تالار گفتگوی بیداری اندیشه

بسم الله الرّحمن الرّحیم

(۹/اسفند/۹۲ ۱۶:۳۴)سیمرغ نوشته است: [ -> ]ندا رسد كه اى دوستان فاطمه به ريشه هاى چادرش چنگ زنيد هر كه دوست اوست به ريشه اى از ريشه هاى آن چادر آويزد هزار فئام(گروه مردم) در هزار فئام در هزار فئام بدين واسطه نجات يافته به بهشت درآيند كه هر فئامى هزار هزار نفر باشد، يعنى هر فئامى يك ميليون است پس حاصل ضرب آن چنين ميشود:
1,000,000,000,000,000,000,000,000,000[/b]

فَيُنَادِي مُنَادِي رَبِّنَا: يَا أَيُّهَا الْمُحِبُّونَ لِفَاطِمَةَ تَعَلَّقُوا بِأَهْدَابِ مِرْطِ فَاطِمَةَ سَيِّدَةِ نِسَاءِ الْعَالَمِينَ. فَلَا يَبْقَى مُحِبٌّ لِفَاطِمَةَ إِلَّا تَعَلَّقَ بِهُدْبَةٍ مِنْ أَهْدَابِ مِرْطِهَا، حَتَّى يَتَعَلَّقَ بِهَا أَكْثَرُ مِنْ أَلْفِ فِئَامٍ- وَ أَلْفِ فِئَامٍ [وَ أَلْفِ فِئَامٍ‏].
قَالُوا: وَ كَمْ فِئَامٌ وَاحِدٌ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ: أَلْفُ أَلْفٍ مِنَ النَّاسِ..
(تفسیر منسوب به امام حسن عسکری (علیه السلام)، ص434)

این اعدادی که در احادیث و آیات شریفه قرآن بیان میشه، ضرورتا لازم نیست دقیق باشن.
بلکه نماد کثرت یا قلّت هستند.
میخوان زیادی یا کمی چیزی رو بیان کنند.
مثل اینکه تو قرآن اومده:
ای پیامبر؛ اگه 70 بار برای منافقان استغفار کنی، من نمیبخشمشون. این معنیش این نیست که اگه 71 بار استغفار کنی، بخشیده میشن.
میخواد بگه هرچی هم استغفار کنی، بخشیده نمیشن.
این اعدادی که تو این حدیث هم بیان شده، به همین منظوره.
پس لازم نیست حساب و کتاب بشه و به عدد دقیقی برسیم.

بسم الله الرحمن الرحیم

نقل قول:شيخ ‌الرئيس در كتاب اشارات گويد:
تمام موجوداتي كه ما در اين عالم مشاهده ميكنيم و به عقل خود مى سنجيم از پنج حال خارج نيست ،
حالت اول آنكه شر محض باشد،
حالت دوم خير محض ،
حالت سوم خير او بر شرش غلبه داشته باشد،
حالت چهارم آنكه شر او بر خيرش غلبه نمايد،
حالت پنجم آنكه خير و شرش مساوى باشد، پس عقل هر انسانى غير از اين پنج صورت چيز ديگرى را تصور نميكند.

*** اما آن موجودي كه شر محض يا شرش بر خيرش غلبه داشته باشد و آنكه خير و شرش با هم مساوى باشد اثرى در وجود ندارد و چنين چيزى را خدا خلق نكرده و اما آنچه محض يا خيرش بر شرش غلبه داشته باشد زياد است ، بلكه بناء موجودات عالم بر اين نهاده شده است .

براى اينكه مطلب اين دانشمند بزرگ خوب معلوم گردد مثالى ميزنيم ، آفتاب كه تمام موجودات عالم از آن استفاده ميكنند و يا آب كه خدا درباره آن ميفرمايد: "و من الماء كل شى ء حى" و امثال اينها موجوداتى هستند كه خير آنها بر شرشان غلبه دارد، پس اگر آفتاب سوزان صحراى افريقا انسانى را ناراحت كرده بلكه باعث هلاك او شود نمى شود گفت آفتاب شر و بد است و يا اگر كسى در كشتى نشست و در دريا غرق شد و يا جمعى هلاك شدند و يا باران اگر در موقع باريدن خانه هاى فقراء و ضعفا را خراب كرد و آنها زير آوار ماندند نميتوان گفت باران شر و بد است زيرا موجبات بيچارگى و هلاكت جمعى را فراهم آورده زيرا اين ضررهاى قليل در مقابل منافع كثير آفتاب و دريا و يا باران بسيار ناچيز است.

مثال ديگر: ما در دنيا اذيت هاى بسيارى از حشرات بالخصوص مگس و پشه را مى بينيم و صدماتى از ناحيه حيوانات موذى مانند مار و عقرب متوجه ما ميشود و اين ناراحتي ها ما را وادار ميكند كه بگوئيم فايده اين حيوانات موذى چيست؟ اينها جز ضرر نتيجه ديگرى ندارند و حال آنكه علمای حشره شناس ثابت كرده اند كه هر كدام از اين حيوانات موذى كار بزرگى براى بشر انجام ميدهند و اگر آنها نباشند امراضى براى انسان ايجاد ميشود كه منجر به هلاكت انسان ميگردد و لذا جاى مگس و حشرات موذى در محل كثافات است ، تاكنون ديده نشده كه مغازه عطرفروشى و يا مغازه پارچه فروشى مگس زياد باشد هميشه اين حيوانات را در دكان قصابى يا محل ريختن خاكروبه يا جائى كه مردار افتاده بايد ديد و همين دليل است كه اين حيوانات هوا را براى انسان تصفيه مى كنند و كثافات را از بين ميبرند تا انسان بتواند در محيط سالمى زندگانى كند.

يا اگر شما در مار و عقرب مى بينيد كه باعث اذيت انسان است و شما از آن ميترسيد و گريزان هستيد در حقيقت شر نيست زيرا آلت دفاعى اين حيوان است كه در موقع خطر بايد بوسيله اين حربه از خود دفاع كند و لذا اسم اين حيوانات وقتى كشنده است كه دندان يا نيشش را در گوشت انسان يا حيوان فرو برد و آنرا مجروح كرده و زهر خود را در آن محل جاى دهد، پس اگر مصادف با جرح نشود و بوسيله غذا وارد معده گردد صدمه اى براى انسان ندارد. اين خود دليل است كه زهر آلت دفاعى اين حيوان است و لذا در كوچك و بزرگ آنها هم هست پس اگر بنا باشد اين آلت دفاعى در اين حيوان بد باشد بايد تفنگ برداشتن انسان هم در موقع عبور از خيابان و جنگل بد باشد، زيرا ممكن است حيوانى به او حمله كند و براى حفظ جان خود آن حيوان را با تير بكشد. پس آنچه ما در اين عالم شر تصور مى كنيم خير محض است همين سرگين متعفنى كه از آن گريزان ميباشيم باعث ميشود كه چون پاى درخت ريخته شود آن ميوه شيرين و خوشبو را به شما تحويل دهد و چون پاى بوته گل ريخته شود گل ياس و رازقى خوش بو را به شما تحويل دهد.

بنابراين كلمه خير و شر را بايد اين قسم معنى كنيم كه آنچه براى انسان مفيد است اگر چه ملايم طبع هم نباشد خير است مانند دواى تلخ كه طبع انسان از آن منزجر است ولى چون براى انسان نفع دارد خير است و آنچه موجب ضرر مقام انسانيت باشد اگر چه ملايم با طبع هم باشد شر است مانند زنا كردن و مال مردم خوردن و ساير معاصى ، پس بنابراين تعبير كه كرديم دنياى ما آميخته با خير و شر است و بيشتر مردم طالب شرند چون ملايم طبع آنها است
ــــــــــــــــــــــــــــ
ادامه دارد ان شاءالله...

بسم الله الرحمن الرحیم

نقل قول:بنابراين كلمه خير و شر را بايد اين قسم معنى كنيم كه آنچه براى انسان مفيد است اگر چه ملايم طبع هم نباشد خير است مانند دواى تلخ كه طبع انسان از آن منزجر است ولى چون براى انسان نفع دارد خير است و آنچه موجب ضرر مقام انسانيت باشد اگر چه ملايم با طبع هم باشد شر است مانند زنا كردن و مال مردم خوردن و ساير معاصى ، پس بنابراين تعبير كه كرديم دنياى ما آميخته با خير و شر است و بيشتر مردم طالب شرند چون ملايم طبع آنها است

و بعثت انبياء براى اين بوده كه طبع مردم را از شرور منصرف كرده متوجه خيرات نمايند ، منتهى بعضى از این افراد برنامه پيغمبران را پذيرفته خير محض و مسلمان وقت شدند و بعضى زير بار حرف انبياء نرفته دنبال هواى نفسانى را گرفته شر محض شدند، پس نمى شود گفت كه خدا ابوجهل و ابوسفيان و ساير منافقين را شر محض ‍ آفريده و يا سلمان و ابوذر و مقداد را خير محض كرده ، يكى تمايلات شهوانى را دنبال كرده ابوسفيان شد، ديگرى با نفس و شهوت مبارزه كرد و سلمان شد، اين درباره مردم عالم است اما انبياء و اوصياء مقام بالاترى داشته اند كه آن را مقام عصمت گفتند و باز اشتباه نشود
مقام عصمت نه آن است كه انبياء نمى توانستند گناه بكنند زيرا اين مقام ملائكه است و براى انسان فضلى نيست پيغمبران ميتوانند مانند ما گناه بكنند منتهى آن قوه ايمانى قوى مانع از گناه كردن ايشان ميشود بلكه در كودكى هم مرتكب گناه نمى شوند و بالاتر آنكه فكر گناه را هم نميكنند اين را مقام عصمت ميگويند.
پس آنكه امام صادق(علیه السلام) به او ميفرمود: اتدرى اى شى ء تفسير فاطمة قال فطمت عن الشر .
بريدن و قطع شدن فاطمه از بديها همان مقام عصمت است كه آن مخدره داشته و دليل بر اين معنى آيه تطهير است، اگر كسى بگويد مريم هم مقام عصمت داشت ، فاطمه عليهاالسلام هم مقام عصمت داشت پس فرق اين دو چيست؟ گوئيم خداوند مقام عصمت مريم را در قرآن معلوم نكرده ولى مقام عصمت زهرا معلوم است چون آيه : تطهير درباره پنج تن نازل شد، معلوم ميشود به قدرى مقام عصمت زهرا بلند بوده كه خداوند با پيغمبر و على و حسنين عليهم السلام ذكرش ميفرمايد، ان شاءالله اگر مناسب باشد در جاى ديگر، در مقام عصمت اين مخدره صحبت مى كنيم تا مطلب بهتر از اين واضح شود.
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ادامه دارد ان شاءالله...