۲۶/تیر/۹۲, ۲:۰۴
موضوع جالبی مطرح شده که اگه بخوام صادق باشم خودمم یکی از این افراد بودم. در مدتی که افکارم رو طبق یه سری اطلاعاتی که از یک سری کتاب و مقاله گرفته بودم و فکر میکردم چه حقیقت نابی رو یافتم شکل داده بودم. به همین درد دچار بودم.
توهم دانایی در عین بی خبری در دین زده بودم که فکر میکنم خودمم با توجه به اطلاعاتی که داشتم میدونستم غلطه اما چرا از مرکب شیطون پیاده نمیشدم خودمم بیخبرم.
کتابی رو خونده بودم نظرات یک دانشمندی رو قبول کرده بودم که دلایل زیادی نقضش میکرد اما من پذیرفته بودم و برای اینکه همیشه تو بحثها کلید برد رو داشته باشم اینطور شروع میکردم: به عقیده ی من .... و در اخرشم اگه کسی اعتراض میکرد میگفتم یعنی حق ندارم نظر شخصی خودم رو بگم؟
این موضوع رو الان هم در بین اکثر مردم خصوصا در فضای مجازی مشاهده میکنم. از ساده ترین موضوعات گرفته تا موضوعاتی مثل رد حقانیت اسلام یا ادیان الهی دیگه.
جملاتی که اینطور شروع میشن: به عقیده ی من .... من فکر میکنم.... طبق نظر شخصی من و یا غیره.
نمیخوام بگم که نظر شخصی دادن مورد داره و کسی نباید نظر شخصی خودشو بگه. همه ی افراد این حق رو دارند که نظراتشون رو در هرباره ای بیان کنند.
و حتی باعث خوشحالی و اعتلای فرد و اطرافیانش و به تبع اون جامعه میشه که اگه نظر درست و منطقی داره با بقیه به اشتراک بذاره. در اینها مشکلی نیست.
اما مشکل اینجاست که این نظر شخصی میشه حقیقتی که گوینده کشف کرده وباهاش براهین منطقی و قاطع رو هم نقض میکنه.
این مشکل داره.
حس میکنم که این مشکل تو جامعه ی ما زیاد هست.
همه ی افراد جامعه از همه ی مسائل به طور کامل سر در میارن.
از سیاست گرفته تا پزشکی و صحبت کردن و مسائل امنیتی و....
توهم دانایی در عین بی خبری در دین زده بودم که فکر میکنم خودمم با توجه به اطلاعاتی که داشتم میدونستم غلطه اما چرا از مرکب شیطون پیاده نمیشدم خودمم بیخبرم.
کتابی رو خونده بودم نظرات یک دانشمندی رو قبول کرده بودم که دلایل زیادی نقضش میکرد اما من پذیرفته بودم و برای اینکه همیشه تو بحثها کلید برد رو داشته باشم اینطور شروع میکردم: به عقیده ی من .... و در اخرشم اگه کسی اعتراض میکرد میگفتم یعنی حق ندارم نظر شخصی خودم رو بگم؟
این موضوع رو الان هم در بین اکثر مردم خصوصا در فضای مجازی مشاهده میکنم. از ساده ترین موضوعات گرفته تا موضوعاتی مثل رد حقانیت اسلام یا ادیان الهی دیگه.
جملاتی که اینطور شروع میشن: به عقیده ی من .... من فکر میکنم.... طبق نظر شخصی من و یا غیره.
نمیخوام بگم که نظر شخصی دادن مورد داره و کسی نباید نظر شخصی خودشو بگه. همه ی افراد این حق رو دارند که نظراتشون رو در هرباره ای بیان کنند.
و حتی باعث خوشحالی و اعتلای فرد و اطرافیانش و به تبع اون جامعه میشه که اگه نظر درست و منطقی داره با بقیه به اشتراک بذاره. در اینها مشکلی نیست.
اما مشکل اینجاست که این نظر شخصی میشه حقیقتی که گوینده کشف کرده وباهاش براهین منطقی و قاطع رو هم نقض میکنه.
این مشکل داره.
حس میکنم که این مشکل تو جامعه ی ما زیاد هست.
همه ی افراد جامعه از همه ی مسائل به طور کامل سر در میارن.
از سیاست گرفته تا پزشکی و صحبت کردن و مسائل امنیتی و....
اما مثلا درمورد مصر! من نمیدونم دقیقا واسه چی مردم اینجور بهم ریختن و شورش کردن, بخاطر اسرائیل بوده, بخاطر سلفی ها بوده, بخاطر سوریه بوده یا بخاطر مشکلات اقتصادی خودشون بوده یا ...