تالار گفتگوی بیداری اندیشه

توجه : توضیحاتی رو که داخل { } می نویسم از خودم هستش .
نتايج دعا براي فرج :
11- رستگاري به شفاعت آن حضرت در قيامت


تحقيق و بررسي اين مطلب نياز به بيان چند نکته دارد:

اول: معني شفاعت

شفاعت آن است که شخص از کسي که مافوق اوست خير و نيکي را براي پايين‏تر از خودش درخواست کند، يا اسقاط عقوبت يا زياد نمودن ثواب و يا هر دو را طلب نمايد. اگر شفاعت براي اهل طاعت باشد معنايش درخواست فزوني پاداش و ثواب و بالا رفتن درجات آن‏ها است، و اگر براي اهل گناه و زشتي باشد منظور از شفاعت، طلب عفو و مغفرت از لغزش‏ها و گناهان آن‏ها، و اسقاط عقوبت يا عذاب، و رستگاري به منافع مي‏باشد.

دوم: اثبات شفاعت
در اين‏که شفاعت امري ممکن است، از نظر عقل ترديدي نيست. و اما دليل بر وقوع و تحقق يافتن آن - اضافه بر اين‏که از ضروريات مذهب بلکه دين است چنان‏که مجلسي در کتاب حق اليقين تصريح کرده - قرآن و سنّت و اجماع است که هريک به تنهايي براي کساني که گوش شنوا داشته باشند، کافي است.

از آيات قرآن:
«مَنْ ذَا الَّذِي يَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلاَّ بِإِذْنِهِ»؛ [1]
چه کسي جز به اجازه او در پيشگاهش شفاعت کند.
«لا يَمْلِکُونَ الشَّفاعَةَ إِلاَّ مَنِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمنِ عَهْداً»؛ [2]
مالک شفاعت نيستند مگر براي کسي که نزد خداوند عهدي داشته باشد.

«يَوْمَئِذٍ لا تَنْفَعُ الشَّفاعَةُ إِلاَّ مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمنُ وَرَضِيَ لَهُ قَوْلاً»؛ [3]
در آن روز شفاعت سودي ندارد جز آن را که خداوند اذن داده و قول [و عقيده‏اش] را پسنديده باشد.


سوم: اشاره به شفعاي روز قيامت
از حضرت ابوعبد اللَّه صادق (‏ ع ) درباره آيه شريفه:
«فَما لَنا مِنْ شافِعِينَ وَلا صَدِيقٍ حَمِيمٍ»؛ [4]
[کافران گويند:] پس براي ما نه شفيعاني هست و نه دوستان صميمي.
فرمود: شفيعان ائمه هستند و دوستان از مؤمنين. [5]
و درباره آيه شريفه: «مَنْ ذَا الَّذِي يَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلاَّ بِإِذْنِهِ»؛ [6]
چه کسي نزد او شفاعت کند جز به اذن او.
امام صادق( ‏ع ) فرمود: ما آن شفاعت کنندگان هستيم.
و از پيغمبر اکرم‏ ( ص ) آمده: تعداد شفيعان پنج است: قرآن، رَحِم، امانت، پيغمبر شما و خاندان پيغمبر شما. [7] .


و از جمله شفيعان، ذرّيه پيغمبر (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) مي‏باشند.
در امالي شيخ صدوق و بحار از امام صادق‏ ( ع ) آمده که فرمود: چون روز قيامت شود خداوند اولين و آخرين را بر پهنه دشتي جمع گرداند، پس تاريکي شديدي آنان را فرا مي‏گيرد، ايشان به درگاه خداوند ضجّه و ناله مي‏زنند و مي‏گويند: پروردگارا! اين تاريکي را از ما دور گردان.
پس عدّه‏اي مي‏آيند که نور پيشاپيش آنان در حرکت است و زمين قيامت را روشن نموده است.
اهل قيامت مي‏گويند: اينان پيغمبران هستند.
پس ندا از سوي خداوند مي‏رسد که: اينان پيغمبر نيستند.
اهل جمع مي‏گويند: پس اين‏ها فرشتگان هستند.
ندا از سوي خداوند مي‏آيد که: اين‏ها فرشتگان نيستند.
گويند: پس ايشان شهدا هستند.
از سوي خداوند ندا مي‏رسد که: ايشان شهدا نيستند.
مي‏گويند: اين‏ها کيستند؟
ندا مي‏آيد که از خودشان بپرسيد کيستند.
اهل جمع از آنان مي‏پرسند: شما کيستيد؟
مي‏گويند: ما علويان هستيم، ما ذريه رسول خدا (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) مي‏باشيم،
ما فرزندان علي وليّ خدا هستيم.
ماييم که به گرامي داشتن پروردگار اختصاص يافته‏ايم، ايمن و بااطمينان هستيم.
پس به آنان از سوي پروردگار - عزّوجلّ - ندا مي‏رسد که: دوستان و محبّان و پيروانتان را شفاعت کنيد. آن‏گاه شفاعت مي‏نمايند. [8] .


چهارم: چه کساني مستحقّ شفاعتند؟
بدان که - خداوند شفاعت شافعان را به من و تو روزي گرداند - جز اهل ايمان کسي شايستگي و استحقاق شفاعت ندارد، چنان‏که خداوند متعال مي‏فرمايد:
«لا يَشْفَعُونَ إِلاَّ لِمَنِ ارْتَضي»؛ [9]
شفاعت نمي‏کنند مگر براي آن‏که خدا پسندد.

اضافه بر اين‏که خلاف اين مطلب را در بين علماي اماميه نديده‏ام، رواياتي نيز بر آن دلالت دارد:

در بحار از حضرت صادق (‏ ع ) روايت شده که فرمود: مؤمن براي رفيق خودش شفاعت مي‏کند مگر اين‏که ناصبي {ناصبی و اهل نصب آنانند که دشمنی حضرت علی( ع ) را جزء دین خود قرار داده اند، و آنان اهل نصب با آن حضرت اند یعنی با او دشمنی دارند.} باشد، که اگر هر پيامبر مرسل و فرشته مقرّب براي يک نفر ناصبي شفاعت کنند شفاعت داده نمي‏شوند. [10] .

و در حديث ديگري از آن حضرت است: همسايه براي همسايه‏اش و دوست براي دوستش شفاعت مي‏کند، و چنانچه فرشتگان مقرّب و پيامبران مرسل در حقّ يک ناصبي شفاعت کنند شفاعتشان پذيرفته نيست. [11] .

{و همچنین} خبري است که در بحار از امام صادق (‏ع ) آمده که فرمود: هيچ احدي از اوّلين و آخرين نيست مگر اين‏که روز قيامت، محتاج شفاعت محمد ( ص ) است. [12] .


پنجم: اين‏که دعا کردن براي تعجيل فرج مولي صاحب الزمان‏ ( ع ) مايه رستگاري به شفاعت آن حضرت است
براي رستگاري به شفاعت شافعان روز قيامت لازم است رابطه‏اي ميان شفاعت کننده و مشفوع له در دنيا بوده باشد، مثل اين‏که خدمت يا کمک يا برآوردن حاجت يا دعا کردن يا اظهار محبّت خالصانه يا دفع اذيّت نسبت به وي انجام گردد،
از تفسير امام حسن عسکري‏ ( ع )، از امير المؤمنين (‏ ع ) آمده که فرمود: خداوند نسبت به بندگانش مهربان است و از جمله مهرباني‏هايي که در حقّ آن‏ها دارد اين‏که صد رحمت خلق کرده و يک رحمت را در ميان تمامي خلايق قرار داده که به سبب آن مردم بر يکديگر رحم آرند و به آن، مادر فرزندش را رحم کند و مادرهاي حيوانات بر فرزندانشان مهر ورزند، پس چون روز قيامت شود اين رحمت را به نود و نه رحمت ديگر بيفزايد و به آن، امّت محمد ( ص ) را رحم کند و به آن‏ها در حقّ هر کس که بخواهند - از اهل آيين اسلام - شفاعت دهد، تا جايي که يک نفر نزد مؤمن شيعه مي‏آيد و مي‏گويد: براي من شفاعت کن.
مي‏گويد: چه حقّي بر من داري؟
جواب مي‏دهد: يک روز به تو آب نوشاندم. پس يادش مي‏آيد و درباره‏اش شفاعت مي‏کند.
و يکي ديگر مي‏آيد مي‏گويد: در يک روز گرم ساعتي از سايه ديوار من استفاده کردي.
پس برايش شفاعت مي‏نمايد، و پيوسته شفاعت مي‏کند تا اين‏که درباره همسايگان و دوستان و آشنايانش شفاعت مي‏نمايد.
مؤمن از آنچه شما گمان مي‏کنيد نزد خدا گرامي‏تر است. [13] .

مي‏گويم{نویسنده}: وقتي وضع مؤمن با کسي که رابطه جزئي با او دارد چنين باشد، بدون ترديد مولاي ما حضرت صاحب الزمان - عجّل اللَّه فرجه الشريف - شفاعت مي‏کند در حقّ کسي که پيوسته براي آن حضرت دعا نمايد، و او را روز قيامت در عذاب رها نمي‏سازد، زيرا که دعا از روابط مهم و ريسمان‏هاي محکم است که نشانه محبّت و مايه مسرّت و از اقسام ياري و انواع خدمت آن حضرت است.

توجه : توضیحاتی رو که داخل { } می نویسم از خودم هستش .
نتايج دعا براي فرج :
13- وسیله به سوی خداوند متعال

خداي - عزّوجلّ - فرمان داده که به سوي او وسيله گرفته شود آن‏جا که فرموده:


«يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَابْتَغُوا إِلَيْهِ الوَسِيلَةَ وَجاهِدُوا فِي سَبِيلِهِ لَعَلَّکُمْ تُفْلِحُونَ»؛ [1]


اي کساني که ايمان آورده‏ايد تقواي الهي پيشه کنيد و به سوي او وسيله برگيريد و در راه او جهاد کنيد باشد که رستگار شويد.


در اين آيه سه چيز سبب رستگاري و نجات معرفي شده که هر سه در دعا براي حضرت صاحب الزمان - عجّل اللَّه فرجه الشريف - جمع است، زيرا که اولين مراتب تقوي ايمان است و بدون ترديد دعا براي آن حضرت نشانه ايمان و سبب کمال آن است، و نيز از اقسام جهاد با زبان است،

همچنين وسيله به سوي پروردگار رحمان مي‏باشد که به دو وجه توضيح داده مي‏شود:



اول: معني وسيله - به طوري که در مجمع البيان آمده [2] - رشته ارتباط و نزديک شدن است، و شکي در اين نيست که اين دعا رشته ارتباط و نزديک شدن به خداوند متعال است، همچون ساير عبادت‏ها که با آن‏ها قرب و نزديکي حاصل مي‏شود، و البته اين دعا از مهم‏ترين وسايل تقرّب و نزديک‏ترين راه‏هاي ارتباط و ارزنده‏ترين آن‏ها است، چنان‏که در اين کتاب به ياري پروردگار معلوم خواهد شد.

دوم: اين‏که منظور از وسيله - به طور خصوص در آيه شريفه - همان امام (‏ع) است، چنان‏که در تفسير علي بن ابراهيم قمي درباره اين آيه آمده که فرمود: به وسيله امام به او تقرّب جوييد. [3] .


و در البرهان از امير مؤمنان علي (‏ع) آورده که در مورد آيه: «وَابْتَغُوا إِلَيْهِ الوَسِيلَةَ» فرمود: من وسيله او هستم. [4] .


و در مرآة الانوار از کتاب الواحدة از طارق بن شهاب است که گفت: در حديثي امير المؤمنين‏ {علی} (علیه السلام) فرمود: امامان از آل محمدعليهم السلام وسيله به سوي خداوند و رشته اتصال به عفو و گذشت او هستند. [5] .


و در دعاي ندبه است: و آنان را مايه رسيدن به قرب خويش و وسيله به سوي رضوانت ساختي.



از اين‏ها به دست آمد که منظور از وسيله همان امام است، بنابراين وسيله برگرفتن به سوي خداوند، انجام دادن اموري است که مايه رضايت و نزديکي به درگاه آن حضرت است، و چون خداوند - عزّوجلّ - براي هر قوم هدايت کننده‏اي و براي هر امّت امامي قرار داده چنان‏که فرموده:


«وَلِکُلِّ قَوْمٍ هادٍ»؛


و براي هر قوم هدايت کننده‏اي هست.


امام‏ (علیه السلام) را وسيله‏اي براي آنان به سوي خويش تعيين کرده. پس بر هر قومي لازم است هادي و وسيله خود را بشناسند و هر آنچه موجب نزديک شدن به او و مايه رضايتش هست انجام دهند، زيرا که بدون شناخت او تقرّب سودي ندارد.


از همين روي در حديثي که مور قبول شيعه و سني است از رسول اکرم‏ (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) آمده: «مَنْ ماتَ وَلَمْ يَعْرِفْ إِمامَ زَمانِهِ ماتَ مِيتَةً جاهِلِيَّةً»؛ [6] هرکس بميرد در حالي که امام زمانش را نشناخته باشد به مرگ جاهليت مرده است.


اکنون که اين مطلب معلوم شد، مي‏گويم: بي‏ترديد دعا براي تعجيل فرج مولي صاحب الزمان - عجّل اللَّه فرجه الشريف - از اهمّ وسايلي است که خداوند متعال، وسيله به سوي خودش قرار داده، نه تنها به سوي خداوند که به سوي تمام امامان بلکه تمام انبيا و اوصيا است که وسايل ربّاني و پدران روحاني مي‏باشند، و اين دعا مايه سرور و خرسندي آنان و طلب هدف و مقصود ايشان است، اضافه بر همه اين‏ها اطاعت اولي الامر است که خداوند - عزّوجلّ - اطاعت آنان را فرض کرده و فرموده:


«أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الأَمْرِ مِنْکُمْ»؛ [7]


اطاعت کنيد از خدا و اطاعت کنيد از رسول و اولي الامر.


در البرهان و غير آن از حضرت ابوجعفر باقر (علیه السلام) درباره فرموده خداوند:


«فَإِذا قُضِيَتِ الصَّلاةُ فَانْتَشِرُوا فِي الأَرْضِ وَابْتَغُوا مِنْ فَضْلِ اللَّهِ»؛ [8]


پس چون نماز پايان يافت در زمين پراکنده شويد و از فضل الهي طلب نماييد.


آمده که فرمود: منظور از نماز (صلاة) بيعت امير المؤمنين {علی} (‏ع) و مراد از زمين اوصيا هستند که خداوند به طاعت و ولايت آنان امر فرموده، هم‏چنان که به اطاعت پيغمبر (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) و امير مؤمنان (‏ع) فرمان داده، و از آنان به کنايه نام برده است. و درباره او از فضل الهي طلب نماييد. فرمود: و فضل الهي را بر اوصيا طلب کنيد. [9] .

مي‏گويم: تشبيه امام‏ (علیه السلام) به زمين به خاطر چند وجه است، از جمله:

1 - خداوند متعال زمين را محل قرار و سکونت خلايق قرار داده که در آن زندگي مي‏کنند و آرامش، راحت و سکون و برقراري زمين به وجود امام است، پس آرامش و استراحت تمام موجودات زمين به وجود امام‏ (علیه السلام) بستگي دارد.


2 - زمين واسطه رسيدن برکت‏هاي آسماني به اهل عالم است، چنان‏که خداوند فرمايد:
«وَتَرَي الأَرْضَ هامِدَةً فَإِذا أَنْزَلْنا عَلَيْهَا المآءَ اهْتَزَّتْ وَرَبَتْ وَأَنْبَتَتْ مِنْ کُلِّ زَوْجٍ بَهِيجٍ»؛ [10]
و زمين را خشک و بي‏گياه مي‏نگري پس چون باران بر آن فرو ريزيم سبز و خرّم شده نمو مي‏کند و از هر نوع گياه زيبا بروياند.
امام‏ (علیه السلام) نيز واسطه رسيدن برکت الهي به اهل عالم است - چنان‏که گذشت -.


3 - خداوند متعال انواع مختلفي از نعمت‏ها را از زمين رويانيده، ميوه‏ها و علف‏ها و کلاء و غير اين‏ها را برحسب نياز خلق از آن برآورده تا انسان و حيوان و حشره متناسب حال خويش از آن‏ها برخوردار شوند، خداوند مي‏فرمايد:
«ثُمَّ شَقَقْنَا الأَرْضَ شَقّاً - فَأَنْبَتْنا فِيها حَبّاً - وَعِنَباً وَقَضْباً - وَزَيْتُوناً وَنَخْلاً - وَحَدآئِقَ غُلْباً - وَفاکِهَةً وَأَبّاً - مَتاعاً لَکُمْ وَلِأَنْعامِکُمْ»؛ [11]
پس خاک زمين را شکافتيم و از آن حبوبات و انگور و نباتاتي که چند بار بدروند و زيتون و خرما و باغ‏هاي پردرخت (جنگل‏ها) و ميوه‏ها و علف‏ها رويانديم، بهره جستني براي شما و چهارپايانتان.
از وجود امام‏ (علیه السلام) نيز انواع بسياري از علوم و احکام برحسب نيازهاي خلق و مصالح آنان ظاهر گرديده تا به ديگري نيازمند نشوند. وجوه ديگري نيز با دقّت و تدبّر به دست مي‏آيد که عجالتاً اين چند وجه به خاطر رسيد، و توفيق از خدا است.


__________________________________________________​​_____________



[1] سوره مائده، آيه 35.
[2] مجمع البيان: 189:3.
[3] تفسير قمي: 168:1.
[4] البرهان: 469:1.
[5] مرآة الانوار: 331.
[6] غيبت نعماني: 180.
[7] سوره نساء، آيه 59.
[8] سوره جمعه، آيه 10.
[9] البرهان: 335:4.
[10] سوره حج،آيه 5.
[11] سوره عبس، آيات 33 - 26.

توجه : توضیحاتی رو که داخل { } می نویسم از خودم هستش .
نتايج دعا براي فرج :
15- ادای اجر رسالت پیغمبر (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم)

تا حدودي دعا براي تعجيل فرج اداي مزد رسالت است و دليل بر اين معني فرموده خداوند متعال است که در سوره حمعسق [شوري] آمده:


«قُلْ لا أَسْئَلُکُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلاَّ المَوَدَّةَ فِي القُرْبي»؛ [1]


[اي پيامبر] بگو من از شما بر انجام آن [رسالت] چيزي درخواست نمي‏کنم مگر مودّت و دوستي خاندانم.



و اثبات اين مطلب به ذکر چند مقدّمه مربوط به بحث بستگي دارد:

اول: هرچه را پيغمبر (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) بطلبد امر است، هرچند به لفظ درخواست باشد.


امر طلب ايجاد فعل است از عالي به داني، خواه به لفظ أَمَرْتُ (=امر کردم) يا صيغه اِفعل (=انجام ده) يا لفظ مسألت و درخواست و امثال آن، و خواه بدون لفظ باشد مانند اشاره و نوشتن و امثال اين‏ها.



با اين مقدّمه ثابت شد که طلب هرگاه از پيغمبر (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) صادر شود، به هر لفظي که باشد - هرچند مسألت و درخواست - امر است، چون گاهي براي تواضع تعبير به سؤال مي‏کند که برنامه آن حضرت و اساس کلماتش بوده، چنان‏که در حديث نبوي معروف آمده:


«بُعِثْتُ لِأُتَمِّمَ مَکارِمَ الأَخْلاقِ»؛ [2]


من برانگيخته شده‏ام تا مکارم اخلاق را به آخر برسانم.


و يا براي مدارا با مردم و ملاطفت با آنان، تا به فرمان او توجه نمايند، آن‏ها را به منزله عالي و مرتبه بالا فرض مي‏کند.


...

دوم: طلب و امر آن حضرت (‏ع) به طور اطلاق بر وجوب دلالت مي‏کند مگر اين ‏که دليلي بر خلاف آن باشد.
در اصول فقه {ثابت شده است} که امر با اطلاقي که دارد ظاهر در طلب حتمي است، به عبارت ديگر: امر در طلب حقيقت است.
نشانه اين معني آن است که مي‏بينيم اوامري که از سوي بزرگ‏ترها به پايين‏ترها صادر مي‏شود، کساني که اين اوامر به آن‏ها متوجه مي‏گردد هيچ تأمّلي ندارند که اطاعت اين اوامر حتمي است بلکه در نهادشان هست که برانگيخته شوند و آنچه مأمور گشته‏اند ايجاد نمايند، و هيچ ترديد نمي‏کنند که آيا اين امر حتمي است يا نه؟!!! و نيز مي‏بينيم که اگر آن اوامر را انجام ندهند، در معرض ملامت و نکوهش و مذمّت قرار مي‏گيرند.
البته اگر امر به چيزي وارد شود بر ما لازم است که بررسي و جستجو کنيم که در ساير اخباري که از ائمه اطهار (علیه السلام) به ما رسيده قرينه‏اي بر خلاف وجوب هست يا نه.
زيرا که بسيار است که قرائن و شواهدي نسبت به اخبار ديگر در آن‏ها آمده و بيان کننده يکديگرند، امّا اين نه از جهت تأمّل در ظهور طلب بر وجوب است، بلکه به جهت فراواني قرائن و شواهد در ساير ابواب مي‏باشد.

سوم: اين‏که پيغمبر (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) حقّ نبوّت بر اين امّت دارد، پس بر آن‏ها واجب است آن‏قدر که مي‏توانند حقش آن جناب را ادا کنند.
پيغمبر (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) حقّ پيامبري و نبوّت بر اين امّت دارد، پس واجب است به مقداري که مي‏توانند حقّ آن حضرت را ادا نمايند، و هرکه اين حق را ادا نکند ستم نموده است.
اين مطلب نيازي به توضيح ندارد زيرا که نزد عقلا روشن و بديهي است که اداي حقّ کسي که صاحب حقّي باشد واجب است، و نيز ترديدي ندارند که عظيم‏ترين حقوق از آن رسول اکرم‏ (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) است که سبب آزادي‏شان از آتش دوزخ مي‏باشد، پس بايد کوشش آن‏ها در اداي حقّ آن حضرت بيشتر و مؤکّدتر از کسان ديگر باشد.

چهارم: اين‏که خداوند متعال اجر و مزد نبوّت پيغمبر (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) را مودّت خاندان و قربي (=نزديکان) آن حضرت قرار داده است، به حکم آيات و روايات اهل بيت عصمت.
خداوند متعال مزد نبوّت را - که در حقيقت به خود بندگان برمي‏گردد - مودّت قُربي قرار داده.
حضرت رضا (علیه السلام) حديثي طولاني ذکر گرديده که در آن آيات اصطفاء (برگزيدن) که دوازده آيه است بيان شده، در اين حديث آمده:... ششم، فرموده خداي جلّ جلاله:
«قُلْ لا أَسْئَلُکُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلاَّ المَوَدَّةَ فِي القُرْبي»
و اين خصوصيتي براي پيغمبر (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) روز قيامت و خصوصيتي براي آل او است نه غير آن‏ها، زيرا که خداوند در جريان نوح‏ (علیه السلام) در کتاب خود فرموده: اي قوم! من بر اين رسالت مالي از شما نمي‏طلبم که مزد من بر خدا است، آنان را که ايمان آورده‏اند، من از خود نمي‏رانم، اينان به لقاي پروردگارشان خواهند رسيد، ولي من شما را افرادي مي‏بينم که جهل مي‏ورزيد. [3] .
{همچنین} و از هود حکايت کرده که گفت: بر اين رسالت اُجرتي از شما نمي‏طلبم، اُجرت من جز بر خداوندي که مرا آفريده نيست، آيا تعقل نمي‏کنيد. [4] .
{اما} خداي - عزّوجلّ - به پيغمبرش‏ (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) فرمود:
بگو [اي محمد] از شما چيزي درخواست نمي‏کنم بر رسالت، مگر مودّت خاندانم. و خداوند مودّت آن‏ها را فرض ننمود مگر آن‏که مي‏دانست که آن‏ها هرگز از دين جدا نمي‏شوند و هيچ‏گاه به گمراهي رجوع نمي‏کنند.

پنجم: بيان معني «قُربي» و اين‏که جز ذرّيه پيغمبر (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) نمي‏باشد، و ردّ اقوال عامّه.
در اين‏جا بياني مي‏کنيم که منظور از قربي کيانند که اين ويژگي بزرگ به آنان اختصاص يافته؟
و تنها به ذکر چند روايت که در غاية المرام از طريق عامّه نقل شده اکتفا مي‏کنيم تا در استدلال، قوي‏تر و براي بستن راه عذر، رساتر و محکم‏تر باشد.
در مسند احمد بن حنبل به سند خود از ابن عباس آورده که گفت:
وقتي آيه «قُلْ لا أَسْئَلُکُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلاَّ المَوَدَّةَ فِي القُرْبي» نازل شد، گفتند: اي رسول خدا! نزديکان تو کيانند که مودّتشان بر ما واجب گرديده؟ فرمود: علي و فاطمه و دو فرزند ايشان. [5] .
و از حمويني به سند خود از ابن عباس آمده که گفت: وقتي آيه «قُلْ لا أَسْئَلُکُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلاَّ المَوَدَّةَ فِي القُرْبي» نازل گشت، گفتند: اي رسول خدا! ايشان کيستند که خداوند مودّتشان را به ما امر مي‏کند؟ فرمود: علي و فاطمه و فرزند ايشان [فرزندانشان] .
به هر صورت ترديدي نيست که نزديک‏ترين ذي القربي در زمان ما جز حضرت صاحب الزمان (‏ع) کسي نيست. پس مودّت آن جناب بر همگان واجب است و بايد که مودّت آن جناب شديدتر و بيشتر باشد از مودّت نسبت به ديگر نزديکان پيغمبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم)

ششم: در بيان معني مودّت و اقسام آن.
منظور از مودّت همان محبّت قلبي است، با همه آثار ظاهري که دارد و نشانه محبّت قلبي مي‏باشد. لذا در تفسير قمي مودّت به همان آثاري که لازمه محبّتند تفسير شده است، وي گفته: اجر نبوّت آن است که آنان را اذيت مکنيد و با ايشان قطع رابطه ننماييد و حقّ ايشان را به ناحق مگيريد، و با آنان پيوند و ارتباط داشته باشيد و پيمان الهي را در حقّ آن‏ها مشکنيد.... [6] .
دعا کردن براي محبوب که خوبي‏ها را برايش بخواهد، و اين از مهم‏ترين آثار و نتايج محبّت ظاهري است. هم‏چنان که در روش پدران نسبت به فرزندانشان مي‏بينيم که محبّت قلبي، آنان را وا مي‏دارد که براي فرزندانشان دعاي خير کنند.

نتيجه‏اي که از اين مقدمات به دست مي‏آيد :
اين‏که: مودّت خاندان رسول، اجر رسالت است و مهم‏ترين خاندان و نزديک‏ترين ايشان در اين زمان مولاي ما حضرت حجّة بن الحسن - عجّل اللَّه فرجه الشريف - مي‏باشد، و دعا کردن براي آن حضرت از اقسام مودّت است و به وسيله آن اندکي از اجر رسالت ادا مي‏گردد. و چون اداي اجر رسالت بر همه امّت واجب است، پس بر همه واجب است که نسبت به حضرت حجّت - عجّل اللَّه فرجه الشريف - مودّت داشته باشند و به هر مقدار که مي‏توانند آثار آن را رعايت نمايند.

_________________________________________________​​​_____________

[1] سوره شوري، آيه 23.
[2] مستدرک سفينة البحار: 345:3.
[3] سوره هود، آيه 29.

[4] سوره هود، آيه 51.
[5] غاية المرام: 306، المقصد الثاني، باب 5، ح 1.
[6] تفسير القمي: 602.

توجه : توضیحاتی رو که داخل { } می نویسم از خودم هستش .
نتايج دعا براي فرج :
16 و 17- دفع بلا و وسعت روزی


روايات بسياري بر اين دو معني دلالت دارد، از جمله:

1 - در کافي به سند صحيحي از حضرت ابي عبد اللَّه صادق‏ (علیه السلام) آمده که فرمود: دعاي مرد براي برادرش در غياب او روزي را فراوان و ناگواري‏ها را دور مي‏سازد. [1] .

2 - در وسائل مسنداً از حمران بن اعين است که حضرت ابوجعفر باقر (علیه السلام) در حديثي فرمود: بر تو باد که در غياب برادران ديني خود برايشان دعا کني که روزي را بر تو سرازير مي‏کند - سه بار اين را فرمود -. [2] .

3 - و نيز به روايت مسعدة بن صدقه از حضرت صادق‏ (علیه السلام) مسنداً آمده است که فرمود: به درستي که دعاي مؤمن براي برادرش در غياب او مستجاب است و روزي را سرازير مي‏کند و ناگواري‏ها را دفع مي‏نمايد. [3] .

4 - از معاوية بن عمّار از امام صادق‏ (علیه السلام) آمده که فرمود: دعا براي برادرت در غياب او روزي را به سوي دعا کننده سوق مي‏دهد و بلا را از او برمي‏گرداند و فرشته به او مي‏گويد: مثل همين براي تو است. [4] .

مي‏گويم {نویسنده}:

اين احاديث دلالت مي‏کنند که اين دو فايده براي دعا کننده در حقّ هر مؤمن غايبي حاصل مي‏گردد. اي خردمند! آيا مؤمني که ايمانش کامل‏تر از مولايت صاحب الزمان‏ (علیه السلام) باشد مي‏شناسي؟

آن‏که معرفتش علّت تامّه حصول ايمان است، پس در دعا براي حضرتش بشتاب، و هر لحظه براي تعجيل ظهورش دعا کن.[/b]




_________________________________________________​​​​_____________
[1] کافي: 507:2.
[2] وسائل الشيعه: 1146:4، ح 7.
[3] وسائل الشيعه: 1147:4، ح 11.
[4] وسائل الشيعه: 1148:4، ح 13.

بسم الله النور
عرض سلام خدمت همسنگران گرامی
امروز ناپرهیزی کرده بودم و بعد از مدت ها که از تهیه کتاب مکیال المکارم میگذشت داشتم مطالعه اش میکردم که به یه قسمت ترسناک رسیدم:
و در کمال الدين آمده که: امام ابوالحسن موسي بن جعفرعليهما السلام فرمود:
هر کس در چهار چيز شک کند به همه اموري که خداوند تبارک و تعالي نازل فرموده کافر است، يکي از آن‏ها معرفت امام در هر زمان به شخص و صفتش مي‏باشد.

به شخص و صفت............
صفت..............................
چقدر امام زمانم رو به صفاتش میشناسم؟؟؟؟؟؟؟
من که تعطیل تعطیلم،همراهان عزیز اگر شما میشناسید من جامانده رو هم راهنمایی بفرمایید.
همیشه بیشتر فکرم رو این بوده که راجع به شرایط ظهور مطالعه کنم و یا اگه خیلی همت کرده باشم در مورد وظایف منتظر و از این مورد کاملا غفلت کرده بودم.
امیدوارم با مطالعه این کتاب بتونم تا یه حدی به این مهم هم دست پیدا کنم.

(۱۶/اردیبهشت/۹۱ ۱۱:۱۷)meshkat نوشته است: [ -> ]بسم الله النور

عرض سلام خدمت همسنگران گرامی

امروز ناپرهیزی کرده بودم و بعد از مدت ها که از تهیه کتاب مکیال المکارم میگذشت داشتم مطالعه اش میکردم که به یه قسمت ترسناک رسیدم:

و در کمال الدين آمده که: امام ابوالحسن موسي بن جعفرعليهما السلام فرمود:

هر کس در چهار چيز شک کند به همه اموري که خداوند تبارک و تعالي نازل فرموده کافر است، يکي از آن‏ها معرفت امام در هر زمان به شخص و صفتش مي‏باشد.



به شخص و صفت............

صفت..............................

چقدر امام زمانم رو به صفاتش میشناسم؟؟؟؟؟؟؟

من که تعطیل تعطیلم،همراهان عزیز اگر شما میشناسید من جامانده رو هم راهنمایی بفرمایید.

همیشه بیشتر فکرم رو این بوده که راجع به شرایط ظهور مطالعه کنم و یا اگه خیلی همت کرده باشم در مورد وظایف منتظر و از این مورد کاملا غفلت کرده بودم.

امیدوارم با مطالعه این کتاب بتونم تا یه حدی به این مهم هم دست پیدا کنم.

کتابی که مطالعه اش برای هر منتظری مفید است!!!!!!!

(۲۰/آبان/۸۹ ۱۳:۵۷)علی 110 نوشته است: [ -> ]کتاب امام مهدیِ موجود موعود

تألیف آیت الله جوادی آملی

بخش اول کتاب که بهترین و قویترین بخش کتاب هم هست، امام شناسی است که این بخش سه فصل دارد،
فصل اول امامت عام ؛ مهمترین سؤالاتی که در این فصل به آنها پاسخ داده شده

1- چرا مردم نمی توانند خودشان امام خود را برگزینند؟ (شخصِ حضرت مهدی با استدلال عقلی به این سؤال پاسخ گفته اند)

2- ویژگی های زندگی جاهلانه و معیار حیات معقول چیست؟

3- معنای حیات و مرگ در زندگی قرآن چیست؟ (این قسمت برای خودِ حقیر بسیار جالب بود، بسیار جالب!)

4- مراتب و نشانه های حیات عقلی چیست؟

5- مفهوم واقعی معرفت امام چیست؟

6- به چه علت انسان ها نیاز به پیامبر و امام دارند؟(این قسمت هم برای من بسیار جالب بود)


فصل دوم ا
ین بخش امامت خاص نام گذاری شده (مربوط به ویژگیهای امامت شخص حضرت امام زمان علیه السلام است)، برخی از مهم ترین عناوینی این فصل:

1- راه معرفت امام عصر و والاترین راه شناخت امام عصر!!

2- قرآن و عترت یک حقیقت و دو ظهور و جلوه هایی از هماهنگی این دو

3- امام ِ معصوم، پیشوای عقاید و اخلاق واعمال و شاهد بر اعمال (این قسمت هم برای حقیر بسیار مفید بود)

4- مهدی موعود همسفر سالکان و قافله سالار کاروان عشق (بسیار شیرین و دلکش بود)

5- شباهت امام عصر با حضرت موسی علیه السلام

از عناوین مهم فصل سوم هم عبارتند از:

1- خضوع انسان کامل در برابر اراده الهی

2- امام عصر، حقیقت آب حیات

3- زندگی آسوده ، ثمره اطاعت از انسان کامل

---

در این مورد إن شاء الله به توفیق خدا یک تاپیک هم ایجاد خواهم کرد
البته اگه نشه مثل چندین تاپیکی که إن شاء الله قرار است ایجاد کنم

توجه : توضیحاتی رو که داخل { } می نویسم از خودم هستش .
نتايج دعا براي فرج :
19- تشرف به دیدار آن حضرت در بیدار یا خواب

مجلسي در بحار به نقل از کتاب الاختيار سيد علي بن حسين بن باقي از امام صادق (‏ع) آورده که فرمود: هرکس بعد از هر نماز واجب این دعا را بخواند، امام محمد بن الحسن (علیه السلام) را در خواب يا بيداري خواهد ديد.

و نيز از کتاب جنّة الامان از امام صادق‏عليه السلام نقل کرده که فرمود: هرکس بعد از نماز صبح و بعد از نماز ظهر بگويد: «اَللَّهُمَّ صَلِّ عَلي مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ وَعَجِّلْ فَرَجَهُمْ»، نمي‏ميرد تا اين‏که قائم آل محمدعليهم السلام را درک کند. [1] .

و شيخ جليل حسن بن فضل طبرسي در کتاب مکارم الاخلاق مرسلاً نقل کرده که: هرکس این دعا را بعد از هر نماز بخواند و بر آن مواظبت نمايد، آن‏قدر زنده بماند که از زندگي ملول گردد، و به ديدار صاحب الامر - عجّل اللَّه فرجه الشريف - مشرف شود. [2] .

اين دعا نيز مشتمل بر دعا براي تعجيل فرج مولاي ما حضرت حجّت‏ (علیه السلام) است.
بدان که من {نویسنده} از آغاز دوران تکليف و بلوغ بر اين دعا مواظبت داشته‏ام، و تاکنون سه بار در خواب به ديدار حضرتش مشرف گشته‏ام به طوري که برايم يقين حاصل شد که او مولايم صاحب الزمان (‏ع) است.
_________________________________________________​​​​​_____________

[1] بحار الانوار: 77:86.
[2] مکارم الاخلاق: 284.

به نام خدا

سلام خدمت همسنگر؛ در جستجوي سختي

زحمات شاياني رو جهت اعتلاي اين تاپيك ارزشمند كشيده و متحمل شده ايد.

لطف كنيد بفرماييد در حال مباحثه از كدام قسمت كتاب هستيد كه انشالله با يه همكاري و همفكري بنده نيز به فهم و نفس خود كمك كنم.

شروع مباحثات علي آقا در صفحات اول با ارائه نقل قول از كتاب و درج نظر و بستر سازي براي ارسال نظر دوستان،بسيار دقيق و نمونه بارز يك مباحثه و تبادل نظر بود.
ولي بعد از ارسال شما مبني بر نتايج دعا براي فرج و توضيحات آن ،وارسالهاي مرتبط با آن نخ مباحثه از دست بنده در رفت

راهنمايي كنيد تا بنده هم سهيم باشم.

يا علي (علیه السلام) مدد است.

توجه : توضیحاتی رو که داخل { } می نویسم از خودم هستش .
نتايج دعا براي فرج :
20- بازگشت به دنیا در زمان ظهور

و اين بالاترين آرزوي مؤمنان مشتاق است که اگر - خداي نکرده - ظهور حضرت صاحب الامر (علیه السلام) از اين زمان‏ها به تأخير افتد، و به اين نزديکي به فيض ديدارش نايل نشويم، و در زمان حياتمان دولت حقّه آن جناب را نبينيم، و اجلمان فرا برسد، بار ديگر در زمان ظهورش به دنيا بازگرديم.

و دليل بر اين روايتي است که عالم عامل و فقيه کامل ملا احمد اردبيلي در کتاب حديقة الشيعه از امام صادق‏ (علیه السلام) آورده که مضمون آن چنين است:


هر مؤمني آرزوي خدمتش را داشته باشد و براي تعجيل فرجش دعا کند، کسي بر قبر او مي‏آيد و او را به نامش صدا مي‏زند که: فلاني! مولايت صاحب الزمان‏ (علیه السلام) ظهور کرده، اگر مي‏خواهي بپاخيز و به خدمت امام شرفياب شو،{} و اگر مي‏خواهي تا روز قيامت بيارام.{}


پس عدّه بسياري به دنيا بازمي‏گردند و فرزنداني از آن‏ها متولد مي‏شود.




مي‏گويم {نویسنده}: اين حديث در کتاب حديقه به فارسي ترجمه شده بود و من عباراتش را به عربي نقل کردم، و نيز در خصوص اين فضيلت - بازگشت به دنيا در زمان ظهور - حديثي که در مورد دعاي عهد هست دلالت صريح دارد، چنان‏که در بحار و نيز الانوار النعمانيه و المقباس و زاد المعاد و مؤلفات ديگر به حذف سند از امام صادق‏ (علیه السلام) روايت شده.
عبارت الانوار النعمانيه چنين است: هرکس تا چهل صبح اين دعا را بخواند، از ياران قائم (‏ع) خواهد شد، و اگر پيش از ظهور آن حضرت بميرد، خداوند متعال او را زنده مي‏کند تا در خدمتش جهاد نمايد، و به شماره هر کلمه از اين دعا هزار حسنه برايش نوشته مي‏شود و هزار سيّئه از وي محو مي‏گردد.
آن دعا اين است: «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ اَللَّهُمَّ رَبَّ النُّورِ العَظِيمِ وَرَبَّ الکُرْسِيِّ الرَّفِيعِ...». [1]
و اين دعاي شريفي است که مشتمل بر دعا براي تعجيل فرج مولايمان صاحب الزمان - عجّل اللَّه فرجه الشريف - مي‏باشد.


_________________________________________________​​​​​​_____________
[1] بحار الانوار: 61:86؛ و زاد المعاد: 489؛ و الانوار النعمانيه: 104:2 و 105.