رحمت واسعه (40)

[در جستجوی سختی]

بسم الله الرحمن الرحیم

بیان خصائص رحمت واسعه خدا
حضرت سید الشهدا (علیه السلام)
در اشارات فقیه عارف
حضرت آیت الله العظمی محمد تقی بهجت

شوق زيارت

در امامزاده، سنگ ریزه هایی بود که مردم آن سنگ ها را روی دست می گرفتند و حاجتی را از ذهن می گذراندند. می گفتند اگر بنا باشد حاجتی برآورده شود، این سنگ ها تکان می خورند.

سنگ ها را برداشتند و هر یک آن را امتحان کردند. روی دست بعضی ها تکانی هم خورد. یکی گفت: سنگ را به این بچه هم بدهید ...

ان شاء الله ادامه دارد ...

[در جستجوی سختی]

بسم الله الرحمن الرحیم

بیان خصائص رحمت واسعه خدا
حضرت سید الشهدا (علیه السلام)
در اشارات فقیه عارف
حضرت آیت الله العظمی محمد تقی بهجت

مقید بود که زیارت را با همان آدابی که در روایات بیان شده است، انجام دهد. هنگام تشرف به حرم، اذن دخول می خواند و اشک را نشانه اذن دادن می دانست. معتقد بود که گریه، تنها یک اتفاق فیزیکی نیست، رابطه انسان با عالم بالاست و اشک نشانه این ارتباط است.
اگر اشکی آمد، علامت این است که به تو اذن داده اند.

در زیارت ها، "جامعه کبیره" و "امین الله" هم می خواند. آنقدر به حرم ها زیارت جامعه کبیره خوانده بود که فرزندش در اثر شنیدن این زیارت خوانی های پدر، فراز های مختلف آن را حفظ شده بود. برای توسل به اهل بیت (علیهم السلام) خواندن همین زیارات ماثوره را توصیه می کرد و می گفت: "بهترین توسلات، همین توسلات ماثوره است؛ ولی باید قلب همراه زبان باشد".
معتقد بود که در هنگام زیارت باید احترام حرم را نگاه داشت و ادب را رعایت کرد و نباید مزاحم حضور و ارتباط قلبی افراد شد. خیلی بر این نکته اصرار می کرد که در حرم ها باید سکوت را رعایت کرد. با کار برخی از زوار که به بهانه صلوات، سکوت حرم را به هم می زدند، موافق نبود. به خادمان حرم حضرت معصومه (علیها السلام) توصیه کرده بود که به مردم بگویند:
"خدا می داند که در این حرم ها چه ملائکه ای و چه اولیایی به طواف مشغول اند. صدا بلند نکنید و فریاد نزنید، آن ها متاذی می شوند.

ان شاء الله ادامه دارد ...

[در جستجوی سختی]

بسم الله الرحمن الرحیم

بیان خصائص رحمت واسعه خدا
حضرت سید الشهدا (علیه السلام)
در اشارات فقیه عارف
حضرت آیت الله العظمی محمد تقی بهجت

گرد و غبار حرم را شفای دردها می دانست و در هنگام زیارت، بسیار متواضع بود و برای خود جایگاهی در نظر نمی گرفت. حتی در زمان مرجعیت هم دیده می شد که با وجود کهولت سن و ضعف بدن، هنگام ورود به حرم، خم می شد و عتبه در را می بوسید.
به تربت سید الشهدا (علیه السلام) اعتقاد فوق العاده ای داشت. کم نیستند کسانی که به توصیه ایشان، با استفاده از تربت شفا یافته اند.

توصیه می کرد که مقدار کمی از تربت امام حسین (علیه السلام) را با آب زمزم مخلوط کنند و هر روز مقدار اندکی از آن را به قصد شفا به بیمار بدهند. چه بسیارند بیمارانی که از همه پزشکان نا امید شده بودند، ولی با تربت پاک سید الشهدا (علیه السلام) شفا یافتند.

***

ان شاء الله ادامه دارد ...

[در جستجوی سختی]

بسم الله الرحمن الرحیم

بیان خصائص رحمت واسعه خدا
حضرت سید الشهدا (علیه السلام)
در اشارات فقیه عارف
حضرت آیت الله العظمی محمد تقی بهجت

سال ها از دوری او از کربلا می گذشت. دل در حریم سید شهیدان (علیه السلام) مدام در طواف بود و زبان هر روز درود های بسیاری از عمق وجود بر اباعبدالله (علیه السلام) و یاران و اهل بیت مظلومش می فرستاد، ولی گویا قلب واله و شیدای او به این ها راضی نمی شد.
وقتی با خبر می شد کسی راهی کربلاست، مبلغی به او می داد و از او می خواست که به نیت هایی که دارد، برایش زیارتی بخواند.
هر روز زیارت عاشورا می خواند، با صد لعن و صد سلام.

استادش، مرحوم غروی اصفهانی را یاد می کرد و می فرمود که او از خدا خواسته بود تا آخر عمرش، زیارت عاشورایش ترک نشود. با گفتن این ویژگی استاد، گویا حال خود را هم بازگو می کرد. همین طور هم شد: تا آخرین روزهای عمرش، هر روز زیارت عاشورا می خواند، با صد لعن و صد سلام.
چنان بهره هایی از این زیارت نصیبش شده بود که دیگران را نیز به خواندن و مداومت بر آن دعوت می کرد. روزی شخصی به محضرش رسید و گفت: "آقا، من فرصت نمی کنم گه هر روز این زیارت را با صد لعن و صد سلام بخوانم. چه کنم؟". راه چاره ای به او نشان داد و فرمود که "زیارت عاشورای غیر معروفه" را بخواند. [1]

***

ان شاء الله ادامه دارد ...

---

[1]زیارتی است که در فضیلت و ثواب مانند زیارت عاشورای معروف است. مرحوم شیخ عباس قمی، در مفاتیح الجنان، این زیارت را پس زیارت عاشورای معروف ذکر کرده است.

[در جستجوی سختی]

بسم الله الرحمن الرحیم

بیان خصائص رحمت واسعه خدا
حضرت سید الشهدا (علیه السلام)
در اشارات فقیه عارف
حضرت آیت الله العظمی محمد تقی بهجت

آخرین جمعه بود؛ 25 اردیبهشت 1388. با بدنی رنجور و ضعیف، در مجلس روضه نشسته بود. نود و سه سال از عمر مرجع تقلید شیعیان می گذشت، ولی هنوز خود را محتاج همین بارگاه می دانست. حدود پنجاه سال بود که هر جمعه، مجلس روضه بر پا می کرد؛ البته این غیر از مجالسی بود که در محرم و صفر برگزار می کرد.

سال های آغازین ورود به قم، این مجلس را در منزل خودش برگزار می کرد. رفته رفته جمعیت مشتاق زیاد تر می شد و دیگر اتاق های کوچک و تو در توی منزل جوابگوی این جمعیت نبود. محل برگزاری روضه ها را به مسجد منتقل کردند. خودش تا آخرین جمعه عمرش، شرکت کننده همیشگی مجالس ها بود.
پایبندی اش به روضه تعجب برانگیز بود. در حال مریضی هم اصرار داشت که این مجلس باید برقرار باشد. تا خودش به مجلس روضه نمی رفت، آرام نمی گرفت؛ مگر آنکه پسرش را به نیابت از خود می فرستاد.

ان شاء الله ادامه دارد ...

[در جستجوی سختی]

بسم الله الرحمن الرحیم

بیان خصائص رحمت واسعه خدا
حضرت سید الشهدا (علیه السلام)
در اشارات فقیه عارف
حضرت آیت الله العظمی محمد تقی بهجت

سال هایی که مجلس را در منزل برگزار می کرد، بسیاری از کارها را خودش انجام می داد و هنگام روضه، کنار در می نشست و به کسانی که وارد می شدند، احترام می گذاشت و جلوی پای کسانی که وارد مجلس می شدند، می ایستاد. چون به مجلس امام حسین (علیه السلام) مشرف می شدند، عزیز بودند. بر جزئیات کارها نیز نظارت می کرد، حتی برای چای دادن و خوش آمد گویی به عزاداران. این پیگیری و توجه و تواضع را از استادان بزرگ خود آموخته بود. می فرمود:
استاد بزرگ ما، مرحوم غروی کمپانی که از لحاظ علمی در سطح بالایی بود، در مجالس روضه اباعبدالله (علیه السلام) پای سماور می نشست و چای می داد.

شرکت در مجالس عزای سید الشهدا (علیه السلام) را تعظیم شعائر می دانست و معتقد بود که باید به شعائر عظمت بخشید و عمر خود را در اعتلای هر چه بیشتر آن ها صرف کرد. همیشه تاکید می کرد:
شرکت در مجالس سید الشهدا (علیه السلام) محبت به ذوی القربای پیامبر (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) است؛ همان ذوی القربایی که قرآن به مودت آن ها سفارش کرده و مودت آنان را مزد رسالت قرار داده است. شرکت در این مراسم، اجر رسالت پیامبر (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) است. شما به این نیت برو و به خدا بگو: تو گفتی و من هم آمدم. من همان محبتی را که تو می خواهی انجام می دهم. به کسانی که تو دوستشان داری محبت می کنم.

***

ان شاء الله ادامه دارد ...

[در جستجوی سختی]

بسم الله الرحمن الرحیم

بیان خصائص رحمت واسعه خدا
حضرت سید الشهدا (علیه السلام)
در اشارات فقیه عارف
حضرت آیت الله العظمی محمد تقی بهجت

سفارش می کرد که در عزاداری ها، ادب رعایت شود. برخی اشعار را نمی پسندید و از شنیدن برخی اشعار خشنود می شد. خوشش نمی آمد هر تعبیری در این مجالس بیان شود.
روزی شنید که مداحی شعری می خواند و در آن از چشم و ابروی امام معصوم سخن می گوید. پس از پایان مجلس، پیغام داد که به مداح بگویید: خیلی از چشم و ابرو سخن نکوید، مقام امام را وصف کند و عظمت معصوم را در اشعارش نشان دهد. اصرار می کرد که وقتی مجلسی برگزار می کنید، برتری ها و امتیاز های اهل بیت (علیهم السلام) و فضایل و مناقب این حضرات را بگویید و در برابر این قضیه ابراز احساسات کنید. حتی اگر اشک شما جاری نمی شود، حالت گریه به خود بگیرید و در حال حزن باشید و تباکی کنید.

خود را فقیر درگاه اهل بیت (علیهم السلام) می دانست و از کسانی که در مقابل معصومین (علیهم السلام) تواضع می کردند، به عظمت یاد می کرد. گاهی به این مناسبت حکایت شیخ انصاری (رحمه الله علیه) را بیان می کرد و می فرمود:
مرحوم دربندی به ایشان گفت: آقا، کار شما برای مردم حجت است. وقتی به حرم می روی، درب حرم حضرت ابوالفضل (علیه السلام) را ببوس. شیخ در جواب فرمود: عتبه درب را می بوسم که گرد و خاک پای زوار است.

ان شاء الله ادامه دارد ...

[در جستجوی سختی]

بسم الله الرحمن الرحیم

بیان خصائص رحمت واسعه خدا
حضرت سید الشهدا (علیه السلام)
در اشارات فقیه عارف
حضرت آیت الله العظمی محمد تقی بهجت

این ارادت و تواضع در برابر همه افراد خاندان اهل بیت (علیه السلام) در رفتار او بروز و ظهور داشت. آنان که با حالاتش آشنا بودند، به روشنی او را مصداق "وَ یَفرَحُونَ لِفَرَحِنَا وَ یَحزَنُونَ لِحُزنِنَا" [1] می یافتند. گاهی این مطلب را به زبان هم آورده بود و درباره ایام سرور و شادمانی اهل بیت (علیهم السلام) فرموده بود:
روزهای ولادت طوری است که انسان، خود به خود خوشحال می شود. این سنخیت با اهل بیت (علیهم السلام) و نورانیت با آن هاست که چنین فضایی به وجود می آید.

این ها همه در رفتارهایش مشهود بود و در ارتباطش با حضرت سید الشهدا (علیه السلام) به گونه ای دیگر رخ می نمود. هر مجلسی که بر پا می کرد، اصرار داشت که مجلس به ذکر مصائب سید الشهدا (علیه السلام) ختم شود؛ هر چند مجلس به نیت امامی دیگر برگزار شده باشد. اگر بعضی این کار را نمی کردند، توبیخ می کرد. مثلاً می پرسید: یادش رفت؟ شما نگفته بودید؟ نسپرده بودید؟

***

ان شاء الله ادامه دارد ...

---

[1] از امیر المؤمنین (علیه السلام) روایت شده که: "اِنَّ اللهَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی اطَّلَعَ اِلَی الاَرضِ فَاختَارَنَا وَ اختَارَ لَنَا شِیعَةً یَنصُرُونَنَا وَ یَفرَحُونَ لِفَرَحِنَا وَ یَحزَنُونَ لِحُزنِنَا ...؛ خداوند تبارک و تعالی به زمین توجهی کرد و ما را انتخاب نمود و همچنین شیعیانی برای ما انتخاب کرد که ما را یاری می کنند و به شادمانی ما شاد می شوند و به اندوه ما اندوهگین می گردند ..." ؛ خصال، ج2، ص635.

[در جستجوی سختی]

بسم الله الرحمن الرحیم

بیان خصائص رحمت واسعه خدا
حضرت سید الشهدا (علیه السلام)
در اشارات فقیه عارف
حضرت آیت الله العظمی محمد تقی بهجت

هر گاه از قم به مشهد مشرف می شد و همچنین در راه بازگشت از مشهد به قم، در تهران توقفی می کرد و به زیارت حرم عبد العظیم (علیه السلام) می رفت. گاهی پیش می آمد که نیمه شب به حرم می رسید و درهای حرم بسته بود. اثاث را پشت در حرم می گذاشتند یا اتاقی می گرفتند و در آنجا منتظر می ماندند تا در حرم باز شود. می فرمود: "به هر نحوی هست، نباید محروم بشویم".
زمانی که قوای جسمانی اش بیشتر بود، در بین راه مشهد، بسیاری از امامزاده ها را زیارت می کرد. مرقد بعضی از این امامزاده ها بالای کوه بود، ولی با پای پیاده به زیارت آنان هم می رفت.

معتقد بود همه این بزرگواران نوری واحد هستند، ولی مانند میوه هایی که هر یک خاصیتی دارند، این امامزاده ها نیز هر یک خواصی دارند و حیف است که انسان از این خواص بی بهره بماند. اما زیارت عبدالعظیم (علیه السلام) را تا آخرین سال ها نیز ترک نکرد؛ چرا که اعتقاد ویژه ای به این بزرگوار داشت و گویا در این زیارت ها فرمایش امام هادی (علیه السلام) را مدام مد نظر داشت که زائر حضرت عبدالعظیم حسنی (علیه السلام) را به سان زائر حضرت سید الشهدا (علیه السلام) معرفی فرموده بودند.[1] از بی اعتنایی برخی مردم به ایشان خرسند نبود و می فرمود:
اهل تهران جفا کردند اگر هفته ای یک مرتبه به زیارت حضرت عبدالعظیم (علیه السلام) نروند.

***

ان شاء الله ادامه دارد ...

---

[1] امام هادی (علیه السلام) به یکی از اهالی ری که به زیارت حضرت سید الشهدا (علیه السلام) رفته بود فرمود: "اَمَا اِنَّکَ لَو زُرتَ قَبرَ عَبدِالعَظِیمِ عِندَکُم لَکُنتَ کَمَن زَارَ الحُسَین (علیه السلام)؛ آگاه باش که اگر قبر عبدالعظیم را که در شهر خودتان است زیارت کرده بودی، مانند کسی بودی که حسین (علیه السلام) را زیارت کرده است."؛ کامل الزیارات، ص324.

[در جستجوی سختی]

بسم الله الرحمن الرحیم

بیان خصائص رحمت واسعه خدا
حضرت سید الشهدا (علیه السلام)
در اشارات فقیه عارف
حضرت آیت الله العظمی محمد تقی بهجت

وقتی روزهای عمر او را شماره می کنیم، زیاد به نظر می رسد؛ اما گویا همه این روزها در یک چشم به هم زدن گذشت. این روزها برایش "تِجَارَةٌ مُربِحَةٌ" [1] بود و در ثانیه ثانیه این روزها، اثری از خیر و نیکی به جای نهاد. این ها برگ هایی از زندگی حسینی آن بزرگ مرد الهی است که ما می توانم آن ها را ورق بزنیم؛ اما آنچه داشت و جز اهلش ندانستند، بیش از این ها بود.
همیشه در شهری رهل اقامت می افکند که در آن، حرمی از اهل بیت (علیه السلام) باشد. می فرمود: "لا زلت من الحرم الی الحرم" (همواره از حرمی به حرمی می رفتم).

در 27 اردیبهشت 1388، روح آسمانی اش، پیکر خاکی اش را رها کرد. جسم خاکی اش در حرم حضرت معصومه (علیها سلام) و در مسجد بالاسر آرام گرفت و برای همیشه زائر مشتاق حرم اهل بیت (علیه السلام) ماند و تا آخر عمر، این بهشت را به هیچ چیز دیگر نفروخت.
حتی کوچ از این سرای خاکی نیز نتوانست دفتر دلدادگی اش را به سید الشهدا (علیه السلام) ببندد. وصیت کرده بود که ثلث از مانده هایش، مجلس عزا و روضه امام حسین (علیه السلام) اقامه شود. شاید می خواست با زبان حال بگوید که حدود هشتاد سال عزاداری و روضه و عرض ارادت به ساحت حضرت اباعبدالله الحسین (علیه السلام) هنوز کافی نیست؛ چرا که امام "معاوضه کرده است با خدا، معامله کرده است با خدا!".

***

ان شاء الله ادامه دارد ...

---

[1] عبارتی از یکی از خطبه های امیرالمومنین (علیه السلام) است. آن حضرت درباره متقین چنین فرموده اند: "... صَبَرُوا اَیَّاماً قَصِیرَةً اَعقَبَتهُم رَاحَةً طَوِیلَةً تِجَارَةٌ مُربِحَةٌ یَسَّرَهَا لَهُم رَبُّهُم؛... روزهایی کوتاه را صبر کردند و در پی آن به آسایشی طولانی دست یافتند. تجارتی است پر سود که پروردگارشان برایشان میّسر ساخته است."؛ نهج البلاغه، خطبه 193، ص304.

[در جستجوی سختی]

بسم الله الرحمن الرحیم

بیان خصائص رحمت واسعه خدا
حضرت سید الشهدا (علیه السلام)
در اشارات فقیه عارف
حضرت آیت الله العظمی محمد تقی بهجت

صبح 29 اردیبهشت 1388، مسجد بالاسر حرم حضرت معصومه (علیها سلام) از جمعیت لبریز شده بود. پیکر مطهرش را در قبر گذاشتند. از میان کفن هایی که دوستان و شاگردانش فرستاده بودند، قسمت به کفنی رسیده بود که یکی از مسافران کربلا با پول زیارت های نیابتی او تهیه کرده بود. گذاشتن دو شاخه نخل بر روی کفن از مستحبات است و شاگردان می خواستند هیچ مستحبی جا نماند. آن را نیز طلبه ای آورده بود. می گفت این شاخه ها، شاخه های نخلی است که سال ها پیش، از هسته خرمای مجلس روضه ایشان به عمل آمده است و سرمای شدید زمستان دو سال پیش هم آن را از پای درنیاورده است.

دعاها و تلقین ها، همه خوانده شد. اولین سنگ های لحد را چیدند. آیین تدفین رو به اتمام بود که یکی از ارادتمندان، با پرچمی سرخ رسید. پرچم گنبد حرم حضرت ابوالفضل (علیه السلام) را آورده بود. پرچم را روی کفن کشیدند و قبر را پوشاندند.

"طوُبی لَهُ وَ حُسنُ مَابٍ"

ان شاء الله ادامه دارد ...