چگونگی معرفت به خدا در کلام امام حسین علیه السلام

[عالم مقدس ملکوت]

بسم الله الرحمن الرحیم
سلام بر کاربران محترم و بزرگوار ..... با توجه به فرارسیدن ایام اربعین سید و سالار شهیدان ابا عبد الله الحسین بن علی علیهما السلام خطبه ای مستند با سندی محکم ( علل الشرائع صدوق ، طبق نقل المیزان، ج 18، ص ۴۲۳ . بحار الانوار ) خدمت شما دوستان عزیز عرضه می شود و انتظار می رود اندکی اندیشه کرده تا حقیقت را بیابید و فردای حشر از شیعیان واقعی ان بزرگوار قرار بگیرید . با سیری که سید الشهدا علیه السلام در مراتب کسب معرفت و کمال مطرح فرمودند مراد الهی از ایه کریمه : و ما خلقت الجن و الانس الا لیعبدون روشن می شود .

قال الحسین بن علی علیهما السلام :
ایهاالناس ان الله ما خلق العباد الا لیعرفوه فاذا عرفوه عبدوه و اذا عبدوه استغیثوا بعبادته عن عباده من سواه فقال له رجل بابی انت و امی یابن رسول الله ما معرفه الله ؟ قال : معرفه اهل کل زمان امامهم الذی یجب علیهم طاعته ؛
ای مردم ، خداوند بندگان خود را جز به منظور معرفت نیافرید و اگر خدای خود را بشناسند و عظمت و جلال او را درک کنند قطعا سر به عبادت او خواهند گذاشت و چون او را عبادت عارفانه کنند، با عبادت او از خواهش به سوی دیگران بی نیاز می گردند . مردی در آن حال از امام پرسید : ای فرزند رسول خدا، پدر و مادرم به فدایت ، مقصود از معرفت خداوند چیست ؟ فرمودند : مقصود آن است که مردم هر زمان امام واجب الطاعه خود را اطاعت کند ( سیره اش را بشناسد )

[سید ابراهیم]

متاسفانه این تاپیکتان هم تبدیل شد به رینگ بوکس.... یعنی اینقدر بحث منطقی سخته؟؟؟؟

[علی 110]

(۶/دی/۹۲ ۱۹:۴۴)عالم مقدس ملکوت نوشته است:  لذا وقتی جنگ و جدال در مورد گذشتگان گره ای از من در قیامت و دادگاه الهی باز نمیکند برای چه عمر خود صرف ان کنم ؟؟؟؟ فرضا که عمر بن خطاب انسان بدکاری یا نیکوکاری بود ... ایا به من که ۱۴۰۰ سال بعد هستم دخلی دارد ؟؟؟؟ او چه خوب چه بد به جزای اعمالش میرسد و من هم به جزای اعمال خودم ....
امیدوارم مستبصر شوید !

ابتدا نگاهی به فرازهایی از زیارت عاشورا می افکنیم:
يا اَباعَبْدِاللَّهِ اِنّى اَتَقَرَّبُ اِلى اللَّهِ وَ اِلى رَسُولِهِ وَ اِلى اميرِالْمُؤْمِنينَ وَ اِلى فاطِمَةَ وَ اِلَى الْحَسَنِ وَ اِلَيْكَ بِمُوالاتِكَ وَ بِالْبَراَّئَةِ (مِمَّنْ قاتَلَكَ وَ نَصَبَ لَكَ الْحَرْبَ وَ بِالْبَرائَةِ مِمَّنْ اَسَّسَ اَساسَ الظُّلْمِ وَ الْجَوْرِعَلَيْكُمْ وَ اَبْرَءُ اِلَى اللّهِ وَ اِلى رَسُولِهِ) مِمَّنْ اَسَسَّ اَساسَ ذلِكَ وَ بَنى عَلَيْهِ بُنْيانَهُ وَ جَرى فى ظُلْمِهِ وَ جَوْرِهِ عَلَيْكُمْ وَ على اَشْياعِكُمْ
اى اباعبداللّه من تقرب جويم به درگاه خدا و پيشگاه رسولش و اميرالمؤمنين و فاطمه و حسن و شما بوسيله دوستى تو و بوسيله بيزارى از کسى که با تو مقاتله کرد و جنگ با تو را برپا آرد و به بيزارى جستن از کسى که شالوده ستم و ظلم بر شما را ريخت و بيزارى جويم بسوى خدا و بسوى رسولش از کسى که پى ريزى کرد شالوده اين کار را و پايه گذارى کرد بر آن بنيانش را و دنبال کرد ستم و ظلمش را بر شما و بر پيروان شما

بَرِئْتُ اِلَى اللَّهِ وَ اِلَيْكُمْ مِنْهُمْ وَ اَتَقَرَّبُ اِلَى اللَّهِ ثُمَّ اِلَيْكُمْ بِمُوالاتِكُمْ وَ مُوالاةِ وَلِيِّكُمْ وَ بِالْبَرآئَةِ مِنْ اَعْداَّئِكُمْ وَ النّاصِبينَ لَكُمُ الْحَرْبَ وَ بِالْبَرآئَةِ مِنْ اَشْياعِهِمْ وَ اَتْباعِهِمْ

بيزارى جويم بدرگاه خدا و به پيشگاه شما از ايشان و تقرب جويم بسوى خدا سپس بشما بوسيله دوستيتان و دوستى دوستان شما و به بيزارى از دشمنانتان و برپا کنندگان (و آتش افروزان ) جنگ با شما و به بيزارى از ياران و پيروانشان

اِنّى سِلْمٌ لِمَنْ سالَمَكُمْ وَحَرْبٌ لِمَنْ حارَبَكُمْ وَ وَلِىُّ لِمَنْ والاکُمْ وَ عَدُوُّ لِمَنْ عاداکُمْ

من در صلح و سازشم با کسى که با شما در صلح است و در جنگم با کسى که با شما در جنگ است و دوستم با کسى که شما را دوست دارد و دشمنم با کسى که شما را دشمن دارد

فَاَسْئَلُ اللَّهَ الَّذى اَکْرَمَنى بِمَعْرِفَتِكُمْ وَمَعْرِفَةِ اَوْلِياَّئِكُمْ وَ رَزَقَنِى الْبَراَّئَةَ مِنْ اَعْداَّئِكُمْ

و درخواست کنم از خدائى که مرا گرامى داشت بوسيله معرفت شما و معرفت دوستانتان و روزيم کند بيزارى جستن از دشمنانتان را

همانطور که مشاهده می کنید دوستان برخلاف این اظهار نظر:

(۶/دی/۹۲ ۱۹:۴۴)عالم مقدس ملکوت نوشته است:  وقتی جنگ و جدال در مورد گذشتگان گره ای از من در قیامت و دادگاه الهی باز نمیکند برای چه عمر خود صرف ان کنم ؟؟؟؟

نه تنها بحث در مورد گذشتگان در قیامت اثر دارد بلکه از مهم ترین ارکان ایمان هم همین جهت گیری قلب است نسبت به دوستان خدا و دشمنان خدا!!!!!!!!!!!!!!!!
انسان اول باید دوستان خدا را بشناسد و بعد آنها را دوست بدارد و در گام بعدی باید دشمنان خدا را بشناسد که دشمنان خدا همانا دشمنان دوستان خدا هستند!!! و باید آنها را دشمن بدارد که همانا حب و بغض در راه خدا از مهمترین ارکان ایمان است!!!!

و مسلم است که در روز قیامت همه سرنوشت ما به ایمان ما بستگی دارد!!!!!!
و مهمترین رکن ایمان همین حب و بغض در راه خدا است!

آنچنان که در روایات ما مکرر این بحث مستند به آیات قرآن توسط خود اهل بیت علیهم السلام تصریح و تأکید شده است:

عَنْ فُضَیْلِ بْنِ یَسَارٍ قَالَ:
سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) عَنِ الْحُبِّ وَ الْبُغْضِ أَ مِنَ الایمَانِ
هُوَ فَقَالَ: " وَ هَلِ الایمَانُ إِلا الْحُبُّ وَ الْبُغْضُ
ثُمَّ تَلا هَذِهِ الایَةَ
"حَبَّبَ إِلَیْكُمُ الایمانَ وَ زَیَّنَهُ فِی قُلُوبِكُمْ وَ كَرَّهَ إِلَیْكُمُ الْكُفْرَ وَ الْفُسُوقَ وَ الْعِصْیانَ أُولئِكَ هُمُ الرّاشِدُونَ " (حجرات- 7) "
كافی، ج 2، ص 125
.
از فضیل بن یسار نقل است که گفت:
از امام صادق علیه السلام پرسید که که آیا حب و بغض (دوستی و دشمنی) جزو ایمان است؟
ایشان فرمود: و آیا ایمان جز حب و بغض است؟
و سپس تلاوت کردند این آیه را:
(خدا) ايمان را براى شما محبوب گردانيد و آن را در دلهاى شما بياراست و كفر و پليدكارى و سركشى را در نظرتان ناخوشايند ساخت آنان [كه چنين‏اند] ره‏يافتگانند(7)

همانطور که مشاهده می کنید ریشه و رکن ایمان حب و بغض دوستان و دشمنان خداست و دشمنان خدا، دشمنان دوستان خداهستند

حال چگونه ممکن است که جهت گیری قلب ما در مورد این که شخصی دشمن دوستان خدا باشد یا نباشد در قیامت ما مهم نباشد؟


تازه این جز این است که ما هیچ عکسل العمل قلبی نسبت به افعال ظالمان به محبوب خدا نداشته باشیم!

یک اشاره ی اجمالی می کنم به این مبحث:

خداوند به یهودیان زمان پیامبر اسلام صلّی الله علیه و آله و سلّم که به پیامبر کُشی اجدادشان راضی بودند می فرماید، «شما قاتل هستید!» چنانکه این مطلب در آیه ۱۸۳ آل عمران آمده است.

امام صادق(علیه السلام) آنان را که در عصر ایشان به قتل امام حسین(علیه السلام) در کربلا خشنود بودند قاتل معرفی کرد و با استناد به آیه مذکور فرمود: رضایت به قتل، انسان را در صف قاتلین قرار می دهد.۱

در جریان کشتن ناقه ی صالح با اینکه قاتل یک نفر بود خداوند همه قوم ثمود را مشمول عذاب نمود و کشتن ناقه را به همه ی آنها نسبت داده و فرمود: «فَعَقَروها»۲

امیرمؤمنان علی علیه السّلام در تبیین این موضوع می فرماید:
«ناقه ی صالح را یک نفر از پای درآورد اما خداوند همه ی آن قوم را مجازات کرد چرا که همه به آن راضی بودند.»

امیرمؤمنان علی(علیه السلام) فرمودند:
«آنکس که به کار جمعیتی راضی باشد همچون کسی است که در کار آن قوم دخالت و شرکت دارد و آنکس که در کار باطل دخالت دارد و گناه می کند: یکی گناه عمل و یکی گناه رضایت به گناه.»۳

رسول اکرم(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) فرمودند:
«هرگاه گناهی در زمین پدیدار شود آنکس که در کنار گناه ناظر و حاضر است ولی از آن متنفر می باشد مانند کسی است که از آن گناه غایب است. و کسی که از گناه غایب (و دور) است ولی به آن خشنود و راضی است مانند کسی است که در انجام آن گناه حاضر و شریک است.»۴

پی نوشت ها:
۱. وسائل الشیعه، ج۱۱، ص۴۱۲ و ۵۰۹.
۲. سوره هود، آیه ۶۵؛ سوره شعراء، آیه ۱۵۷؛ سوره شمس، آیه ۱۴.
۳. نهج البلاغه، حکمت ۱۵۴، وسائل الشیعه، ج۱۱، ص۴۱۱.
۴. نهج الفصاحه، حدیث ۲۲۳؛ وسائل الشیعه، ج۱۱، ص۴۱۰.

توجه کنید که اگر این اعتقاد که در ذیل ذکر شده درست باشد:

(۶/دی/۹۲ ۱۹:۴۴)عالم مقدس ملکوت نوشته است:  فرضا که عمر بن خطاب انسان بدکاری یا نیکوکاری بود ... ایا به من که ۱۴۰۰ سال بعد هستم دخلی دارد ؟؟؟؟ او چه خوب چه بد به جزای اعمالش میرسد و من هم به جزای اعمال خودم ....

تمام توصیه های مأکد امامان ما در برپایی عزا و زیارت کردن امام حسین علیه السلام که 1400 سال قبل شهید شده اند هم بیهوده و باطل است.
برای چه امامان ما می فرمودند که وقتی رفتید زیارت، اینگونه زیارت بخوانید؟
در این زیارت نامه ها چه بسیار مسائلی که باید به آن معتقد بود ذکر شده!
به طور مثال در زیارت اربعین می خوانیم:
«خدا لعنت کند امتی را که جریان قتل تو را شنید و به آن راضی شد.»
همانطور که در مطالب بالا ذکر شد این حب و بغض در راه خدا مهمترین رکن ایمان است!!!!!!