تالار گفتگوی بیداری اندیشه

(۲۷/فروردین/۹۰ ۶:۲۲)بیداری اندیشه نوشته است: [ -> ]من با موسیقی موافق نیستم حتی مثلا به اصطلاح مجازش و اینکه مثلا توی تلویزیون پخش شده. لطفا یک توصیه، حدیث، یه چیزی که نشون بده دین ما، قرآن ما، ائمه ما، ثقلینی که پیامبر به امانت بین ما گذاشت، به ما توصیه کرده چه موسیقی گوش بدیم بگذارین.
در غیر اینصورت عنوان مطلب رو به دانلود نواهای مذهبی تغییر بدین.

(۲۸/فروردین/۹۰ ۱۴:۵۰)user313 نوشته است: [ -> ]

دوستان؛ من آدمی بودم که هر جور آهنگی گوش می‌کردم از اندی و سندی گرفته تا ریکی مارتین و متالیکا و... ابی و داریوش!
اما به لطف الهی تصمیم گرفتم زندگی‌ام رو بر مبنای حکم خدا شکل بدم نه بر مبنای هر چی که دلم می خواد. مشکل من و جوون های هم سن و سالم این بود که از یاد برده بودیم برای چی دنیا اومدیم. می‌خواستیم به هر قیمتی کاری رو که دلمون می‌خواست انجام بدیم و اگر نیم نگاهی به رساله و مرجع تقلید داشتیم به این دلیل نبود که واقعا اعمالمون رو منطبق بر حکم خدا کنیم. بلکه می‌خواستیم حکم خدا رو منطبق کنیم بر خواست خودمون و اگر جایی حکم خدا با خواست دل من تناقض داشت فکر نمی‌کردیم تخلف از این حکم فاجعه‌ای به بار بیاره. یا این جمله‌ی معروف رو می‌گفتیم که «کجای قرآن اومده؟!»
اولین قدم من این بود که ببینم مرجع تقلید در مورد آهنگ چی گفته. آهنگ حرام سه ویژگی داشت:
1. مخصوص مجالس لهو و لعب باشد.
2. آدمی را از حالت طبیعی خارج کند. یا زیاد شاد یا زیاد ناراحت کند.
3. صدای زن
وقتی من فی*ل*تر حکم خدا رو روی آهنگهام گذاشتم اصلا رائفی پوری نمی‌شناختم و نمی‌دونستم از نظر پزشکی چه بلایی به سرم می‌یاد که خدا ممنوع کرده. و هیچ لذتی بالاتر از این نیست که بعد از شناخت خدا و بعد از یقین به حکیم بودنش و بعد از اینکه با تمام وجود فهمیدی که چقدر دوستت داره و در حکمهاش سلامت روح و جسم تو رو با هم مد نظر داره، «عبد»ش باشی. هیچ لذتی بالاتر از تعبد نیست. اینکه خدا من نمی‌دونم عقلم نمیرسه اما بعضی جاها که فلسفه‌ی احکامت رو فهمیدم دیدم که چقدر عاشقم بودی و چقدر حکم تو سراپا حکمت بود، حالا به خاطر گردن نهادن به فرمان تو فلان چیز رو ترک می‌کنم یا فلان کار رو انجام می‌دم.
اگر بعد از تعبد، یه جوری فلسفه‌ی اون حکم رو فهمیدی باز هم لذتی مضاعف خواهی برد.
به هر حال؛
اگر آدم مثل گذشته‌ی من باشه که بخواد آزاد باشه و هر کاری دلش می‌خواد بکنه که دیگه جای حرفی باقی نیست.
اما اگر می‌خواد اعمال و رفتارش رو منطبق بر حکم خدا کنه، حکم مرجع تقلید ممنوعیت در همون سه مورده. خیلی هم حساسه و تشخیصش دشوار. برای هر کسی هم متفاوته.
اما در مورد اینکه دوست عزیزمون گفت نباید «دگم» باشیم من حرفی دارم.
ببینید. حکم دین در مورد آهنگ اگر حلال هم باشه حکم مباحه. نه ثواب یا واجب. به قول بیداری اندیشه، هیچ توصیه ای مبنی بر گوش کردن آهنگ به ما نشده. اگر چه با رعایت بعضی شرایط، حرام هم نیست. تقوا مراتب مختلف داره. اولین مرتبه‌اش ترک گناه و انجام واجبه. وقتی کسی خوب در این مرحله ورزیده شد باید به مستحبات و مکروهات هم اهمیت بده و در مورد کارهای مباحش هم بررسی داشته باشه. ما کار مباح خیلی داریم. مثلا از لحاظ شرعی هیچ ایرادی نداره اگر من بخوام بی دلیل 100 دور دور یک میدان بچرخم یا ده بار بدون دلیل قلعه‌ی شنی بسازم و خرابش کنم.
اما این ممنوعیت «عقلانی» داره. چون فرصت زندگی ما محدوده محدودتر از اونکه این‌طور تلفش کنیم. استاد خیلی خوبی داشتم که می‌گفت:
«قبل از انجام هر کار از خودت بپرس با انجام این کار چی به دست می‌یارم و چی از دست می‌دم؟»
من به این نتیجه رسیدم که اگر بر فرض روزی 3 ساعت آهنگ گوش می‌دم جدای از اینکه خطر افتادن در حرام برام هست، وقتم تلف می‌شه. اگر چیزی از دست ندم، چیزی هم به دست نمی‌یارم.
سختگیر نبودم که اگر جایی آهنگ مباح باشه خرده بگیرم. اما سعی کردم جایگزین خوبی براش پیدا کنم. به حمد الهی توفیق اینو پیدا کردم که سخنرانی‌های مفید رو جایگزینش کنم و زندگی‌ام خیلی عقلانی‌تر و روانم آروم‌تر شد. پس اگر کسی نمی‌خواد آهنگ گوش بده، فکر نکنیم آدم خشک و دگمی هست. اون دلایل منطقی خودش رو داره.
گوش، دهان روحه. همونطور که ما در انتخاب غذاها دقت می‌کنیم باید در انتخاب اونچه از طریق گوش به روحمون می‌خورونیم هم دقت داشته باشیم.
حالا دوستمون اشاره کردند که با آهنگ می‌شه کار فرهنگی کرد و من اینو اصلا رد نمی‌کنم. به افراد بستگی داره.