تالار گفتگوی بیداری اندیشه

من عادت داشتم که موقع قسم خوردن بگویم به جان خودم یا به مرگ خودم. عباس از این لفظ بسیار ناراحت می شد و بارها به من تذکر می داد که این عبارت را نگویم.
یکبار خودش هنگام صحبت کردن گفت به مرگ خودم، وقتی من اعتراض کردم که تو چرا خودت می گویی، گفت: « حالا متوجه شدی وقتی تو می گویی به مرگ خودم، من چه حالی دارم. تو تنها مال خودت نیستی، شریک زندگی منی. »

اوایل زندگیشان بود و هنوز شناخت درستی از روحیات همدیگر نداشتند. رفتند خانه یکی از اقوام. صاحبخانه هم نه اینکه حجابی نداشته باشد، داشت اما حجاب قابل قبول و مورد پسندی نبود. انقلاب تازه پیروز شده بود و هنوز خیلی مسائل جانیفتاده بود...
در تمام دوساعتی که آنجا بودند یعقوب یکدفعه هم سرش را بلند نکرد و نگاه نکرد. همسرش به شدت خود را سرزنش می کرد و با خودش می گفت این مرد چه سعه صدری دارد که حتی نمی خواهد به خاطر این مسئله مرا برنجاند. با آنکه خودش ناراحت می شود اما حاضر نمی شود مرا ناراحت کند و به رویم بیاورد...

مهربان غیرتی
خاطره ای از زندگی شهیدسلمان شفقی
همسرش را خیلی دوست داشت؛ مریم هم سلمان را. هرگز با حرفهایش مخالفت نمی کرد.دلش می خواست حرف، حرف سلمان باشد.
حتی یک مورد هم روی حرفش حرف نزد. سلمان هم با او فوق العاده مهربان بود.
در تمام 6، 7 سالی که زندگی مشترک داشتند هیچ وقت با صدای بلند هم حتی با هم حرف نزدند. با آنکه کمبود ها زیاد بود و سلمان کم به خانه می آمد
ولی زندگی شیرینی داشتند. حتی خواسته ها و توقعات و نصیحتهای سلمان هم برای مسائل روزمره و شخصی نبود.
همه توقعات و خواسته ها و انتظارات روی مسئله حجاب بود. مریم خانم هم که خودش نجیب بود و پاکدامن و هم بسیار سلمان را دوست می داشت همیشه مطیع او بود.
به او می گفت: « مهربان غیرتی» و این دیگر نهایت علاقه او را نشان می داد...

مراسم عقدش بود
رو به همسرش کرد و گفت:
میگن دعای عروس هنگامِ عقد مستجاب میشه
بعد یه مکثی کرد و از همسرش خواست که
دعا کنه "شهید " بشه

از تبریز اعزام شد
مسئول آموزش شد
به بسیجیا خیلی سخت میگرفت

می گفت: هر چه در آموزش سخت بگیریم در عملیات کمتر تلفات میدیم
که بالاخره شبِ عملیات رسید و رو کرد به نیروهاش و گفت:
قمقمه ها رو زیاد پر نکنید! آخه ما به زیارت کسی میریم که لب تشنه شهید شده...

تو عملیات حماسه ها آفرید و آخرش،
آخرش مثل اربابش لب تشنه به دیدار عشقش رفت
دیگه ازش خبری نشد
طلائیه هنوز که هنوزه رازدارش هست

شهید علی تجلائی رو میگم...

حاجی (شهید برونسی) توی بیمارستان 17شهریور بستری بود.یک روز پدرم رفت ملاقاتش. وقتی برگشت ، گفت : بابا این فرماندت عجب مردیه !

گفتم : چطور؟
گفی : اصلا اهل این دنیا نیست ،اینجا موقتی مونده ، مطمئنم که جاش ، جای دیگه ایه.
ظاهرا خیلی خوشش آمده بود از حرفای حاجی. ادامه داد : همین جور که صحبت میکردیم، حرفش شد از حوریه . تو گوشش گفتم : خلاصه حاج آقا رفتی اون دنیا ، یکی ام برای ما بگیر.
اونم خندید و گفت : چشم
بعدش ، حرفی زد که خیلی معنی داشت. به ام گفت : ما صد حوریه ی اون دنیا رو به همین زن خودمون نمیدیم.
گفتم :حاجی همسرشو خوب شناخته ، قدر همچین زن فداکار و صبوری رو ،کسی مثل خود حاجی میدونه.

وقتی صحبت از اجازه گرفتن برای انجام کاری می کردم, می گفت:
" تو هم مثل من انسانی, خودت باید تصمیم بگیری که چه بکنی.اگر مایل بودی, با من مشورت کن, آن هم فقط در امور شخصی خودت. کاری که برای خدا ست, احتیاج به مشورت ندارد.مگر مواقعی که در مورد آن کار شک داشته باشی."