آتش سوزی و تخریب ساختمان پلاسکو تهران-دعای برای آتشنشان ها

[زینب خانوم]

من از صبح سه چهار بار اومدم پست بذارم که پلاسکو فرو ریخت و برادرای آتش نشانمون محبوس شدن نت اجازه نداد.
اما خدا شاهده غمی توی دلمه که حد نداره.
میدونم این تاپیک جاش نیست.
اما میخواستم به این وسیله از فداکاریشون تشکر کنم.
امیدوارم حداقل آمار کشته ها کم باشه.
خدا به خانواده های آتش نشانها صبر بده.
راستی خدا...
یه عقلی هم به مردم بده که موقع فاجعه فیلم نگیرن و به ماشین های امدادی راه بدن.

[غریب]

(۷/بهمن/۹۵ ۱۱:۲۹)MohammadSadra نوشته است:  

راستی دوستان بهتر نبود دولت به جای تجهیز ناوگان هوایی کشور با یک فروند هواپیمای اجاره به شرط تملیکی، تجهیزات آتش نشانی رو به روز می کرد و آتش نشانی رو تجهیز می کردند. به خدا راه دوری نمی رفت.

نه عزیز! چون پلاسکو ده برابر این هم اگه کشته می داد باز فراموش شدنیه و خاطرات تلخش از یاد می ره اما سفر به ترکیه و اروپا و پاتایا و دوبی فراموش شدنی نیست و گویا بسیار خاطره انگیزه .... (ما که نرفتیم).

[سعدی]

(۷/بهمن/۹۵ ۱۱:۲۹)MohammadSadra نوشته است:  

راستی دوستان بهتر نبود دولت به جای تجهیز ناوگان هوایی کشور با یک فروند هواپیمای اجاره به شرط تملیکی، تجهیزات آتش نشانی رو به روز می کرد و آتش نشانی رو تجهیز می کردند. به خدا راه دوری نمی رفت.

در اون صورت می بایست به جاش توپولوف خریداری بشه. تفاوتش چیه؟

[عدالت]

به نام خدا


در این غوغای خبری که دولت به علت تخریب پلاسکو شروع کرده تا عدم به نتیجه رسیدن برجام و ناکارایی در تیم دولت و فسادهای بزرگ در دولت را لاپوشانی کند، فاجعه سیل در سیستان و بلوچستان گویا فراموش شده که رسانه های دولتی هیچکدام به آن نپرداخته اند. خانه هزاران نفر ویران شده و تعدادی کشته شده اند اما دولت هیچ واکنشی نشان نداده است. انگار جان آنها ارزش ندارد ولی جان افرادی که در پلاسکو کشته شده اند ارزش دارد و این یعنی بی عدالتی حتی در جان انسانها و تبعیض نژادی.

چرا هیچکس از فاجعه سیل در سیستان چیزی نمیگویید ؟؟؟؟؟؟ واقعا چرا ؟؟؟؟؟؟؟ مگر آنها انسان نیستند !!

[نرگس مهدوی]

(۷/بهمن/۹۵ ۱۳:۵۶)عدالت نوشته است:  به نام خدا


در این غوغای خبری که دولت به علت تخریب پلاسکو شروع کرده تا عدم به نتیجه رسیدن برجام و ناکارایی در تیم دولت و فسادهای بزرگ در دولت را لاپوشانی کند، فاجعه سیل در سیستان و بلوچستان گویا فراموش شده که رسانه های دولتی هیچکدام به آن نپرداخته اند. خانه هزاران نفر ویران شده و تعدادی کشته شده اند اما دولت هیچ واکنشی نشان نداده است. انگار جان آنها ارزش ندارد ولی جان افرادی که در پلاسکو کشته شده اند ارزش دارد و این یعنی بی عدالتی حتی در جان انسانها و تبعیض نژادی.

چرا هیچکس از فاجعه سیل در سیستان چیزی نمیگویید ؟؟؟؟؟؟ واقعا چرا ؟؟؟؟؟؟؟ مگر آنها انسان نیستند !!

با دولت کار ندارم.
ولی همین الان شبکه ی خبر داره با استاندار سیستان و بلوچستان مصاحبه ی تلفنی میکنه.

[Mforootaghe]

بانام ویادخدا
درود بر دوستان وتسلیت بخاطر برادران جانفشان ما درآتشنشانی
یادگار پلاسکو

مساله پلاسکو با خاکبرداری واتمام امر یافتن پیکرهای جوانانمان میرود تا فراموش شود وباز دوباره بنای مرتفع دیگری توسط بنیاد مستضعفان درآنجا قرار گیرد . این رویداد نباید اینگونه پایان یابد . پیشنهادی در دنیای مجازی مشاهده کردم که برای دوستان عزیز می نویسم .بنیاد بجای ساختن بنای اقتصادی آنجارا به بزرگترین مرکز آتش نشانی تبدیل کند تا اولا این حادثه غم انگیز همیشه بیاد بماند ودیگر آنکه تقدیری باشد از جانفشانی های برادران جان سوخته ما درآنجا .چنین انتظاری از بنیادی که متعلق به مستضعفان است امری برحق است.

[عمار94]

گفته میشه این ساختمان مشرف بر سفارتخانه های خارجی بوده !
ایده ی تبدیل به پارک معلومه از کجا اب میخوره

[Mforootaghe]

با نام ویاد خدا
چه کسی پیشنهاد پارک داده است؟ آیا خرابکاری شده است؟ پیشنهاد بنده ایجاد مرکز آتش نشانی بجای بنای اقتصادی است

[vahrakan]

حبیب‌الله القانیان ملقب به حاج‌حبیب در سال 1291 خورشیدی در محله عودلاجان تهران، در خانواده‌ای یهودی چشم به جهان گشود. پدرش حاج بابایی، در دکانی در محله عودلاجان خیاط بود و مادرش از خانواده سرشناس القانیان.

حاج‌حبیب پس از پایان مدرسه آلیانس با سمت مدیریت هتلی که دایی‌اش حاج عزیز القانیان در خیابان فردوسی داشت، کار خود را شروع کرد و پس از چندی اداره امور مغازه انصاف در خیابان لاله‌زار را که متعلق به یکی دیگر از اقوامش بود، بر عهده گرفت. در سال 1316 خورشیدی، تجارتخانه‌ای را در سرای حاج اسماعیل بازار، با شراکت برادرانش تاسیس کرد و اقدام به واردات ساعت، پارچه، رادیو، ماشین خیاطی، چینی‌آلات و کالاهای دیگر از اروپا و آمریکا کرد و در سال 1328، با دختر یکی دیگر از دایی‌های خود، حاج میرزا آقا القانیان به نام نیکخواه (ماه سلطان) پیوند زناشویی بست. حاصل این ازدواج، سه پسر به نام‌های کارمل، سینا و فریدون و یک دختر به نام مهناز بود.

خانواده القانیان شامل هفت برادر به نام‌های نجات‌الله، عطاءالله، صیون، حبیب‌الله، داود، جان و نصرالله بودند. ستاره اقبال برادران القانیان، پس از جنگ جهانی دوم طلوع کرد. هنگامی که آنان با خرید مازاد لباس‌های ارتش متفقین و فروش آن، به ثروتی انبوه دست یافتند. در همان سال‌ها، صیون سفری به آمریکا داشت و همین آغاز تحول تجارت القانیان بود. او که در این سفر، صنعت پلاستیک را کشف کرده بود، برادرانش را متقاعد کرد که برای تولید پلاستیک در ایران، کارخانه‌ای احداث کنند.

حبیب‌الله القانیان در میان برادران

…..

حبیب‌الله القانیان به عنوان پیشگام تولید پلاستیک در ایران شناخته می‌شود. وی مبادرت به تاسیس کارخانجات و شرکت‌های صنعتی کرد. در سال 1337 شرکت پلاستیک‌سازی پلاسکو را در تهران تاسیس کرد، سپس کارخانجات تولیدی لوازم‌خانگی جنرال استیل را ایجاد کرد و نیز صنایع پروفیل آلومینیوم را راه‌اندازی کرد، متعاقباً کارخانجات پلاستیک شمال و لوله شمال، یخچال جنرال الکتریک، صندلی‌سازی و تولید تخت سفری، همچنین شرکت صنعتی روغن نباتی و صابون، شرکت صنایع پارس و آمریکا، شرکت پوست، پشم و پنبه را راه‌اندازی کرد.

از دیگر فعالیت‌های تجاری القانیان، شرکت در امر ساختمان‌سازی بود. ساختمان پلاسکو به عنوان اولین بنای بلند تجاری طی سال‌های 1329 تا 1341 خورشیدی توسط مهندسان اسرائیلی طراحی و ساخته شد. ساختمان آلومینیوم، سومین بنای بلند تجاری در تهران نيز در خیابان شاه (جمهوری) بنا شد. ظهور این بناها، با فروشگاه‌ها و رستوران‌های پر زرق و برق، آغاز دورانی جدید در مدرنیته ایرانی بود. نماد دوران تجمّل و گذار از دوران سنت به مدرنیته. ساختمان پلاسکو یک نماد بود، نماد آغاز دوران زرق و برق! القانیان بعد از سال 1350، برج‌های آلومینیوم و پلاسکو را به هژبر یزدانی واگذار کرد.

دیدار حبیب‌الله القانیان با محمدرضا پهلوی در شیراز

حبیب‌الله القانیان علاوه بر کارهای برج‌سازی، چندین پاساژ و ساختمان تجاری را هم در گوشه و کنار تهران بنا کرد. همچنین با شراکت برادرانش در اسرائیل در امر برج‌سازی سرمایه‌گذاری کرد، در سال 1348 ساختمانی تجاری در 23 طبقه با نام شیمشون را به اتمام رساند.

نكته‌ای كه ما را به شناخت بهتر شخصیت القانیان می‌رساند نحوه‌ی رسیدن او به ریاست انجمن کلیمیان تهران است. در اوایل دهه 1340، مراد اریه رهبر جامعه کلیمیان ایران و نماینده مجلس، با دخالت آشکار سفارت اسرائیل و حمایت دربار پهلوی، از کرسی مجلس کنار گذاشته و مجبور به کناره‌گیری از سمت خود به عنوان رهبر کلیمیان ایران شد. تا آن زمان اریه اجازه دخالت اسرائیل در امور داخلی یهودیان ایران را نمی‌داد.

در انتخابات مجلس بیست و یکم، جمشید کشفی به جای مراد اریه به نمایندگی مجلس شورای ملی انتخاب شد و پس از کناره‌گیری اریه از ریاست انجمن کلیمیان، با تجدید انتخابات در سال 1341، حاج‌حبیب به عضویت انجمن انتخاب شد و برای سال‌های طولانی به ریاست انجمن کلیمیان تکیه زد. اعضای منتخب در اولین نشست وی را به سمت رئیس هیات مدیره انتخاب کردند و او طی 18 سال در مقام ریاست انجمن کلیمیان تهران قرار گرفت. یهودیان از سال‌های زعامت القانیان در جامعه کلیمیان، به عنوان دورانی طلایی یاد می‌کنند.

سفر موشه دایان به ایران و ملاقات با حبیب‌الله القانیان (نفر اول از راست)

تا پیش از سال 1340، هیچ یهودی‌ای وارد اتاق بازرگانی و اتاق صنایع ایران نشده بود. در انتخابات سال 1339، هیچ یک از یهودیان صاحب کارت بازرگانی را تا آن موقع به عضویت اتاق بازرگانی نمی‌پذیرفتند. در آن سال القانیان 1700 کارت بازرگانی، از 3260 کارت موجود در تهران را قبل از تجدید انتخابات اتاق بازرگانی خریداری کرده و با در دست داشتن این تعداد کارت بازرگانی‌ در روز تجدید انتخابات و زیر نظارت خود، نفر هفتم از بین 15 نفر عضو اتاق بازرگانی گردیده و روانه اتاق بازرگانی شد تا حافظ منافع بازرگانان، شرکت‌ها و کارخانه‌داران یهودی باشد.

حبیب‌الله القانیان با مئیر عزری نماینده اسرائیل در ایران ارتباط بسیار نزدیکی داشت و از مساعدت‌ها و پشتیبانی او برخوردار بوده، تمامی امور را با اجازه او به انجام می‌رساند.

حدود دو هفته پیش از پیروزی انقلاب القانیان جهت شرکت در جلسه‌ای بازرگانی از آمریکا به ایران آمد و در روز ۲۷ بهمن ۱۳۵۷ توسط نیروهای انقلابی دستگیر شد. آیت‌الله صادق خلخالی وی را در 19 اردیبهشت ۱۳۵۸ در زندان قصر محاکمه و حکم اعدام وی در بامداد ۲۰ اردیبهشت اجرا گردید.

یكی از گزارشات ساواک در مورد حبیب‌الله القانیان

مهم‌ترین جرایم وی در دادگاه انقلاب عبارتند از:

جاسوسی به نفع دولت غاصب و صهیونیستی اسرائیل، چپاول سرمایه‌های کشور و کمک به بقا و پایداری رژیم صهیونیستی، معاونت در کشتار بی‌رحمانه ملت مظلوم فلسطین، فراماسون و عضو لژهای همایون و سینا، خرید خانه قوام السلطنه و اهدای آن به سفارت اسرائیل، محاربه با خدا و رسول خدا و مردم مسلمان و مستضعف ایران.

حبیب‌الله القانیان همیشه می‌گفت سرزمینی که در آن زندگی می‌کنم، برایم اهمیتی ندارد. من ایران را برای خدمت به اسرائیل می‌خواهم. وی در سخنرانی سالانه 1349 خود در انجمن خیریه یهود خطاب به مستمعین گفت: «اسرائیل امروز به کمک فرزندان خود احتیاج دارد و ما همه موظف هستیم خود و سرزمینی را که در آن زندگی می‌کنیم، در خدمت اسرائیل نوپا به کار بگیریم…»

از آنجایی که حبیب‌الله القانیان رئیس انجمن کلیمیان ایران، مؤسس صندوق ملی و کمیته فرهنگی کلیمیان و… بود، دستگیری و مرگ وی بازتاب وسیعی در اسرائیل و آمریکا داشت و حاخام‌های یهود در برابر آن موضع گرفتند. به فاصله‌ی یک روز پس از اعدام القانیان، پیش‌نویس نخستین قطعنامه‌ی حقوق بشری علیه جمهوری اسلامی در مجلس نمایندگان آمریکا تهیه گردید.

سند عضویت حبیب‌الله القانیان در لژ فراماسونری انگلیسی

…..

شرلی القانیان، برادرزاده حبیب القانیان، در مصاحبه‌ای سرگذشت برادران القانیان را چنین توضیح می‌دهد:

جان القانیان که همیشه در نیویورک زندگی کرد و در همان شهر درگذشت. داود القانیان (پدر شرلی) در تهران زندگی می‌کرد و بعد از انقلاب به لندن نقل مکان کرد و در همین شهر درگذشت. نورالله القانیان که همیشه در نیویورک زندگی کرد و همان‌جا درگذشت. حبیب القانیان که در ایران زندگی می‌کرد و کمی بعد از انقلاب اعدام شد. نجات‌الله القانیان که در تهران زندگی می‌کرد و بعد از انقلاب به لس‌آنجلس نقل مکان کرد و در همان‌جا درگذشت. صیون القانیان که در تهران زندگی می‌کرد و بعد از انقلاب به لس‌آنجلس نقل مکان کرد و اکنون در همان شهر زندگی می‌کند. عطاءالله القانیان که در تهران زندگی می‌کرد و بعد از انقلاب به لس‌آنجلس نقل مکان کرد و اکنون در همان شهر زندگی می‌کند.

منابع: 1. اسناد مرکز مطالعات تاریخ معاصر ایران 2. اسناد فراماسونری در ایران 3. ایران سراب قدرت 4. خاطرات من و فرح پهلوی 5. خاطرات خاخام یدیا شوفط. 6. گزیده اسناد ساواک 7. گنجینه‌های طلایی یا 1001 خاطره از دوران خدمتگزاری روح الله کهنیم 8. یهودیان ایران در تاریخ معاصر.

[Mforootaghe]

بانام یاد خدا
درود برشماو تشکر بخاطر تحقیق دقیق وجالب شما بهرحال الان ملک متعلق به بیت المال است وباید ببینیم که کمیته تحقیق عامل آتش سوزی را چه میداند آیا عمدی بوده یا سهوی وبهتر است دیگر بنای اقتصادی برپا نشود ویک محیط یادبود برای آتش نشانان بنا شود

[MohammadSadra]

گزارش خبری کیهان

ایجاد اشتغال برای خارجی‌ها/ اشک تمساح برای کول‌برها

در حالی برخی از رسانه‌ها روی حادثه دلخراش مرگ کول‌بران مرزنشین موج‌سواری می‌کنند که ریشه‌یابی مشکلات معیشتی مردم نشان می‌دهد آنها قربانی سیاست‌های غلط اقتصادی هستند.

سرویس اقتصادی-

آخرین روز از اولین ماه زمستان امسال برای ما خاطره‌ای تلخ بر جای گذاشت. در این اتفاق دردناک، با آتش گرفتن ساختمان تجاری پلاسکو در تهران، جمعی از آتش‌نشانان فداکار و کاسبان بازار را از دست دادیم. در پی آن حادثه جنب و جوش‌های زیادی از سوی مردم برای کمک به کسبه‌ای که تنها دو ماه مانده به عید بیکار شده بودند صورت گرفت.

همان روزها نوشتیم که آمارهای رسمی از وضعیت اقتصاد ملی نشان می‌دهد حاصل زحمات کارگر و کارفرمای ایرانی قبل از آنکه زیر بار حوادث غیرمترقبه دفن شود، زیر آوار واردات بی‌رویه و بی‌پناهی تولید ملی نابود شده است.

هنوز تصاویر دلخراش فروریختن پلاسکو در ذهنمان باقی بود که چند روز پیش ریزش بهمن در حوالی شهر سردشت منجر به جان باختن 4 تن از کول‌بران و وارد آمدن جراحات و آسیب‌هایی به شماری دیگر از آنان شد.

این اتفاق اشک‌های نماینده مردم مهاباد در مجلس را هم درآورد که گفت: در چند روز گذشته کول‌بران به‌خاطر 100 هزار تومان یا روی مین می‌روند یا زیر بهمن می‌مانند اما هرچه برای پیگیری وضعیت آنها با وزیر کشور و رئیس نیروی انتظامی و رئیس سازمان گمرک نشست گذاشتیم هیچ کدام به سرانجام نرسیده است.

در جست‌وجوی معاش
این کول‌بران عمدتا افرادی هستند که به دلیل نداشتن شغل مناسب و برای کسب روزی حلال و تأمین نیاز خانواده ناچارند در سرمای زمستان و زیر برف سختی حمل بار را بر دوش خود تحمل کنند و گاهی از سوی قاچاقچیان به کار گمارده می‌شوند.

اما گروهی به جای ریشه‌یابی دقیق این اتفاقات که چرا کول‌برها به جای اشتغال مناسب از این کارها سر در می‌‌آورند، تنها با جوسازی، روی امواج این حوادث موج‌سواری می‌کنند در حالی که وجه اشتراک دغدغه‌های معیشتی قربانیان سردشت و پلاسکو آن است که هر دو پیش از گیر افتادن زیر بهمن و آوار ساختمان، زیر بار سیاست‌های اشتباه دولت مدفون شده‌اند، اتفاقی که دولت و رسانه‌های حامی آن چنان که باید به آن نمی‌پردازند.

قطعا کول‌بران مرزنشین نمی‌خواهند به چنین کارهایی دست بزنند و از سر ناچاری برای درآمدی ناچیز دل به خطرات کوهستان می‌زنند. آنچه کول‌بران مرزنشین می‌خواهند شغلی است که با آن روزگار بگذرانند؛ خواسته‌ای که زمینه‌ساز آن سیاستگذاران اقتصادی هستند.

قربانیان قاچاق
اما در این وضعیت چه تلاشی برای رونق تولید و ایجاد اشتغال در این مناطق صورت گرفته است؟ و اساسا قاچاق مجالی برای جان گرفتن تولید باقی گذاشته است؟ [لازم به ذکره وقتی میگیم قاچاق منظورمون این قاچاقه! (نظر امام در باره کولبران و قاچاق)] قاچاق کالا، تولیدکنندگان داخلی را به ورشکستگی کشانده، کارگاه‌ها و کارخانه‌ها را از رمق انداخته ولی از یک‌سو شاهد اقدام موثری برای مقابله با این پدیده نیستیم و از سوی دیگر واردات بی‌رویه اقلام غیرضروری نیز بر عمق فاجعه افزوده است.

در حالی که عدم اشتغال به اذعان رئیس‌جمهور محترم یکی از اصلی‌ترین مشکلاتی است که مردم با آن روبرو هستند، جریانی با خیال راحت و به گونه‌ای که انگار چنین مشکلی وجود خارجی ندارد، اصرار دارد که تمامی پروژه‌ها و پیمان‌ها و سفارش‌های ریز و درشت را به خارجی‌ها بسپارد. ساخت آزاد راه شمال را با تاکید بر معماری اسلامی! به یک شرکت ایتالیایی می‌سپارد، با انعقاد قراردادهای کلان، شرکت خودروسازی پژو سیتروئن را که در حال ورشکستگی بود نجات می‌دهد و کارکنان اعتصابی آن را به کار بازمی‌گرداند. در حالی که کارخانجات کشتی‌سازی کشورمان با تخصص برجسته و تجربه مثال‌زدنی در حال ورشکستگی است، سفارش ساخت 10 کشتی را به کره ‌جنوبی می‌دهد.

یک عضو اتاق بازرگانی گفته است قاچاق بلای جان تولید و اشتغال کشور شده است و مثال می‌آورد که عمده جوراب‌های خارجی که در بازار‌های داخلی به فروش می‌رسد از مبادی غیرقانونی وارد می‌شود. رئیس اتحادیه تعاونی‌های تولیدی هم گلایه کرده که هیچ بسته حمایتی از بخش واقعی تولیدی کشور اجرایی نشده وتنها به دو بنگاه مونتاژکار در ایران که شامل دو خودروساز معروف ایرانی می‌شوند، توجه شده است و اگر تسهیلاتی هم به بخش تولیدی داده شده قطعا به شرکت‌های خودشان و بنگاه‌هایی که خودشان هیئت مدیره و مدیر هستند، داده‌اند.

قاچاق از مبادی رسمی
در این میان وزیر اقتصاد گفته است که گزارش‌های ستاد مرکزی مبارزه با قاچاق کالا و ارز نشان می‌دهد که بیش از 70 درصد قاچاق از خارج از مبادی رسمی و تحت نظارت گمرک به کشور وارد می‌شود. این حرف یعنی حدود 30 درصد از قاچاق از مبادی رسمی وارد می‌شود! این را دیگر چگونه می‌توان توجیه کرد؟!

این آمار را بگذارید کنار نامه وزیر صنعت به گمرک برای بخشش جریمه 3 هزار میلیارد تومانی شرکت کره‌ای تولید‌کننده لوازم خانگی که متهم بود قوانین گمرک را دور زده است. یعنی آنجا هم که گمرک اندکی قاطعیت به خرج می‌دهد، مسئولان دولت طاقت دیدن حمایت از تولید ملی را ندارند! این اتفاق صدای خیلی‌ها را درآورد ازجمله نایب رئیس کمیسیون صنایع گفت: گویا وزیر صنعت به کره‌ای‌ها علاقه‌مند است، چون در رابطه با آنها بسیار سخاوتمندانه و گرم برخورد می کند.

حال در این شرایط که تولید حال و روز خوبی ندارد، قاچاق و واردات هم از مبادی رسمی این چنین بر سر تولید داخل خراب می‌شود.

رهبر معظم انقلاب اسلامی اردیبهشت امسال در آستانه روز کارگر در دیدار هزاران نفر از کارگران قاچاق را بلایی بزرگ و سمّ تولید داخلی برشمردند و با انتقاد شدید از عدم برخورد جدی با این مسئله تأکید کردند: باید قوی‌ترین اشخاص را مأمور این کار کرد و دولت، ضمن تقویت دستگاه‌های ذی‌ربط، با قدرت با قاچاق سازمان‌یافته مقابله و برخورد کند.

ایشان افزودند: البته منظور از مبارزه با قاچاق کالا، مقابله با کول‌برهای ضعیفی که در برخی مناطق اجناس کوچک را وارد می‌کنند، نیست؛ بلکه منظور قاچاقچیان بزرگی است که با ده‌ها و صد‌ها کانتینر، اجناس قاچاق، وارد کشور می‌کنند.


سهم کول‌بران از 750 هزار شغل!
رئیس جمهور چندی پیش اعلام کرد دولت یازدهم در سال گذشته 750 هزار شغل ایجاد کرده است. ادعایی که صدای کارشناسان را درآورد. به اعتقاد آنان اگر این آمار درست است، پس چرا دائما شاهد تعطیلی بنگاه‌های اقتصادی هستیم؟ یکی از نمایندگان مجلس گفت که ۶ هزار نفر از کارکنان و کارگران یک شهرک صنعتی حوزه انتخابیه وی طی سال‌های گذشته تعدیل شدند.

وزیر سابق اقتصاد هم با اشاره به آمارهای رسمی، ادعای دولت یازدهم درباره اشتغال در دولت فعلی و قبلی را رد کرد و گفت که دولت یازدهم نتوانسته حتی نصف متوسط سالیانه شغل خالص ایجاد شده در دولت‌های نهم و دهم، شغل ایجاد کند و لذا نرخ بیکاری در دولت یازدهم افزایش یافته ‌است.

حال باید از دولت پرسید که اگر این آمار اشتغالزایی صحت دارد، سهم کول‌بران مرزنشینی از این آمار چقدر بوده؟ و چرا با این اقدامات دولت همچنان باید تعدادی از مردم برای گذران معیشت خود اینچنین خطر کنند؟