تالار گفتگوی بیداری اندیشه

مشاهده تالار در قالب اصلی: چگونگی طرح سوالات در جلسه خواستگاری !؟
شما درحال مشاهده محتوای قالب بندی نشده این مطلب هستید.برای مشاهده نسخه قالب بندی شده روی لینک فوق کلیک کنید
صفحه: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13
من با فقر شدید فرهنگی و اطلاعاتی 100% موافقم. یکی از دوستان در یک مشاوره کار میکرد و آماری در این باره در آورده بود. که میگفت خیلی از خانومها به دلایل مذهبی فرهنگی به بدیهی تری نیازهای اولیه دست رد میزنند و اونو کاری خجالت آور فرض میکنند.
یکی دیگه از دلایلی که باعث کم رنگ شدن این قوه در زندگی زناشویی میشه، کار زن در بیرون خانه است. چون خسته میشه دیگه برای این کار انرژی نمیزاره.
البته اگر میشد جون مخصوصا خانمها میدونستند جزء کدوم دسته از نظر میل جنسی هستند خیلی بهتر میشد که هم دسته ها با هم ازدواج میکردند و یک گرم به یک سرد مواجه نمیشد که آخرش به طلاق برسه.
(۱۸/شهریور/۹۰ ۱۹:۱۵)MESSENGER نوشته است: [ -> ]
1-

آیا نیاز به پرسش و پاسخ در مرحله "خواستگاری" دارد؟[/font]
پاسخ: بله؛ با شرایط ذکرشده...!
2-

آیا دسترسی،آموزش و مهارت لازمه در زن ومرد کشور، کافی است؟
[font=tahoma]پاسخ: شدیداً منفی!
13-

آیا دین مبین اسلام نسخه مناسب و کامل درمانی دارد؟
پاسخ: بله! هم در سطح پیشگیری و درمان از انحرافات،هم در چگونگی ایجاد "رفتار بهنجار لذت بخش"


با سلام
1- یکی از مواردی که خودم شخصا باهاش مشکل دارم همینه که اصلا در جلسات خواستگاری و حتی مراحل آشنایی جرات مطرح کردن چنین موضوعی را ندارم (چرا؟!!!).
به نظر شما چطور باید پای این بحث را به میان کشید تا اثرات منفی!!! روی طرف مقابل نزاره؟
یعنی مثلا اون خانوم احساس عدم امنیت نکنه (با توجه به تابوی موجود).
اصلا سوال رو طور دیگه ای مطرح می کنم.
مناسب ترین زمان برای مطرح کردن مسایل جنسی چه موقعی است ؟
2- در مورد مسله دوم باید بگم که تا حدودی با این حرف شما مخالفم.
چون همانطور که در جریان هستید در این زمینه کتاب های آموزشی فراوانی چاپ شده و در فضای اینترنت هم در این خصوص خیلی صحبت می شود.
حالا اگر کسی دنبال افزایش سطح آگاهی خودش نیست دلیل بر این نیست که آموزشی وجود نداره.
حالا سوالی که دارم این هست که تا چه حدی می شود به این اطلاعات اعتماد کرد و به عنوان راهکار ازش استفاده کرد ؟
13- اگه براتون امکان داره لطف کنید و یه آدرس از مسئله ای که عنوان کردید به بنده بدهید.
با تشکر
با سلام و احترام به نظر شما؛
(1) به این سوال شما در پست های قبلی، تا حدی اشاره شده؛
جمع بندی:
- بعد از آشنایی اولیه
- طرح در جلسه اول،معمول نبوده و با فرهنگ فعلی موجود،پذیرش مناسبی نداره!
- نگران " عدم طرح مسئله" باشید!!! نه "بیان موضوع" !
(موضوع بقدر کفایت، اهمیت درجه اول دارد!)
- به تناسب موقعیت،سن،میزان آشنایی قبلی،میزان جرات ورزی بعنوان یک مهارت،فرهنگ،زمینه اعتقادی و اجتماعی و...طرفین،زمان طرح این مسئله متفاوته!
- شرکت در جلسه مشاوره و بیان مسئله توسط شخص ثالث(مشاور) برای رفع اضطراب اولیه

(2) بعنوان کارشناس درگیر اینگونه مسائل مجدداً با صراحت اعلام میکنم که دچار "فقر شدید" اطلاعاتی هستیم!
- لطفاً به بیرون از خودتان توجه کنید!
- صرف نشر کتاب و جزوه،کافی نیست!
- اکثریت کتب و جزوات ترجمه شده موجود در کشور،متاسفانه بر مبنای "فرهنگ غربی" هست!
- آموزشی بدرد میخوره که "ایجاد مهارت" کنه...و فقر مورد اشاره،در این قسمت مشهوده...!

(3) اشاره به برخی از منابع درخور:
- ازدواج مکتب انسان سازی- شهید دکتر پاک ‏نژاد
- آیین همسرداری- ابراهیم امینی
- حلیه المتقین (ص 70 75)- علامه مجلسی
- بهشت خانواده- دکتر مصطفوی
- بهداشت ازدواج از نظر اسلام- دکتر صفدر صانعی
- همسران برتر- دکتر غلامعلی افروز
- اخلاق معاشرت- دکتر علی قائمی
- ازدواج و مسائل جنسی- گروهی از نویسندگان
- مشاوره جنسی و زناشویی- علی اسلامی نسب
- درمان های جنسی- علی اسلامی نسب
- مسائل و اختلالات جنسی در مرد و زن - احمد هاشمی فرد
و...[font=tahoma][/font]
(۱۹/شهریور/۹۰ ۱۳:۱۹)MESSENGER نوشته است: [ -> ]
- به تناسب موقعیت،سن،میزان آشنایی قبلی،میزان جرات ورزی بعنوان یک مهارت،فرهنگ،زمینه اعتقادی و اجتماعی و...طرفین،زمان طرح این مسئله متفاوته!
- شرکت در جلسه مشاوره و بیان مسئله توسط شخص ثالث(مشاور) برای رفع اضطراب اولیه


مسئله اصلی که نگرانم می کنه این هست که طرف مقابل یا خانواده ایشون برداشت بدی از موضوع نکنند.
چون همانطور که خود شما به این قبیل مسایل واقف هستید اکثر خانواده ها دید خوبی نسبت به این مسئله ندارند!!! و خیلی سریع موضع تدافعی به خودشون می گیرند.
حتی من خودم از نحوه رفتار خانواده خودم در مواقعی که چنین بحثی پیش میاد تعجب می کنم و حتی بعضی اوقات خنده ام می گیرد. در صورتی که به قول شما مسئله کاملا جدی و تعیین کننده ای هست.
من شخصا از مطرح کردن چنین مسئله ای واهمه یا اضطراب ندارم و فکر می کنم که حق مسلم زوجین هست که در این مورد آگاهی داشته و از نظر مقابل هم با خبر باشند.
حرف شما درسته و دلیل اون فقر فرهنگیه. چرا چون از روز اول گفتن پسر جیزه و دختره اوفه. بعد با این ذهنیت بزرگ میشی و بعد میفهمی چرا اوف و جیزه بعد 20 سال با این تجربه، فکر میکنی اگر کسی در اینباره حرف بزنه آدم جیز یا اوفیه.
باید ماها از همین آلان اقدام کنیم تا حداقل این فقر فرهنگی را که چند صد سالی با ماست را کنار بزاریم.
(۱۹/شهریور/۹۰ ۱۴:۴۶)elecman_1984 نوشته است: [ -> ]
(۱۹/شهریور/۹۰ ۱۳:۱۹)MESSENGER نوشته است: [ -> ]
- به تناسب موقعیت،سن،میزان آشنایی قبلی،میزان جرات ورزی بعنوان یک مهارت،فرهنگ،زمینه اعتقادی و اجتماعی و...طرفین،زمان طرح این مسئله متفاوته!
- شرکت در جلسه مشاوره و بیان مسئله توسط شخص ثالث(مشاور) برای رفع اضطراب اولیه


مسئله اصلی که نگرانم می کنه این هست که طرف مقابل یا خانواده ایشون برداشت بدی از موضوع نکنند.
چون همانطور که خود شما به این قبیل مسایل واقف هستید اکثر خانواده ها دید خوبی نسبت به این مسئله ندارند!!! و خیلی سریع موضع تدافعی به خودشون می گیرند.
حتی من خودم از نحوه رفتار خانواده خودم در مواقعی که چنین بحثی پیش میاد تعجب می کنم و حتی بعضی اوقات خنده ام می گیرد. در صورتی که به قول شما مسئله کاملا جدی و تعیین کننده ای هست.
من شخصا از مطرح کردن چنین مسئله ای واهمه یا اضطراب ندارم و فکر می کنم که حق مسلم زوجین هست که در این مورد آگاهی داشته و از نظر مقابل هم با خبر باشند.


دوست خوبم؛
کماکان اصرار دارم موضوع طرح شه..
البته که در جلسه خصوصی..نیازی هم به خانواده نیست!(تو این موضوع بخصوص البته)
شخص سومی که اشاره داشتم، بسیار مهمه...گاهی نقش کلیدی داره...!
یه مشاور بیطرف و آگاه به مبانی و حاذق براحتی سر موضوع رو وا میکنه و نظرات طرفین رو طوری درمیآره که پسر و دختر پس از رفع اضطراب اولیه،خودشون بتونند بحثو پی بگیرند..
باور به بیان این مسائل، اولین قدمه که باید برداشت...
مکان،موقعیت،شخص و زمان هر کلام و سخنی، به اندازه ما آدما متفاوته...!
یه نسخه واحد نداره!
.....
(۱۹/شهریور/۹۰ ۲۲:۲۱)MESSENGER نوشته است: [ -> ]دوست خوبم؛
کماکان اصرار دارم موضوع طرح شه..
البته که در جلسه خصوصی..نیازی هم به خانواده نیست!(تو این موضوع بخصوص البته)
شخص سومی که اشاره داشتم، بسیار مهمه...گاهی نقش کلیدی داره...!
یه مشاور بیطرف و آگاه به مبانی و حاذق براحتی سر موضوع رو وا میکنه و نظرات طرفین رو طوری درمیآره که پسر و دختر پس از رفع اضطراب اولیه،خودشون بتونند بحثو پی بگیرند..
باور به بیان این مسائل، اولین قدمه که باید برداشت...
مکان،موقعیت،شخص و زمان هر کلام و سخنی، به اندازه ما آدما متفاوته...!
یه نسخه واحد نداره!
.....


حق با شماست
اصلا حواسم نبود چنین چیزی نباید در جمع مطرح بشه .البته من هیچ وقت چنین کاری نمی کنمBlush.
یک سوتی نوشتاری بودBig Grin
بسم الله الرحمن الرحیم

جناب MESSENGER تشکر دوباره ازشما بابت پرداختن به این موضوع ووقتی که برای پاسخ به دوستان اختصاص میدهید.
--------------------------

لطفانظرخودتون رو درموردمفید وغیر مفیدبودن این دو بفرمایید:

http://forum.bidari-andishe.ir/thread-57...l#pid39058

http://forum.bidari-andishe.ir/thread-57...l#pid42841

یاحق.
(۲۰/شهریور/۹۰ ۱۲:۴۷)rastin نوشته است: [ -> ]بسم الله الرحمن الرحیم

جناب MESSENGER تشکر دوباره ازشما بابت پرداختن به این موضوع ووقتی که برای پاسخ به دوستان اختصاص میدهید.
--------------------------

لطفانظرخودتون رو درموردمفید وغیر مفیدبودن این دو بفرمایید:

http://forum.bidari-andishe.ir/thread-57...l#pid39058

http://forum.bidari-andishe.ir/thread-57...l#pid42841

یاحق.


1- هم این مطالب در کلیات،بیان درستی داره، هم پست ارسالی شما در صفحه اول این موضوع..
2- شناختی از این نرم افزار ندارم..
اما؛
یه طوری باید رفتار کرد که جلسه از حالت پرسش و پاسخ خشک و تلگرافی و وسواسگونه( تستی!!!) دربیاد و در واقع؛
"گفتگویی" فعال،پویا،اطمینان بخش و قانع کننده برای طرفین شکل بگیره..
بسم الله الرحمان الرحیم

سلام

با احترام کامل به نظرات تمام دوستان و جناب دکتر گرامی ؛

بعضی وقتها نمیشه باطرح این سوالات فرمالیته و جواب های مختص اون مراسم! خوشبختی وآینده روشن یک زندگی مشترک رو تضمین کرد .
در این گونه صحبتها به طور معمول طرفین تنها هستند درصورت پائین بودن سن ممکن است اصلا بعضی از معیارهای مهم نادیده گرفته شوند وفقط صحبت از تفاهم در رنگ ولباس و غذا و دیدن فیلم و تیم فوتبال و غیرو بشود و درصورت مسن تر بودن بحث خانه و کار و غیرو پیش بیاید اما تنها چیزی که نمیشود از کنارش به سادگی گذشت بحث اخلاق و خانواده(حتی فامیل و بستگان)می باشد که اگرچه در اول زندگی شاید به دلیل خیلی مسائل به چشم نیاید اما به مرور زمان جای خود را بازکرده و حتی ممکن است کار را به جاهای باریک و ناخواسته بکشاند.

آیا اگر کسی گفت خوش اخلاق هستم ایمان دارم نماز می خوانم و خانواده و آشنایان او را تایید کردندو اوایل زندگی هم همینگونه رفتار کرد، میشود به او اعتماد کرد که بعداز این هم همینطور باشد؟ باید قبول کرد که حتی اگر تحصیلات عالیه هم داشته باشی مومن و با خدا هم باشی ، بعضی مواقع اخلاقیات برخی انسانها طی مشکلات ومسائل پیش بینی نشده دستخوش تغییر می شود وحتی بحث کردن در مورد اینکه تو روز خواستگاری چیز دیگری و قولهای دیگری دادی و یا خودت را طور دیگری نشان دادی اصلا نتیجه خوبی ندارد.

دخالت های خانواده ها نیز خیلی مهم است ممکن است طرفین در روز خواستگاری به توافقاتی برسند که بعداز مطرح کردن در نزد خانواده هایشان نکوهش و سرزنش بشوند و کما اینکه آموزش های اشتباهی ببینند که در جلسات بعدی خودش را به خوبی نشان خواهد داد و همین سر منشا مشکلات و اختلافات بعدی خواهد بود.

در نظر داشته باشیم که حتی در بهترین زندگیهای آرام و به ظاهر خوشبخت باز هم ناراحتی ها و مشکلات خود را بروز می دهند چرا که همه کامل نیستند بهترین راه این است که به خدای خود توکل و اعتماد کنیم و صبور باشیم(البته نه در همه موارد) چرا که صبر و گذشت زمان خیلی مسائل را حل می کند .

خلاصه اینکه چنانچه در مراسم خواستگاری مسائلی مطرح شد به توافقاتی رسید و بعدا چیز دیگری شد ویا تغییراتی حاصل شد زندگی خود را بی جهت خراب نکنیم سرخورده نشویم امر ازدواج بسیار مقدس است گزینه اولمان ترک همدیگر و خدای ناکرده پشیمانی و طلاق نباشد سعی کنیم اخلاق نیکو را در طرف مقابلمان القا ویادآوری کنیم چون هیچ چیز به غیر از اخلاق و حسن نیکو نمی تواند زندگی را پیش ببرد اخلاق خوب ایمان هم می آورد آن رامی توان در درجه تحمل وصبر طرف مقابل تشخیص داد چرا که در خیلی از مواقع نمیشود خود واقعی را پنهان کرد.
در پناه حق
ا
صفحه: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13
آدرس های مرجع