لزوم داشتن سبکی برای زندگی

[مجید املشی]

یکی از مباحثی که امروزه در محافل داشگاهی و حوزوی کشور مطرح شده مسئله ی سبک زندگیست. رهبر معظم انقلاب اسلامی سبک زندگی را بخش اساسی و حقیقی پیشرفت و تمدن سازی نوین اسلامی خواندند و با دعوت از صاحبان فکر و اندیشه برای پرداختن به این مفهموم مهم، آسیب شناسی وضع موجود، سبک زنگی در ایران و چاره جویی در این زمینه تاکید کردند.


سبک زندگی، آمیزه و معجونیست از فرهنگ و تمدن و به تعبیری می توان گفت مهمترین محصول فرهنگ و تمدن سبک زندگیست.
اگر جامعه را به کارخانه ای تشبیه کنیم; فرهنگ بعد مهندسی فکری و طراحی و نقشه کشی آن را شامل می شود و تمدن بعد فیزیکی، ساختمان و امکانات آن را دربر می گیرد و محصول ایندو، پدیده ایست به نام سبک زندگی.
به بیان دیگر خروجی این نرم افزار و سخت افزار مسیری می سازدبرای سلوک انسانی.

ما اگر از منظر معنویت نگاه کنیم که هدف انسان رستگاری و فلاح است باید به سبک زندگی اهمیت دهیم. اگر به معنویت و رستگاری معنوی اعتقادی هم نداشته باشیم، باز پرداختن به سبک زنگی مهم است.

وقتی به ظاهر ماجرا نگاه می کنیم هزاران کالا از غرب صادر می شود. محصولاتی در حوزه ی صنعت و تکنولوژی، ارتباطات و اطلاعات، دانش و هنر و آموزش، تغذیه، پوشش و آرایش، کامپیوتر و فضای مجازی و ... اما سوال این است که مهمترین محصولی که غرب در پی ترویج آن است چیست؟!
با عبور از ظواهر و قدری تامل در عمق ماجرا می توان گفت محصول استراتژیک تمدن غرب که سعی در فراگیری آن می شود سبک زندگی یا Life Style است. به نحوی که وقتی سخن از Life Style به میان می آید نخستین مفهموم ملازم آن American Life Style است و این خود گویای اپیدمی سازی فرهنگ زندگی امریکاییست.
تعابیری همچون جهانی سازی، غربی سازی، دهکده ی جهانی و اصطلاحات مشابه انها در واقع بیان دیگری از صدور سبک زنگی مشترک با غرب یا همان American Life Style می باشد.

خب تا اینجا فقط قصد داشتم مقدمه ای کوتاه از مبحث سبک زندگی رو خدمت شما دوستان ارائه بدم تا وارد اصل جریان تاپیک بشویم.
برای ورود به این این موضوع ابتدا باید به یک سوال اساسی پاسخ دهیم و آن اینکه آیا لزوما برای زندگی باید شیوه و سبک خاصی داشه باشیم؟! آیا نمی توان بدون داشتن این سبک و قانون هم، به اهداف عالیه ی خود برسیم؟!
بدون پاسخگویی به این سوال صحبت کردن از تبین سبک زندگی راه به جایی نخواهد برد.

منتظر نظرات خوب شما دوستان عزیز هستیم.

[ترنم]

سلام خدمت همه.معذرت میخوام از جناب سید ابراهیم و بقیه بابت تاخیر.

نظرات بنده اینه که:

هدف اسلام از انسان سازی چیست و انسان از نظر اسلان باید به کجا برسد؟

هدف اسلام اینه که انسان به کمال برسه و رنگ خدایی بگیره و جز خدا چیزی رو نبینه.و به جایگاهی برسه که قرب الهی باشه.

به طور کلی رسیدن به کمال ممکن بواسطه شناخت حقیقی خدا و نیایش خداوند بلند مرتبه.

=============================================

1- اینکه بیاییم دونه دونه مکاتب مختلف را بررسی کنیم. وببینیم هر مکتبی چه هدفی را مشخص کرده. و بعد ببینیم کدامش بهتر و کامل تر است و بعد به راه و سبک زندگی مختص به آن مکتب بیاندیشیم.

2- ما مکتب اسلام را انتخاب کرده ایم. بیاییم اول ببینیم اسلام چه قله و چشم اندازی را برای ما ترسیم کرده است و بعد نسبت به این قله خاص تصمیم گیری کنیم که چه نوع روشی متناسب به این هدف متعالی است.

من با گزینه دوم موافقم.چون خدایی که انسان رو آفریده بهتر میدونه چه چیزی باعث به کمال رسیدن ما میتونه باشه.

[مجید املشی]

(۱۱/بهمن/۹۱ ۱۵:۰۹)Reza71 نوشته است:  نزدیک شدن به خداوند چیز پیچیده ای نیست و قابل درکه ولی شبیه شدن انسان به خداوندی که بینهایته و صفاتش مانند ذاتش هست عملیه واقعا؟؟

ایا شبیه شدن به کسی که به طور کامل نمیشه اون رو شناخت ممکنه؟؟

(۱۲/بهمن/۹۱ ۲۳:۴۷)درست پسند نوشته است:  البته من هم با مفاهیمی که دوستان مطرح فرمودند موافقم.

اما می‌خواستم ایراد بگیرم که بحث داره یکسره در عالم معنا دنبال میشه،
در حالی که ما می‌خواهیم ببینیم باید در عالم ماده چه کار کنیم، تا به آن مفاهیم برسیم.

در ادامه ی این بحث که تا به اینجا نکات خوبی مطرح شده یه چند تا مسئله به ذهنم میرسه که عرض می کنم.
ابتدا در جواب ایرادی که درست پسند عزیز گرفت باید توجه داشت که تا افق و چشم انداز سبکی رو که می خوایم انتخاب کینم مشخص نباشه بحث در مورد چگونه زیستن به جای درستی هم ختم نمیشه.
تا بدین جا ما به این نتیجه رسیدیم که باید سبک زندگی مورد نظرمان به سمت عبادت و قرب الهی پیش برویم و این عبادت صرفا تنها آنچه ما از مفهموم عبادت در ذهن داریم به معنای راز و نیاز و ... نیست. وقتی سعی می کنیم مانند کسی شویم در واقع در حال عبادت اوییم. لذا نوع زیستمان باید همسو با این نگرش باشد.

در مورد اینکه نزدیکی به خدا چگونه ممکنه در حالی که شناخت ما محدوده به نظر می رسه وجود واسطه های فیض کمک زیادی را در این مورد به ما بکنن. چرا که با شناخت درست این رسولان و هدایت گران ما هم به شناخت بهتری از خداوند خواهیم رسید.

در واقع ما در اینجا داریم قطب نمای خودمون رو مشخص می کنیم و به اون سمت حرکت می کنیم. اینکه چه اندازه در راه رسیدن به قربت الهی موفق باشیم در گرو همین شناخت ما از راه است. اینجاست که ضرورت بحثی مثل سبک زندگی نمود پیدا می کند.

[درست پسند]

من خودم معمولاً سرعتم زیاد نیست، ولی برای این بحث خیلی مشتاقم و دوست دارم سریعتر پیگیری بشه.

لطفاً سیدابراهیم عزیز بفرمایند آن جمله‌ی کلی که منظور داشتند چی بوده، تا بفهمم درست گفته بودم یا نه. چند روزه منتظرم ببینم چقدر درست گفتم، دلم آب شد.

[سید ابراهیم]

بله درست پسند گرامی درست بود...


بحث های بسیار خوبی در این تاپیک شد. باید منتظر بمونیم تا جناب املشی عزیز جمع بندی نهایی را انجام بدهند.
یا علی مدد.

[مجید املشی]

جمع بندی این مبحث:

هدف ما در این تاپیک بحث روی لزوم داشتن سبکی برای زندگی بود و اینکه آیا ما برای زیستن نیازی به برنامه ای مشخص داریم یا خیر. تا با پاسخ به این سوال به تبین سبک زندگی بپردازیم.
در ادامه سید ابراهیم عزیر مبحث رو باز نمودند و سوالات زیر را در همین راستا مطرح کردند:

(۱۲/دی/۹۱ ۱۵:۳۷)سید ابراهیم نوشته است:  1- مگر انسان موجود آزادی نیست که هر گونه بخواهد عمل می کند، چه لزومی دارد که برای زندگی اش از قوانین خاصی تبعیت کند؟

2- آیا اینگونه زندگی کردن با روح و نفس انسانی او متعرض نیست، مثلا در همین دین اسلام خودمان در آداب دستشویی رفتن هم ما دستور داریم، آ یا این احکام از ما یک ماشین رباتیک نمی سازه؟

3- کلا آیا با این قوانین خلاقیت انسان از بین نمیره؟ شاید انسان بتونه خودش قوانین خیلی بهتری را وضع کنه تا با اون ها خوشبخت تر بشه، اینکه از ابتدای کودکی تحت تعالیم خاصی بیاد جلو آیا ظلم به انسانیت او نشده است؟

4- مگر ما نمی گوییم اخلاق مطلق است. چرا نیاییم همه خوبی هایی که در آیین های مختلف وضع شده را باهم جمع کنیم و به معجونی از آنها عمل کنیم، چرا فقط یک شیوه خاص؟؟؟؟؟ چرا وقت یک نحوه خاص زندگی باید مورد تایید باشه؟

ابتدا تعریفی از سبک زندگی ارائه شد:

(۱۲/دی/۹۱ ۱۵:۲۶)مجید املشی نوشته است:  سبک زندگی، آمیزه و معجونیست از فرهنگ و تمدن و به تعبیری می توان گفت مهمترین محصول فرهنگ و تمدن سبک زندگیست.
اگر جامعه را به کارخانه ای تشبیه کنیم; فرهنگ بعد مهندسی فکری و طراحی و نقشه کشی آن را شامل می شود و تمدن بعد فیزیکی، ساختمان و امکانات آن را دربر می گیرد و محصول ایندو، پدیده ایست به نام سبک زندگی.
به بیان دیگر خروجی این نرم افزار و سخت افزار مسیری می سازد برای سلوک انسانی.

اصطلاح سبک زندگی، به مجموعه ی فرهنگ و تمدن یک جامعه بر می گرده و لزوما به شیوه ای که یک فرد به صورت تصادفی بهش می رسه اطلاق نمیشه.

زماني كه از سبك زندگي صحبت میكنیم به يك معنا داريم از خارجي ترين لايه ی رفتارمان صحبت مي كنیم .
آیا این خارجی ترین لایه ی رفتارمون می تونه بدون سبک و قانونی باشه؟!

نظرات خیلی خوبی توسط همه ی دوستان حاضر در این بحث داده شد که باعث شد بحث پرباری رو شاهد باشیم و اینکه نتیجه بخش هم باشه.

در طی بحث متوجه شدیم که:

نقل قول:مختار بودن....................................................... رها بودن و مستقل بدن.

این دو کاملا از هم جدا هستند.

بله ما مختار هستیم و این اختیار در ذات ما نهاده شده است. زمانی که می گوییم در ذات ما، یعنی ما تکوینا مختار هستیم..... یه جورایی ما مجبوریم که مختار باشیم.

ولی این اختیار به معنای رها بودن و وجود استقلالی داشتن نیست.

ما در فلسفه ثابت کرده ایم که تنها وجود از آن ذات اقدس الله تعالی است. و هیچ

موجود دیگری وجودی مستقل و جدا ندارد.

و در ادامه متوجه شدیم که باید چشم اندازی را در این راه مشخص نماییم تا بتوانیم از آن به عنوان قطب نمایی درطول راهمان استفاده کنیم و در واقع قله را مشخص کنیم که انسان اصلا به دنبال چیست؟به چه هدفی از منظر دین می خواهد برسد؟

و نتیجه این شد که:
تلاش ما باید برای عبد شدن و حرکت در مسیر الهی و قرب الهی باشد. و برای عبد شدن باید در زیستنمان هم این عبد شدن را مدنظر بگیریم.
به عبارت دیگر سبک زندگی ما و رفتار های ما ابزاری برای رسیدن به مقام عبد شدن است.
البته بايد به اين مطلب اشاره نمود كه رشد واقعي انسان ها در پناه عبد شدن به دست مي آيد. انساني كه از روح خداوند در او دميده شده و شايسته مقام خليفه الهي و سجود فرشتگان است، تنها در سايه عبد شدن است كه مي تواند به رشد واقعي برسد.
هر انسان به نوبۀ خود در عالم هستی تأثیر و تأثراتی دارد که بسته به وسع و گسترۀ وجودی هر فرد فرق می کند. انسان هر قدر در عالم هستی از سعۀ وجودی بیشتری برخوردار باشد می تواند در عالم مؤثرتر باشد تا جایی که مثل انبیاء و اولیاء خاص الهی که عالمی را با عظمت خود دستخوش تغییرات اساسی می کند. بنابر این هر کس بسته به تلاشی که در جهت اصلاح خود و تزکیه نفس کرده و مقاماتی که در این راه نائل شده می تواند مؤثر در عالم و در انسان های دیگر باشد.

این تاپیک فعلا بسته می شود. احیانا اگر نکته ای بود پیام خصوصی بفرمایید تا بحث رو پیگیری کنیم.

ضمن تشکر از همه ی دوستانی که در این بحث شرکت کردند تقاضا می کنم در بحث جدید هم همراهی خودشون رو دریغ نکنن.
خب این بحث در واقع خیلی بنیادی بود تا ما لزوم داشتن سبک زندگی را بشناسیم تا بتوانیم در مرحله ی عملیاتی بودن ان به مشکلی برخورد نکنیم و افق و قله ی مسیر را بهتر بشناسیم.
در ادامه می خواهیم وارد بحث عملیاتی سبک زندگی شویم و عملا ببینیم باید چه کنیم.
لذا بحث را در تاپیک دیگری پی مگیریم.

این است سبک زندگی....(بسیار مهم و کاربردی)