تالار گفتگوی بیداری اندیشه

روزی ابوذر غفاری به حضرت رسول اکرم عرض کرد من شصت راس گوسفند دارم و می خواهم چوپان ان ها باشم زیرا خوش ندارم که ان ها را به دست دیگری واگذار کنم چون ممکن است به اب و غذای ان ها بی توجهی کند به این دلیل از محضر شما محروم می شوم.
حضرت فرمود اشکالی ندارد خودت ان ها را سرپرستی کن ابوذر رفت و روز هفتم به خدمت حضرت باز گشت.
حضرت فرمود ای ابوذر گوسفندان خود را چه کردی ؟به دست چه کسی سپردی ؟
عرض کرد:یا رسول الله قصه انها عجیب است روزی مشغول نماز بودم ناگهان گرگی پیدا شد و به گوسفندان حمله کرد در این مردد شدم میان ان که نماز را قطع کنم و از گوسفندان خود محافظت نمایم و یا نماز خود را تمام نمایم و از گوسفندان صرف نظر نمایم فکرم به اینجا رسید که نماز را بر گوسفندان مقدم دارم در این حال شیطان در قلب من وسوسه کرد که اکنون گرگ در گله ی تو می افتد و همه را هلاک می کند و برای تو چیزی نمی گذارد که با ان زندگی کنی در جواب گفتم اگر چه گوسفندانم از دستم بروند اما ایمان به خدا و پیامبر و به امامت امیر المومنین و فرزندان پاکش علیهم السلام که بهتریم خلق خدا هستند بالاتر از گوسفندان است و پس از نماز مشاهده کردم که گرگ در میان گله امده و بره ای را گرفته و برده است ناگهان شیری پیدا شد و ان گرگ را به دو نیم گردانید و بره را از ان گرفت و به سوی گله برگردانید و مرا ندا کرد و گفت ای اباذر مشغول نماز خود باش زیرا حق تعالی مرا موکل گوسفندان تو گردانید تا از نماز فارغ شو

وقتى كه ارتش اسلام به همراه رسول خدا صلى الله عليه و آله از غزوه ذات الرقاع به سوى مدينه بر مى گشت ، بين راه در ميان درّه اى شب را به استراحت پرداخت ، پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله دو سرباز دلير را مأ مور حفاظت دهانه درّه كرد. آن دو كه عباد و عمّار نام داشتند، ساعات شب را بين خود تقسيم كردند، نگهبان اوّل عباد بود كه مقدارى از شب را به نماز مشغول شد. در ميان مردى از افراد دشمن كه در تعقيب مسلمين بود خود را نزديك درّه رساند و عباد را كه در حال نماز بود هدف تير قرار داد. او به قدرى غرق مناجات بود كه سوزش تير را كمتر احساس كرد، آن را از پاى خود در آورد و به نماز ادامه داد... با تير دوّم نيز چنين كرد، وقتى كه سوّمين تير به پايش ‍ نشست ديگر نتوانست آن طور كه مى خواست مناجاتش را ادامه دهد؛ به خاطر اين با ركوع و سجودى كوتاه نمازش را به پايان برد و عمّار را بيدار كرد.
چون عمّار حال عباد را ديد با اعتراض به او گفت : چرا در آغاز كار مرا بيدار نكردى ؟ عباد گفت : من در حال مناجات با پروردگار خود بودم و سوره اى از قرآن را مى خواندم ، لذّت مناجات و شيرينى توجّه به خداى متعال مانع از آن شد كه نماز خود را قطع كنم ، اگر نبود كه رسول خدا صلى الله عليه و آله حفاظتِ اين نقطه را بر عهده من گذارده بود، هرگز نماز و سوره اى را كه مى خواندم قطع نمى كردم و جان خود را در طريق مناجات با خدا از دست مى دادم ، پيش از آنكه آهنگ بريدن نماز كنم .

آیت الله جاودان درباره مرحوم حق شناس چنین نقل می کند:
ایشان از جوانی‌های خودشان سخن می‌گفتند که در آن دوران گاه برای من در روز، شش بار کشش‌های معنوی دست می‌داد، و من درآن حالات بی‌اختیار گریه می‌کردم!؟ و برای ما این حدیث را در این معنا می خواندند:« إنّ لِربِّکُم فِی أیَّامِ دَهرِکُم نَفَحَاتٌ، أَلَا فَتَعَرَّضُوا لَهَا»
کسی که چنین حالتی برایش دست می‌دهد خود را به آب و آتش می‌زند که این حالات از دست نرود، و برایش بماند. باز از جوانی خودشان می‌فرمودند:«من نماز که می خواندم تمام سلول‌های بدنم صدای حمد و سورۀ امام جماعت را می‌شنید.» ما فکر می‌کنیم مگر سلول شعور دارد که صدای حمد و سوره را بشنود؟ اما اگر واقعاً روح قوت بگیرد همۀ اعضا و جوارح و همۀ سلول‌ها به حیات برتری -علاوه بر حیاتی که همۀ جانداران دارند- می‌رسند که در آن ممکن می‌شود که بفهمند، و بشنوند و...!!

سوال : چه کنیم که لذت عبادت را درک کنیم؟
پاسخ : این احساس لذت در نماز یک سری مقدمات خارج از نماز دارد و یک سری مقدمات در خود نماز، انچه که قبل از نماز و در خارج از نماز باید مورد ملاحظه شود و عمل شود این است که انسان گناه نکند، معصیت روح را مکدر می کند...نورانیت دل را می برد و اما هنگام خود نماز انسان باید زنجیر و سیمی دور خود بکشد تا غیر خدا داخل نشود بایستی فکرش را از غیر خدا منصرف کند و توجهش به غیر خدا مشغول نشود. البته اگر به صورت غیر اختیاری توجهش به جایی رفت که هیچ اما به محض التفات پیداکردن بایستی قلبش را از غیر خدا منصرف کند... .