تالار گفتگوی بیداری اندیشه

صاحب کتاب قصص العلماء دربارۀ پدرش مرحوم میرزا سلیمان تنکابنی که از شاگردان حکیم بزرگ، آخوند ملا علی نوری رحمة الله علیه است، می نویسد:
پدرم، مواظب نماز اول وقت و نوافل وارده بود و هر روز یک جزء از قرآن را تلاوت می کرد و هر روز صبح سوره یس و صد مرتبه ذکر «لا اله الا الله ملک الحق المبین» و برخی اذکار دیگر را قرائت می نمود و سوره واقعه را در نماز نافلۀ عشاء می خواند و نماز شبش هیچ وقت ترک نشد.
شبی، هنگام سحر از خواب بیدار شدم، دیدم پدرم نشسته است و به شدت گریه می کند. بعد از پایان گریه اش، سوال کردم که علت گریه چیست؟
فرمود: «در قنوت نماز وتر، مناجات (خمس عشره) را می خواندم و می گریستم، ناگاه شنیدم که از سقف آسمان، آوازی برآمد که: «ایها العالم العامل...».
مرحوم والد، بیش از این سخنی نفرمود و دنبالۀ صدایی را که شنیده بود اظهار نکرد، سپس فرمود: «وقتی آن آواز را شنیدم، چنان گریه بر من غالب شد که نتوانستم نماز را تمام کنم، بی اختیار نشستم و گریستم، و تا من زنده هستم، راضی نیستم این راز را به کسی بگویید».