حکایتها و سخنان پندآموز

[Ramin_Ghn]

شکایت از روزگار :
روزى حضرت عیسى علیه السلام را در بیابان، باران شدید گرفت، به هر‎ ‎طرف می‏دوید پناهى نمى‏دید. تا ‏رسید به مكانى كه شخصى در نماز ایستاده بود. در حوالى‎ ‎او باران نمى‏آمد. در آنجا قرار گرفت تا آن شخص از نماز ‏فارغ‏شد.عیسى علیه السلام‏‎ ‎به او گفت: بیا تا دعا كنیم كه باران بایستد. گفت: اى مرد! من‏چگونه دعا كنم، و‏‎ ‎حال آنكه ‏گناهى كرده‏ام كه مدت چهل سال است كه در این موضع به عبادت مشغولم كه شاید‎ ‎خدا توبه مرا قبول كند! و هنوز قبول توبۀ ‏من معلوم نیست، زیرا از خدا خواسته‏ام كه‎ ‎اگر از گناه من بگذرد یكى از پیغمبران را به اینجا فرستد‎.عیسى علیه السلام فرمود: توبۀ تو قبول شد، زیرا كه، من عیسى پیغمبرم. و بعد‎ ‎از آن‏فرمود: چه گناه كرده‏اى؟ گفت: روزى ‏از تابستان بیرون آمدم هوا بسیار گرم بود،‎ ‎گفتم: عجب روز گرمى است.‏

پندها:

*خداوند تعالی فرمود:
‏پسر آدم مرا می آزارد كه به روزگار ناسزا می گوید و روزگار منم، امر به دست من است كه شب و روز را می گردانم

منبع:معراج‎ ‎السعادة، ملا احمدنراقی

[شیدا]

گفت دانایی که گرگی خیره سر
هست پنهان در نهاد این بشر

هر که با گرگش مدارا می کند
خلق و خوی گرگ پیدا می کند

هر که گرگش را در اندازد به خاک
رفته رفته می شود انسان پاک

زور بازو چاره این گرگ نیست
صاحب اندیشه داند چاره چیست

تا جوانی جان گرگت را بگیر
وای اگر این گرگ گردد با تو پیر

[mahdy30na]

امام باقر علیه السلام میفرمایند :
در نصايح لقمان به پسرش ، اين است كه گفت :
«پسرم ! اگر درباره مرگْ ترديد دارى ، خواب را از خود دور كن ـ كه نخواهى توانست ـ و اگر درباره رستاخيزْ ترديد دارى ، بيدار شدن از خواب را از خود دور كن ـ كه نخواهى توانست ـ ؛ زيرا اگر انديشه كنى ، مى‏دانى كه جان تو در دست ديگرى است و همانا خواب ، به منزله مرگ است و بيدارى پس از خواب ، به منزله بر انگيخته شدن پس از مرگ» .
اى پسرم ! با صد نفر رفاقت كن ؛ ولى حتّى با يك نفر هم دشمنى نكن . اى پسرم ! تو هستى و بهره و اخلاق تو ! بهره تو دين توست ، و اخلاق تو [رابطه] بين تو و مردم است . پس به آنان كينه نورز ، و اخلاق نيكو را بياموز .
بحار الأنوار : ج 13 ص 417 ح 11 .

[شیدا]

نماز و رغبت به عبادت
اسب را زین کن که مقصد بارگاه اوست.افسوس که نماز تو از سر نیاز نیست.نماز تو مجازی است بی حقیقت و ادا و اطواری از سر عادت و آکنده از غفلت. اگر دردمند باشی و محتاج نمازت را از تو می پذیرند.
هشدار!
با این خودبینی و خودپسندی که داری نمازت آلوده به توستو آلوده را به درگاه پاک راه نمی دهند.

توبه زین طاعت تو ای نادان

خویشتن را دگر تو بنده مخوان

[Ramin_Ghn]

بسم الله الرحمن الرحیم

شیخ صدوق از پدر بزرگوارش نقل مى‏كند :

یحیى بن زكریّا آن‏قدر نماز خواند و گریه كرد كه صورتش آسیب دید؛ پارچه‏اى از كرك به جاى آسیب صورت گذاردند تا اشك دیدگانش بر آن بریزد. او به خاطر خوف از مقام الهى این چنین گریه مى‏كرد و بسیار كم خواب شده بود، پدر بزرگوارش به او گفت: پسرم از خدا خواسته‏ام چنان لطف و عنایتى به تو كند كه خوشحال شوى و چشمت به محبّت حق روشن گردد، عرض كرد: پدر! جبرئیل به من گفت: قبل از آتش جهنم صحراى سوزانى است كه از آن عبور نمى‏كند مگر كسى از خوف حق زیاد گریه كند. فرمود: پسرم گریه كن؛ زیرا گریه از خوف خدا، حق توست‏...

[شیدا]

تكلم و سكوت

نكته عرشى : تكلم و سخن گفتن از رحمت رحمانيه الهيه است ولى سكوت و لب فرو بستن از رحمت رحيميه حق تعالى است لذا آن سفره عام براى همه است ولى اين سفره خاص است كه اهل دل از آن طرفى مى بندند. با داشتن آن ، نفس دائما مشغول است و انصراف از اين نشئه پيدا نمى كند ولى اين موجب انصراف از اين نشئه و موجب انقطاع الى الله است كه و المنصرف بفكره الى قدس الجبروت مستديما لشروق نور الحق فى سره تحقق مى يابد آن اشتغال به غير آورد و اين يكى اشتغال به خويشتن آن انسان را به غير خدا انس مى دهد و اين انس به حق را روزى مى كند. آن انسان را مى ميراند و اين درون را گويا و احيا مى نمايد. آن كثرت آورد و اين وحدت و توحد. آن دنيا را بروز مى دهد و اين قيامت برپا مى كند. آن انسان را اهل ظاهر بار مى آورد، اين اهل باطن . آن بيرون را مى شوراند و اين درون را. آن زيادش مذموم است ، و اين ممدوح آن خيلى پر خرج است و نيازمندى به قوا و اعضا و غير، آورد، اين اصلا خرجى ندارد و نفس فقط با ذات خودش ‍ كار دارد و به هيچ چيز حتى به قوا و اعضا هم نياز ندارد. آن پيرى آورد و اين جوانى و جوانمردى . آن گناه در بردارد و اين اجر و ثواب .
آن يكى كوكو ظهور دهد و اين يكى هوهو آن خلق طلب نمايد و اين حق آن بغض آورد و اين حب و عشق . آن كاه آورد و اين آه . آن بى دردى و اين درد آن دور مى كند و اين قرب با دلدار. آن بسط آورد، و اين قبض . آن دل را سرد مى كند، اين آتش برافروزد و دل را آتشين . آن مال عوام است و اين از آن خواص . آن يكى جان را مى برد، و اين يكى دل آورد. آن شهرت بخشد اين گمنامى آن آئينه دل را زنگار دهد، اين زنگار را بزدايد آن يكى اغلاق آورد و اين يكى انفتاح . آن رنگ مى دهد، و اين بى رنگى . آن تكثير آورد، و اين توحيد. آن تفرقه ، و اين جمع . آن فرقان ، و اين قرآن . آن سوزنده است ، و اين سازنده . آن رزق ظاهرى طلب نمايد، اين رزق باطنى . آن غافل كند و اين بيدار. آن مقتضى جلوت است و اين مقتضى خلوت . آن ذكر آورد اين فكر. آن سقوط دهد، اين صعود. آن بار را سنگين كند، اين يكى بال پرواز بخشد و سبكبار نمايد. آن خفت آورد، اين عزت و سطوت . آن جدال آورد، و اين انسان مى سازد. آن سر را بر دار برد، اين دل را سوى دلدار. آن نفس را مضطربه كند، اين يكى مطمئنه . آن سفر از باطن به ظاهر آورد، اين از ظاهر به باطن آن فتنه برانگيزد، اين فطنه عطا كند.

[محمود]

به نام خدا


به هیزم شکن وقتی خسته میشه که تبرش کُند بشه!

نه این که هیزمش زیاد باشه .



تبر ما انسانها باورهامونه نه آرزوهامون!!

یاعلی

[محمود]

به نام خدا

گویند:
صاحب دلى ، براى اقامه نماز به مسجدى رفت .

نمازگزاران ، همه او را شناختند؛ پس ، از او خواستند که پس از نماز، بر منبر رود و پند گوید .
پذیرفت .
نماز جماعت تمام شد .

چشم ها همه به سوى او بود.

مرد صاحب دل برخاست و بر پله نخست منبر نشست .

بسم الله گفت و خدا و رسولش را ستود.

آن گاه خطاب به جماعت گفت :

مردم !هرکس از شما که مى داند امروز تا شب خواهد زیست و نخواهد مرد، برخیزد!

کسى برنخاست .

گفت : حالا هرکس از شما که خود را آماده مرگ کرده است ، برخیزد!

بازکسى برنخاست .

گفت : شگفتا از شما که به ماندن اطمینان ندارید؛ اما براى رفتن نیز آماده نیستید!



یاعلی

[Ramin_Ghn]

[محمود]

به نام خدا




این ها دستشون تو هر سر فه ای درازه

مثل ما قانع به ته سرفه و آشغال کله نیستن

کبلعی به شما دو لا پهناطعنه میزنه که دوری دوری چشم و گوشو لوطی خور میکنین...

بسه مثله سگ استخون لیس یه دفعه هم گوشت شعله ترو تمیز بخور...
بسم الله شعبون
ابگوشت کله دکون کبلعی صلواتیه....

< سکانس حضور شعبون استخونی در کله پزی>

هزار دستان....نوشته و ساخته مرحوم استاد علی حاتمی

[Ramin_Ghn]

بسم الله الرحمن الرحیم

عابد زاهدى در میان بنى اسرئیل ۱۸۰ سال به پرستش خداوند یكتا مشغول بود و لحظه اى او را معصیت نكرد. خبر عبادت آن عابد به ملائكه رسید.
یكى ازفرشتگان از خداوند سبحان اجازه خواست تا این عابد را زیارت كند.
خداوند اجازه داد. ملك از آسمان فرود آمد. شش روز در مقابل عابد ایستاد و عابد با او سخنى نگفت و توجه ننمود.

پس ملك به عابد گفت : مرا مى شناسى؟
عابد پاسخ داد: معرفت پروردگارم مرا از شناخت تو باز داشت .
ملك : آیا نمى خواهى بدانى من كیستم؟ من فرشته اى هستم كه مشتاق دیدار تو بودم . پس به خدمت تو آمدم و تقاضا دارم مرا موعظه كنى .

عابد گفت: ترا به ده چیز توصیه مى كنم . پس خوب توجه كن تا آنها را بفهمى .
هم عالم باش و هم جاهل ، هم مبغض و هم محب ، هم راغب و هم زاهد، هم سخى و هم بخیل ، هم شجاع و هم عاجز.
ملك : چگونه ممكن است هم عالم باشم هم جاهل ، هم سخى باشم و هم بخیل ؟

عابد پاسخ داد:

عالم به خدا باش و به غیر او جاهل .
دوستان خدا را دوست ، و دشمنان او را دشمن بدار
نسبت به دنیا زاهد باش ، و نسبت به آخرت راغب .
نسبت به دنیا و ما فیها سخى باش و نسبت به دین خود بخیل .
در طاعت خدا شجاع باش و از معصیت او عاجز

اثنى عشریه / ص ۲۳۲.