قبلاً در تاپیک خندهحلال قول بهروز کردن این تاپیک رو داده بودم.
این یک جمعبندی در مورد بحث شکلکها هست.
اول در مورد بعد مجازی ماجرا بگم.
مسلماً هرچیزی که بصورت یک گفتگوی مجازی وجود داره، قراره بجای یک گفتگوی واقعی باشه. پس همون شرایطی که باعث میشه یک گفتگوی واقعی مناسب نباشه، باعث میشه گفتگوی مجازی هم مناسب نباشه.
پس ما همهچیز رو به این صورت بررسی میکنیم که میبینیم در واقعیت مساوی با چی هست.
مثلاً میخواهیم شکلکها رو به همین شیوه بررسی کنیم:
ابتدا باید ببینیم ماهیتشون چی هست.
درست پسند نوشته است:Emoticon یک ارائهی تصویری دگرگویا(metacommunicative: دارای معنایی به غیر از ظاهر) از سیمای صورت است که در غیبت زبان بدن و الگوهای آهنگ کلام(prosody) برای کشاندن توجه گیرنده به حس کلامی و حالت خلقی ِ ارتباط آوایی صوری یک فرستنده، و تغییر و بهسازی برداشت آن بکار گرفته میشود.
پس در جای حس کلام و حالت خلقی سخن هستن.
یعنی تعیین میکنن نوشتهها با چه حس کلام و حالت خلقی خونده بشن.
پس بر این اساس میتونیم تصمیم بگیریم استفاده از چه شکلکی در چه جایی مناسب هست.
مثال 1: شکلک

باعث میشه نوشته بصورت یک کنایهی شیطنتآمیز خونده بشه، و این نیست که فقط به مخاطب اطلاع بده که جمله به منظور یه کنایهی شوخی گفته شده(البته نه اینکه بگیم اگر اینطور بود اشکال نداشت. اینطور که جناب علی110 به بنده گفتن، شوخی با نامحرم در هر حد اشکال داره).
توضیح 1: بعضی چیزها معنای مشخصی ندارن و نمیشه در موردشون قاطع نظر داد:
- بخاطر رعایت تقوا میشه حذر کرد از اینکه مبادا مخاطبمون نگارشمون رو به صورت یه گفتگوی نامناسب بخونه.
- موقع خوندن هم باید نسبت به مؤمنین حسنظن داشته باشیم و تا جایی که میشه مناسبترین منظور رو برداشت کنیم.
توضیح 2: البته وقتی افرادی معنای عناصر نگارشی رو متفاوت میدونن و بر این اساس بکارشون میبرن، اگر ما این رو بدونیم، باید نوشتههاشون رو به همون صورتی که منظور دارن بخونیم، هرچند که کارشون اشتباهه.
مثال 2: حالت خلقیای که شکلک

منتقل میکنه بیان شدن صحبت با حالت خنده هست.
حس کلام و حالت خلقی که از







دریافت میشه، بخصوص وقتی که در چند جملهی پشت سر هم استفاده میشه، صحبت در میان خنده و سرمستی هست(ما کاری نداریم. اینها رو برای اهل فکر میگیم. هرکسی بین خودش و خدای خودش میدونه).
چنین چیزی نداریم که خانم(یا حتی آقا) در صحبت با نامحرم اینقدر صمیمی باشن و این مقدار بخندن. همچنین نمیتونیم بگیم که خندهشون گرفته و دست خودشون نیست!

دارن از عمد، اظهار به چنین خندهای میکنن.
درسته که اینجا صدای سخن و خندیدن موجود نیست، و تصویری هم نیست، اما اونها حرامهایی جدا از این نوع صحبت و خنده و خوشوبش هستن. اونها حرامهایی جدا هستن، و این حرام دیگری هست.
پس ما نمیگیم که شکلک استفاده نشه، بلکه میگیم باید دقت بشه که حس کلامی متعادلی رو منتقل کنن.
بطور کلی اینطور گفته میشه که صحبت با نامحرم نباید از حد نیاز فراتر بره و وارد لهو بشه. لهو امکان اصلی خراب شدن رو ایجاد میکنه.