شما درحال مشاهده محتوای قالب بندی نشده این مطلب هستید.برای مشاهده نسخه قالب بندی شده روی لینک فوق کلیک کنید
بسم الله
.
.
پیامبر خدا صلی الله علیه وآله فرمودند:
.
هر آینه شادی خداوند از توبه بنده خود بیشتر است تا شادی نازایی که بچه بدست می آورد و گم کردهای که گمشده خود را مییابد و تشنهای که به آب میرسد.
.
کنزالعمال
قال اميرالمؤ منين عليه السلام :
[/b]
[b] احْذَرُوا يَوْماً تُفْحَصُ فِيهِ الْأَعْمَالُ وَ يَكْثُرُ فِيهِ الزِّلْزَال وَ تَشِيبُ فِيهِ الْأَطْفَال.
بترسيد از روزى كه بازرسى اعمال دقيق است ، زلزله هاى زياد واقع مى شوند! و از خوف بچه ها، پير مى شوند!
نهج البلاغة (للصبحي صالح)؛ ص222
بترسيد از قيام روز محشر ****كه تفتيش عمل گردد سراسر
كند خوف آنچنان بر خلق تاءثير ****كه كودك اندر آن دم مى شود پير
امام علی (علیه السلام):ارزش هرکس به ان چیز است که می داند.
حديث قدسى :
جَعَلتُ هذَا الشَّهرَ (رَجَبَ) حَبلاً بَيني و بَينَ عِبادي فَمَنِ اعتَصَمَ بِهِ وَصَلَ إلَي؛
ماه رجب را ريسمانى ميان خود و بندگانم قرار دادهام؛ هر كس به آن چنگ زند، به وصال من رسد
نهج الدّعا (با ترجمه فارسی): ج1 ص 334 ح 533
پيامبراکرم(صلىاللهعليهوآله) فرمودند:
[b] أغفَلُ النّاسِ مَن لَم يَتَّعِظ بِتَغَيُّرِ الدُّنيا مِن حالٍ إلى حالٍ ؛
غافلترين مردم كسى است كه از دگرگونى دنيا از حالى به حال ديگر پند نگيرد .
بحار الأنوار ، ج 77 ، ص 114
رسول اكرم (صلى الله عليه و آله و سلم ) خطاب به اميرمؤ منان (عليه السلام ) فرمود:
انى واحد عشر من ولدى و انت يا على زر الارض - اءعنى اوتادها و جبالها - بنا اوتد الله الارض ان تسيخ باهلها، فاذا ذهب الاثناعشر من ولدى ساخت الارض باهلها و لم ينظروا:
[b]((و من يازده تن از فرزندانم و تو اى على ! لنگرهاى زمين هستيم ، خداوند به وسيله ما زمين را استوار كرده كه ساكنانش را در دل خود فرو نبرد، هنگامى كه دوازده فرزندم از روى زمين بروند، زمين ساكنانش را در دل خود فرو مى برد و به آنها مهلت داده نمى شود)).
غيبت شيخ طوسى : ص 139 و بحارالاءنوار: ج 36 ص 259.[/b]
امام صادق (عليه السلام) فرمودند:
إنَّ سُرْعةَ ائْتِلَافِ قُلُوبِ الأبْرَارِ إذا الْتَقَوا ـ وَإنْ لَمْ يُظهِرُوا التَّوَدُّدَ بأَلْسِنَتِهِمْ ـ كَسُرْعَةِ اخْتِلَاطِ ماءِ السَّمَاءِ بِماءِ الأنْهَارِ . وإنَّ بُعْدَ ائْتِلَافِ قُلُوبِ الفُجَّارِ إذَا الْتَقَوا ـ وَإنْ أظْهَـرُوا التـَّوَدُّدَ بأَلْسِنَتِهِـمْ ـ كَبُعْـدِ البَهَـائِـمِ مِـنَ التَّعَاطُفِ وَإنْ طَالَ اعْتِلَافُهَا عَلى مِذْوَدٍ واحِدٍ .
نيكوكاران چون با هم روبهرو شوند ـ هر چند به زبان اظهار دوستى نكنند ـ دلهايشان، به سرعتِ درآميختن باران با آب رودخانهها، با هم الفت مىگيرد. و بدكاران هر گاه با هم روبهرو شوند ـ هر چند به زبان اظهار دوستى كنند ـ دلهايشان از الفت با يكديگر دور است، همانند چارپايان كه از مهرورزى با هم بدورند، گرچه روزگارى دراز بر سر يك آخور، علوفه خورند.
[تحف العقول : 373]