خوشبخت‌ترین مادران جهان در نروژ زندگی می‌کنند...

[پارمیس]

""خوشبخت ترین مادران جهان""

سازمان خیریه “کودکان را نجات دهید” (Save the Children) با مقایسه وضعیت مادران در سراسر جهان به این نتیجه رسیده است که مادران نروژی بهترین و مادران اتیوپیایی بدترین وضعیت و شرایط زندگی را دارند. این سازمان برای انجام این تحقیق به بررسی وضعیت مادران در ۱۷۹ کشور جهان پرداخته است.

فاکتورهای اصلی که این تحقیق بر آن استوار شده عبارت بوده‌اند از: طول عمر مادران، میزان مرگ و میر کودکان زیر پنج سال، متوسط دوران آموزش مادران، میزان درآمد به ازای هر نفر در خانواده و سهم زنان در دولت هر کشور.

در میان کشورهایی که مورد بررسی قرار گرفته‌‌اند، نروژ بالاترین جایگاه را از آن خود کرده است. سال گذشته این جایگاه به کشور فنلاند رسیده بود که امسال دوم شده است.

صدرنشینان جدول امسال نیز همانند سال‌های گذشته، کشورهای اسکاندیناوی بوده‌اند: ایسلند جایگاه سوم، دانمارک جایگاه چهارم و سوئد جایگاه پنجم. پس از آن به ترتیب کشورهای هلند، اسپانیا، آلمان، استرالیا و بلژیک ده کشور نخست این رده‌بندی را تشکیل می‌دهند.

[/font]

فرانسه و بریتانیا مکان‌های ۲۳ و ۲۴ این جدول را به خود اختصاص داده‌اند. ایالات متحده با کسب جایگاهی بسیار پایین‌تر، در رتبه ۳۳ قرار گرفته است. وضعیت مادران آمریکایی از وضعیت مادران لهستانی و اوکراینی نیز بدتر بوده است.

در گزارش سازمان “کودکان را نجات دهید” آمده، در آمریکا از هر ۱۸۰۰ مادر یکی هنگام زایمان جان خود را از دست می‌دهد و به این ترتیب این کشور بالاترین نرخ مرگ و میر مادران در میان کشورهای پیشرفته جهان را دارد.

در این فهرست ایران جایگاه ۸۴ را به خود اختصاص داده است. ایران پایین‌تر از کشورهایی نظیر عمان (۶۳) ترکیه (۶۵) صربستان (۳۵) عربستان سعودی (۳۸) و لیبی (۵۰) ایستاده است.

به گفته کارولین مایلز، رئیس این سازمان، اطلاعات بدست آمده، این امر را تأیید می‌کنند که رفاه اقتصادی یک کشور به تنهایی عاملی برای داشتن مادرانی شاد نیست. برای رسیدن به این هدف باید راه‌کار‌های سیاسی مناسب در دستور کار قرار گیرند.

خانم مایلز نروژ را نمونه‌ای موفق نام می‌برد که به گفته وی نشان داده نه تنها کشوری ثروتمند است، بلکه سرمایه‌گذاری‌های زیادی را در تأمین رفاه حال مادران و کودکان انجام داده و این موضوع از اولویت بالایی برخوردار است

[font=Tahoma]

[ـــ]

سلام

شما خوشبختی و شادی رو وابسته به این عوامل دونسته‌اید:
(ضمناً لطفاً فارسی رو پاس بدارید فکر می‌کنم خود شما هم به فارسی علاقه‌مند هستین. (منظورم واژه‌ی "فاکتور" هست که خودم بجاش نوشتم "عوامل"))

نقل قول:عوامل اصلی که این تحقیق بر آن استوار شده عبارت بوده‌اند از: طول عمر مادران، میزان مرگ و میر کودکان زیر پنج سال، متوسط دوران آموزش مادران، میزان درآمد به ازای هر نفر در خانواده و سهم زنان در دولت هر کشور.

1. اما آیا میزان درآمد به ازای هر نفر در خانواده تعیین کننده‌ی خوشبختی و شادی است؟

2. آیا سهم زنان در دولت اون کشور تعیین کننده‌ی خوشبختی و شادی است؟

3. آیا طول زمان دوران آموزش تعیین کننده‌ی خوشبختی و شادی است؟

4. آیا طول عمر تعیین کننده‌ی خوشبختی و شادی است؟
قطعاً چگونه گذروندن عمر تعیین میکنه که طرف خوشبخت و شاد باشه، نه طولش!

5. عبارت "میزان مرگ و میر" رو دوست ندارم چون خیلی بیش از حد بی‌احساس هست. بلانسبت انگار در مورد پرورش طیور حرف میزنیم...
به جاش بگیم "از دنیا رفتن" (نباید بگم "مرگ" چون صحبت کلی هست و شامل شهیدان هم میشه در حالی که شهیدان زنده‌اند)
از دنیا رفتن کودکان زیر پنج سال قطعاً یک غم هست، اما:
اولاً: چرا زیر پنج سال؟ انگار بالای پنج سال باشن دیگه غمی نیست! (اتفاقاً به نظر میاد هرچقدر مادر بیشتر با بچه‌اش زندگی کرده باشه بیشتر جای خالی‌اش رو احساس میکنه).
ثانیاً: هر غمی رو باید در کنار شادیهای فرد و نوع نگاه اون فرد به زندگی در نظر گرفت. یعنی فرق افراد مؤمن و کافر اینه که مؤمنین به این آیات ایمان دارن:
سوره بقره:
وَ لَنَبْلُوَنَّكُمْ بِشَيْءٍ مِّنَ الْخَوفْ وَ الْجُوعِ وَ نَقْصٍ مِّنَ الأَمَوَالِ وَ الأنفُسِ وَ الثَّمَرَاتِ وَ بَشِّرِ الصَّابِرِينَ (155) الَّذِينَ إِذَا أَصَابَتْهُم مُّصِيبَةٌ قَالُواْ إِنَّا لِلّهِ وَ إِنَّـا إِلَيْهِ رَاجِعونَ (156)
و قطعاً شما را به چيزى از ترس و گرسنگى و كاستى در اموال و جانها و محصولات می‌آزماييم، و شكيبايان را مژده ده. (155) كسانى كه چون مصيبتى به آنان رسد می‌گويند ما از آنِ خدا هستيم و به سوى او باز می‌گرديم. (156)

یعنی اگر یک مادر کافر باشه و به خدا اعتقادی نداشته باشه و به آخرت هم امیدی نداشته باشه خیلی متفاوته با اینکه یک مادر مؤمن باشه و بدونه که از دنیا رفتن نزدیکانی که بهشون دلبسته‌ایم یکی از بزرگترین آزمونهای خداست و اگر به خدا بگه "راضی‌ام به رضای تو" خدا از صبرش خشنود میشه.
مثلاً آیا حس و حال مادران شهداء جدای از خوشبختی و شادی هست؟
هم به درگاه خدا دعا میکنن و هم برای بچه‌هاشون اشک میریزن و هم باطنشون بسیار زیبا و نورانی میشه. اگر تعاریفمون از خوشبختی و شادی شامل این حال مادران نشه، آیا نباید تعاریفمون رو اصلاح کنیم؟

[پارمیس]

سلام.....

(۲۲/اردیبهشت/۹۴ ۱۸:۳۶)ـــ نوشته است:  (ضمناً لطفاً فارسی رو پاس بدارید فکر می‌کنم خود شما هم به فارسی علاقه‌مند هستین. (منظورم واژه‌ی "فاکتور" هست که خودم بجاش نوشتم "عوامل"))

ممنون از توجهتون....
ولی نویسنده متن من نبودم...
از یکی از سایت ها نقل کردم....

(۲۲/اردیبهشت/۹۴ ۱۸:۳۶)ـــ نوشته است:  1. اما آیا میزان درآمد به ازای هر نفر در خانواده تعیین کننده‌ی خوشبختی و شادی است؟

این عامل به تنهایی مشخص کننده خوشبختی نیست....بلکه در کنار عوامل دیگر نتیجه خودشو میده...
ولی در مورد سوالتون خب بله میزان درآمد به ازای هر نفر میتونه رفاه و شادی بیاره که در نهایت در کنار عوامل موثر مادی و معنوی دیگه منجر به خوشبختی بشه.

(۲۲/اردیبهشت/۹۴ ۱۸:۳۶)ـــ نوشته است:  2. آیا سهم زنان در دولت اون کشور تعیین کننده‌ی خوشبختی و شادی است؟

خب بله......
چون اصولا انسان موجودی اجتماعی است....
با کار و حضور در اجتماع احساس موثر و مفید بودن میکنه....
شما هر مورد رو جداگانه پرسیدید که آیا میتونه منجر به خوشبختی بشه!!!!!!!؟؟
خب اینا در کنار هم جواب میده.

(۲۲/اردیبهشت/۹۴ ۱۸:۳۶)ـــ نوشته است:  3. آیا طول زمان دوران آموزش تعیین کننده‌ی خوشبختی و شادی است؟

باید دید منظورشون چی بوده...
ولی اگر کوتاه و موثر باشه دوران تحصیل و بعدش هم منجر به کارایی بشه مطمئنا منجر به شادی میشه

(۲۲/اردیبهشت/۹۴ ۱۸:۳۶)ـــ نوشته است:  4. آیا طول عمر تعیین کننده‌ی خوشبختی و شادی است؟

بله اینم موثره.....
چون طول عمر افراد نشان دهنده اینه که بهداشت و سلامت و رفاه جامعه بالا بوده....خب اینام میتونه باعث خوشبختی بشه.مگه نه؟؟؟

(۲۲/اردیبهشت/۹۴ ۱۸:۳۶)ـــ نوشته است:  قطعاً چگونه گذروندن عمر تعیین میکنه که طرف خوشبخت و شاد باشه، نه طولش!

بله خب اینم مهمه.!

(۲۲/اردیبهشت/۹۴ ۱۸:۳۶)ـــ نوشته است:  یعنی اگر یک مادر کافر باشه و به خدا اعتقادی نداشته باشه و به آخرت هم امیدی نداشته باشه خیلی متفاوته با اینکه یک مادر مؤمن باشه و بدونه که از دنیا رفتن نزدیکانی که بهشون دلبسته‌ایم یکی از بزرگترین آزمونهای خداست

خب ما که نمیتونیم بگیم مادران دنیا کافرن!!!!!!!!!!
اصلا منظور شما رو از این حرف متوجه نمیشم!

(۲۲/اردیبهشت/۹۴ ۱۸:۳۶)ـــ نوشته است:  مثلاً آیا حس و حال مادران شهداء جدای از خوشبختی و شادی هست؟
هم به درگاه خدا دعا میکنن و هم برای بچه‌هاشون اشک میریزن و هم باطنشون بسیار زیبا و نورانی میشه. اگر تعاریفمون از خوشبختی و شادی شامل این حال مادران نشه، آیا نباید تعاریفمون رو اصلاح کنیم؟

آقای محترم!
معیارهایی که برای همچین مقایسه ای در نظر گرفته میشه باید جهانی باشه و همه بتونن اونو بپذیرن و درک کنن!
خب ما برای شهدا ارزش قائلیم ولی آیا بقیه هم این ارزش رو درک میکنن؟؟؟

[ـــ]

(۲۳/اردیبهشت/۹۴ ۹:۴۶)کوروش بزرگ نوشته است:  ممنون از توجهتون....
ولی نویسنده متن من نبودم...
از یکی از سایت ها نقل کردم....

بله، متوجه بودم.

(۲۳/اردیبهشت/۹۴ ۹:۴۶)کوروش بزرگ نوشته است:  این عامل به تنهایی مشخص کننده خوشبختی نیست....بلکه در کنار عوامل دیگر نتیجه خودشو میده...
ولی در مورد سوالتون خب بله میزان درآمد به ازای هر نفر میتونه رفاه و شادی بیاره که در نهایت در کنار عوامل موثر مادی و معنوی دیگه منجر به خوشبختی بشه.

ببینید خانم(نمیتونم بهتون بگم خانم کوروش بزرگ. مثل اینه که به من بگن آقای فرانگیس! )
ما مسلمونیم.
اون آیه‌ی 155 سوره بقره که براتون آوردم چی می‌فرمود؟
می‌فرمود "و قطعاً شما را به چيزى از ترس و گرسنگى و كاستى در اموال و جانها و محصولات می‌آزماييم، و شكيبايان را مژده ده."
خدا انسان رو آزمایش میکنه.
آیا انسان باید بخاطر اینکه خدا خواسته اینطور آزمایشش کنه غم بخوره؟
بخاطر چی؟
بخاطر رنج کشیدن در دنیا؟
دنیا که فانیه.
عوضش خدا می‌فرماید "شکیبایان را مژده ده." یعنی خدا به مؤمنی که در آزمایشها صبر کنه، وعده‌ی بهشتی رو میده که الآن هیچکس تصورش رو هم نمیتونه بکنه. اینجا رو ببینید:

سوره آل عمران، آیه 133: وَ سَارِعُواْ إِلَى مَغْفِرَةٍ مِّن رَّبِّكُمْ وَ جَنَّةٍ عَرْضُهَا السَّمَاوَاتُ وَ الأَرْضُ أُعِدَّتْ لِلْمُتَّقِينَ
سرعت بگیرید بسوی بخشودنی از پروردگارتان و بهشتی که عرض آن آسمانها و زمین است و برای پرهیزگاران آماده شده است.

عرض بهشت به اندازه‌ی عرض آسمانها و زمین هست.
عرض آسمانی که تا حالا مشاهده شده، یعنی اون مقدار رو که نور فرصت کرده از اونجا به زمین برسه رو 13.8 میلیارد سال نوری محاسبه میکنن یعنی 130,558,080,521,615,040,000,000 کیلومتر. مقداری که هنوز نور فرصت نکرده ازش به زمین برسه و مشاهده نشده به کنار، میگن احتمالاً مقداری از آسمان هست که هیچ ستاره‌ای توش نیست که نوری بتابونه، و این با سخن خدامون در قرآن کریم تأیید میشه:
سوره صافات آیه 6: إِنَّا زَيَّنَّا السَّمَاء الدُّنْيَا بِزِينَةٍ الْكَوَاكِبِ
ما آسمان نزديك‏تر را به زيور اختران آراستيم.
یعنی خداوند می‌فرماید آسمانهای دورتر ستاره ندارن(آیا منکران ِ معجزه بودن ِ‌ قرآن کریم ایمان خواهند آورد؟)
براساس بعضی نظریه‌ها(نه اینکه ثابت شده باشه) عرض کل آسمان 10 به توان 23 یعنی 100,000,000,000,000,000,000,000 برابر ِ عرض مقدار مشاهده شده(اون عدد بالایی) هست.

و حالا این بهشت به این عرض، چگونه بهشتی هست؟

سوره زخرف، آیه 71: يُطَافُ عَلَيْهِم بِصِحَافٍ مِّن ذَهَبٍ وَ أَكْوَابٍ وَ فِيهَا مَا تَشْتَهِيهِ الْأَنفُسُ وَ تَلَذُّ الْأَعْيُنُ وَ أَنتُمْ فِيهَا خَالِدُونَ
قدحهای زرين و سبوها را در ميانشان به چرخش می‌آورند و در آنست هر چه نفس آرزو کند و ديده از آن لذت ببرد و در آنجا جاودانه خواهيد بود.


اون وقت کسی که خدا با فقر آزمایشش میکنه، باید غم بخوره؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

(۲۳/اردیبهشت/۹۴ ۹:۴۶)کوروش بزرگ نوشته است:  خب بله......
چون اصولا انسان موجودی اجتماعی است....
با کار و حضور در اجتماع احساس موثر و مفید بودن میکنه....
شما هر مورد رو جداگانه پرسیدید که آیا میتونه منجر به خوشبختی بشه!!!!!!!؟؟
خب اینا در کنار هم جواب میده.

اولاً اونجا گفته "سهم در دولت" نگفته "کار و حضور در اجتماع".
پس بحث آمار مطلب شما به کل متفاوته.

ثانیاً "حضور در اجتماع" رو همه دارن. مگه هیچ انسان عاقلی یافت میشه که خودش رو از خانواده و فامیل و همسایه و کلاسهایی که توشون ثبت نام کرده و دوست و آشنا مخفی کنه و در اجتماع حضور پیدا نکنه؟

ثالثاً وقتی همراه "حضور در اجتماع" واژه‌ی "کار" رو میارید به نظر میاد منظورتون اینه که "حضور در اجتماع" پیوند خورده با "کار". این درسته که کار خارج از خونه برای خیلی‌ها مایه‌ی خوشبختی و شادیه، ولی من میگم چرا این احساس خودتون رو به تمام انسانها تعمیم میدین و میگین اونهایی که اینطور نیستن خوشبخت و شاد نیستن؟

(۲۳/اردیبهشت/۹۴ ۹:۴۶)کوروش بزرگ نوشته است:  باید دید منظورشون چی بوده...
ولی اگر کوتاه و موثر باشه دوران تحصیل و بعدش هم منجر به کارایی بشه مطمئنا منجر به شادی میشه

پس قبول دارید که طول دوران تحصیل اصلاً ملاک نمیشه.

(۲۳/اردیبهشت/۹۴ ۹:۴۶)کوروش بزرگ نوشته است:  بله اینم موثره.....
چون طول عمر افراد نشان دهنده اینه که بهداشت و سلامت و رفاه جامعه بالا بوده....خب اینام میتونه باعث خوشبختی بشه.مگه نه؟؟؟

بحث سر اینه که چطور میشه دونست که کسی که 70 سال زندگی کرده کمتر از کسی که 80 سال زندگی کرده خوشبخت و شاد بوده؟؟؟؟؟

(۲۳/اردیبهشت/۹۴ ۹:۴۶)کوروش بزرگ نوشته است:  خب ما که نمیتونیم بگیم مادران دنیا کافرن!!!!!!!!!!
اصلا منظور شما رو از این حرف متوجه نمیشم!

منظورم این نیست که همه کافر هستن.
منظورم اون عده‌ای هست که فقط در اسم خداپرست هستن ولی در عمل مثل کفار عمل میکنن که خیلی از مسلمونها و مسیحی‌ها و یهودی‌ها اینطورند.

همونی که همین بالا هم عرض کردم: کسی که مؤمن باشه امیدش به خشنودی خدا و آخرته.
اما کسی که کافر باشه:
سوره طه، آیه 124: وَ مَنْ أَعْرَضَ عَن ذِكْرِي فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنكًا
و هرکس از یاد من رویگردان باشد برای او زندگی تنگی خواهد بود.

یعنی نه فقط از دنیا رفتن کودک، بلکه تمام زندگی‌اش بدون معنویات خالی و پوچ و افسرده‌کننده خواهد بود (البته این رو فقط زمانی که توی فکر میرن ابراز میکنن. زمانی که توی فکر نباشن سعی میکنن با کارهای ظاهراً شاد خودشون رو سرخوش کنن).

(۲۳/اردیبهشت/۹۴ ۹:۴۶)کوروش بزرگ نوشته است:  آقای محترم!
معیارهایی که برای همچین مقایسه ای در نظر گرفته میشه باید جهانی باشه و همه بتونن اونو بپذیرن و درک کنن!
خب ما برای شهدا ارزش قائلیم ولی آیا بقیه هم این ارزش رو درک میکنن؟؟؟

ببینید،
ما که دو تا حقیقت نداریم!
یعنی بالأخره شادی یک معیار حقیقی داره.
چرا می‌فرمایید "معیارهایی که برای همچین مقایسه ای در نظر گرفته میشه باید جهانی باشه و همه بتونن اونو بپذیرن و درک کنن!"
مگه معیار حقیقی وایساده ببینه نظر مردم چیه و به خواست اونها تغییر کنه؟

اگر بنابر ایمان و عقلمون به این نتیجه میرسیم که اونهایی که در مورد باطن زیبا و نورانی نوشتم معیار حقیقیه، دیگه پذیرش جهانی چه معنایی میده؟
الآن در مورد خیلی چیزها پذیرش جهانی نیست، مثل وجود خداوند آفریننده‌ی عالم، مثل راستگویی و پاکی پیامبرمون، و هزار و یک چیز کاملاً ثابت شده‌ی دیگه. آیا باید با کسانی که از عقلشون استفاده‌ی کافی نمیکنن فهممون رو تراز کنیم؟
(مطمئنم که نظرتون اینطور نیست. برای توضیح اینطور سؤالی عرض می‌کنم)

[پارمیس]

(۲۳/اردیبهشت/۹۴ ۲۰:۱۷)ـــ نوشته است:  ببینید خانم(نمیتونم بهتون بگم خانم کوروش بزرگ. مثل اینه که به من بگن آقای فرانگیس! )

ببخشید نام کوروش بزرگ با فرانگیس و اصغر و فرهاد و مهین و شهین و.... فرق داره.چون اسم یک شخصیت شناخته شده هست.
شما هم هر جور راحتید بگید.

(۲۳/اردیبهشت/۹۴ ۲۰:۱۷)ـــ نوشته است:  اون آیه‌ی 155 سوره بقره که براتون آوردم چی می‌فرمود؟
می‌فرمود "و قطعاً شما را به چيزى از ترس و گرسنگى و كاستى در اموال و جانها و محصولات می‌آزماييم، و شكيبايان را مژده ده."
خدا انسان رو آزمایش میکنه.
آیا انسان باید بخاطر اینکه خدا خواسته اینطور آزمایشش کنه غم بخوره؟
بخاطر چی؟
بخاطر رنج کشیدن در دنیا؟
دنیا که فانیه.
عوضش خدا می‌فرماید "شکیبایان را مژده ده." یعنی خدا به مؤمنی که در آزمایشها صبر کنه، وعده‌ی بهشتی رو میده که الآن هیچکس تصورش رو هم نمیتونه بکنه. اینجا رو ببینید:

سوره آل عمران، آیه 133: وَ سَارِعُواْ إِلَى مَغْفِرَةٍ مِّن رَّبِّكُمْ وَ جَنَّةٍ عَرْضُهَا السَّمَاوَاتُ وَ الأَرْضُ أُعِدَّتْ لِلْمُتَّقِينَ
سرعت بگیرید بسوی بخشودنی از پروردگارتان و بهشتی که عرض آن آسمانها و زمین است و برای پرهیزگاران آماده شده است.

عرض بهشت به اندازه‌ی عرض آسمانها و زمین هست.
عرض آسمانی که تا حالا مشاهده شده، یعنی اون مقدار رو که نور فرصت کرده از اونجا به زمین برسه رو 13.8 میلیارد سال نوری محاسبه میکنن یعنی 130,558,080,521,615,040,000,000 کیلومتر. مقداری که هنوز نور فرصت نکرده ازش به زمین برسه و مشاهده نشده به کنار، میگن احتمالاً مقداری از آسمان هست که هیچ ستاره‌ای توش نیست که نوری بتابونه، و این با سخن خدامون در قرآن کریم تأیید میشه:
سوره صافات آیه 6: إِنَّا زَيَّنَّا السَّمَاء الدُّنْيَا بِزِينَةٍ الْكَوَاكِبِ
ما آسمان نزديك‏تر را به زيور اختران آراستيم.
یعنی خداوند می‌فرماید آسمانهای دورتر ستاره ندارن(آیا منکران ِ معجزه بودن ِ‌ قرآن کریم ایمان خواهند آورد؟)
براساس بعضی نظریه‌ها(نه اینکه ثابت شده باشه) عرض کل آسمان 10 به توان 23 یعنی 100,000,000,000,000,000,000,000 برابر ِ عرض مقدار مشاهده شده(اون عدد بالایی) هست.

و حالا این بهشت به این عرض، چگونه بهشتی هست؟

سوره زخرف، آیه 71: يُطَافُ عَلَيْهِم بِصِحَافٍ مِّن ذَهَبٍ وَ أَكْوَابٍ وَ فِيهَا مَا تَشْتَهِيهِ الْأَنفُسُ وَ تَلَذُّ الْأَعْيُنُ وَ أَنتُمْ فِيهَا خَالِدُونَ
قدحهای زرين و سبوها را در ميانشان به چرخش می‌آورند و در آنست هر چه نفس آرزو کند و ديده از آن لذت ببرد و در آنجا جاودانه خواهيد بود.

اون وقت کسی که خدا با فقر آزمایشش میکنه، باید غم بخوره؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

من نمیدونم اینا چه ربطی به بحث داره؟؟؟
منم هیچ جا نگفتم این مقایسه ای که انجام شده صد در صد درسته .
کسی هم قرار نیست چون فقیره غصه بخوره...
این گونه مقایسه ها که انجام میشه اگه درصد خطاش کم باشه میتونه برای دولت ها مناسب باشه....میتونن ازش استفاده کنن.
به هر حال واقعیات رو که نمیشه کتمان کرد...
بقیه ی صحبتم هم کاملا واضح بود نیازی به توضیح نداره.....
این تاپیک هم برای بحث و گفت و گو ایجاد نکردم.

[پارمیس]

(۲۳/اردیبهشت/۹۴ ۲۱:۰۹)ـــ نوشته است:  ((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((​(((((((((
ناسپاس.
حیف اون چند ساعتی که در مجموع برای این دو تا نوشته گذاشتم.

منم وقت گذاشتم.....
این مقایسه رو هم بنده انجام ندادم....تا جایی که قابل دفاع دیدم این مقایسه رو خب دفاع کردم ازش ولی نواقص یا کمبودهایی که ممکنه داشته باشه که تقصیر من نیست....
شما هم مدام میگید شهدا و بوی بهشت و....... چه ارتباطی به موضوع داره آخه؟؟؟
اگر میخواید بگیدعنصر معنوی در این مقایسه جایی نداره خب بله منم قبول دارم ولی دیگه این همه تفسیر و توضیح برا چی؟؟؟
به هر حال ممنون از چند ساعت وقتی که گذاشتید

[ـــ]

(۲۳/اردیبهشت/۹۴ ۲۲:۰۷)کوروش بزرگ نوشته است:  منم وقت گذاشتم.....
این مقایسه رو هم بنده انجام ندادم....تا جایی که قابل دفاع دیدم این مقایسه رو خب دفاع کردم ازش ولی نواقص یا کمبودهایی که ممکنه داشته باشه که تقصیر من نیست....
شما هم مدام میگید شهدا و بوی بهشت و....... چه ارتباطی به موضوع داره آخه؟؟؟
اگر میخواید بگیدعنصر معنوی در این مقایسه جایی نداره خب بله منم قبول دارم ولی دیگه این همه تفسیر و توضیح برا چی؟؟؟
به هر حال ممنون از چند ساعت وقتی که گذاشتید

منظورم اين نبود که سپاسگزارى کلامى لازمه.
سپاسگزاری ِ کلامی ِ شما و یا هیچکس دیگر به درد من نمیخوره! من دردم اینه که زحمتم هدر رفته باشه یا نه. سپاسگزاری از هرچیز در دنيا اینطوریه که هدر نره و هرقدر ارزش داره در عمل نشون داده بشه. ارزش تلاش من براى شما در عمل خيلى خيلى کم بود چون در حد یک روخوانی ِ آروم همراه با درنگ و تأمل براى درک سخنش تلاش نکرديد و در اين حد براش اهميت قائل نشديد که هرجا رو که متوجه ربطش و منظورش نمى شديد دوباره با دقت بيشتر بخونيد.

ممنون از "منت" میاد و گفتنش به عنوان تشکر در اصل درست نيست. فقط خداست که با هدايتى که برامون ميفرسته بر سرمون منت ميذاره.

بارها ميشه که در حالى از خواب پا ميشم که گردنم از سنگينى سرم درد گرفته, چون بيش از حدّ ِ حوصله ام براى درک چيزى که نمى فهميده ام اصرار کرده ام و حين خوندنش خوابم برده.
بعضى مسائل يه کم پيچيده و ظريف هستن و از نحوه ى تفکر ما فاصله دارن و براى فهميدنشون لازمه که خيلى تلاش کنيم.

مى پرسيد ربط اون آيات چى بود و بعد خودتون ميگيد "اين همه توضيح و تفسير برا چى؟" اينه که ميگم نسبت به اون همه تلاشى که کردم واقعاً ارزش قائل نشده ايد.

[Dido Armstrong]

سلام.

نقل قول:

اولاً: چرا زیر پنج سال؟ انگار بالای پنج سال باشن دیگه غمی نیست! (اتفاقاً به نظر میاد هرچقدر مادر بیشتر با بچه‌اش زندگی کرده باشه بیشتر جای خالی‌اش رو احساس میکنه).

ثانیاً: هر غمی رو باید در کنار شادیهای فرد و نوع نگاه اون فرد به زندگی در نظر گرفت. یعنی فرق افراد مؤمن و کافر اینه که مؤمنین به این آیات ایمان دارن:

سوره بقره:

وَ لَنَبْلُوَنَّكُمْ بِشَيْءٍ مِّنَ الْخَوفْ وَ الْجُوعِ وَ نَقْصٍ مِّنَ الأَمَوَالِ وَ الأنفُسِ وَ الثَّمَرَاتِ وَ بَشِّرِ الصَّابِرِينَ (155) الَّذِينَ إِذَا أَصَابَتْهُم مُّصِيبَةٌ قَالُواْ إِنَّا لِلّهِ وَ إِنَّـا إِلَيْهِ رَاجِعونَ (156)

و قطعاً شما را به چيزى از ترس و گرسنگى و كاستى در اموال و جانها و محصولات می‌آزماييم، و شكيبايان را مژده ده. (155) كسانى كه چون مصيبتى به آنان رسد می‌گويند ما از آنِ خدا هستيم و به سوى او باز می‌گرديم. (156)

اولا که بحث غم و قصه نیست. وقتی یک نوزاد میمیره خیلی فرق داره با وقتی که یک بچه 5 ساله میمیره. بچه نوزاد یا از بیماری میمیره یا از گرسنگی ولی بچه 5 ساله امکان داره بیوفته تو چاه، یا برق بگیرتش! مورد اول تو کشور نروژ اتفاق نمیوفته ولی مورد دوم تو هر جایی از دنیا ممکنه اتفاق بیوفته!ثانیا : شما این آیه قرآن رو نشنیدید که :

«انّ الله لا يُغيِّرُ ما بقوم حتّي يغيّرو ما بانفسهم»

یعنی اینکه اگر مردم نروژ در رفاه بیشتری هستند به خاطر تلاش خودشونه نه کافر بودنشون! و اینکه مادران ما تو رتبه 83 هستند به خاطر کم کاری خودمونه نه مومن بودنمون!

این برداشت شما از این آیه کاملا غلط هست که وقتی مصیبتی به ما رسید بگیم فقط کار خداست و بشینیم نگاه کنیم. وقتی مصیبتی اومد باید همت کرد که بتونیم اون رو رفع کنیم. وقتی تحریم میشه تلاش میکنیم که کالای داخلی رو با کیفیت تر تولید کنیم و خود کفا شیم. چرا نمیگیم که این یک آزمون الهی است و ارج و قرب ما میره بالا ( البته که هست ) ولی نمی ایستیم که تحریم ها کمرمون رو بشکنه!

درباره پول هم که فرمودید:

اگر فقر بیاید ، ایمان میرود.

[مجتبی110]

(۲۲/اردیبهشت/۹۴ ۱۸:۳۶)ـــ نوشته است:  سلام

و علیکم السلام!

آقای.... (ببخشید نمی دونم بهتون بگم آقای منها یا تریپل لاین و اینکه آیا به علائم ریاضی می شه گفت آقا ؟)
راستی بیاید فارسی را پاس بداریم.

و اما بعد ...

آقای سه خط پسند عزیز!

چند تا نکته بگم یهتون:

• چه کسی گفته نروژی ها به خدا اعتقاد ندارند؟ و چه کسی گفته لزوما انسان بی اعتقاد به خدا کافر!؟ می شه گفت ملحد اما کافر خیر!
• ثانیا، یک نظر سنجی انجام شده، و گفته مادران نروژی خوشبخت ترین ، در دنیا هستند. شما یک جزء کوچک از مادران این سرزمین (که مادران شهدا باشند) رو آوردید می گویید چه کسی گفته آنها از این مادران خوشبخت ترند!؟ تن ارسطو با این منطق در گور لرزید.

نقل قول:

1. اما آیا میزان درآمد به ازای هر نفر در خانواده تعیین کننده‌ی خوشبختی و شادی است؟

2. آیا سهم زنان در دولت اون کشور تعیین کننده‌ی خوشبختی و شادی است؟

3. آیا طول زمان دوران آموزش تعیین کننده‌ی خوشبختی و شادی است؟

4. آیا طول عمر تعیین کننده‌ی خوشبختی و شادی است؟

آری!

کسانیکه دنیا را برایت جهنم سازند مجبورند بگویند بهشت جای دیگریست !

[ـــ]

(۲۴/اردیبهشت/۹۴ ۱۱:۱۷)Dido Armstrong نوشته است:  سلام.

سلام

(۲۴/اردیبهشت/۹۴ ۱۱:۱۷)Dido Armstrong نوشته است:  اولا که بحث غم و قصه نیست. وقتی یک نوزاد میمیره خیلی فرق داره با وقتی که یک بچه 5 ساله میمیره. بچه نوزاد یا از بیماری میمیره یا از گرسنگی ولی بچه 5 ساله امکان داره بیوفته تو چاه، یا برق بگیرتش! مورد اول تو کشور نروژ اتفاق نمیوفته ولی مورد دوم تو هر جایی از دنیا ممکنه اتفاق بیوفته!

چطور میگید بحث غم و غصه نیست؟
مطلب می‌خواست آماری از خوشبختی و شادی بده و از دنیا رفتن کودکان رو به عنوان یک عامل مزاحم عنوان کرده بود.




فکر نمی‌کنم حتی خود این آمار هم گفته باشه در نروژ هیچ نوزادی بر اثر بیماری از دنیا نرفته. پس چرا شما اینطور میگید؟
هیچکس خدا نیست که تمام بیماریها رو بتونه درمان کنه.
اولاً توان پزشکی با سطح رفاه رابطه‌ی خطی نداره،
ثانیاً اگر تصویر حقیقی‌تری از یک کشور میخواید باید روی یک فیلم مؤلف یا مقاله که مردم اون کشور درباره‌ی جامعه‌ی خودشون تألیف میکنن حساب کنید، چون سطح واقعی رفاه متفاوته با رؤیایی که توی ذهن توریستها یا کسانی که چند مسئله‌ی جزئی از هر کشور میشنون شکل میگیره.

(۲۴/اردیبهشت/۹۴ ۱۱:۱۷)Dido Armstrong نوشته است:  ثانیا : شما این آیه قرآن رو نشنیدید که :

«انّ الله لا يُغيِّرُ ما بقوم حتّي يغيّرو ما بانفسهم»

یعنی اینکه اگر مردم نروژ در رفاه بیشتری هستند به خاطر تلاش خودشونه نه کافر بودنشون! و اینکه مادران ما تو رتبه 83 هستند به خاطر کم کاری خودمونه نه مومن بودنمون!

این برداشت شما از این آیه کاملا غلط هست که وقتی مصیبتی به ما رسید بگیم فقط کار خداست و بشینیم نگاه کنیم. وقتی مصیبتی اومد باید همت کرد که بتونیم اون رو رفع کنیم. وقتی تحریم میشه تلاش میکنیم که کالای داخلی رو با کیفیت تر تولید کنیم و خود کفا شیم. چرا نمیگیم که این یک آزمون الهی است و ارج و قرب ما میره بالا ( البته که هست ) ولی نمی ایستیم که تحریم ها کمرمون رو بشکنه!

من کجا گفتم که ایمان داشتن یا نداشتن باعث رفاه کمتر یا بیشتر میشه؟
من کجا گفتم که صبر کردن در برابر مصیبتها اینطوریه که بنشینیم نگاه کنیم؟
برداشت شما از حرفهای من اشتباه هست.

این درسته که این سنت جاری الهی هست که تلاش‌های انسان ثمر بده تا انسان تلاش کردن رو یاد بگیره، اما موضوع بحث حاضر این نیست و موضوع آیه‌ای که آوردین هم این نیست.

موضوع حاضر این بود که بعضی مواقع خدا میخواد آزمایش کنه. مسلماً این هیچ منافاتی با ثمر دادن نتایج نداره و نباید آزمونهای خدا رو با عاقبت ِ تلاش نکردن قاطی کنید و نباید صبر در برابر آزمونهای خدا رو با تلاش نکردن اشتباه بگیرید.

تفسیری که از معنای آیه داشتین اشتباهه.
طبق جستجویی که انجام دادم این عبارات در سوره انفال آیه 53 و سوره رعد آیه 11 بیان شده.
بررسی می‌کنیم(آیات مورد بحث در پایین آورده شده):
آیه 53 تغییر رو درباره‌ی نعمتی که ارزانی داشته شده بیان می‌فرماید، یعنی این تغییر شامل ارزانی داشتن نعمات نمیشه و فقط شامل گرفتن نعمتی که پیش‌تر ارزانی داشته شده میشه. (اسم این رو میذاریم قضیه 1)
واژه‌ی "اين بدان سبب است" در ابتدای آیه 53 نشون میده که آیه 53 داره دلیل مطلب آیه‌ی قبلش رو بیان می‌فرماید.
پس برای پی بردن به اینکه قاعده‌ی مطرح شده در آیه 53 در مورد چه مسائلی صدق میکنه، آیه 52 رو می‌بینیم.
آیه 52 سرگذشت کسانی رو بیان می‌فرماید که بخاطر کفرشون گرفتار عذاب شده‌اند. یعنی دقیقاً منطبق با قضیه 1.
واژه‌ی "مانند" هم در ابتدای آیه 52 میگه که این آیه مثالی دیگر برای توضیح مفهومی هست که پیش از این آیه در حال شرح بوده.
پس برای اطمینان بیشتر آیات 50 و 51 رو هم میخونیم و می‌بینیم که دقیقاً مفهوم قضیه 1 رو تأیید میکنه.

سوره انفال:
کاش می‌دیدی آن دم كه فرشتگان جان كافران را می‌ستانند، [چگونه‏] بر صورت‏ها و پشت‏هايشان می‌زنند و [می‌گويند]: بچشيد عذاب سوزان را. (50)
اين به سزاى اعمالى است كه با دستان خويش پيش فرستاده‏‌ايد و خدا هرگز بر بندگان ستمگر نيست. (51)
مانند رسم فرعونيان و كسانى كه پيش از ايشان بودند که به آيات خدا کفر ورزیدند پس خدا به خاطر گناهانشان آنها را گرفتار ساخت. بی‌گمان خدا نيرومند سخت كيفر است. (52)
اين بدان سبب است كه خداوند هيچ‏گاه نعمتى را كه بر قومى ارزانى داشته تغيير نمی‌دهد، تا آنكه آنها آنچه در خود دارند تغيير دهند، و خداوند شنواى داناست. (53)


در آیه 11 سوره رعد نیز انتهای آیه تنها به گرفتن نعمت و عذاب اشاره می‌فرماید:
... بی‌ترديد خداوند سرنوشت قومى را تغيير نمی‌دهد تا آنكه آنها آنچه در خود دارند تغيير دهند و چون خدا براى قومى بدى خواهد آن را بازگشتى نيست و جز خدا كارسازى براى آنان نیست.

پس دقیقاً مطابق با قضیه 1 معلوم میشه که این قاعده تنها در مورد گرفتن نعمت هست.


امکان نداره در اعطای نعمت این قاعده باشه، چون منشأ خیر تنها خداست و نفس بشر منشأ خیر نیست و تنها منشأ شرّ هست(براساس آیه 79 سوره نساء). یعنی اگر قرار باشه عطای خیر وابسته به رفتن انسان بسوی خیر باشه، در اولین بار که انسان به سمت شرّ بره عطای خیر متوقف خواهد شد، و این توقف ابدی خواهد بود.
رحمانیت و رحیمیت خداوند به نسبت حرکت انسان به سمت خیر یا شرّ، زیاد یا کم میشه، اما منتظر حرکت ما نیست.

(۲۴/اردیبهشت/۹۴ ۱۱:۱۷)Dido Armstrong نوشته است:  

درباره پول هم که فرمودید:
اگر فقر بیاید ، ایمان میرود.

واقعاً جای تعجبه.
آیه 155 سوره بقره که چند بار آوردم بطور قطع یقین این گفته رو نقض می‌فرماید:
و قطعاً شما را به چيزى از ترس و گرسنگى و كاستى در اموال و جانها و محصولات می‌آزماييم، و شكيبايان را مژده ده.

---

این یکی ارسال رو تنها برای اینکه باطل بی‌پاسخ نمونه پاسخ میدم.

(۲۴/اردیبهشت/۹۴ ۱۲:۲۸)مجتبی110 نوشته است:  چه کسی گفته نروژی ها به خدا اعتقاد ندارند؟ و چه کسی گفته لزوما انسان بی اعتقاد به خدا کافر!؟ می شه گفت ملحد اما کافر خیر!

چه کسی گفت نروژی ها به خدا اعتقاد ندارند؟ (البته که خیلی‌هاشون ندارند)
پس درمی‌یابیم که سطح دقت بعضی افراد کجاست!


و اما در مورد کافر:

کافر یعنی ناسپاس.
اونها که به خدا ایمان میارن، در مورد بخشی از نعمت هدایت سپاسگزارن.
اونها که عمل صالح هم انجام میدن، در مورد دیگر بخشهای نعمت هدایت سپاسگزارن.
ممکنه یک نفر مؤمن باشه ولی در بعضی مسائل ناسپاسی کنه و مقداری کفر بورزه.
کفر در صالحین ناچیزه.
هر چه افراد سست‌تر باشن، کفر زیاد و زیادتر میشه تا میرسه به اون افراد که فقط اسم خودشون رو گذاشتن مؤمن!
در این آیه ابتدا می‌فرماید:
آنهایی که ایمان نمی‌آورند به خدا و به روز واپسین و آنچه را که خدا و فرستاده‌اش حرام گردانيده‌اند را حرام نمی‌دارند و به دين حق نمی‌گرایند
و بعد می‌فرماید:
از میان آنان که به آنان کتاب داده شده

سوره توبه: قَاتِلُواْ الَّذِينَ لاَ يُؤْمِنُونَ بِاللّهِ وَ لاَ بِالْيَوْمِ الآخِرِ وَ لاَ يُحَرِّمُونَ مَا حَرَّمَ اللّهُ وَ رَسُولُهُ وَ لاَ يَدِينُونَ دِينَ الْحَقِّ مِنَ الَّذِينَ أُوتُواْ الْكِتَابَ حَتَّى يُعْطُواْ الْجِزْيَةَ عَن يَدٍ وَ هُمْ صَاغِرُونَ (29)
بکشید آنهایی که ایمان نمی‌آورند به خدا و به روز واپسین و آنچه را که خدا و فرستاده‌اش حرام گردانيده‌اند را حرام نمی‌دارند و به دين حق نمی‌گرایند از میان آنان که به آنان کتاب داده شده، تا به دست خود جزيه دهند در حالی که خوار و کوچک شده باشند. (29)


اونهایی که اسم خودشون رو نمیذارن مؤمن رو هم کسی نگفته صددرصدشون غیر قابل هدایت و جهنمی هستن. ممکنه فقط سخن حق به گوششون نخورده باشه. بحث من در مورد کسانی بود که از یاد خدا رویگردان بشن.

(۲۴/اردیبهشت/۹۴ ۱۲:۲۸)مجتبی110 نوشته است:  شما یک جزء کوچک از مادران این سرزمین (که مادران شهدا باشند) رو آوردید می گویید چه کسی گفته آنها از این مادران خوشبخت ترند!؟ تن ارسطو با این منطق در گور لرزید.

باز هم سطح دقت رو مشاهده می‌کنیم!

آیا تمام مادرانی که فرزندشون از دنیا میره رو نگفتم؟

(۲۲/اردیبهشت/۹۴ ۱۸:۳۶)ـــ نوشته است:  یعنی اگر یک مادر کافر باشه و به خدا اعتقادی نداشته باشه و به آخرت هم امیدی نداشته باشه خیلی متفاوته با اینکه یک مادر مؤمن باشه و بدونه که از دنیا رفتن نزدیکانی که بهشون دلبسته‌ایم یکی از بزرگترین آزمونهای خداست و اگر به خدا بگه "راضی‌ام به رضای تو" خدا از صبرش خشنود میشه.
مثلاً آیا حس و حال مادران شهداء جدای از خوشبختی و شادی هست؟

و آیا مادران شهداء رو تنها به عنوان "مثال" نیاوردم تا بخاطر غیرقابل‌انکار بودنش مطلب رو ثابت کنه؟

(۲۲/اردیبهشت/۹۴ ۱۸:۳۶)ـــ نوشته است:  مثلاً آیا حس و حال مادران شهداء جدای از خوشبختی و شادی هست؟
هم به درگاه خدا دعا میکنن و هم برای بچه‌هاشون اشک میریزن و هم باطنشون بسیار زیبا و نورانی میشه. اگر تعاریفمون از خوشبختی و شادی شامل این حال مادران نشه، آیا نباید تعاریفمون رو اصلاح کنیم؟

مثال نقضی برای قاعده‌ای که بی هیچ پایه‌ای مطرح شده بود.

(۲۴/اردیبهشت/۹۴ ۱۲:۲۸)مجتبی110 نوشته است:  

آری!

کسانیکه دنیا را برایت جهنم سازند مجبورند بگویند بهشت جای دیگریست !

هرکسی فکر میکنه خارج بهشته یه‌خورده پول جمع کنه یه سفر بره اروپا یا آمریکا و مناطق غیرتوریستی ِ حومه‌ی شهرهای توریستی بزرگ رو ببینه، اگر بعد از حالت تهوعش هنوز زنده بود، برگرده بیاد ایران ببینیم چند چندیم!
یا حداقل یه‌خورده فیلم مستند یا داستانی خارجی (مؤلف یا غیرمؤلف) سانسور شده گیر بیاره (سانسور شده بخاطر اینکه دلش مرتب بسته و بسته‌تر نشه، بلکه فرصتی پیدا کنه تا باز بشه) بعد نگاه کنه ببینه آیا هیچکس رو در اونها نمی‌بینه که نشانی از رنج همراه داشته باشه و بعد اظهارنظر کنه که آیا بهشت رو یافته یا نه.


اما توی این مملکت هم این درسته که هرکسی به کسی ظلم کرده باید مجازات بشه.
اینکه بعضی‌ها ظلم میکنن چه ربطی داره به اینکه اونهایی که میگن بهشت جای دیگریست دروغ بگن؟
اتفاقاً اونهایی که ظلم میکنن همونها هستن که به بهشت واقعی آخرت بی‌اعتقادن و بهشت رو توی دنیا می‌بینن.
اتفاقاً اونهایی که ظلم میکنن فرصت ظلم رو همونهایی بهشون میدن که مملکت خودشون رو شایسته نمیدونن برای داشتن اون سلامت امور و نظم امور که در مورد بعضی کشورها بعضاً به درست و بعضاً به غلط شنیدن.


اگر کسی فکر میکنه با اسلام آزادی‌اش محدود میشه، کسی حق نداره به زور ببرتش بهشت.
کسانی که نمیخوان برن بهشت میتونن برن به جهنم!
اما حق ندارن تلاش کنن کسانی که میخوان برن بهشت رو هم جهنمی کنن.
قانون قانون خداست.
هر کسی دلش نمی‌خواست حرف حق رو بشنوه و زور می‌گفت، اگر بشه که مثل بچه‌های سه ساله از روی زمین بلندش کنیم تا شیطونی نکنه، این کار رو می‌کنیم، و اگر نشه، با هر شیوه‌ی دیگری که مناسب باشه سرجاش می‌نشونیمش. این به این خاطره که اونها زورگویی رو آغاز کردن، و ما باور داریم زورمون بیشتره.