوع روشن شده است.
اما ما اهل بيت همواره مظلوم بوده‏ايم و از هنگامى كه رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله از دنيا رفته‏اند به ما ستم شده است خداوند بين ما و كسانى كه به ما ستم كردند داورى خواهد كرد، آن‏ها مردم را بر ما شورانيدند و آنها را بر ما تسلط كردند.
....
اى معاويه رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله فرمودند: هر امتى كه حكومت خود را به كسانى بدهد كه در جامعه داناتر از آن حاکمان باشند آن امت هرگز روى سعادت نخواهند ديد تا آن گاه كه برگردند و حق را به صاحبش بدهند، بنى اسرائيل هارون را ترك كردند و دنبال گوساله رفتند در حالى كه مى‏دانستند او خليفه موسى مى‏باشد.
مردم پدرم را رها كردند و از ديگران متابعت نمودند، در حالى كه از رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله شنيده بودند كه مى‏فرمود: اى على تو در نزد من مانند هارون در برابر موسى مى‏باشى، جز اينكه بعد از من پيامبرى نخواهد بود، آنها ديدند رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله در غدير چه عملى انجام داد.
پيامبر خدا صلى اللَّه عليه و آله در غدير خم او را روى دست بلند كردند و به عنوان ولايت بر مؤمنان او را به جانشينى خود برگزيد و بعد هم دستور دادند شاهدان جريان را به غائبان برسانند،
رسول خدا از دست قوم خود بطرف غار رهسپار شد و آن‏ها را دعوت كرد تا اسلام آورند، اما هنگامى كه مشاهده كردند آن‏ها قبول نمى‏كنند بطرف مدينه رهسپار شدند،
پدر من دست خود را بطرف آنها (غاصبان خلافت) دراز نكرد و با مردم احتجاج نمود و از حق خود دفاع كرد ولى كسى به او كمك نكرد و اگر ياورى پيدا مى‏كرد هرگز بطرف آنها نمى‏رفت، همان گونه كه خداوند پيامبر را آزاد گذاشت و او بطرف غار رفت او هم چون ياورى نداشت خود را آزاد كرد و از آن محيط بيرون شد.
اكنون مردم مرا تنها گذاشته‏اند من هم ناگزير هستم خلافت را به شما واگذار كنم، و اگر ياورانى داشتم هرگز خلافت را به تو نمى‏دادم، هنگامى كه بنى اسرائيل هارون را ناتوان كردند و با او دشمنى نمودند او هم آنها را به حال خود رها كرد زيرا ديگر وظيفه‏اى نداشت.
من و پدرم نيز همين گونه مى‏باشيم، ما كوشش كرديم و آنچه لازم بود به مردم گفتيم و وظايف آن‏ها را بر شمرديم اما آنها گوش نداند، ما هم امت را به حال خود واگذاشتيم و كار را به ديگران واگذار كرديم زيرا يار و مددكارى براى ما پيدا نشد تا از حق خود دفاع كنيم، اينها سنت‏هائى است كه در اين جهان جريان دارد و همه دنبال هم مى‏آيند.