نشانه های ظهور

[hosseinta]

دانلود كلیپ درباره سید خراسانی

خیلی سخته برای کسی که بیاد اثبات بکنه و یا ادعا بکنه که مقام معظم رهبری سید خراسانی نیستند...

در روایت ها حتی ذكر شده كه آن كسی كه از قم قیام میكند پرچم را به نفر بعدی خواهد داد .

در روایت آمده كه این سید در دست راستش علتی داره ، خالی داره ، مشكلی داره ، خال در زبان عرب به معنی مشكل و جراحت است .

در روایت ها برای آخر الزمان نشانه های دیگری هم هست مثل نابودی قوم یهود كه شما میبینید واقعآ این زمینه آماده است . یكی از علمای یهود گفته بر اساس آگاهی های مذهبی ما درباره آینده دولت اسرائیل انقراضش نزدیكه ...
دانلود سخنرانی حجت السلام پناهیان در مورد سید خراسانی

حجم:857KB / مدت زمان:4:00 / فرمت:mp3

---

سپاهیان آسمانی امام مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف)

در مقاطع مختلف پس از ظهور، جبرئیل و میكائیل حضور ملموسی دارند، كه از آن جمله می‌‌توان به سرآغاز ظهور و هنگامة بیعت با حضرت مهدی(علیه السلام) در «مسجدالحرام» و نیز لشكر كشی برای نبرد با سفیانی21و شكست و كشتن او اشاره كرد.
جبرئیل
قیام امام عصر(علیه السلام)، واقعه‌ای شریف و در عین حال دوست داشتنی است كه از هزاران سال پیش، بسیاری چشم امید به وقوع آن داشته‌اند. یكی از مقاطع مهمّ تاریخ پس از ظهور، نبرد با شیطان است. در این جنگ كه به حق می‌‌توانیم آن را بزرگترین جنگ تاریخ حیات بشر بدانیم، دو جبهة حقّ و باطل رو در روی هم می‌‌ایستند؛ سپاه باطل متشكّل از جنّ و انسی است كه تحت فرمان ابلیس قرار دارند و در مقابل آنان، سپاه حق از مجموعة ملائكه، جنّیان مؤمن و انسان‌هایی است كه به ولایت و فرماندهی امام عصر(علیه السلام) مفتخر گشته‌اند. ممكن است برخی گمان كنند اینجا اوّلین حضور ملموس ملائكه بر روی زمین است؛ در حالی كه ملائكه از مدّت‌ها قبل برای همراهی با امام عصر(علیه السلام) قدم بر زمین نهاده‌اند. امام صادق(علیه السلام) فرمود: «نخستین كسی كه با قائم(علیه السلام) بیعت خواهد نمود، جبرئیل است. او در چهرة پرندة سفیدی از آسمان فرود می‌‌آید و با آن حضرت دست بیعت می‌‌دهد. آنگاه یك پا بر بیت الله و پای دیگر [را] بر بیت المقدّس می‌‌گذارد و با ندای زیبا و رسایی كه همگان آن را می‌‌شنوند، می‌گوید: «أَتَى أَمْرُ اللّهِ فَلاَ تَسْتَعْجِلُوهُ سُبْحَانَهُ؛1 [هان] امر خدا دررسید پس در آن شتاب مكنید او منزّه و فراتر است از آنچه [با وى] شریك مى‏سازند.» كه البتّه آن گونه كه خواهیم دید، در غدیرخم نیز او اوّلین بیعت كننده بود.
در این نوشتار قصد داریم نگاهی بسیار بسیار اجمالی به زندگی اوّلین بیعت كننده با امام زمان(علیه السلام) بیندازیم.

برترین ملك خدا و مأمور برای ....
جبرئیل یكی از چهار ملائكة الهی است كه خداوند او را بر دیگر ملائك برتری داده و برگزیده است. گاه در روایات از او با تعبیر «طاووس الملائكه» یاد شده2 كه از برتری او بر دیگر ملائك از حیث جمال و زیبایی حكایت می‌‌كند. نقل شده روزی رسول خدا(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) از جبرئیل پرسید: «گرامی‏ترین خلق نزد خدا كیست؟» او به آسمان رفته و برگشت و گفت:
«گرامی‏ترین خلق نزد خدا، جبرئیل است و میكائیل و اسرافیل و ملك الموت، امّا جبرئیل موكّل جنگ و یار پیغمبران است و میكائیل موكّل هر قطره كه ببارد و هر برگ كه بروید و هر برگ كه بیفتد و ملك الموت گماشته به گرفتن جان هر بنده است، در خشكی یا دریا و اسرافیل امین خدا است، میان او و آنان».3
در روایتی دیگر جبرئیل(علیه السلام) علاوه بر ابلاغ وحی، این موارد را نیز از جمله وظایف خود بر می‌‌شمرد:
«من امین خدا بر وحی اویم و من پیك خدا به سوی انبیا و مرسلینم و من متصدّی خسوف و كسوفم و ملّتی را خدا هلاك نكرده، مگر به دست من».4


جبرئیل ملك و انبیای الهی
در طول مقاطع مختلف تاریخ، جبرئیل حضوری ملموس و پررنگ، به خصوص در تاریخ انبیا داشته كه پرداختن به همة آنها در این مختصر، ممكن نیست و به طور گزینشی به موارد محدودی در اینجا اشاره می‌‌شود. در ماجرای خلقت حضرت آدم(علیه السلام) و حوادث پس از آن، جبرئیل به طور مداوم و در نقش معلّمی ‌دلسوز، همواره با او در ارتباط بوده و در جریان نبوّت حضرت نوح(علیه السلام) نیز علاوه بر وحی، می‌‌توان جبرئیل را در نقش معلّمِ نجّاری این پیامبر خدا، مشاهده كرد. 5

جبرئیل در زندگانی حضرت ابراهیم(علیه السلام) نقشی فعّال، از تولّد اسماعیل گرفته تا گذاشتن او در «مكّه» و... داشته است.6 در ماجرای عذاب قوم لوط، جبرئیل(علیه السلام) مأمور اجرای فرمان عذاب خداوند بوده كه بدون ذكر نام ملائكه این جریان در قرآن كریم نیز آمده است.7

در ماجرای ولادت حضرت مسیح(علیه السلام) جبرئیل روح‌الامین كه بر مریم قدّیس وارد شد و پیام خدا را به او منتقل ساخت. 8

در تشریفات مبعث، جبرئیل و میكائیل حامل پیام رسالت رسول‌خدا(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) بودند و علاوه بر آن، در روایات جبرئیل، میكائیل و اسرافیل(علیه السلام) را همنشینان رسول خدا(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) بیان نموده‌اند.9 مهم‌ترین و مشهورترین مأموریّت جبرئیل(علیه السلام) در طول حیاتش، ابلاغ وحی‌الهی به رسول خدا(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) بوده كه نیازی به توضیح بیشتر ندارد و دربارة آن بسیار خوانده و شنیده‌ایم؛ لیكن یكی از نكات جالب توجّه در تاریخ حیات رسول خدا(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) ادبی است كه جناب جبرئیل(علیه السلام) در برابر رسول خدا(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) رعایت می‌‌كرده است. به تصریح امام صادق(علیه السلام) هرگاه جبرئیل(علیه السلام) خدمت پیامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) می‌‏آمد، اجازة ورود می‌خواست، اگر پیغمبر در حالی بود كه مناسب نبود، جبرئیل وارد شود، همان جا می‌‏ایستاد و اگر اجازه می‌داد، وارد می‌شد. محلّ ایستادن او زیر ناودان مقابل در معروف به «باب فاطمه» و مقابل «قبر» است، به طوری كه اگر سر را بلند كنی، ناودان بالای سر تو است.10 پیامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) وقتی مدّتی جبرئیل(علیه السلام) را نمی‌دیدند، دل‌تنگ می‌‌شدند،11 كه البتّه این دل‌تنگی بیش از آنكه ناشی از ندیدن او باشد، حاكی از انتظار وحی و امید به رسیدن پیام‌های خداوند متعال بوده است.

در معراج پیامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم)، جبرئیل(علیه السلام) همراه صمیمی ‌رسول خدا(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) بوده است. بنابر آنچه در روایات آمده «هنگامی كه حضرت رسول می‌‏خواست به معراج برود، جبرئیل براق را آورد و او را بر در خانة خدیجه بست....وقتی كه جبرئیل بر حضرت وارد شد، براق خیلی خوشحالی می‌‏كرد. جبرئیل گفت: ساكت باش! بهترین خلق خدا می‌‏خواهد بر تو سوار شود. براق ساكت شد. بعد، پیامبر سوار او شد و به طرف «بیت المقدّس» روانه شدند. پیامبر پیرمردی را دید از جبرئیل پرسید: این شخص كیست؟ جواب داد: پدرت ابراهیم است. در آنجا فرود آمدند و خداوند تمام انبیا را جمع كرد و جبرئیل اذان گفت. حضرت محمّد(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) جلو رفت و همة انبیا به امامت او نماز خواندند...».12

* حضور جبرئیل(علیه السلام) در غدیرخم

از امام صادق(علیه السلام) روایت است كه فرموده: «وقتی پیامبر خطبة غدیر را به پایان رسانید، در میان جماعت، مردی خوش سیما و معطّر ظاهر شده و گفت: به خدا سوگند هیچ وقت محمّد را مانند امروز ندیده بودم كه تا این اندازه در معرفی پسر عمویش علیّ بن ابی طالب و برای تثبیت وصایت و ولایت او اصرار، تأكید و پافشاری نماید و به راستی جز كافر به خدای عظیم و پیامبرش، هیچ كس قادر به مخالفت با آن قرارداد نیست، غم و اندوه طولانی و دراز بر كسی كه پیمانش بگسلد!»

امام صادق(علیه السلام) فرمود: «عمر بن خطّاب از هیئت و طرز سخن آن شخص، شگفت‏زده گشته و رو به رسول خدا(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) كرده، عرض نمود: آیا شنیدی آن مرد چه گفت؟

چنین و چنان گفت، پیامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) فرمود: «ای عمر! آیا فهمیدی او كه بود؟» گفت: خیر، فرمود: «او روح‌الامین جبرئیل بود، پس مبادا ولایت علی را نقض كنی كه در این صورت، خداوند، پیامبر، فرشتگان خدا و همة مؤمنان از تو بیزار شوند!»13

در منابع آمده وقتی پیغمبر خدای(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) رحلت فرمود، جبرئیل(علیه السلام) فرود آمد و پیغمبر خدا(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) پوشیده روی بود و در خانة امیرالمؤمنین و صدیقة طاهره و حسنین(علیه السلام) بودند. گفت:

سلام بر شما باد ای خانوادة پیغمبر! هر نفسی چشندة مرگ است. به درستی كه در می‌‏یابند پاداش‌های خود در روز قیامت و در برابر خدای تعالی، [در آن روز] خرسندی از هر مصیبت و جانشینی از هر هالك و تلافی از هر فوت ‏شونده است. پس به خداوند وثوق و اعتماد نمایید و به او امیدوار باشید. به درستی كه مصیبت زده آن است كه از ثواب خدای، دچار حرمان شود و این آخر قدم من است در دنیا».

و از جابر بن عبدالله نقل شده كه گفت چون پیغمبر خدای(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) از دار فانی به سرای جاودانی رحلت فرمود، تسلیت دادند اهل بیت را ملائكه كه سخنشان شنیده می‌‏شد و اشخاصشان دیده نمی‏شد و گفتند: «السّلام علیكم یا اهل البیت و رحمة الله و بركاته، ان فی الله عزّ و جلّ عزاء من كلّ مصیبة و خلفا من كل هالك فبالله فثقوا و ایّاه فارجوه فإنّما المحروم من حرم الثواب و السّلام علیكم و رحمة الله و بركاته؛ سلام بر شما باد ای اهل خانه و رحمت و بركات خدای بر شما باد! به درستی كه در وجهة خدای تعالی، خرسندی از هر مصیبتی، خلیفه از هر هالكی است؛ پس به خدای تعالی اتكال گیرید و به او امیدوار شوید و محروم آن است كه از ثواب خدای محروم شود و سلام و رحمت و بركت‌های خدای بر شما باد».14


جبرئیل در خدمت ائمه(علیه السلام)
جبرئیل ملك در طول حیات اهل بیت(علیه السلام) بارها بر ایشان نازل شده و به مأموریّت‌های محوّل شده به خود می‌‌پرداخت كه در اینجا به برخی از آنها اشاره می‌‌كنیم:

1. حضرت علی(علیه السلام) و حضرت زهرا(سلام الله علیها)
علاوه بر ماجرای ازدواج حضرت علی(علیه السلام) و حضرت زهرا(سلام الله علیها)، در مقاطعی دیگر نیز جبرئیل(علیه السلام) را در زندگی امیرالمؤمنین(علیه السلام) می‌‌توان مشاهده نمود. در ماجرای بدر، هنگامی‌كه مسلمانان تشنه شده بودند، حضرت علی(علیه السلام) برای آوردن آب به سر چاهی می‌‌روند و هنگامی‌كه بر سر چاه بودند سه وزش باد شدید را احساس می‌‌كنند. بعد از برگشت، پیامبر اكرم(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) به ایشان می‌‌فرمایند: «باد اوّل جبرئیل(علیه السلام) با هزار ملك و باد دوم میكائیل و سومی‌ اسرافیل هركدام به همراه هزار ملك دیگر بوده‌اند كه آنان همگی بر تو سلام كردند و مددرسان ما هستند و ابلیس با دیدن آنان عقب‌نشینی كرد».15
به تصریح امام مجتبی(علیه السلام) در خطبه‌ای كه پس از شهادت امیرمؤمنان(علیه السلام) در «مسجد كوفه» ایراد نمودند، میكائیل ملك به هنگام تشییع جنازة ایشان در سمت راست تابوت آن حضرت حركت می‌‌نموده است و ایشان اجازه نداشته‌اند تابوت امیر المؤمنین(علیه السلام) را به غیر از جبرئیل و میكائیل بسپارند.16

2. امام حسین(علیه السلام)
مشهورترین ماجرای نسبت جبرئیل(علیه السلام) با سیّدالشّهدا(علیه السلام) به هنگام ولادت ایشان و دربارة فُطُرس ملك رخ داده كه ماجرای آن از این قرار است: از صادق آل محمّد(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) شنیدم كه می‌‌فرمود:

«وقتی حضرت حسین بن علی(علیه السلام) متولّد شد خدای حكیم به جبرئیل دستور داد با هزار ملك به زمین هبوط كند و از طرف خدا و خویشتن به حضرت رسول اعظم(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) تهنیّت و تبریك بگوید. هنگامی كه جبرئیل متوجّه زمین شد، به جزیره‏ای از جزیره‏های دریا عبور كرد، در آن جزیره، ملكی بود كه وی را فطرس می‌‌گفتند و از ملائكة حاملین عرش به شمار می‌‌رفت، خدای حكیم او را به دنبال امری فرستاده بود، وی در انجام آن سستی كرده بود، خدای توانا پرهای او را شكسته و وی را در آن جزیره ‌انداخته بود. مدّت هفت‌صد سال بود كه او خدا را در آن جزیره می‌‏پرستید تا اینكه امام حسین(علیه السلام) متولّد شد، آن ملك به جبرئیل گفت: كجا می‌‌روی؟ گفت: خدای رحمان و رحیم یك نعمتی به حضرت محمّد(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) عطا كرده، من مأمور شدم كه از طرف خدا و خودم به آن بزرگوار تهنیّت بگویم.

گفت: ای جبرئیل! مرا نیز به همراه خود ببر، شاید حضرت محمّد(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) دربارة من دعا كند! جبرئیل او را با خود آورد.
هنگامی كه جبرئیل به حضور پیغمبر معظّم(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) مشرّف شد و از طرف خدا و خویشتن به پیامبر اعظم(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) تبریك گفت و داستان فطرس را شرح داد، رسول اكرم(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) فرمود: «به فطرس بگوجسد خود را به ‌[بدن] این مولود مسعود بمال و به سوی مكان خویشتن باز گرد. فطرس پس از اینكه بدن خود را با حضرت حسین(علیه السلام) تماس داد و پرواز نمود، گفت: یا رسول الله! امّت تو به زودی حسین تو را می‌‌كشند، حسین(علیه السلام) این حق را به گردن من دارد كه هر كس آن بزرگوار را زیارت نماید، من زیارت وی را به عرض آن حضرت برسانم و هر كسی كه به آن حضرت سلام كند، من سلامش را به آن بزرگوار برسانم و هر كسی كه درود بر آن حضرت بفرستد، من درود او را به امام حسین می‌‌رسانم. این بگفت و پرواز نموده، بالا رفت».17

حضرت صادق(علیه السلام) فرمودند:
كربلا را زیارت كنید و آن را ترك نكنید زیرا این سرزمین بهترین فرزندان آدم(علیه السلام) را در خود گرفته، بدانید و آگاه باشید هزار سال قبل از اینكه جدّم حسین(علیه السلام) در آن ساكن گردد، فرشتگان این سرزمین را زیارت كرده‏اند و شبی منقضی نمی‏شود، مگر آنكه جبرئیل و میكائیل این مكان را زیارت می‌‏كنند، بنا بر این ای یحیی! (مقصود «یحیی» پدر «فضل» می‌‏باشد) سعی كن این مكان از تو فوت نشود و از دستت نرود.»18


دشمنان جبرئیل: ناصبیان و یهود؛
در آیة 97 سورة‌ بقره آمده:
«قُلْ مَنْ كانَ عَدُوًّا لِجِبْریلَ فَإِنَّهُ نَزَّلَهُ عَلی‏ قَلْبِكَ بِإِذْنِ اللهِ مُصَدِّقاً لِما بَیْنَ یَدَیْهِ وَ هُدیً وَ بُشْری‏ لِلْمُؤْمِنینَ؛ آنها می‌‏گویند: چون فرشته‏ای كه وحی را بر تو نازل می‌‏كند، جبرئیل است و ما با جبرئیل دشمن هستیم، به تو ایمان نمی‏آوریم! بگو: كسی كه دشمن جبرئیل باشد (در حقیقت دشمن خداست) چرا كه او به فرمان خدا، قرآن را بر قلب تو نازل كرده است؛ در حالی كه كتب آسمانی پیشین را تصدیق می‌‏كند و هدایت و بشارت است برای مؤمنان.»

كه مشابه این مضمون را در آیة 101 سورة‌ نساء نیز می‌‌توان دید. آن گونه كه از روایات برمی‌آید یهودیان از جبرئیل(علیه السلام) از این بابت متنفّرند كه مجری خشم و غضب الهی دربارة آنان بوده است. علاوه بر آن به سبب میزان تمجیدها و حمایت‌های جبرئیل(علیه السلام) از امیرمؤمنان(علیه السلام) آن دسته از جامعة اسلامی‌كه در زمرة ناصبیان قرار گرفته و بغض اهل بیت(علیه السلام) را در دل دارند، از جبرئیل(علیه السلام) نیز متنفّرند. از حضرت امام حسن عسكری(علیه السلام) نقل می‌‏كند كه فرمود:

«جابر ابن عبد الله انصاری گفت: عبد الله بن صوریا كه غلامی یهودی و یك چشمش كور بود، یهودیان مدّعی بودند او داناترین افراد مكتب خدا و علوم انبیا است، از پیامبر اكرم(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) سؤال‌هایی در مورد مسائل مختلف نمود تا ایشان را در جواب آنها به دشواری گرفتار كند، امّا پیامبر اكرم(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) جواب‌هایی به او دادند كه چاره‏ای از نپذیرفتن آنها نداشت.

گفت: این اخبار را كدام فرشته برایت می‌‏آورد؟ فرمود: «جبرئیل». گفت: اگر فرشتة دیگری می‌‏آورد به تو ایمان می‌‏آوردم ولی جبرئیل در بین فرشتگان، دشمن ما است، جز او اگر میكائیل یا دیگری از ملائكه به جز جبرئیل می‌‏آورد به تو ایمان می‌‏آوردم. پیامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) فرمود: «چرا جبرئیل را دشمن خود می‌‏دانید؟» گفت: چون او گرفتاری و شدّت را برای بنی اسرائیل می‌‏آورد و نگذاشت بخت نصر به دست دانیال كشته شود تا مسلّط بر مردم گردید و بنی اسرائیل را به كشتن داد، هر نوع گرفتاری و ناراحتی را فقط جبرئیل می‌‏آورد ولی میكائیل حامل رحمت خدا بود.19


حضور جبرئیل در حوادث ظهور امام عصر(علیه السلام) و پس از آن برای یاری ایشان؛1. صیحة آسمانی

صیحه از جمله نشانه‌های حتمی ‌ظهور است كه ‌اندكی پیش از ظهور عمومی ‌امام عصر(علیه السلام) رخ می‌‌دهد. ابوبصیر از حضرت امام محمّد باقر(علیه السلام) روایت نموده كه فرمود:
«هر گاه دیدید آتشی بزرگ و شعله‌ور سه روز یا هفت روز از مشرق طلوع كرد، به خواست خداوند منتظر فرج و ظهور دولت آل محمّد باشید؛ زیرا خداوند بر همه چیز غالب و حكیم است.» آنگاه فرمود: «صدای آسمانی فقط در ماه رمضان است؛ یعنی ماه خدا و آن هم صدای جبرئیل به این مردم است.» سپس فرمود: «گوینده‏ای از آسمان نام قائم را می‌‌برد به طوری كه از مشرق تا مغرب آن را می‌‌شنوند. هر كس خواب است، بیدار می‌‏شود و هر كس ایستاده، می‌‏نشیند و هر كس نشسته از وحشت آن صدا برمی‌خیزد. خدا رحمت كند كسی را كه از آن صدا عبرت می‌‌گیرد؛ زیرا صدای اوّل، صدای جبرئیل امین است.»

ایشان ادامه دادند:
«آن صدا در شب جمعة بیست و سوم ماه رمضان است، به آن شك ننمایید و آن را بشنوید و پیروی كنید. در آخر آن روز، صدای شیطان ملعون به گوش می‌‌رسد كه می‌‌گوید: آگاه باشید! فلانی (مقصود سفیانی است) مظلوم كشته شده است تا بدین وسیله، مردم را به شك بیندازد و در میان آنها فتنه انگیزد، چه بسیار مردم مردّد و متحیّری كه در آن روز به واسطة این شك به آتش دوزخ درافتند. ولی شما اگر صدای اوّل را در ماه رمضان شنیدید، شك نكنید كه صدای جبرئیل است و علامت آن اینست كه اسم قائم و پدرش را می‌‌برد، به طوری كه دختران پرده‏نشین نیز آن را می‌‌شنوند و پدر و برادر خود را تشویق به بیرون آمدن، می‌‌كنند.»20

2. جبرئیل در روز ظهور امام زمان(علیه السلام)
در مقاطع مختلف پس از ظهور، جبرئیل و میكائیل حضور ملموسی دارند، كه از آن جمله می‌‌توان به سرآغاز ظهور و هنگامة بیعت با حضرت مهدی(علیه السلام) در «مسجدالحرام» و نیز لشكر كشی برای نبرد با سفیانی21و شكست و كشتن او اشاره كرد.22

پس از به دست گرفتن حكومت مكّه توسط امام عصر(علیه السلام) و سلطه بر این منطقه، با توجّه به جنایات سفیانی از «شام» تا «عراق» و «شبه جزیره»، مهم‌ترین و ضروری ترین اقدام، عقب راندن و دفع اوست. از همین رو امام(علیه السلام) با سپاهیانی كه تحت رهبری ایشان و فرماندهی سیصد و سیزده یارشان تشكیل شده، با هستة اوّلیة ده هزار نفره به تعقیب سپاهیان سفیانی می‌‌پردازند.

این تعقیب و عقب راندن سفیانیان تا «دریاچة طبریّه» ادامه می‌‌یابد. سفیانی از منطقة «وادی یابس» اقدامات خود را شروع می‌كند. این منطقه در اطراف دریاچة طبریّه قرار دارد. پروندة جنایات سفیانی در همان منطقه‌ای بسته می‌‌شود كه از آنجا آغاز شده بود. میكائیل و جبرئیل، از جمله شاخص‌ترین افرادی هستند كه در این نبرد و لشكركشی، امام(علیه السلام) را همراهی می‌‌كنند. ظاهراً جبرئیل فرماندهی ملائكة جناح راست و میكائیل فرماندهی ملائكة جناح چپ را برعهده دارند.23

امام مهدی(علیه السلام) پس از ظهور و شكست سفیانی به ناچار با غربیان وارد نبرد و جنگ می‌‌شوند.24
اندكی كه از آغاز نبرد می‌‌گذرد با وساطت حضرت مسیح(علیه السلام)، صلحی چند ساله با مسیحیان و غربیان بسته می‌‌شود.آنان تنها مدّت كوتاهی به این پیمان، متعهّد می‌‌مانند و مدّتی بعد آن را نقض می‌‌كنند. همین امر جنگ دوم امام عصر(علیه السلام) را باعث می‌‌گردد كه به آرامی ‌زمینه‌های نبرد با ابلیس و ابلیسیان فراهم می‌‌گردد. در میانة نبرد به ناگاه یكی از صلیبیّون بانگ می‌‌زند كه صلیب غلبه یافت. در مقابل او نیز یكی از مسلمانان فریاد برمی‌آورد كه خیر، یاران و یاوران خدا غلبه یافتند. در پس این مشاجرة لفظی، خداوند به جبرئیل می‌‌فرماید: «بندگانم را دریاب.» او با صدهزار ملك به یاری سپاه حق می‌‌شتابد. همین مطلب دربارة میكائیل و اسرافیل نیز اتّفاق می‌‌افتد كه آنان نیز به ترتیب با دویست و سیصد هزار ملك به یاری جبهة حق می‌‌شتابند و این سپاهیان تازه نفس امر را برای سپاهیان امام‌زمان(علیه السلام) سهل و پیروزی را برای ایشان روان و آسان می‌‌سازند.25

پس از آنكه دجّال به جمع آوری نیرو و پیرو پرداخت، با خیل عظیمی ‌رو به سوی مكّه و «مدینه» می‌‌كند كه با ممانعت میكائیل در مكّه و جبرئیل در مدینه مواجه می‌‌شود.24

مرگ جبرئیل(علیه السلام)
ماجرای مرگ جبرئیل در آخر دوران را، امام ششم(علیه السلام) چنین بیان نموده‌اند:
«چون خدا اهل زمین را بمیراند، درنگ كند به اندازة زمانی كه خلق بوده‏اند و به اندازة آنچه آنها را میرانیده و چند برابرش، سپس اهل آسمان اوّل را میراند سپس‏ درنگ كند به مانند آنچه خلق را آفریده و مانند آنچه اهل زمین و اهل آسمان اوّل را میرانده و چند برابر آن، سپس اهل آسمان دوم را بمیراند و به همین ترتیب بیان كرده تا مرگ اهل آسمان هفتم و فرمود: پس از آن درنگ كند به مانند دوران خلقت و دوران مرگ اهل زمین و اهل هفت آسمان و چند برابر آن. سپس میكائیل را بمیراند، سپس درنگ كند به مانند زمان آفرینش خلق و مانند همة اینها و چند برابر آن. سپس جبرائیل را بمیراند و پس از درنگ همة این مدّت و چند برابرش اسرافیل را بمیراند و پس از درنگ همة آن مدّت و چند برابر آن،‌ عزرائیل را بمیراند...». 25


محمود مطهّری نیا
پی‌نوشت‌ها:
1. سورة نحل(16)، آیة 1.
2. مصباح‏المتهجد، ص 325؛ بحارالأنوار، ج 17، ص 308.
3. الدرّ المنثور، ج 1، ص 93؛ بحار الأنوار، ج‏56، ص 260.
4. همان.
5. بحارالأنوار، ج 11، ص 328.
6. الكافی، ج‏4، ص 201.
7. توضیح بیشتر در این رابطه را در اینجا ببینید: الكافی، ج 8، ص 392.
8. بحارالأنوار، ج 14، ص 215.
9. رجال ‏الكشّی، ص 275؛ بحار الأنوار ، ج‏47، ص 408.
10. الكافی، ج‏4، ص 453.
11. برای نمونه: بحارالانوار، ج‏38 ، ص‏141.
12. الخرائج و الجرائح، ج‏1، ص 85.
13. الإحتجاج علی أهل اللجاج، ج‏1، ص 67.
14. الكافی، ج‏3، ص 221.
15. كتاب التفسیر، ج‏2، ص 65.
16. کافی، ج1، ص457.
17. بحار الأنوار، ج‏43، ص 243 به نقل از امالی.
18. كامل الزّیارات، ص 269.
19. بحارالأنوار، ج 9، ص 283.
20. بحار الأنوار، ج‏52، ص 230.
21. سیّد ابن طاووس، الملاحم و الفتن، ص145.
22. الملاحم و الفتن، ص296.
23. معجم أحادیث الإمام المهدی(علیه السلام)، شیخ علی كورانی، ج 3، ص 96.
24. تفصیل این مطلب را در كتاب عصر ظهور نوشته حجّت الاسلام علی كورانی می‌‌توانید مطالعه نمایید.
25. معجم احادیث الامام مهدی(علیه السلام)، ج1، ص366.
26. همان، ج2، ص92.
27. بحار الأنوار ، ج‏54، ص 105.